Droga do emerytury...

Zapraszam do dyskusji i umieszczania swoich wypowiedzi na różne tematy, które Państwa nurtują, a o których chcielibyście usłyszeć opinię innych...
JanuszStankiewicz
SITE ADMIN
SITE ADMIN
Posty: 618
Rejestracja: pn lut 07, 2005 23:09
Lokalizacja: Warszawa
Kontaktowanie:

Droga do emerytury...

Postautor: JanuszStankiewicz » pn mar 20, 2006 12:35

.
Zachęcam do przeczytania artykułu z dzisiejszej Gazety Prawnej, dostępnego pod linkiem: http://www.stankiewicz.e.pl/rozne/droga_do_emerytury.htm

Nie kryję, że uległem pewnemu stanowi wzburzenia, a zarazem doznałem ambiwalentności uczuć- otóż z jednej strony nawet podstawy ekonomii mówią: „Racja” – im więcej osób otrzymujących świadczenia, a mniej osób pracujących tym haracz, którzy ci drudzy muszą płacić na ”utrzymanie” tych starszych, jest większy, a tym samym coraz mniejsze chęci zatrudnienia nowych pracowników przez pracodawcę, a tym samym coraz więcej godzin pracy dla aktualnie zatrudnionych, więcej obowiązków, więcej zadań... a w dalszej konsekwencji wyniszczenie organizmu, choroby, „nie dożycie” do emerytury... Istna pętla ujemnego sprzężenia zwrotnego: „im więcej pracy ponad siły, tym coraz mniejsze szanse na doczekanie spokojnej i zdrowej starości”.
Z drugiej strony w dzisiejszej Polsce, gdzie przypomnę skala bezrobocia to jedna osoba na pięć nie mająca stałego zatrudnienia, nie ma możliwości pracy do 65 lat (chyba, że jest się pracownikiem w swoim lub rodzinnym zakładzie), bo kto dziś chce przyjąć osobę na etat, która ukończyła już 40 lat? – moje doświadczenia wskazują, że nie jest to proste, a ewentualni pracodawcy wręcz boją się osób w sile wieku, wykazując, że jest „za mądry”, „będzie stale chorował”, „po co ma mi wykazywać moje błędy”, „nie potrafi pracować po 12 godzin”, „nie można go nagiąć”, itp.
Już o tym pisałem w temacie „Bezrobocie”, ale czy pracownik, który nie z własnej winy stracił pracę, kiedy miał powyżej 40 –ki, z przyczyn dotyczących zakładu pracy i nie może znaleźć pracy, co ma w końcu robić? – powiększać grono biedoty?. Czasem nie ma już nawet innego wyjścia. ...

Drażnią mnie wypowiedzi niektórych polityków lub biznesmenów, że trzeba wziąć sprawy we własne ręce – jak?, gdzie?, kiedy?. Połowa społeczeństwa myśli tylko o przeżyciu do następnego miesiąca, rynek konsumpcyjny jest niezwykle skurczony, a wszystkiemu temu winne jest bezrobocie. Ono to wprowadza coraz większe zróżnicowanie społeczne i hamuje rozwój gospodarczy, a nowo-powstałe firmy (ja to już też udowadniałem na łamach tego Forum) po kilku miesiącach padają „jak muchy”.
Czy można dziwić się p. Robertowi, który w komentarzu na WP napisał: „Pracować dłużej? - tylko gdzie? - mam 35 lat i już jestem za stary dla pracodawców"
I proszę: nie przyrównujmy naszego stanu posiadania i naszych 19% bezrobocia do 5-7 % w państwach Unii, mówiąc, że:
"Osoby przechodzące w Polsce na emerytury są młode. W 2005 roku mężczyźni mieli średnio 58,7, kobiety 56 lat. To najniższy wiek osób korzystających z emerytur w krajach OECD i UE, gdzie wiek ten wynosi prawie 61 lat. Podobnie (też najgorzej) jest ze wskaźnikiem aktywności osób starszych (55-64 lata). Wynosi 26,2 proc. Średnia dla UE to ponad 40 proc. W USA pracuje 6 na 10 takich osób."
Takie słowa wprowadzają złą interpretację stanu rzeczy, a ww porównania służą tylko i wyłącznie do błędnego kształtowania opinii publicznej i zaciemniania podstawowych problemów ...

