<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Obrona Modlina i Warszawy 1939

  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "A - Ć"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "D - G"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "H - J"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "K"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "L - N"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "O - R"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "S - T"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "U - Ż"


  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.
    nazwiska A - Ć


    Na podstawie książki „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwika Głowackiego wyd. MON przygotowałem listę imienną osób występującą w Indeksie nazwisk:


    Położenie Armii "Warszawa" w dn. 13 września 1939 r.

    Bardzo proszę o nadsyłanie, celem uzupełnienia informacji, not biograficznych wymienionych osób - stawiz@wp.pl


    LISTA NAZWISK - zawiera 2380 osoby




    Abaszydze Wachtang - , kpt. piech 
    [1901-?], kpt. dypl. piech. WP /kontraktowy/
    Ur. 16 X 1901 w Gruzji. W latach międzywojennym służył w wojsku Polskim jako oficer kontraktowy. W latach 1937-1939 w stopniu kpt. piech. był d-cą 7 kompanii w III batalionie 13 pp w Pułtusku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marszowego 13 pp. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Abraham Roman - , gen. bryg. dr
    [1891-1976], obrońca Lwowa, oficer dypl. sł. st. kaw. WP, gen. bryg. dr[1938].
    Ur. 28 II 1891 we Lwowie, syn Władysława /profesora-rektora UJK we Lwowie/ i Stanisławy z d. Reiss. Po ukończeniu gimnazjum OO. Jezuitów w Bąkowicach k./Chórowa od 1910 studiował na wydziałach filozofii i prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie w 1915 uzyskał stopień doktora praw i umiejętności politycznych. W latach 1910 - 1915 należał do Związku Młodzieży Polskiej Demokratycznej „Zet” i Drużyn Strzeleckich. Od 3 VIII 1914 do X 1918 służył a armii austriackiej. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w 1916 awansowany do stopnia ppor. kaw., a w 1917 do stopnia por. kaw. W szeregach 1 pp obrony krajowej walczył na frontach: francuskim, rosyjskim, rumuńskim, serbskim i włoskim. W 1918 wstąpił do organizacji Polskie Kadry Wojskowe we Lwowie. Od 1 XI 1918 w WP. Brał udział w walkach o Lwów jako d-ca sektora „Góra Stracenia”, a następnie był d-cą samodzielnego baonu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. w XII 1918, następnie I –VIII 1919 GO własnego nazwiska w dywizji płk Wł. Sikorskiego, potem od 15 VIII 1919- 1 VII 1920 jako uczeń pilotażu w 59 eskadrze lotniczej. Awansowany do stopnia mjr sł. st. Od VII 1920 do XII 1920 d-cą GO w Małopolsce Wschodniej. Od XII 1920 do XI 1921 pełni funkcję oficera do zleceń specjalnych w Sztabie Generalnym. Oddelegowany w tym czasie przez gen. W. Sikorskiego na Górny Śląsk, gdzie pełnił funkcję pełnomocnika przy komisarzu plebiscytowym W. Korfantym. Występował w sztabie powstańczym pod ps. „Roman Wydera”. Organizował dostawy broni i amunicji dla powstańców oraz transporty ochotników z terenu Krakowa, Lwowa i Poznania. 6 V 1921 w Opolu brał udział jako przewodniczący grupy oficerów sztabu powstańczego w rozmowach z przedstawicielami Międzysojuszniczej Komisji w sprawie ustalenia linii demarkacyjnej. Następnie przydzielony do 14 p. ułanów we Lwowie. Od XI 1921 do X 1922 na kursie doszkolenia w Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. w 1922. Zweryfikowany jednocześnie w tym stopniu przez MSWoj. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po studiach od XII 1922 do III 1929 był asystentem, wykładowcą, potem kierownikiem katedry taktyki ogólnej w MSWoj. Do stopnia płk SG sł. st. kaw. awansowany 1 I 1928. Po przejściu do służby liniowej od XII 1927 do III 1929 dowodził 26 p. ułanów w Baranowiczach, potem od III 1929 do 3 IV 1937 Pomorską Brygadą Kawalerii, a od 31 V 1937 Wielkopolska Brygadą Kawalerii. Awansowany do stopnia gen. bryg. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej do 15 IX 1939 dowodzi Wielkopolską Brygadą Kawalerii w składzie Armii „Poznań”, potem zbiorczą GO kawalerii w skład, której wchodziły Wielkopolska i Podolska BK. Brał udział w walce z Niemcami nad Bzurą, potem na przedpolach Warszawy. Ranny pod Palmirami, przebił się do Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 przebywał w Szpitalu ujazdowskim w Warszawie, gdzie 15 X 1939 został aresztowany przez gestapo i uwięziony w Al. Szucha pod zarzutem zatwierdzania wyroków śmierci na dywersantów niemieckich przez sąd polowy w Śremie. Następnie przewieziony do Poznania i osadzony w Cytadeli, potem przeniesiony do obozu jenieckiego w Biedrusku. Następnie przebywał w oflagach: IV B w Königstein, VIII E w Johannisbrunn i VII A w Murnau, gdzie przebywał do wyzwolenia przez oddziały amerykańskie 29 IV 1945. Wyjechał z Niemiec do Paryża, skąd w X 1945 powrócił do kraju. Pracował w urzędzie repatriacyjnym /PUR/, Ministerstwie Administracji Publicznej ,a następnie w spółdzielczości. Niezwykle aktywny naukowo, w zabiegach o rehabilitację zamordowanych i wiezionych żołnierzy WP, czynił starania o uchronienie od zniszczenia cmentarza Orląt Lwowskich we Lwowie.
    Napisał i wydał Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury /1969/
    Zmarł w Warszawie 26 VIII 1976. Pochowany na cmentarzu we wrześni.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr 00214 i 5 nr 174, KN z Mieczami, Polonia Restituta kl. IV, KW 4x, ZKZ.
    Żonaty z Martą Śmigiel. Syn Wojciech zmarł wkrótce po urodzeniu.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; Z. Mierzwiński. Generałowie II Rzeczypospolitej. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Adamonis Aleksander - oficer. rez. piech.
    [1908-1977], oficer rez. piech. WP, ppor. [1935], w ZWZ/AK, por. ps. „Kieł”
    Kmdt Rejonu II w Obwodzie ZWZ/AK Wołkowysk. Okręg Białystok ZWZ/AK.
    Ur. 22 VI 1908. Syn Jana. W 1929 ukończył szkołę średnią, a następnie odbył służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 30 DP przy 82 pp w Brześciu. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem 1 I 1935. Ukończył wyższe studia  na Wydziale Filologii Klasycznej na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Zmobilizowany do WP z przydziałem do 80 pp w Brześciu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II baonu marszowego 80pp w składzie 180 pp rez., którym dowodził mjr Franciszek Pająk. Uczestnik bitwy pod Kockiem 5 X 1939. Podczas okupacji sowiecko-niemieckiej przebywał na terenie pow. Wołkowysk. Czynny w konspiracji od X 1941. Organizator i d-ca placówki Nr 6, potem k-dt Rejonu II w Obwodzie ZWZ/AK Wołkowysk- Inspektorat AK Grodno-Okręg Białystok  ZWZ/AK. Podczas „Burzy” d-ca 2 kompanii IV baonu 81 pp odtwarzanego w ramach AK. Po wkroczeniu A. Cz. na teren obwodu i rozbrojeniu trzech plutonów jego kompanii zostaje jesienią 1944 aresztowany przez NKWD i zesłany do łagrów. W dniu 16 IX 1944 przybył z obozu 45 w Wołkowysku do obozu nr 178, skąd zostaje odesłany 06 VI 1945 do więzienia w Riazaniu. Skazany 17 XI 1945 przez OSO przy NKWD na 8 lat łagrów. Repatriowany do Polski 09 IX 1948.
    Zmarł 24 VIII 1977 w Warszawie. Pochowany  31 VIII 1977 na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; J. Wróblewski. Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939. W-wa 1989;K. Krajewski - T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944-VIII 1945. W-wa 1997; Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK, t. 1. Białystok 1993; W. Zajdler-Żarski. Ruch oporu na Białostocczyźnie w latach 1939-1944. Referat materiałowy. W-wa 1967. 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Adamowicz Kazimierz 
    - por. piech.
    [1909-1939], por. sł. st. piech. WP[1938]
    Ur. 16 IV 1909. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 9 kompanii III batalionu 78 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 8 kompanią III batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Poległ 18 IX 1939 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Adamowicz Zbigniew Jan 
    - por. tez. piech. 
    [1913-?], ppor. rez. piech. [1938]
    Ur. 12 VII 1913. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 20 DP przy 79 pp w Słonimiu. Awansowany na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. W kampanii wrześniowej 19329 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy w 1 kompanii CKM I batalion 80 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach w rejonie Mławy, potem przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    Z. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Adamski Marian
    - ppor. rez. piech.
    [1908-?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 15 V 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 26 DP przy 18 pp w Skierniewicach. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. w 1935 z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 37 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach na stanowisku d-cy plutonu w 3 komp. 1 batalionu 144 pp zmobilizowanego przez 37 pp w Kutnie. Walczył w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Adamski Kamil Władysław
    - por. tez. piech.
    [1902-1939], oficer rez. piech. WP, ppor. [1925]
    Ur. 25 IV 1902. Ukończył gimnazjum. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po ukończeniu kursu podchorążych rezerwy piechoty został awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925. Mieszkał i pracował we Lwowie. Miał przydział mobilizacyjny do 6 dywizjonu taborów we Lwowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. Brał udział w obronie Warszawy, gdzie poległ 22 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerów rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Adamski Konstanty
    - , kpt. art. 
    [1908-?], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939]
    Ur. 30 I 1908. Ukończył w 1927 szkołę średnią. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, Podchorążych następnie Podchorążych 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 16 pal w Grudziądzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1933. Po ukończeniu kursu z zakresu łączności w Centrum wyszkolenia Łączności w Zegrzu przeniesiony do 1 paplot w Warszawie na stanowisko d-cy baterii łączności. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1939.
    Podczas wojny obronnej we IX 1939 oficer łączności w dowództwie OPL czynnej Obrony Warszawy. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Odznaczony: BKZ.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Adamski Stanisław Alojzy - por. rez. piech. 
    [1907-1939], ppor. rez. piech. WP[1932]
    Ur. 6 VII 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskowa odbywał w latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 50 pp w Kowlu. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 8 kompanii III batalionu 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ 21 IX 1939 w walce z Niemcami w Babicach. Pochowany na cmentarzu w Starych Babicach.
    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Adolf Marian 
    - ppor. rez. piech. 
    [1902-?], ppor. rez. piech.[1931]
    Ur. 25 I 1902. Ukończył kurs podchorążych w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 79 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii gospodarczej 79 pp w składzie 20 DP. Uczestnik walk z Niemcami pod Mławą, na przedpolach Modlina a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Adynowski Marian Sylwester 
    - , por. sap.
    [1911-?], oficer sł. st. saperów WP, por. [1938]
    Ur. 2 I 1911. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Saperów w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. saperów 15 VIII 1934 z przydziałem do 1 batalionu saperów w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plut. p/gaz i kompanii specjalnej w 1 batalionie saperów.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walce z Niemcami na stanowisku d-cy 2 kompanii w 61 batalionie saperów. Uczestniczy w obronie Warszawy na odcinku „Dworzec Wschodni”.
    Za okazane męstwo na polu walki zostaje odznaczony VM kl. 5.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    VM kl. 5 nr 12121
    R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Ago Sergiusz - , rtm.