Znowu nasz rząd zaczyna walczyć „od końca” – od szarego człowieka - zabrał nam już wszystkie ulgi, czyli podniósł podatki, teraz robi zamach na nasze życie na emeryturze – ile i co jeszcze?

Sami sobie też jesteśmy winni wybierając do Sejmu ludzi, którzy będąc już posłami machają bezczelnie przed kamerami wachlarzem pieniędzy i śmieją się w nos reszcie społeczeństwa.

Powracając do tematu: refleksyjnie trzeba byłoby przypomnieć zagadkę: co było pierwsze jajko czy kura?’. Czy to ja nie zarabiam na swoją emeryturę (od kilku lat wstecz, po wprowadzeniu reformy emerytalnej), czy ja nie pracowałem w socjalizmie i nie płaciłem wtedy składek na ZUS? - co zrobiono z moim składkami, gdzie je umieszczono, dlaczego zostały już „przejedzone” ?

Pamiętajmy, że nie jest ta sytuacja tylko problemem ludzi w przedziale wieku 40-65 lat, bowiem nawet Ty dzisiejszy dwudziestolatku, pracując za 600 zł miesięcznie, nie zdołasz zgromadzić odpowiedniego kapitału emerytalnego, a jak będziesz miał 40-kę i stracisz pracę – to co wtedy poczniesz?
- ani pracy, ani emerytury...

Boleśnie odczuwam działania rządzących, którzy znowu rozpoczynają „od d.... strony”, a nie zajmują się podstawowym dla nich obowiązkiem: walki z bezrobociem - ono bowiem jest przyczyną wszelkiego zła...

):boxing Janusz Stankiewicz

JanuszStankiewicz
SITE ADMIN
SITE ADMIN
Posty: 618
Rejestracja: pn lut 07, 2005 23:09
Lokalizacja: Warszawa
Kontaktowanie:

Postautor: JanuszStankiewicz » ndz wrz 24, 2006 08:52

.
Do swoich i Państwa przemyśleń zamieszczam przedruk z „Gościa Niedzielnego”. Artykuł opublikowano 21 września 2006
Pogrubienia w tekście – moje...


Emerytury pod znakiem zapytania ?

Za reformę emerytalną przeprowadzoną w 1999 roku chwaliła Polskę cała Europa. Dziś już wiadomo, że były to pochwały na wyrost. W zreformowanym, rzekomo lepszym systemie politycy zostawili bowiem dziury, przez które wyciekają nasze przyszłe świadczenia. Jeśli nic się nie zmieni, wielu Polaków na starość może zostać z pustymi rękami.

„Kto zarządza składkami wpłacanymi na przyszłe emerytury: państwo czy prywatne firmy?” – takie pytanie José Pineira, były minister pracy w rządzie Augusto Pinocheta, zadał kilka lat temu polskiemu dziennikarzowi. „Państwo” – brzmiała odpowiedź. Ekonomista machnął ręką: „W takim razie to nie była żadna reforma”. Twórca chilijskiej reformy emerytalnej, na której wzorowała się większość krajów świata, trafił w sedno: reforma ubezpieczeń społecznych przeprowadzona przez rząd AWS w 1999 r., która na pierwszy rzut oka przypomina chilijską, w rzeczywistości nie ma z nią wiele wspólnego. Chilijska reforma opiera się na całkowitej prywatyzacji i zdroworozsądkowym założeniu, że każdy obywatel dostanie na starość tyle pieniędzy, ile przez całe życie sobie wypracował. Zmiany wprowadzone przez ekipę Jerzego Buzka polegały na bardzo wybiórczej prywatyzacji i utrzymaniu fikcji „sprawiedliwości społecznej”, czyli założeniu, że jedne grupy społeczne mają obowiązek finansować inne.

Skąd się wzięła reforma?

Do 1999 r. mieliśmy w Polsce system ubezpieczeń społecznych rodem z bismarckowskich Niemiec, polegający na tym, że pokolenie dzieci i wnuków pracuje na emerytury ojców i dziadków. Taki system, w którym wysokość emerytur zależy od relacji liczby osób młodych (pracujących) do starych (niepracujących) miał sens w XIX wieku, kiedy średnia życia wynosiła 45 lat, a jedna kobieta rodziła nawet czwórkę, piątkę dzieci. Stracił go natomiast w wieku XX, kiedy obywatel Unii Europejskiej żyje średnio lat 76, a przeciętna kobieta rodzi w ciągu całego życia najwyżej jedno dziecko. Już w połowie lat 90. eksperci obliczyli, że system wprowadzony przez Ottona von Bismarcka zbankrutuje najpóźniej za 35 lat. Polski rząd był jednym z pierwszych w Europie, który, jak się wydawało, zrozumiał powagę sytuacji i przystąpił do wdrażania zmian. Teoretycznie pierwowzorem rodzimej reformy emerytalnej była ta, którą w roku 1981 przeprowadziła w Chile ekipa generała Augusto Pinocheta. W praktyce polska reforma okazała się parodią chilijskiej.

Jak to zrobiono w Chile, a jak zepsuto w Polsce

W książce „Dzwonek dla kota – bitwa o reformę emerytalną” José Pineira wyjawia, że tajemnica sukcesu przygotowanych przez niego zmian tkwi w ich... logice i prostocie. System chilijski jest przejrzysty: obywatele mają obowiązek odkładania na poczet przyszłej emerytury 13 proc. swoich dochodów, ale mogą sami zdecydować, czy chcą odkładać w prywatnym czy państwowym funduszu emerytalnym. Polacy też mają obowiązek płacenia składki emerytalnej (19,52 proc.), ale nie mogą wybrać sobie funduszu. Czy im się to podoba, czy nie, muszą swoje pieniądze oddawać niewydolnemu państwowemu molochowi (ZUS), choćby ten trwonił je na prawo i lewo. A zaledwie 7,3 proc. składki emerytalnej trafia do wybieranych przez nas otwartych funduszy emerytalnych, określanych jako II filar.

W Chile każdy obywatel co najmniej 3 razy w roku dostaje wyciąg ze szczegółową informacją o stanie konta, co sprawia, że ma nad nim pełną kontrolę. Polacy informację o stanie konta emerytalnego dostają od ZUS raz w roku. W dodatku jest to wyłącznie informacja, jakie składki emerytalne wpłacił nasz pracodawca; nie ma w niej ani słowa o tym, czy i z jakim skutkiem Zakład próbował pomnożyć te pieniądze. Chilijczycy wiedzą, że zarządzanie przez państwo zawsze może skończyć się tak, że jakiś cierpiący na brak gotówki premier populista zadzwoni do zarządzanego przez państwo funduszu emerytalnego i powie: „Proszę mi przysłać pieniądze”. Dlatego składki emerytalne są tam trzymane na indywidualnych rachunkach oszczędnościowych, do których państwo nie ma dostępu, i traktowane jak nienaruszalny depozyt bankowy. Rząd może jedynie pilnować, żeby fundusze zachowały odpowiednie proporcje w strukturze inwestowania pieniędzy należących do obywateli (np. początkowo było to nie więcej niż 30 proc. w papiery wartościowe i 6 proc. w inwestycje zagraniczne, później odpowiednio do 37 i 12 proc.). Składkami Polaków zarządza natomiast rządowa agenda, której długi, nawet kosztem przyszłych emerytur, muszą spłacać wszyscy podatnicy. A długi są niebagatelne: z szacunków samego ZUS wynika, że w latach 2006–2010 Zakład odnotuje deficyt w wysokości od 154 do 195 mld zł!

Obywatele równi i równiejsi

Chilijska reforma zrównała wiek emerytalny kobiet i mężczyzn i zlikwidowała tzw. grupy uprzywilejowane. Chodziło o to, żeby emerytura zależała wyłącznie od wielkości zgromadzonego przez obywatela w ciągu lat pracy kapitału, a nie od widzimisię polityków. Tymczasem emerytura Polaka nadal w dużym stopniu zależy od tego, czy jest on członkiem uprzywilejowanej (rolnicy, kobiety, górnicy, pracownicy mundurowi, nauczyciele), czy „zwykłej” grupy zawodowej. Około jednej trzeciej Polaków płacących dziś składki będzie miało na starość głodowe uposażenia. Ich pieniądze pójdą na konto „obywateli lepszej kategorii”, którym w imię interesów politycznych państwo gwarantuje specjalne lub/i wcześniejsze emerytury. Mało tego, biedni będą dokładać do emerytur osób zamożniejszych! Polska częściowa prywatyzacja systemu emerytalnego (w rzeczywistości sprywatyzowano jedną trzecią systemu) jest bowiem modelowym potwierdzeniem tezy, że zawsze najgorzej na przymusie państwa wychodzą ubodzy. To dzieci ubogich rodzin zwykle zaczynają pracować, a więc i płacić podatki w postaci składki, w stosunkowo młodym wieku, a dzieci z rodzin o wyższych dochodach – znacznie później. Osoby o niższych dochodach żyją przeciętnie znacznie krócej od ludzi z wyższymi dochodami. W rezultacie biedni płacą podatki dłużej niż bogaci, a krócej od nich otrzymują świadczenia.
W przeciwieństwie do chilijskiego, polski system różnicuje kobiety i mężczyzn pod względem wysokości przyszłej emerytury. Kobiety płacą składkę o 5 lat krócej niż mężczyźni, na ogół pobierają niższe pensje (nawet za tę samą pracę), a żyją dłużej. Powoduje to sytuację, w której do ich emerytur muszą dopłacać mężczyźni.