    Albert Kazimierz Karol
    - , mjr piech.
    [ 1897-1977], oficer sł. st. piech., mjr [1937]
    Ur. 1 I 1897. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1VI 1919. Służył w 34 pp w Białej Podlaskiej, skąd go oddelegowano do Rejonowej komendy Uzupełnień w Białej Podlaskiej na stanowisko oficera instruktora. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 VII 1925. Następnie ponownie w 34 pp, gdzie pełni różne funkcje, m. in. d-ca kompanii. Po ukończeniu w centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kursu dla dowódców batalionu został przeniesiony w 1937 do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy I baonu. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 19 III 1937.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi nadal I baonem 40 pp i walczy od 8 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji znalazł się w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Dalsze losy powojenne n/n.
    Zmarł w 1977.
    Odznaczony: VM kl. 5 /zweryfikowanym w 1958/, KW 4x, ZKZ.
    Zmarł w 1977
    Roczniki oficerskie MSWoj 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Albiński Tadeusz Julian 
    - , por. piech. 
    [1910-?], oficer sł. st. piech., por.[19 III 1939]
    Ur. 13 II 1910. W 1930 ukończył szkołę średnią. Następnie od X 1930 do VIII 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, a od X 1931 do VIII 1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 22 pp w Siedlcach na stanowisko d-cy plutonu. W 1936 przeniesiony do 30 pp w Warszawie, gdzie pełni funkcję d-cy plutonu w 6 kompanii II baonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 19 III 1939.
    W wojnie obronnej we IX 1939 początkowo d-ca plutonu, potem d-ca 201 kompanii IV baonu 30 pp zorganizowanego z nadwyżek 30 pp. Bierze udział w walkach w obronie Warszawy. Po kapitulacji od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II D w Gross Born. Wojnę przeżył.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik personalny Nr 9. W-wa 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    W uzupełnieniu zamieszczonej na stronie internetowej informacji o poruczniku Tadeuszu Albińskim (moim dziadku) przekazuję kilka informacji:
    Za udział w kampanii wrześniowej otrzymał Krzyż Walecznych. W niewoli przebywał w następujących obozach jenieckich: Osterode (XIA), Prenzlau (IIA), Arnswalde (IIB), Gross Born (IID). Zmarł 5.02.1989 r. w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie.
    Żonaty z Haliną z Fijałkowskich, mieli trzech synów: Andrzeja (ur. 1934), Tadeusza (ur. 1935) i Romana (ur. 1940).

    (inf. Rafał Albiński)




    Albrecht Janusz
    - , płk kaw.
    [1892-1941], członek ZS, legionista, członek POW, oficer dypl. sł. st. kaw. WP, płk[1939], w SZP/ZWZ, ps. „Ksawery”, „Ozimiński”, „Wojciech” vel Marian Jankowski
    Ur. 14 II 1892 we wsi Kaliska, pow. włocławski, syn Leopolda i Emmy-Rozalii  z d. Krieger. W 1908 ukończył we Włocławku szkołę handlową, a następnie kształci się w konserwatorium muzycznym w Petersburgu. Od 1911 członek ZS. We IX 1914 wstępuje do Legionów Polskich, gdzie awansował do stopnia wachmistrza. Brał udział w walkach na froncie wołyńskim. W okresie od XI 1916 do III 1917 ukończył kurs oficerski w Ostrołęce. Następnie dowódca 3 plutonu 1 szwadronu 1 p. uł. W VII 1917 podczas kryzysu przysięgowego zbiegł z transportu do obozu internowanych w Szczypiornie. Przez kilka miesięcy ukrywa się. Od X 1917 działa w POW. Od XII 1917 urzędnik sekcji emigracji i pośrednictwa pracy w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. W WP służy w stopniu por. sł. st. kaw. od VIII 1919. Początkowo zastępca d-cy szwadronu zapasowego 11 p. uł., a od I 1920 referent personalny w Sekcji Jazdy Departamentu I MSWojsk., skąd w V 1920 zostaje przeniesiony na własną prośbę do 1p. szwoleżerów. Uczestniczy jako d-ca plutonu, potem adiutant 1 p. szwol. w wojnie polsko-bolszewickiej. W czasie walk był dwukrotnie ranny. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W III 1921 do Wojskowego Instytutu Naukow0-Wydawniczego. W latach 1923-1924 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera SG. Od X 1924 do IX 1927 wykładowca taktyki kawalerii w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, a od X 1927 szef Wydziału wyszkolenia Departamentu Kawalerii MSWojsk. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. 1 I 1928. Od XI 1928 dowódca szwadronu w 1 p[. szwol., potem od II 1930 kierownik referatu operacyjnego Oddziału III Sztabu Głównego WP. Do stopnia ppłk dypl. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1932. W IV 1932 przeniesiony do GISZ. Od X 1932 I oficer sztabu Inspektora Armii gen. Jana Homera, a od VI 1935 I oficer do zleceń w GISZ. W VII 1937 mianowany dowódcą 1 p. szwol. w Warszawie. Do stopnia płk dypl. sł. st. kaw. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 p. szwol. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Wzięty do niewoli 29 IX 1939 zbiegł po kilku dniach z obozu jenieckiego w Jarosławiu. Po powrocie do Warszawy zamieszkał pod przybranym nazwiskiem Marian Jankowski przy ul. Okopowej, potem al. 3 Maja. Od V 1940 oficjalnie zatrudniony w Spółdzielni „Grupa Techniczna”.
    Zaprzysiężony przez płk dypl. S. Roweckiego od połowy X 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ, gdzie objął stanowisko szefa Oddziału III DG SZP, a od I1940 szef sztabu tej komendy, a od VI 1940 szef sztabu KG ZWZ. Aresztowany przez ekipę gestapo z Kielc 7 VII 1941 w Warszawie przy Al. Niepodległości. Przewieziony do wiezienia w Kielcach. W czasie przesłuchań zmuszony torturami do złożenia zeznań. Zgodził się na przekazanie gen. S. Roweckiemu niemieckiej propozycji zawarcia z ZWZ „cichego układu” w myśl, którego ZWZ miałby zaniechać prowadzenia sabotażu, dywersji, a strona niemiecka w zamian zawiesić zwalczanie ZWZ. Zwolniony z więzienia w Kielcach 27 VIII 1941 wrócił do Warszawy i podjął próbę dotarcia do gen. S. Roweckiego. Po stwierdzeniu bezskuteczności tych starań i braku szans na przyjęcie przez ZWZ układu z Niemcami – zobowiązany oficerskim słowem honoru do powrotu do Kielc popełnił 6 IX 1941w Warszawie samobójstwo.
    Sprawca jego wydania b. rtm 1 p. szwol. P. Deżakowski skazany wyrokiem WSS przy KG AK 4 III 1942 na karę śmierci. Wyrok wykonano 5 V 1944.
    Odznaczony: VM kl. 4/ pośmiertnie/ i 5 /, KW2x, PR kl. 5, KN
    Żonaty z Marią z d. Pawłowska /1895-1982/, członkini POW, żołnierz ZWZ/AK. Z tego związku miał córkę Wandę zamężną Kowalska /1924-1983/, żołnierza AK ps. „Wanda” i syna Janusza Kazimierza /1926-1944/, ucznia Korpusu Kadetów nr 3 w Rawiczu, żołnierza AK, ps. „Janosik”, zginął w Powstaniu Warszawskim.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1.        W-wa 1987; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Albrecht Teodor
    - , por. art. patrz LINK

    Albrecht Wacław
    - , ppłk art.
    [1896-1973], oficer sł. st. art. WP, ppłk [1939]
    Ur. 27 VII 1896. W okresie międzywojennym oficer sł. st. art. WP. W stopniu ppor. brał udział w szeregach 10 pap, potem 13 pap w wojnie polsko-bolszewickiej 19191-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie m. in. d-ca baterii w 2 dak. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 15 VIII 1924. Przeniesiony po 1927 do 7 dac w Poznaniu, gdzie dowodzi baterią, potem dywizjonem. Do stopnia mjr sł. st. art. awansowany 1 I 1932. W latach 1937-1939 dowodzi 17 dac w Gnieźnie. Do stopnia ppłk sł. st. awansowany 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 17 dac w składzie 17 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 17 dac. Bierze udział w walkach nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych na przedpolach Warszawy, gdzie dowodził zgrupowaniem części sił 17 DP w składzie grupy „Palmiry”.
    Po kapitulacji znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu nr VII A w Murnau. Po wyzwoleniu obozu 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II KP. Mianowano go wówczas z-cą d-cy 6 pal. Po ewakuacji II KP do Wlk. Brytanii zostaje zdemobilizowany. Powraca do Polski.
    Zmarł w V 1973 w Poznaniu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 6914, KW,ZKZ,
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Alchimowicz Stefan
    - , ppor. rez. piech.
    [1901-?], oficer rez. piech. WP, kpt.[1935]
    Ur. 01 VI 1901. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w 36 pp, gdzie dowodził plutonem. Po wojnie przeniesiony do rezerwy i zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1920. Pracował i mieszkał w Warszawie. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowano go do stopnia kpt. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp. W VIII 1939 zmobilizowany do WP przydzielony do Oddziału IV sztabu Armii „Warszawa”, gdzie był oficerem w wydziale kolejnictwa armii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Alexandrowicz Kazimierz - , płk drol. 