Także inaczej niż w Chile nasze składki nie trafiają do funduszy bezpośrednio, ale za pośrednictwem ZUS, którego niesprawny system komputerowy powoduje znaczne opóźnienia w przekazywaniu ich do celu. Efekt? Obecnie zobowiązania ZUS wobec funduszy wynoszą 400 mln zł bez odsetek. A skoro fundusze nie mogą dostać należnych im środków, nie mogą także inwestować i pomnażać naszego kapitału. Pomnażanie zaś bardzo by się przydało – w 1999 r. wpływające do ZUS składki emerytalne pokrywały zaledwie 83% wydatków, a w 2005 r. – zaledwie 72,8%.

To zresztą bodaj najgorszy minus Buzkowej „reformy”: składka ubezpieczeniowa została potraktowana jak „kapitał” w komercyjnym systemie finansowym. Jest ona zapisywana na indywidualnym koncie ubezpieczonego i powiększana o ustalone ustawowo odsetki. Tyle że „kapitał” ów pojawia się na koncie ubezpieczonego tylko na moment. A następnie zostaje przeznaczony na wypłatę bieżących świadczeń i raz na zawsze, razem z odsetkami, zostaje skonsumowany przez obecnych emerytów.

Błędy i wypaczenia

Z reformą emerytalną jest jak z komunizmem: nie można z nim walczyć, naprawiając błędy i wypaczenia, trzeba obalić cały system i zbudować zupełnie nowy, funkcjonujący na innych zasadach. A reformę, wprowadzoną 1 stycznia 1999 r., w najlepszym wypadku można uznać najwyżej za pierwszy etap niezbędnych zmian. Rząd, który będzie je chciał kontynuować, nie musi wymyślać trzeciej drogi. Specjaliści z Centrum im. Adama Smitha już dawno opracowali wykaz niezbędnych „rzeczy do zrobienia”. W okresie przejściowym (zanim nie dojdzie do całkowitej prywatyzacji) trzeba wprowadzić gwarantowane przez państwo minimalne zasiłki emerytalne dla wszystkich obywateli, finansowane z dochodów z podatku VAT, częściowo zaś z niskooprocentowanej pożyczki, jaką na ten cel chciał udzielić nam Bank Światowy. Zmniejszyć obowiązkowe składki emerytalne z 19,5 do 13–15 proc. i pozostawić obywatelom możliwość wyboru, czy chcą je wpłacać do prywatnego czy państwowego ubezpieczyciela, którym, nawiasem mówiąc, nie byłby ZUS, przekształcony w urząd zajmujący się wyłącznie wypłatą zasiłków emerytalnych. Żeby nasze emerytury nie stały w przyszłości pod znakiem zapytania, trzeba by też pozwolić obywatelom wpłacać składki bezpośrednio na konta funduszy, które bez zbędnej zwłoki będą pomnażać ich pieniądze.

Jeśli kolejne rządy będą ociągać się z wprowadzeniem tych zmian, za kilkanaście, może 20 lat, może się okazać, że niewydolny system w końcu się zawali, a spora część Polaków nie dostanie żadnej emerytury. Zatem do roboty, panowie politycy, bo, jak mówi znana reklama – choć cuda się zdarzają – nie warto na nie liczyć!

Eliza Michalik, dziennikarka ekonomiczna i polityczna



):blush Janusz Stankiewicz


Wróć do „POROZMAWIAJMY O ...”

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość

cron