    [1894-1955], oficer dypl. sł. st. piech. WP, [płk dypl. [1937]
    Ur. 23 II 1894w Warszawie?. Ukończył szkołę średnią. Brał udział w I wojnie światowej. W WP od XI 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu kpt. dowodził od 1919 do VI 1920 II batalionem 30 pp, potem od VI 1920 I batalionem tego pułku. Uczestniczył w walkach na froncie litewsko-białoruskim, potem na Podlasiu i Wołyniu. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal służy w 30 pp w Warszawie, gdzie do VI 1924 dowodzi I batalionem 30 pp. Od IX 1924 do IX 1926 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu szkoły powraca do 30 pp, skąd zostaje przeniesiony w 1927 do inspektoratu Armii w Warszawie. Awansowany na stopień ppłk SG sł. st. piech. 1 I 1928. Następnie oficer w Głównym Inspektoracie Sił Zbrojnych /GISZ/. Od 1932 do 4 IV 1934 pełnił funkcję z-cy d-cy 30 pp. z dniem 5 IV 1934 mianowany d-cą 1 Pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu. Mianowany płk dypl. sł. st. 19 III 1937. Przeniesiony następnie na stanowisko szefa sztabu DOK I w Warszawie. Od jesieni 1938 do wiosny 1939 ukończył I kurs doszkalający dla oficerów dyplomowanych przewidzianych na stanowiska szefów sztabów wielkich jednostek.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 nadal na dotychczasowym stanowisku. Z rozkazu dowódcy DOK I Warszawa gen. M. Trojanowskiego pozostał w Warszawie celem kierowania podległymi DOK I  agendami. Po kapitulacji prawdopodobnie przebywał w obozie jenieckim.
    Po wojnie przebywał na emigracji. Mieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł 14 X 1955.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP4,KW3x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; M. Porwit. Spojrzenie przez moje życie. W-wa 1986; T. Jurga - W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; W. Ciechanowicz. W 50 – Lecie Powstania wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Almert Ludwik - , por. piech.
    [1910-?], por. sł. st. piech. [1935]
    Ur. 14 XII 1910. Po ukończeniu szkoły średniej od 1929 do 1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 13 pp w Pułtusku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1935. Następnie d-ca 2 kompanii CKM w II baonie 13 pp.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził kompanią ppanc. 13 pp. w składzie 8 DP. Brał udział w walkach z Niemcami w rejonie Ciechanowa i na przedpolach Modlina oraz w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik personalny MSWoj. nr 9. W-wa 15 VIII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Alter Franciszek - , gen. bryg. 
    [1889-1945], gen. bryg. WP [1939]
    Ur. 22 XI 1889 we Lwowie, syn Jana oraz Marii z Glaserów. W latach 1900-1905 uczęszczał do II gimnazjum, a następnie 1905-1909 w austriackiej Szkole Kadetów we Lwowie. Po ukończeniu Szkoły Kadetów awansowany na stopień chorążego, po czym otrzymał przydział do 56 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu, gdzie służył do 1912. Awansowany w 1912 do stopnia ppor. W okresie od 1912 do 1916 pełni służbę w komendzie Uzupełnień w Wadowicach. Awansowany do stopnia por. w 1916. Od I 1917 do I 1918 d-ca kompanii w 56 pp, potem od I 1918 do X 1918 ponownie oficer w komendzie Uzupełnień w Wadowicach. Od początku 1917 brał udział w walkach na froncie włoskim. Do stopnia kpt. awansowany 1 II 1918. 30 X 1918 dokonał udanego przewrotu w garnizonie wadowickim, organizując oddziały 12 pp WP, w którym służy od 1 XI 1918 do 3 VIII 1922, w którego szeregach brał udział od V 1919 w walkach w Małopolsce Wschodniej, od II 1920 dowodził III batalionem 12 pp, a od 25 VI 1919 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W bojach z oddziałami 1 Armii Konnej S. Budionnego zdobył 3 VIII 1920 Brody. Za ten czyn odznaczono po VM kl. 5 i 18 VIII 1920 awansowano do stopnia mjr sł. st. piech. Następnie z-ca d-cy 12 pp. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. w 1922 i zweryfikowany w tym stopniu przez MSWoj. z starszeństwem od 1 VI 1919.Po wojnie od VIII 1922 do I 1931 dowodził 77 pp w Lidzie z przerwą od 5 I -23 V 1923. Przebywał w tym okresie czasu na kursie dowódców pułków w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Do stopnia płk sł. st. awansowany 1 I 1927. Z dniem 21 I 1931 przeniesiony na stanowisko d-cy piechoty dywizyjnej w 14 DP w Poznaniu. W okresie od 10 XI 1932 do 10 VIII 1933 ukończył kurs wyższych dowódców w centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Z dniem 5 XI 1935 mianowany   d-cą 25 DP w Kaliszu. 19 III 1939 mianowany gen. bryg. WP. W wojnie obronnej dowodził 25 DP w składzie Armii „Poznań” w działaniach osłonowych i od 9 IX 1939w bitwie nad Bzurą. Po przebiciu do Warszawy 21 IX 1939 walczył na odcinku Warszawa-Zachód. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał od 1941 w Oflagu VI A w Murnau. W czasie pobytu w niewoli chorował. W 1944 został przewieziony do szpitala w Garmisch-Partenkirchen, gdzie zmarł 23 I 1945. Pochowany na cmentarzu w Garmisch-Partenkirchen, a 1 IX 1964 prochy jego przeniesiono na cmentarz obozowy w Murnau.
    Od 1935 żonaty z Jadwigą z Buchnowskich, miał adoptowaną córkę Annę.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 212, 4 kl. nr oo108, Orderem Polonia Restituta kl. IV, KW 4x, MN.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; P. Bauer. B. Polak. Armia Poznań wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; T. Kryska-Karski- St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Anders Mieczysław - , ppor. piech.
    [1917-1939], oficer sł. st. piech. WP, ppor.[1937]
    Ur. 16 III 1917. Po ukończeniu szkoły średniej w 1935 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa od X 1935 do VIII 1938. Następnie odbywał praktyki w 36 pp. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem na stanowisko d-cy 1 plutonu w 5 kompanii II baonu 36 pp.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem w 4 kompanii II baonu 36 pp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 36 pp w składzie 28 DP. Poległ w bitwie pod Wolą Cytrusową 8 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Woli Cyrusowej.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Anders Władysław
    - , gen. bryg.
    [1892-1970], oficer sł. st. kaw. WP, gen. bryg.[1934]PSZ, gen. dyw. [1941], gen. broni [1954]
    Ur. 11 VIII 1892 w Błoniu k./Kutna, syn Alberta i Elżbiety z Tauchertów. Po ukończeniu szkoły realnej w Warszawie w 1911 studiował na Politechnice w Rydze. Działał w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” i w „Arconi”. W 1913 ukończył szkołę oficerską kawalerii. Mianowany po ukończeniu szkoły ppor. kaw. Następnie kontynuuje studia. W VIII 1914 powołany do armii rosyjskiej służył w 3 Pułku Dragonów. Awansowany w 1914 do stopnia por. kaw. Początkowo walczył na froncie w Prusach Wsch. potem wraz z 3 p. dragonów walczył w wielu bitwach na frontach I wojny światowej. W czasie walk był ranny. W 1916 skierowany na wojenny kurs w Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu, który ukończył w I 1917 w stopniu rtm. Od II 1917 pełnił funkcję szefa sztabu 7 DP w Rumunii. Po obaleniu caratu wstąpił jesienią 1917 do I KP w Rosji. Brał udział w formowaniu 1 p. uł. Krechowieckich, gdzie potem dowodził szwadronem, a następnie szef sztabu 1 DS. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 przebywał w Krakowie. Od XI 1918 służy w stopniu ppłk sł. st. kaw. WP. Od I 1919 do IV 1919 był szefem sztabu Armii Wielkopolskiej. Od IV 1919 organizator i od 23 IV 1919 d-ca 1 p. ułanów Wlkp., przemianowanego w V 1920 na 15 p. ułanów, którym dowodził do IX 1921. Pułkiem dowodził od VIII 1919 na froncie litewsko-białoruskim wojny polsko-bolszewickiej w składzie Grupy Wielkopolskiej gen. D. Konarzewskiego. Brał udział w zdobyciu Bobrujska. Wiosna 19120 walczył na Polesiu, a od VI 1920 na froncie ukraińskim. Ciężko ranny w nogę 29 VII 1920 w bitwie pod Wistynami został odesłany do szpitala w Poznaniu. Od X 1921 do XII 1923 studiował w Ecole Superieure de Guerre w Paryżu. Odbył staż w lotnictwie i piechocie. Po powrocie do kraju objął funkcję dyrektora nauk na kursie dla wyższych dowódców w Warszawie. Awansowany do stopnia płk SG sł. st. kaw. 15 VIII 1924. W 1925 kierował polską ekipą jeździecką, która na międzynarodowych zawodach w Nicei zdobyła Puchar Narodów. Od XI 1925 pełnił obowiązki k-dta Warszawy, a od 1925 do V 1926 szef sztabu w Generalnego Inspektoratu Kawalerii MSWoj. W dniach zamachu majowego 12-16 V 1926 pełnił funkcję szefa sztabu dowódcy wojsk rządowych gen. broni T. Rozwadowskiego. Od VII 1926 do V 1937 d-ca II Samodzielnej brygady Kawalerii „Brody”, przemianowanej na Kresową Brygadę Kawalerii. Mianowany gen. bryg. 1 I 1934. Od 12 V 1937 d-ca Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Od 12 -28 IX 1939 dowodzi GO Kawalerii swego imienia. Walczył z Niemcami na przedpolach Warszawy i na Lubelszczyźnie, potem z Sowietami. Ciężko ranny dostał się 29 IX 1939 pod Samborem do niewoli sowieckiej. Był więziony we Lwowie, a od II 1940 w wiezieniu na Łubiance w Moskwie do 4 VIII 1941. Próbowano go pozyskać bezskutecznie do sowieckich koncepcji politycznych. Po podpisaniu układu polsko-sowieckim 30 VII 1941, został zwolniony z więzienia 4 VIII 1941 i wyznaczony d-cą formującej się na terenie ZSRR Armii Polskiej. 11 VIII 1941 mianowany gen. dyw. WP. Armią Polska w ZSRR dowodził do 12 IX 1942. Następnie po ewakuacji AP z ZSRR od 12 IX 1942 do 19 VIII 1943 d-ca Armii Polskiej na Wschodzie, a od 19 VIII 1943 dowodzi utworzonym II Korpusem Polskim. Dowodził nim w czasie kampanii włoskiej. Jednocześnie od 26 II 1945 do 21 VI 1945 pełnił obowiązki Naczelnego Wodza WP i Generalnego Inspektora PSZ w zastępstwie przebywającego w niewoli gen. T. Bora-Komorowskiego. Po ewakuacji II KP do Wlk. Brytanii od XI 1945 był Naczelnym Wodzem i Generalnym Inspektorem PSZ na zachodzie. Mieszkał w Londynie i do końca życia był przywódcą politycznym emigracyjnych kół wojskowych. Awansowany do stopnia gen. broni 16 V 1954. Był zwalczany zacięcie przez władze komunistyczne w kraju. 26 IX 1946 pozbawiony przez władze komunistyczne obywatelstwa polskiego, które mu przywrócono po upadku komunizmu w Polsce.
    Zmarł w Londynie 12 V 1970. Pochowany został na polskim cmentarzu wojennym na Monte Cassino we Włoszech.
    Żonaty od 1925 z Ireną Pruszyńską z d. Jordan, a po raz drugi od 1947 z Ireną Krąkowską,
    Odznaczony: VM kl. II nr ooo19, kl. III nr oooo4, kl. IV  nr 00119 i kl. 5, Orderem Polonia Restituta kl. III i IV, KN,  KW3x,ZKZ z M i innymi medalami. 
    Jest patronem wielu szkół, ulic w Polsce. W 1993 stanął w Koszalinie jego pomnik. 
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona polski 1939. W-wa 1990; Słownik biograficzny Kawalerowie VM 1792-1945, t. III, cz. 1. Koszalin 1997;Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002; T. Kryska-Karski – St. Zurakowski. Generałowie polski Niepodległej. W-wa 1991; Z. Mierzwiński. Generałowie II Rzeczpospolitej. W-wa 1990; l. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.; A. Letkiewicz. Kawalerowie polski Niepodległej, cz. . W-wa.                                               
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Andruszewicz-Doliwa Witold Tadeusz - płk art.
    [1890-1939], oficer sł. st. art. WP, płk [1936]
    Ur. 16 VI 1890 w Barszczowicach. Od XI 1918 w WP. ukończył gimnazjum realne, a następnie ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie UJK we Lwowie. Od 1918 Społecznie pełnił funkcję prezesa Związku Zachodniego w Grudziądzu. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu kpt. dowodził baterią i dyonem 11 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie d-ca III dywizjonu 11 pap stacjonującego w Stanisławowie. Po 1925 przeniesiony do 25 pap w Kaliszu na stanowisko d-cy III dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 1 I 1929 i przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 3 pal w Zamościu. Do stopnia płk sł. st. awansowany 1 I 1936. w latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy artylerii dywizyjnej 16 DP w Grudziądzu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził artylerią dywizyjną 16 DP w składzie Armii „Pomorze”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 16 DP, najpierw na Pomorzu, potem w bojach odwrotowych, w bitwie nad Bzurą i Puszczy Kampinoskiej w kierunku na Warszawę. Zginął 20 IX 1939 w Tułowiach prowadząc natarcie swoich żołnierzy z grupy 16 DP na pozycje niemieckie. Pochowany w Tułowicach, a w II 1951 jego prochy ekshumowano i przeniesiono na cmentarz Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP4,KW2x
    Roczniki oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze”1939. W-wa 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Andrzejewski Edmund Marian - ppor piech.
    [1915-1939],ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 2 II 1915. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 56 pp w Krotoszynie. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu 8 kompanii III batalionu 56 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 8 kompanii III batalionu 56 pp w składzie 25 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 56 pp m. in. w bitwie na d Bzurą, potem w walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. Poległ w walce 21 IX 1939 w Młocinach w podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na kwaterze wojenne na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Andrzejewski Józef - ppor. piech.
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur.19 III 1914. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 x 1938 z przydziałem do 62 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu w 9 kompanii III batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 62 pp w składzie 15 DP armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 62 pp m. in. nad Bzurą, potem po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Andrzejewski Roman - ppor. piech.
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur.9 VII 1910. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach1932-1933 służbę wojskową na Dywizyjnym kursie Podchorążych rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 36 pp w składzie 28 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 36 pp od walk na pozycjach obronnych na odcinku „Widawa”, potem w walkach odwrotowych przez Puszcze Kampinoską do Modlina, gdzie bierze udział w jego obronie.
    Po kapitulacji Modlina jego losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Anecki Bolesław Wacław - , por. sap.
    [1912-?], oficer sł. st. saperów WP, por. [1938]
    Ur. 28 XII 1912. Ukończył szkołę średnią w 1931. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Saperów w Modlinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. saperów 15 X 1934 z przydziałem do 1 baonu saperów w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. W 1938 ukończył w Modlinie kurs specjalistyczny dla d-ców kompanii saperów. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939.
    W wojnie obronnej we IX 1939 dowódca 3 kompanii zmotoryzowanej 8 baonu saperów. Brał udział w obronie Modlina.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2005.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Angelo Ernest - , kpt. piech.
    [1898-?], oficer sł. st. piech., kpt. [1 I 1929]
    Ur. 25 II 1898. Od XI 1918 służył w WP. W latach 1919-1920 w szeregach 28 pp z Łodzi brał udział w walkach na froncie wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia sierż. Za okazane męstwo i odwagę na polu walki odznaczono go VM kl. 5. Po wojnie ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Awansowany 1 VI 1920 do stopnia ppor. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1920. Następnie oficer 28 pp. W latach 1923-1927 d-ca 5 kompanii II baonu 28 pp. W 1928 przeniesiony do 84 pp w Pińsku, gdzie był m. in. d-cą kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1929. Po 1932 przeniesiony do 59 pp w Inowrocławiu, gdzie pełni różne funkcje. W latach 1937-1939 oficer placu Inowrocław. W wojnie obronnej 1939 oficer Oddziału III w sztabie GO gen. M. Tokarzewskiego. Brał udział w walkach z Niemcami na przedpolach Warszawy.
    Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, nr 2485, KN, KW4, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ankiewicz Karol - , por. rez. piech.
    [1898-?], por. rez. piech. WP[1932]
    Ur. 23 VI 1898. Brał udział w wojnie polsko- bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Miał przydział mobilizacyjny do 57 pp w Poznaniu. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1932 z przydziałem do Batalionu Morskiego. Ewidencyjnie podlegał w tym czasie PKU Grudziądz.
    W VIII 1939 zmobilizowany do WP. Podczas kampanii wrześniowej Brał udział w obronie Warszawy i dowodził kompanią w batalionie „Obrony Warszawy”.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ankowicz-Bindorf Franciszek - patrz: Dindorf-Ankowicz Franciszek

    Ankowski Konstanty Edmund por. pich.
    [1907-?], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 20 I 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 66 pp w Chełmnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Grudziądz. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1938. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 66 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził kompanią 66 pp w składzie 16 DP armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na pozycjach obronnych w rejonie Grudziądza, potem, w walkach odwrotowych w rejonie Mełno - Wąbrzeźno, w kierunku Włocławka docierając do lasów w rejonie Łowicza. Brał udział w walkach nad Bzurą, potem w walkach pod Sochaczewem, gdzie pułk zostaje rozproszony. Dołączył wówczas do oddziału z 84 pp, z którym przebił się do Modlina. W obronie Modlina dowodził 2 plutonem 5 kompanii II batalionu 84 pp. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 jego losy n/n.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ankudowicz Stanisław - , mjr dr med.

    [1890-?], dr med. oficer sł. st. sanit. WP, ppłk [1939]
    Ur. 3 V 1890. Ukończył szkołę realną, potem studia medyczne. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył w stopniu ppor. na froncie litewsko0-białoruskim. Po wojnie lekarz wojskowy. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie lekarz w 19 pap. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Następnie służył w 3 batalionie sanitarnym, skąd go przeniesiono do 4 Szpitala Okręgowego w Łodzi. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sanit. 1 I 1930. Następnie w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, gdzie był starszym ordynatorem Oddziału Usznego w Szpitalu Szkolnym. Do stopnia ppłk sł. st. sanit. w grupie lekarzy awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był k-dtem 161 Szpitala Wojskowego dla 41 DP Rez.
    Podczas okupacji niemieckiej pracował jako lekarz w Szpitalu Ujazdowskim.
    Oznaczony: KW, Krzyżem Zasługi Wojsk Środkowej Litwy.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Antoniewicz Franciszek - , ppor. piech.
     [1913-?], ppor. sł. st. piech. [1936]
    Ur. 20 XII 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936. W latach 1936-1939 służył w 60 pp, gdzie był d-cą plutonu w 7 kompanii III batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii CKM III batalionu 60 pp w skaldzie 25 DP. Walczył w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos przebija się do Warszawy i bierze udział w jej obronie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Antoniewicz Jan Stanisław - , mgr. praw.
    [1890-1940], mgr praw, mjr aud.[1937]
    Ur. 9 X 1890. Ukończył studia prawnicze. Mgr prawa. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w Korpusie Oficerów Sądowych. W 1924 w Wojskowym Sądzie Okręgowym X w Przemyślu, potem Wojskowym Sądzie Okręgowym nr IV w Łodzi. W 1932 kierownik Wojskowego Sądu Rejonowego w Łodzi. Awansowany do stopnia mjr–a w Korpusie Oficerów audytorów 19 III 1937. Następnie kierownik wojskowego Sądu Rejonowego w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 szef służby sprawiedliwości 20 DP. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Baranowicz, które znalazł się pod okupacją sowiecką. Aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony. Zamordowany wiosną 1940.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Antonowicz Henryk - , ks. kap.

    [1903-1944],ks. katolicki st. kapelan/kpt./
    Ur. 11 VII 1903. Ukończył Seminarium duchowne. Wyświęcony na kapłana. Był kapłanem w diecezji włocławskiej.. Z dniem 1 VII 1935 mianowany kapelanem rezerwy. W trzydziestych był administratorem parafii wojskowej w Pińsku oraz kapelanem Flotylli Rzecznej w Pińsku. Funkcję pełnił także we IX 1939. W czasie walk we IX 1939 na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł. Powraca do diecezji włocławskiej, gdzie pełni obowiązki duszpasterskie w osieroconych parafiach m. in. w Witowie, gdzie 26 VIII 1940 zostaje aresztowany przez gestapo i uwięziony początkowo w więzieniu w Szczelinie, potem wywieziony do KL w Sachsenhausen, potem w KL Dachu, gdzie zmarł 23 VII 1944.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Podlewski. Wierni bogu i Ojczyźnie. W-wa 1985
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Antoń (Anton) Bolesław Stanisław - , kpt. piech.
     [1898-1940], kpt. sł. st. piech.[1937], pośm. mjr [2007]
    Ur. 18 II 1898 w Nowym Sączu, syn Wojciecha i Józefy z Michalskich. Uczęszczał do gimnazjum w Nowym Sączu. Działał w Związku Strzeleckim. Jako uczeń VI klasy gimnazjum w 1916 zostaje wcielony do armii austriackiej. Po ukończeniu szkoły oficerskiej rezerwy piechoty w Opawie, został przydzielony do 32 pp i skierowany na front rosyjski. Następnie przeniesiony do 3 batalionu strzelców tyrolskich i skierowany na front włoski. Po powrocie do Nowego Sącza brał udział w rozbrajaniu Austriaków  Od XI 1918 w WP.W szeregach ochotniczego batalionu z nowego Sącza brał udział w walkach w Małopolsce Wschodniej. Walczył pod Dobrocinem, Lwowem i Magierowem, gdzie zostaje ranny. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył m. in. w ofensywie kijowskiej, potem w walkach odwrotowych. Po powrocie z frontu zdał maturę. Służył w 1 Pułku Strzelców Podhalańskich, gdzie był d0-ca plutonu technicznego. Od VIII 1920 służył w 3 psp, skąd skierowano go na kurs do Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy, którą ukończył w III 1921. Następnie służył w 1 psp. Mianowany w VIII 1921 ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1921. Ukończył kurs narciarski. Od 1922 służył w jako instruktor w Szkole Podchorążych rezerwy w Krakowie. Jednocześnie studiował w Akademii Handlowej. Zweryfikowany w 1922 przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1920. Następnie służył w 20 pp w Krakowie, a w 1924 w 1 psp w Nowym Sączu, skąd zostaje przeniesiony ok. 1927 do KOP. W 1932 ukończył kurs dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od 1933 dowódca 3 kompanii CKM w III batalionie 28 pp w Łodzi. Od 1935 do VIII 1939 był k-dtem obwodowym PW przy 28 pp oraz jednocześnie k-dt miejski PW Łódź IV. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W VIII 1939 przeniesiony do mobilizowanego przez Ośrodek Zapasowy 7 DP w Piotrkowie Tryb. 146 PP Rez. dla 44 DP Rez. W szeregach 146 pp rez. bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku kwatermistrza pułku. W nieznanych okolicznościach po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Postanowieniem prezydenta RP z 15 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr sł. st. piech.
    Odznaczony: SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia i Odznaką Honorową „Orlęta”.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000;Prp Memoriał. WPH nr 3-4z 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Antoszewski Mariusz Stanisław - , por. sap.
    [1907-?],por. sł. st. sap. WP[1935]
    Ur. 30 VII 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1928-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 2 Batalionu Mostów Kolejowych w Legionowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W 1939 ukończył kurs dla dowódców kompanii saperów. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 20 kompanią saperów zmobilizowaną przez 2 batalion mostów kolejowych. Kompania wchodziła w skład batalionu kpt. B. Bronisza. Walczył z Niemcami na przedpolach Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932: R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 2 Batalion Mostów kolejowych. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Antoszewski Wacław - , ppor. piech.
    [1901-?],ppor. rez. piech. [1931]
    Ur. 31 VII 1901. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 IX 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 86 w Helenowie k./Mołodeczna. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilejka. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy oficera łącz. 32 pp w Modlinie. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina dalsze los n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Arcimowicz Henryk Wiktor - , ppor. piech.
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 20 XI 1914 w Wilnie. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1X 1937 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu w 9 kompanii III batalionu. W VIII 1939 przeniesiony do Ośrodka Zapasowego 1 DP Leg. w Wilnie i przydzielony na stanowisko d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie do mobilizowanego tam 205 pp rez. dla 35 DP Rez. Wraz z 35 DP Rez. przebywał w miejscu koncentracji dywizji w rejonie Białegostoku. W efekcie działań wojennych III batalion 205 pp rez. został oderwany od 205 pp i 13 IX 1939 uczestniczy w składzie GO Kawalerii gen. W. Andersa w natarciu na Mińsk Maz., potem zostaje skierowany do obrony Warszawy, gdzie zostaje  przydzielony do 44 DP Rez. Uczestnik obrony Warszawy, gdzie dowodzi 3 kompanią CKM w 205 pp rez.. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Arciszewski-Rola Stanisław Teofil 
    - , płk dypl.
    [1888-1953], oficer dypl. sł. st. art. WP, płk [1938]
    Ur. 9 XI 1888 w Kołomyi, syn Adama i Julii z d. Bogdany. Uczęszczał do II Gimnazjum Klasycznego we Lwowie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1908 rozpoczął studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej, a w 1910 przeniósł się na Politechnikę Wiedeńską. Po ukończeniu studiów odbył praktykę w fabryce i stoczni w Trieście, potem w Berlinie. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 został wcielony do armii austriackiej. Ukończył w 1915 szkołę oficerska rezerwy art. w stopniu chorążego. Walczył na froncie rosyjskim i włoskim. W X 1916 awansowany do stopnia ppor. piech., a w 1918 do stopnia por. piech.. W XI 1918 zgłosił się do polskiej stacji zbornej we Wiedniu i został przydzielony do Wojskowej Komisji Likwidacyjnej. W WP zajmował się sprawami transportu wojskowego. Awansowany do stopnia kpt. 1 IX 1920. Następnie w 5 pap. W latach 1922-1924 studiował w MSWoj. w Warszawie otrzymując tytuł oficera SG. Do stopnia mjr awansowany 15 VIII 1924. Następnie wykładowca taktyki ogólnej MSWoj., potem szef sztabu 13 DP w Równem, skąd zostaje przeniesiony do 1 pac w Modlinie na stanowisko z-cy d-cy pułku.  Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. 1 I 1931. Przeniesiony następnie na stanowisko 1 p. art. motorowej w Stryju, potem d-ca 7 pal w Częstochowie. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. art. 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca 3 Grupy Pancernej w Warszawie.
    W wojnie obronnej 1939 od 1-9 IX 1939 pełni funkcję d-cy broni pancernej Armii „Łódź”, a następnie z-ca szefa sztabu w dowództwie Armii „Warszawa”. Po kapitulacji od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie w latach 1945-1947 służył w PSZ na zachodzie. Po demobilizacji od 1947 mieszkał w Londynie. Brał udział w pracach Komisji Historycznej Sztabu Głównego PSZ na zachodzie. Opublikował kilka prac wspomnieniowych z okresu wojennego.
    Zmarł 5 XI 1953 w Londynie. Pochowany na cmentarzu w Brompton.
    Żonaty od 1919 z Małgorzatą Marią z Schillów. Miał córkę Marię – Julitę /ur.1925/ i syna Stanisława – Antoniego/ur.1932/
    Odznaczony: VM kl. 5, Krzyżem Orderu Polonia Restituta, KW, francuską Legią Honorową.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Arjan Aleksander - , ppor. lek.
    [1896-?], por. rez. lekarz [[1935]
    Ur. 28 IV 1896. Ukończył studia medyczne. Z zawodu lekarz. Ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy sanit. Awansowany do stopnia ppor. rez. sł. sanit. z starszeństwem od 1 X 1924 z przydziałem do Kadry Zapasowej 9 Szpitala Okręgowego w Brześciu nad Bugiem. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Ewidencyjnie podległa PKU Brześć nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza III batalionu 79 pp w składzie 20 DP.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 jego losy n/n.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Arkuszewski Antoni - , ppor. art.
    [1909-2002], inż., ppor. rez. art.[1935]
    Ur. 8 VII 1909. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 8 pal w Płocku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta I dywizjonu 2 pal. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 2 pal w składzie 2 DP Leg. Jego dywizjon wspierał działania bojowe 2 pp Leg. od pozycji obronnych w rejonie Zapolic, Łaska, potem w walkach odwrotowych. Z częścią 2 pal przebił się do Modlina, gdzie uczestniczy w jego obronie jako oficer II dywizjonu 2 pal. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 5 VI 2002
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Arnoldt - Russocki Wiktor Feliks - , ppłk kaw.
    [1895-1958], oficer sł. st. kaw. WP, ppłk[1939]
    Ur. 24 V 1895 w Pękinach pow. Wołkowysk. Ukończył szkołę realną. Powołany do służby w armii rosyjskiej ukończył szkołę oficerską kawalerii. Brał udział w I wojnie światowej. W WP od XI 1918. Służył w 10 p. ułanów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie nadal służył w 10 p. ułanów w Białymstoku. Ukończył kurs dowódców szwadronów w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 VII 1923. Następnie d-ca szwadronu. W 1930 przeniesiony do 25 p. ułanów w Prużanie na stanowisko d-cy szwadronu. Do stopnia mjr sł. st. kaw. awansowany 1 I 1931. Następnie oficer 21 p. ułanów. Od VII 1937 z-ca d-cy 17 p. ułanów w Lesznie. Do stopnia ppłk sł. st. kaw. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku z-cy d-cy 17 p. uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Od 15 IX 1939 dowodzi 17 p. uł. Bierze udział w walkach z Niemcami na przedpolach Warszawy, a po przebiciu się do Warszawy od 22 IX 1939 powraca na stanowisko z-cy     d-cy 17 p. uł. Bierze udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Zmarł 26 V 1956 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Hanwell.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP kl.5KW 2x, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2007; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1990;P. Bauer. 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich. Pruszków 1994
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Aroniszydze Artemi - , piech. patrz LINK

    Askaldowicz Włodzimierz - , por. rez. piech. 
    [1912-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 22 XI 1912.Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 5 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 78 pp.  Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach. Ewidencyjnie podlegał PKU Baranowicze. W VIII 1939  zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 4 kompanii II batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Uczestnik walk pod Mławą, potem na przedpolach Modlina. Poległ w walce z Niemcami 11 IX 1939 w Ryni.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan.
    Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Askanas Stefan Jerzy - , por. rez. piech. 
    [1908-1972], ekonomista, oficer rez. piech. WP, por. [1936]
    Ur. 7 VI 1908. Ukończył w 1929 gimnazjum. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskowa w Szkole Podchorążych Rezerwy. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp Legii Akademickiej w Warszawie.  Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M-III. Ukończył studia ekonomiczne i pracował w Warszawie. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1936. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 36 pp, w którego szeregach brał udział kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 7 kompanii w III baonie. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Uczestnik konspiracji obozowej. Po odzyskaniu wolności 30 I 1945 przebywa w kraju. Po wojnie pracuje m. in. jako dyrektor administracyjny FSO w Warszawie, potem dyrektor Międzynarodowych Targów Poznańskich.
    Zmarł 15 IV 1972.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;J. Olesik. Oflag IIC Woldenberg. W-wa 1988.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Augustowski Józef - , mjr sam. 
     [1896-?], oficer sł. st. broni pancernej, mjr [1933]
    Ur. 2 XII 1896. W latach międzywojennych oficer sł. st. Wojska Polskiego. Brał udział w stopniu ppor. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-192o. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 1 Dywizjonie Samochodowym w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 15 VIII 1924. Po 1932 przeniesiony do 1 Baonu Pancernego w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia mjr sł. st. w korpusie oficerów samochodowych awansowany 1 I 1933. W latach 1936-1939 z-ca d-cy 1 Baonu Pancernego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję szefa służby samochodowej w sztabie Armii „Poznań”.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: Krzyżem Niepodległości.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006:Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3. W-wa 14 III 1933
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Augustyn Bronisław
    - , por. art. 
    [1907-1939], oficer sł. st. art. WP, por. [1935]
    Ur. 18 XII 1907 w Łodzi. W 1926 wstąpił do służby wojskowej w 31 pp Strzelców Kaniowskich. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej skierowany do służby w 4 pac w Łodzi. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem, do 10 pal w Łodzi na stanowisko młodszego oficera baterii, Podchorążych następnie instruktor w szkole podoficerskiej. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 I 1935. Następnie d-ca plutonu łączności 10 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Warszawy, gdzie dowodzi sformowaną w nocy z 7/8 IX 1939 improwizowaną 7 kompanią, a następnie 8 kompanią III baonu 336 pp. Poległ 16 IX 1939 na Saskiej Kępie.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Aulich Józef
    - , kpt. art.
    [ 1898-?], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1 I 1931]
    Ur. 9 III 1898. Służył w 1 wielkopolskim dyonie art. przemianowanym na 10 dak. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1XII1919 do 15 VI 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Następnie ponownie w 7 dak. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 X 1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 przeniesiony do 10 dal w Jarosławiu, gdzie dowodził m. in. baterią. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Przeniesiony po 1932 do 6 pal w Krakowie, gdzie dowodził 7 baterią w III dyonie.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 początkowo dowodzi 7 baterią, potem oficer Oddziału II w dowództwie Armii „Warszawa”. Bierze udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Z. Moszumański-Z. Kazak. Wojenne Szkoły dla Oficerów artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Babecki Bolesław Stefan 
    - , mjr, ppłk art.
    [1893-1978], oficer sł. st. art., mjr [1932]
    Ur. 31 III 1893. Ukończył szkołę realną. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Od XII 1918-31 VII 1919 w stopniu ppor. na kursie w Oficerskiej Szkole Artylerii w Rembertowie. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 VI 1919. W czasie wojny polsko-bolszewickiej 1920 był d-cą pociągów pancernych „Zagończyk” potem „Pierwszy Marszałek”. Brał udział w walkach na froncie litewsko-białoruskim oraz w Małopolsce Wschodniej. Po wojnie służył w 13 pap, a następnie pociągu pancernym nr 1. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. W 1928 służył w 9 pap na stanowisku d-cy baterii, potem d-ca dywizjonu w 9 pal. Do stopnia mjr sł. st. art. awansowany 1 I 1932.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II dywizjonem 9 pal w składzie 9 DP Armii „Pomorze”. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 9 pal. Podczas walk 21 IX 1939 ranny. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z oflagu w 1945 powrócił do kraju, gdzie wstąpił do LWP. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. dowodził pułkiem artylerii. Zwolniony z wojska w wyniku czystek stalinowskich na początku lat pięćdziesiątych.
    Zmarł 22 III 1978.
    Odznaczony: VM kl. 5, nr 5131, KW 2x,ZKZ, SKZ, Krzyż Zasługi Wojsk Środkowej Litwy
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921. Pruszków; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Babraj Karol Jan 
    - , kpt. piech. 
    [1908-1975], oficer sł. st. piech., kpt. [1938]
    Ur. 30 XII 1908. W 1927 ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie i Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 1 psp w Nowym Sączu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Następnie d-ca kompanii. Przeniesiony z 1 psp do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy kompanii CKM. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1938. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi kompanią CKM na taczankach w 80 Pułku Piechoty w składzie 20 DP. Brał udział w walkach pod Mławą, potem po rozbiciu pułku znalazł się w Modlinie, a od 14 IX 1939 uczestniczy w obronie Warszawy. Od 16 IX 1939 dowodził II baonem 80 pp. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu m. in. II C w Woldenbergu. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1975.
    Roczniki oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Babs Edmund - , por. piech. 
    [1906-1939], por. rez. piech. [1929]
    Ur. 10 VIII 1906. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1928 odbył służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 69 pp w Gnieźnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Gniezno. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych odbytych w 69 pp awansowano go 1 I 1936 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marszowego zmobilizowanego przez 69 pp. Uczestnik walk z Niemcami nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Ciężko ranny 18 IX 1939 w walce pod Myszorami zmarł w szpitalu w Laskach. Pochowany na cmentarzu w Laskach.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka –K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer. 69 Pułk Piechoty. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bach Józef Kazimierz 
    - , mjr piech.
    [1898-1939], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1936]
    Ur. 2 I 1898 w Grabowcu na Wołyniu. Po ukończeniu szkoły realnej w 1916 został wcielony z poboru do armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską rezerwy. Walczył na froncie rosyjskim i włoskim do 1918. Następnie od IV 1919 w WP. Uczestnik wojny polsko-sowieckiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 79 pp, gdzie dowodził kompanią. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie zostaje mianowany d-cą batalionu w 79 pp w Słonimiu. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1936. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził I batalionem 79 pp w składzie 20 DP. Od 1-3 IX 1939 walczył pod Mławą, potem od 4 IX 1939 w Modlinie, a po odtworzeniu pułku w nocy z 13/14 IX 1939 zostaje przerzucony do Warszawy, gdzie na czele swego i baonu 79 pp bronił Pragi. Podczas walk zostaje ciężko ranny i umieszczony w Szpitalu Ujazdowskim, gdzie zmarł 7 X 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11794, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Badowski Janusz Ładysław - , kpt. pil.
    [1908-?], oficer sł. st. lot. WP, kpt. pilot -obs.  [1938]
    Ur. 11 VIII 1908. Ukończył w 1926 szkołę średnią. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Następnie IX 1927 do VIII1929 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 5 daplot. w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W latach późniejszych ukończył kurs obserwatorów i kurs pilotażu w Dęblinie. Przeniesiony do korpusu oficerów lotnictwa z przydziałem do 3 p. lot. w Poznaniu. Awansowany do stopnia kpt. lot. 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą 34 eskadry liniowej w II dywizjonie liniowym 3 p. lot. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 34 eskadrą rozpoznawczą przy Armii „Poznań”. Brał udział w działaniach bojowych na szlaku bojowym lotnictwa Armii „Poznań’. 21 IX 1939 przybył do Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy w Szturmowym Batalionie Lotniczym. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; J. Pawlak. Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. W-wa 1982.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Badura Konstanty 
    - , por. piech.
    [1913-1939], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 30 III 1913. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi M. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 71 pp w Zambrowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu 2 kompanii CKM w II batalionie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W VIII 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy 5 kompanii do mobilizowanego przez 71 pp II batalionu 116 pp rez. 41 DP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 5 kompanią 116 pp rez. w składzie 41 DP Rez. Brał udział w walkach nad Narwią. Poległ w walce 6 IX 1939 w m. Brzuze.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Kryska – Karski. Piechota polska 1939-1945.Z. 13. Londyn 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Badziak Tadeusz - , pot. tez. art.
    [1910-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1934]
    Ur. 3 XI 1910. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 16 pal w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 10 pal w Łodzi. Ewidencyjnie podlegał PKU Łask. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 10 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 początkowo w Oddziale Zbierania Nadwyżek 10 pal na stanowisku adiutanta II dywizjonu, potem uczestniczy w walkach w obronie Warszawy, gdzie dowodzi 9 baterią III dywizjonu 10 pal. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. 10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Badziąg Alojzy Mikchał - , kpt. piech.
    [1898-1942], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [ 1934]
    Ur. 6 XII 1898Od XI 1918 w WP. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych. Uczestnik wojny polsko-sowieckiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920. Służył w 66 pp w Chełmnie, gdzie dowodził plutonem, potem kompanią. Po 1925 przeniesiony z 66 pp do 82 pp w Brześciu n/Bugiem, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1934. W latach 1937-199 pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego 82 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 82 pp w składzie 30 DP. Uczestnik walk na szlaku bojowym 82 pp od rzeki Warty, potem 9 IX 1939 pod Skierniewicami potem 10 IX 1939 pod Żyrardowem, a od 13 IX 1939 w obronie Modlina. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Zwolniony 20 X 1939, zginął w czasie okupacji niemieckiej w 1942.
    Odznaczony: KW, SKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Badziński Julian 
    - , ks. kap.
    [1910-+?], ks. kap. rez.[1939]
    Ur. 15 V 1910. Ukończył Seminarium Duchowne. W latach trzydziestych otrzymał święcenia kapłana. 1 I 1939 mianowany kapelanem rezerwy WP. W kampanii wrześniowej 1939 był kapelanem 68 pp z Wrześni. Uczestniczył w walkach na szlaku 68 pp 17 DP. Po przebiciu się do Warszawy od 22 IX 1939 do kapitulacji Warszawy był kapelanem 3 Batalionu Strzelców. Podczas okupacji niemieckiej aresztowany przez gestapo i więziony w obozie koncentracyjnym w Dachu. Obóz przeżył. Po wojnie w kraju. Był m. in. proboszczem Parafii pw. Ścięcia Św. Jana Chrzciciela w Pleszewie /1983/.
    Zmarł.
    W Kościele Św. Józefa w Kaliszu poświecono jego pamięci tablicę pamiątkową.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bagieński Edward - , ppłk dypl.
    [1894-1979], oficer sł. st. art. WP, ppłk dypl. [1934], W LWP, płk dypl.
    Ur. 15 XI 1894. Ukończył szkołę średnią. Od XI 1918 w WP.W czasie wojny polsko-sowieckiej 1919-1920 w stopniu por. dowodził baterią 19 pap. za męstwo okazane na polu walki odznaczono go VM kl. 5. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył do 1924 w 19 pap, potem w 13 pap. Następnie przeniesiony do Instytutu Badań Materiałów Uzbrojenia. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928. W okresie XI 1929-X 1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, po ukończeniu, której uzyskał dyplom oficera dyplomowanego. Następnie oficer sztabu 7 DP w Częstochowie. Do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony do MSWoj. w Warszawie na stanowisko wykładowcy, potem kierownika przedmiotu taktyki artylerii. W VIII 1939 mianowany d-cą 1 Pułku Artylerii Ciężkiej, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z Niemcami na przedpolach Warszawy. 18 IX 1939 w rejonie m. Kozia Woda k/Natolina dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w obozowej konspiracji wojskowej. Po odzyskaniu wolności w II 1945 powrócił do kraju. Wcielony do LWP był m. in. wykładowcą taktyki artylerii w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. Awansowany do stopnia płk dypl. art.
    Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 17 XI 1979. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x,ZKZ, MN, KZWŚL
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1997;W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Komiczek- M. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu IIC w Woldenbergu.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bagiński Mikołaj 
    - . kpt. piech.
    [1901-?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 24 VII 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1921-1922 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 IV 1922 z przydziałem do 36 pp w Warszawie, a następnie do 71 pp w Zambrowie. Do stopnia por. awansowany 1 IV 1927. Przeniesiony w 1927 do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko d-cy plutonu szkolnego. W 1932 w dyspozycji Szefa Departamentu Piechoty MSWoj. Następnie przydzielony do Centrum wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Do lata 1939 oficer administracyjno0-materiałowy w Centrum Wyszkolenia Piechoty. W VIII 1939 przydzielony na stanowisko d0-cy 4 kompanii II batalionu 94 pp rez. mobilizowanego w Rembertowie przez 3 batalion strzelców dla 39 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 II batalion 94 pp rez. zostaje przydzielony do obrony Warszawy. Bierze udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bagiński Wacław Tadeusz - . kpt. piech.
    [1896-+?],oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1930]
    Ur. 8 V 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 64 pp w Grudziądzu, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w 1930 do KOP, potem oficer administracji wojskowej. Następnie w sztabie 28 DP pełnił funkcję II oficera. W wojnie obronnej we IX 1939 pełnił funkcję oficera informacyjnego w sztabie 28 DP. Uczestnik obrony Modlina.
    Odznaczony: KW,MN
    Dalsze jego losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bahr Zygmunt - , por. piech.
    [1913-1940], por. sł. st. piech. [1939], pośm. kpt. [2007]
    Ur.21 IX 1913 we Włocławku, syn Zygmunta i Antoniny. Uczęszczał do Gimnazjum Przyrodniczego we Włocławku, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 x 1935 z przydziałem do 37 pp w Kutnie na stanowisko d-cy plutonu. Od 1937 służył w Zbrojowni Nr 2 i studiował na Politechnice Warszawskiej. Ewidencyjnie podlegał Komendzie Miasta Warszawa. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W VIII 1939 powraca do 37 pp w Kutnie, z przydziałem do mobilizowanego przez 37 pp I batalionu 144 pp rez. dla 44 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 144 pp. Walczył z Niemcami na przedpolach Warszawy i jej obronie. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli niemieckiej. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940. Pochowany w zbiorowej mogile w Charkowie.
    Pośmiertnie awansowany postanowieniem prezydenta RP 15 X 2007 do stopnia kpt.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska - Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn 1973; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Balcer - , Gen. Mjr

    Balcerak Eugeniusz Franciszek 
    - , por. rez. piech.
    [1904-1939],por. rez. piech. [1935]
    Ur. 9 X 1904. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Z zawodu nauczyciel. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 pp Leg. w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Postawy. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1935. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 6 pp Leg. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 2 kompanią I batalionu 6 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 pp Leg. Poległ 14 IX 1939 w rejonie Woli Wodyńskiej. Pochowany na cmentarzu w Woli Wodyńskiej.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Balcerkiewicz Jan Wojciech - , ppor. piech
    [1916-?],kadet, ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 19 II 1916 w Kijowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii II batalionu 14 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM 360 pp. Brał udział w obronie Warszawy. W czasie walk zostaje ranny. Do II 1940 przebywał na leczeniu w Szpitalu Ujazdowskim. Po opuszczeniu szpitala wiosną 1940 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie wstąpił do Wojska Polskiego. W Vi 1940 bierze udział w szeregach 3 DP w walkach z Niemcami. Po kapitulacji Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii i tam służył nadal w WP m. in. jako d-ca kompanii podchorążych w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Crief.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Balcewicz Arkadiusz - , ppłk sap.
    [1896-1953] oficer sł. st. saperów WP, ppłk [1937]
    Ur. 24 IX 1896 w Windawie na Łotwie. W latach 1904-1912 uczęszczał do szkoły realnej w Wielkich Łukach, gdzie zdał w 1911 maturę. Następnie w latach 1911-1912 studiował na politechnice w Petersburgu, potem w okresie 1912-1914 na UP w Poznaniu. W 1915 powołany do służby w armii rosyjskiej i skierowany na roczny kurs oficerski do Wojskowej Szkoły Inżynieryjnej w Petersburgu. Po ukończeniu szkoły w 1916 mianowany chorążym. W latach 1916-1918 służył w 11 Pułku Inżynieryjnym w składzie, którego brał udział w walkach na foncie wojny rosyjsko-niemieckiej. W WP od 1919. Jako d-ca plutonu saperów 4 Batalionu saperów brał udział w wojnie polsko-sowieckiej 1919-1920. W czasie walk odwrotowych w 1920 jego kompania osłaniała 4 DP. 04 VIII 1920 w rejonie Drohiczyna podczas ataku bolszewików na sztab 4 DP zginął d-ca jego kompanii, po którym objął dowodzenie kompanią i dowodził walką, umożliwiając wycofanie się sztabu 4 DP. Awansowany do stopnia por. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1921 ukończył kurs doskonalący dla oficerów saperów i mianowany d-cą baonu saperów w 7 Pułku Saperów. Przeniesiony w 1923 na stanowisko szefa Inżynierii i Saperów w sztabie Dok VII w Poznaniu. Następnie w latach 1924-1926 był wykładowcą służby inżynierii i fortyfikacji na kursach dla oficerów piechoty w Chełmnie,  potem w okresie od 1926 do 1928 wykładowca w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. 1 I 1928. Od 1928 do 1931 pełnił funkcję szefa saperów 26 DP w Skierniewicach. W 1932 po ukończeniu rocznego kursu w WSWoj. w Warszawie do 1933 pełnił funkcję kwatermistrza 3 Batalionu Saperów w Wilnie. W latach 1933-1935 pełni funkcję dyrektora nauk w Centrum Wyszkolenia Saperów, potem w latach 19365-1938 był d-cą 7 Batalionu Saperów w Poznaniu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. sap. 19 III 1937. W latach 1938-1939 oficer saperów w Inspektoracie Armii we Lwowie. Jednocześnie w rezerwie personalnej przy Inspektorze Saperów. W kampanii wrześniowej 1939 był d-cą Stacji Zbornej w koszarach 1 dak w Warszawie. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli i przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie zostaje d-cą saperów w jednej z formujących się dywizji. W VI 1940 po ewakuacji do Wlk. Brytanii służy jako oficer saperów w I KP. Po wojnie zamieszkał w Wlk. Brytanii i pracował w angielskie składnicy saperskiej w Long Marston.
    Zmarł 5 III 1953 w Long Marston.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Balkowski Zygmunt - , kpt. piech. 
    [1899-1945], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1935]
    Ur. 24 IX 1899. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. 1 VI 1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921. Służył w 78 pp w Baranowiczach, gdzie dowodził plutonem, potem kompanią. W 1926 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, skąd zostaje przeniesiony ok. 1930 do 6 Pułku Strzelców Podhalańskich w Samborze, potem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim z przydziałem do III baonu stacjonującego we Lwowie. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 I 1935. Mianowany d-cą 3 kompanii CKM w III baonie.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 3 kompanią CKM – III baonu 26 pp. Walczył z wrogiem od 8 IX 1939 w rejonie Karczewa i Otwocka, a od 13/14 IX 1939 uczestniczy w obronie Pragi, Saskiej Kępy i Wale Gocławskim. Po kapitulacji Warszawy od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Podczas ewakuacji obozu znalazł się w batalionie VI grupy „Wschód”, która 29 I 1945 zostaje rozlokowana w zabudowaniach majątku ziemskiego w m. Deetz /Dziedzice/. W dniu 30 I 1945 na przedpolach Dziedzic pojawiły się czołgi sowieckie, z którymi Niemcy podjęli nierówną walkę w wyniku, czego czołgi ostrzelały pozycje Niemców likwidując dość szybko obronę niemiecką. Jeden z pocisków artylerii czołgowej eksplodował w stodole, gdzie znajdowali się jeńcy polscy zabijając kilkunastu z nich, wśród których znajdował się kpt. Z. B. 
    Pochowany w zbiorowej mogile żołnierskiej na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony Medalem Niepodległości za wojnę z bolszewikami 1919-1920.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Balukiewicz Józef
    - , por. piech.
    [1913-], oficer sł. st. piech. WP, por. [1939]
    Ur. 25 IX 1913. W 1932 ukończył szkołę średnią. W latach 1932- 1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, a następnie w okresie 1933 -1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca 1 plutonu w 3 kompanii III baonu CKM, a po mobilizacji w III 1939 d-ca 10 kompanii w utworzonym IV baonie 84, dowodzonym przez mjr Wacława Sokola. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 10 kompanią i walczy z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp w składzie 30 DP Armii „Łódź” od walk na pozycjach obronnych nad rzeka Wartą w rejonie Działoszyna-Łazy, potem 0d 4-5 IX 1939 na pozycjach obronnych nad Widawką, a od 6 IX 1939 w ciężkich bojach odwrotowych w kierunku Kampinosu. Po rozformowaniu 10 IX 1939 II baonu zostaje przydzielony na stanowisko d-cy 4 kompanii II baonu. Potem przebiciu się pododdziałów 84 pp przez Kampinos do Modlina uczestniczy 14 IX-29 IX 1939 w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Bielski.GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;A. Nawrocki. 84 Pułk Piechoty Strzelców Poleskich. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bałaban Tadeusz Marian 
    - , mjr ośw. 
    [1884-?], mjr  adm. woj. w st. sp. WP [1923]
    Ur. 05 X 1884. Ukończył gimnazjum. W WP w stopniu kpt. od XI 1918. Był długoletnim oficerem Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr 1 VII 1923. Po 1928 przeniesiony w stopniu mjr administracji wojskowej w stan spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję szefa Wyznań Niekatolickich w dowództwie Armii „Poznań”.
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928;Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bałczewski Kazimierz - , ks. kap. dr

    Bałdykowski Henryk Józef
    - , por. piech.
    [1909-?], oficer sł. st. piech. WP, por.[1936]
    Ur. 20 III 1909. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Po ukończeniu kursu specjalistycznego dla oficerów – pionierów w latach 1936-1939 był d-cą plutonu pionierów w 30 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem pionierów 30 pp w składzie 10 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 30 pp. Uczestnik obrony Modlina. 
    Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bałko Eugeniusz - , oficer piech. 
     /od 1939 Borowski Antoni Eugeniusz [1911-2001], oficer dypl. sł. st. piechoty WP, por. [1936], żołnierz konspiracji niepodległościowej NOW/AK, kpt. [1943], mjr[ 1 I 1945], po wojnie ppłk ,ps. „Jastrzębiec”, „Leliwa”, „Werner” vel Borowski
    Kmdt Obwodu AK Tarnów XI 1943- X 1944 – Okręg AK Kraków.
    Ur. 28 III 1911 w Krakowie jako syn Antoniego i Marii z d. Bałko. Do szkoły powszechnej uczęszczał we Lwowie, gdzie od 1922 naukę kontynuował w XII Państwowym Gimnazjum im. S. Szczepanowskiego / matematyczno-przyrodnicze/. W 1925 przenosi się z rodzicami do Tuszymy pow. Dębica. Dalszą naukę podjął w Państwowym Gimnazjum Męskim im. S. Konarskiego / humanistycznym/ w Mielcu gdzie w 1930 uzyskał świadectwo dojrzałości. Od IX 1930 do VIII 1933 przebywa w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piechoty 1 VIII 1933 z przydziałem do dalszej służby zawodowej w 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1936. Później dowódca kompanii. Jako wzorowy oficer otrzymuje zgodę przełożonych na podjęcie studiów w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Wiosną 1938 zdaje egzaminy i zostaje przyjęty do WSW na promocję 1938-1940. Po ukończeniu 1 roku studiów latem 1939 odbywa praktyki liniowe. W sierpniu 1939 w związku z zagrożeniem wybuchu wojny zostaje przydzielony jako oficer informacyjny do sztabu 2 DP Leg. W kampanii wrześniowej 1939 przeszedł szlak bojowy 2 DP Leg. Walczył z wrogiem na Ziemi Łódzkiej i w bojach odwrotowych do Modlina. W obronie Modlina dowodził kompanią 3 pp Leg. Po kapitulacji Modlina znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Działdowie. W X 1939 zgodnie z umową kapitulacyjną został zwolniony z obozu. Zamieszkał w Bochni. Od początku 1940r. nawiązał pierwsze kontakty konspiracyjne w Bochni i Krakowie. Od III 1940 żołnierz NOW. Współorganizator siatki konspiracyjnej NOW na terenie pow. Bochnia. Potem przeniesiony do Krakowa gdzie od przełomu 1941/42 był szefem sztabu Komendy Okręgu NOW Kraków. W pierwszej połowie 1942 zostaje k-dtem Podokręgu NOW Kraków-Południe. W V 1942r. przeniesiony do Tarnowa na stanowisko k-dta Podokręgu NOW Tarnów gdzie odbudowywał struktury tej organizacji po przeprowadzonych przez okupanta aresztowaniach. Musiał często zmieniać miejsca pobytu. Organizował szkolenia wojskowe członków NOW. Wiosną 1943 w wyniku akcji scaleniowej, przeszedł do AK. 3 maja 1943 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty. Objął wtedy stanowisko zastępcy k-dta Obwodu AK Tarnów. Od lutego 1944 do XI 1944 k-dt Obwodu AK Tarnów. W okresie przygotowań do akcji „Burza” kierował na podległym terenie organizowaniem oddziałów partyzanckich oraz odtwarzał 1 batalion 16. pp AK którego objął dowództwo. 4 VIII 1944 zarządził mobilizację sił batalionu. Pod jego dowództwem batalion stoczył wiele walk z oddziałami niemieckimi. 2 IX 1944 na czele batalionu stoczył wielogodzinny bój z Niemcami pod Jamną. 22 X 1944 batalion zostaje rozwiązany, a d-ca przechodzi ponownie do konspiracji. W XI 1944 zostaje mianowany II zastępcą k-dta Inspektoratu AK Tarnów. Podlegają mu sprawy wyszkolenia i dywersji. 12 XII 1944 został przeniesiony do sztabu K.O AK Kraków na stanowisko oficera operacyjnego w Oddz. III K.O. Kraków. Do Krakowa dotarł na początku stycznia 1945. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. z starszeństwem od 1 I 1945. Po rozwiązaniu AK 19 I 1945 wyjechał do Tarnowa. Podjął pracę zawodową jako technik geodeta w Dyrekcji Gazu Ziemnego. Organizował struktury tarnowskiego rejonu WiN. Zagrożony aresztowaniem przez UB w X 1947 wyjechał z rodziną do Krakowa. Od XI 1947 pracuje w Spółdzielni Pracy Tkaczy i Dziewiarzy. Wkrótce przenosi się do placówki spółdzielni w Czarnym Dunajcu gdzie zamieszkał już na stałe. Od 1963 po zmianach organizacyjnych w spółdzielczości, był pracownikiem umysłowym zakopiańskiej Spółdzielni Odzieżowej „Tatrzańska Jedność”. W 1976 przeszedł na emeryturę. Był prezesem Koła ZBOWiD w Czarnym Dunajcu. Awansowany do stopnia ppłk-a. Zbierał materiały archiwalne i dokumentował dzieje AK. Opublikował swe wspomnienia pt. „Bitwa pod Jamną”. W 1989 był współorganizatorem Związku Żołnierzy AK w Nowym Targu.
    Rozkazem NW WP z x 1944 mógł używać tytułu oficera dyplomowanego.
    Zmarł 30 lipca 2001 w Czarnym Dunajcu. Pochowany na cmentarzu Parafialnym w Czarnym Dunajcu. 29 III 2008 odsłonięto w jego rodzinnym domu w czarnym Dunajcu tablicę poświęconą jego pamięci. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 13527, KW 3x, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem za Wojnę 1939
    Od 29 X 1939 był żonaty z Barbarą Żurowską zm. 17 V 1972 miał córki Ewę, Beatę i synów Krzysztofa i Jerzego.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Łaszczewski. Biogram E.A. Borowskiego. MSUDN 1939-1956r.,t. 8, s. 19-21, wyd. Kraków 2002r.; A. Pietrzykowa. Region tarnowski w okresie okupacji niemieckiej 1939-1944. Kraków 1984;W. Chocianowicz; W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; K. Sikora. Szlakiem I Batalionu „Barbara” 16 pp AK. W-wa 2008
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Banach Tadeusz Henryk - , mjr. 
    [1895-+?], oficer sł. st. art. WP, mjr [1938]
    Ur. 30 XI 1895. W WP od XI 1918. Brał udział w walkach na froncie wojny- polsko-bolszewickiej w 1919. Od 29 XII 1919-14 II 1920 na kursie oficerów zwiadowczych. Następnie służy w 11 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. W 11 pap dowodził baterią. W XI 1928 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie pełnił funkcję wykładowcy i instruktora baterii ,a w okresie od 29 IV 1929 – 5 VIII 1930 adiutant szkoły, potem instruktor, a od 16 XI 1931-1934 d-ca IV baterii szkolnej. Następnie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 19 III 1938. Przeniesiony do 5 pal we Lwowie na stanowisko d-cy III dywizjonu.
    W wojnie obronnej we IX 1939 był oficerem sztabu artylerii dywizyjnej 5 DP we Lwowie. Brał udział w obronie Modlina i Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy  Artylerii. Pruszków 2000; Zb. Moszumański-Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków bdw; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Banach Teofil Jan - , mjr art. 
    [ 1907-1944],oficer służby st. piech. WP, kpt. [1938], żołnierz ZWZ/AK, mjr [1944], ps. „Bogumił”, „Bogusz”, „Skrzydłowski”
    Kmdt Obwodu AK Przeworsk, k-dt Inspektoratu Rejonowego AK Przemyśl
    Ur. 29 VIII 1907 w Czortkowie. Syn Teofila /właściciela restauracji/ i Kazimiery z d. Dyhdalewicz. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1926r., wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie przebywa w latach 1926-1929. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko dowódcy plutonu w kompanii strzeleckiej. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1933. Pełni następnie funkcję d-cy plutonu CKM. Przeniesiony na dowódcę plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rez. Piechoty. Od 1936r. jest wykładowcą i instruktorem w Szkole Podchorążych Rez. Piechoty 20. DP w Słonimiu. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1938. W okresie 1938-1939 d-ca 8 kompanii III baonu 79 pp. W kwietniu 1939 został zastępcą d-cy mobilizowanego na bazie 79 pp - 7 Samodzielnego Batalionu CKM i broni towarzyszącej włączonego do Brygady Obrony Narodowej „Sieradz”. Na tym stanowisku brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Bierze udział w obronie Modlina na pododcinku „Zakroczym I oraz w boju pod Górami Borowskimi. W ostatniej fazie walk walczył w szeregach 2 pp Leg. Odznaczony za męstwo KW. Po kapitulacji przebywał w obozie jenieckim w Soldau - Iłowo-Mława, skąd go zwolniono na podstawie umowy kapitulacyjnej 19 X 1939r.
    Po zwolnieniu z niewoli zamieszkał w Przeworsku ul. Kościelna nr 2. Podjął pracę w charakterze ekspedienta-pomocnika w sklepie gospodarczym w Przeworsku u p. Leokadii Jarzymowskiej. Wkrótce włącza się do działalności konspiracyjnej w szeregach ZWZ/AK. Od sierpnia 1942 po Ignacym Puchale ps. „Topola” pełni funkcję k-dta Obwodu AK Przeworsk. Od IX 1943 do III 1944r. pełni funkcję k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Przemyśl. Aresztowany przez funkcj. Gestapo w dniu 29 III 1944 podczas pracy w sklepie. Wożony na przesłuchania z Jarosławia do Krakowa i Tarnowa. Wywieziony w grupie więźniów z więzienia jarosławskiego w Lasy Sieniawskie i tam zamordowany. Figuruje na liście z dnia 6 maja 1944 poz. 2 jako rozstrzelany za przynależność do organizacji niepodległościowej i posiadanie broni. Był pośmiertnie awansowany do stopnia mjr. sł. st.
    Odznaczony KW, Brązowym Krzyżem Zasługi, pośmiertnie Krzyżem AK, Krzyżem za Wojnę 1939.
    Żonaty z Zofią z d. Rach /1907-1980/, mieli córkę Lucynę Zofię Katarzynę zamężną Żukiewicz ur. 1936r. i syna Ryszarda Teofila /ur. 1934/
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. Jarzymowski. Biogram T. Banacha MSUDN 1939-1956, Kraków 1997r., t. 2, s. 15-17; A. Zagórski. Nota biograficzna T. Banacha /w/ Dokumenty Okręgu Kraków AK. Dział Łączności Zewnętrznej Okręgu Kraków 1943-1945. Wyd. Kraków 1998r., s. 224-225 / tam pozostała bibliografia/
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Banasiak Henryk Jan - , ppor. piech. 
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 12 I 1912. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1934-1935 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 28 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 360 pp rez. utworzonego z nadwyżek 36 pp. Walczył w obronie Warszawy na stanowisku d-cy plutonu 1 kompanii I batalionu 360 pp rez. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Banaszak Edward
    - , płk piech. 
    [1892-1978], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. WP, płk [1938]
    Ur. 7 I 1892. Ukończył w 1912 Seminarium Nauczycielskie. Do 1914 pracował jako nauczyciel wiejskiej szkoły powszechnej. Po wybuchu I wojny światowej w VIII 1914 wcielony do armii niemieckiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Mianowany ppor. Walczył na froncie zachodnim we Francji. Odznaczony Krzyżem Żelaznym I i  II klasy. /odznaczenia zwrócił Niemcom po dojściu do władzy Hitlera/ Jesienią 1918 powraca w rodzinne strony. Aktywnie uczestniczy w Powstaniu Wielkopolskim XII 1918-II 1919. Mianowany Dekretem Komisariatu NRL por. Od III 1919 służy w 10 psWlkp., gdzie dowodzi kompanią CKM. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony zostaje VM kl. 5. Awansowany do stopnia kpt. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919, służył w 55 pp. w latach 1922-1928 był k-dtem Batalionu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 w Śremie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1928. W latach 1928-1932 był k-dtem Podoficerskiego Batalionu Rezerwy Piechoty w Śremie. W 1932 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 79 pp w Słonimiu. Od VII 1935 d-ca 81 pp w Brześciu n/Bugiem. Awansowany do stopnia płk sł. st. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 81 pp w składzie 29 DP Armii „Prusy”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 81 pp. Uczestniczy 6 IX 1939w walkach pod Piotrkowem Tryb., potem w bojach odwrotowych w kierunku środkowej Wisły. W wyniku uderzenia niemieckiej 46 DP pułk uległ rozproszeniu w lasach  na płd wschód od Przysuchy. Od 12 IX 1939 z częścią pułku bez III baonu wchodzi w skład zgrupowania płk dypl. T. Pełczyńskiego. Uczestniczy nadal w walkach z Niemcami. Po przeprawie 15/16 IX 1939 na wschodni brzeg Wisły uczestniczy jeszcze w walkach do 2 X 1939. Następnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu nr IV B w Koenigstein, potem od lata 1940 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu w V 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Do 1947 przebywał w Edynburgu w Szkocji. W 1948 powrócił do Polski. Początkowo mieszkał w Parczewie k/Sycowa. Prześladowany jako przedwojenny oficer WP przez miejscowe władze komunistyczne wyjechał z rodziną do szczecina, gdzie osiadł na stałe. Pracował w Przedsiębiorstwie Handlu Międzynarodowego „Wariant”, potem w „Hartwigu”, a następnie jako księgowy w Przedsiębiorstwie Remontowym Budownictwa nr 1 w Szczecinie, skąd odszedł na emeryturę.
    Zmarł w 1978 w Szczecinie. Pochowany w grobowcu rodzinnym w Parczewie.
    Żonaty z Ireną z Majerowiczów. Miał z tego związku syna Andrzeja.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP5, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Banaszczyk Teodor - , ppor. piech. 
    [1913-?], ppor. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 31 X 1913. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 15 pp w Dęblinie na stanowisko    d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu ppanc. 15 pp. W VIII 1939 przeniesiony do CWPiech. w Rembertowie na stanowisko d-cy 13 kompanii zmotoryzowanej kompanii ppanc. zmobilizowanej w Rembertowie, która dowodził w walkach w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Banaszkiewicz Alfons Ignacy - , por. rez. piech.
    [1912-1939], kadet, por. sł. st. piech. WP[1938]
    Ur. 20 VII 1912 w Poznaniu. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w VI 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932- 1933 odbywał służbę wojskową w kompanii pionierów w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbytych w 1934 ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 70 pp w Pleszewie na stanowisko d-cy plutonu. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań – Powiat.
    W VIII 1939 zmobilizowany i wcielony do 70 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy, potem d-cy plutonu pionierów 70 pp w składzie 17 DP. Uczestnik bitwy nad Bzurą. Poległ 18 IX 1939 w walce z Niemcami w Tułowicach. Pochowany na cmentarzu w Tułowicach. W II 1951 jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003;L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty. Lublin 1969; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bandrowski - Kaden Juliusz
     - , kpt. rez.
    [1885-1939], członek ZWC/ZS, legionista, kpt. rez. piech. WP [1919], dziennikarz, pisarz
    Ur. 24 II 1885 w Rzeszowie, syn Juliusza /lekarza- publicysty/ i Heleny z Kadenów /pianistki/. Uczęszczał do gimnazjum we Lwowie i Krakowie, gdzie w 1903 uzyskał maturę. W latach 1903-1904 pracował jako nauczyciel muzyki na Kaukazie. Studiował w konserwatorium we Lwowie i w Krakowie, potem w Lipsku, a od 1907 w Brukseli, gdzie równoległe studiował filozofię na tamtejszym uniwersytecie. Konserwatorium w Brukseli ukończył z wyróżnieniem. Na skutek złamania ręki w dzieciństwie nie mógł osiągnąć pełnej biegłości technicznej i z tego powodu zrezygnował z kariery pianisty.
    W 1907 rozpoczął pracę publicystyczną publikując liczne korespondencje w prasie krakowskiej, lwowskiej i warszawskiej m. in. w Tygodniku Ilustrowanym”, „Scenie i Życiu”. Należał do współzałożycieli Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej im. J. Lelewela. W latach 1909-1912 był członkiem ZWZ i ZS w Belgii. W 1913 powrócił do Krakowa. Od VIII 1914 w Legionach Polskich, gdzie pełnił funkcję oficera ordynansowego w sztabie oddziału J. Piłsudskiego, potem w 1 pp LP i Brygady LP. Z dniem 12 XI 1914 mianowany ppor. piech. Po dymisji J. Piłsudskiego 26 IX 1916 przeszedł do 5 pp LP, gdzie był d-cą plutonu w II baonie, potem adiutantem tego baonu.
    W czasie kryzysu legionowego w VII 1917 zwolniony z Legionów, potem wcielony we IX 1917 do armii austriackiej, z której został zwolniony przez komisję wojskowo-lekarską ze względu na stan zdrowia.  Następnie działa aktywnie w POW na terenie Krakowa. Po rozbrojeniu Austriaków w Krakowie od 6 XI do 9 XII1918 pełnił służbę w biurze prasowym DOGen. Kraków. /od 18 XI kierownik biura/. Mianowany por. piech. 18 XI 1918. Od 9 XII 1918 do końca wojny w 1920 pełnił funkcję szefa biura prasowego Naczelnego Dowództwa, a także wydawał pismo „Żołnierz Polski”. 25 VIII 1920 awansowany do stopnia kpt. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. W 1920 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie wygłaszał odczyty o Wojsku Polskim. Po powrocie do kraju w 1921 z dniem 3 X 1921 przeniesiony do rezerwy. Jednocześnie zweryfikowany w stopniu kpt. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919.
    W 1920 był członkiem komitetu redakcyjnego miesięcznika „Skafander”. W latach 1923-1926 prezes Związku Zawodowego Literatów Polskich. W 1920 obejmuje dział literacki dziennika „Głos Prawdy”, a w 1927 redagował niedzielny dodatek do tego pisma pt. „Głos Prawdy Literacki”. W latach 1929-1939 prowadził taki dodatek w prorządowej „Gazecie Polskiej”. W 1933 został sekretarzem generalnym powołanej wówczas Polskiej Akademii Literatury. W 1935 wszedł do 5 – osobowego zarządu komisji zagranicznej PEN-Clubu, reprezentując wielokrotnie literaturę polską na zjazdach zagranicznych i krajowych. Wspólnie z A. Szyfmanem założył Towarzystwo Krzewienia Kultury Teatralnej. Był też radnym m. st. Warszawy.
    Należał do najwybitniejszych polskich powieściopisarzy. Jego utwory, wznawiane wielokrotnie i współcześnie, stały się podstawą do scenariuszy dwóch filmów.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 8 IX 1939 objął dział propagandy i cenzury w komisariacie cywilnym przy Dowództwie Obrony Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, brał udział w tajnym nauczaniu utrzymując się z lekcji muzyki.
    Podczas Powstania Warszawskiego 6 VIII 1944 na skutek ostrzału artyleryjskiego został ciężko ranny w swoim mieszkaniu przy ul. Kaliskiej 13. Zmarł w szpitalu powstańczym przy ul. Joteyki 6. Pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie.
    Odznaczony: Orderem Polonia Restituta 3 kl., KN, KW4x, ZKZ i innymi medalami.
    Żonaty z Romaną Lewińską, miał z nią synów bliźniaków: Andrzeja /1921-1944/, żołnierza AK, poległego podczas powstania warszawskiego i Pawła /1921-1943/, żołnierza AK, poległego w VI 1943 w czasie akcji bojowej/
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. I. W-wa 2005.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bandrowski Tadeusz Lucjan Feliks 
    - , ppłk dypl.
    [1895-+?], oficer dypl. sł. st. art. WP, ppłk [1937]
    Ur. 14 I 1895. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko- bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służył w 75 pp, gdzie dowodził kompanią, potem II baonem. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928. W okresie XI 1929- X 1931 studiował w MSWoj. w Warszawie, uzyskując dyplom oficera dyplomowanego. Po ukończeniu MSWoj. otrzymał przydział do sztabu DOK III w Grodnie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 19 III 1937. Następnie do VIII 1939 był kierownikiem Samodzielnego Referatu Bezpieczeństwa Wojennego w sztabie DOK VII w Poznaniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 szef wydziału operacyjnego Dowództwa GO „Knolla”. Brał udział w walkach nad Bzurą, potem na przedpolach Warszawy. Po kapitulacji od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po odzyskani wolności wiosną 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji pozostał na emigracji. Osiadł w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM, KN,OP5,KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – Bajer. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bandurski Zdzisław Marian - , ppor. piech. 
    [1911-?],ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 12 I 1911. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych w 1935 awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 i przydziałem mobilizacyjnym do 82 pp w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 82 pp w składzie 30 DP. Walczył z wrogiem na przedpolu Warty i nad Wartą, potem w walkach odwrotowych 9 IX 1939 w rejonie Skierniewic, 10 IX 1939 pod Żyrardowem, a od 13 IX 1939 w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Barabarowicz Paweł - , ppor art.
    [1908-1944], ppor. sł. st. art. [1938], oficer AK
    Ur. 20 VI 1908. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1930 służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 9 pac we Włodawie. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 7 baterii III dywizjonu 9 pac. W III 1939 przeniesiony do mobilizowanego przez 9 pac 30 dac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 20 dac dla 20 DP. Brał udział w walkach w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina. Podczas walk 20 dac  zostaje rozbity. Z częścią dywizjonu przedostał się do Warszawy i brał udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej żołnierz konspiracji AK. Poległ podczas Powstania Warszawskiego w VIII 1944.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; A. Szczepański. 9 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Baran Jóżef - , kpt art.
    [1899-?], kpt. sł. st. art. [1936], żołnierz NOW/AK/NSZ/NZW, mjr , ps. „Lucjan”, Milczek”, „Major” vel Zakrzewski, vel Józef Chrząszczyński
    Ur. 16 IX 1899 w Woli Żarczyckiej pow. łańcucki, syn Jana i Karoliny z d. Sawickiej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 1 XII 1920-18 III 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 IV 1921 z przydziałem do 4 dac w Grudziądzu. Z dniem 12 X 1921 4 dac zostaje włączony jako I dywizjon do utworzonego 8 pac. W VII 1923 wraz z dywizjonem zostaje przeniesiony z Grudziądza do Torunia, gdzie stacjonowało dowództwo 8 pac. Awansowany do stopnia por. sl. st. art. 1 IV 1923. Następnie w 8 pac pełni różne funkcje m. in. d-ca baterii w I dywizjonie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera mobilizacyjny 8 pac. W VIII 1939 zostaje d-cą nadwyżek 8 pac. Wraz z oddziałem nadwyżek miał być przewieziony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Ciężkiej nr 4 w Przemyślu. W wyniku działań wojennych z częścią oddziału dotarł do Puszczy Kampinoskiej, gdzie 18 IX 1939 rozwiązał oddział a następnie z grupą żołnierzy przedostał się do Modlina, gdzie od 20 IX 1939 obejmuje dowództwo 2 baterii w I dywizjonie 8 pal. Walczy w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie, skąd zostaje zwolniony w X 1939. Po zwolnieniu z niewoli powraca w rodzinne strony. Od jesieni 1939 podejmuje działalność konspiracyjną. Na przełomie 1939/1940 organizował w formie szkieletowej batalion konspiracyjny „Ziemi Leżajskiem” w ramach Organizacji Wojskowej Stronnictwa Narodowego przekształconego potem w NOW. Aresztowany przez gestapo 16 V 1941 i uwięziony w więzieniu w Przemyślu, skąd udało mu się zbiec w VI 1941 po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej. Ukrywał się w Jarosławiu, potem do końca XI 1942 we wsi Maleniska w gospodarstwie rolnym członka NOW. W XI 1942 wyjechał do swej siostry zam. w Łosicach pow. Siedlce, gdzie pod przybranym nazwiskiem Zakrzewski podejmuje pracę w spółdzielni rolniczej. Jednocześnie podejmuje działalność w strukturach NSZ. Od połowy II 1943 pełni funkcję k-dta Okręgu IV C Rzeszowskiego NSZ. Od VI 1943 ponownie w szeregach NOW, gdzie pełni funkcję szefa sztabu w Komendzie Okręgu Rzeszów NOW. Po scaleniu NOW z AK pełni funkcję oficera artylerii w sztabie Podokręgu Rzeszów AK, potem oficer sztabu Inspektoratu Rejonowego AK Przemyśl. Od połowy X 1944 ponownie podejmuje działalność w NSZ /nie scalonego/. Miał pełnić w okresie XI 1944-II 1945 funkcję szefa sztabu Komendy Okręgu Kraków NSZ, a od 26 II 1945 szef sztabu w Okręgu Rzeszowskim NZW. Zagrożony aresztowaniem w drugiej połowie 1945 wyjechał w koszalińskie, gdzie został aresztowany w VIII 1948 przez UB i uwięziony.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Zb. Moszumański. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Karczmarski. Podziemie narodowe na Rzeszowszczyźnie 1939-1944. Rzeszów 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Baran Kazimierz - , płk art.
    [1890-?], płk sł. st. art. WP [1938]
    Ur. 14 VI 1890. W WP od XI 1918. W stopniu por. art. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził baterią art. w 13. pap, potem 7 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1921-1926 d-ca baterii 7 pap, potem od 1923 p. o. d-cy i d-ca III dywizjonu 7 pap w Częstochowie. Awansowany do stopnia mjr 1 VII 1923. Po 1926 w 8 pac w Toruniu, następnie d-ca Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej Nr 8 w Toruniu, potem po 1930 nadal d-ca 8 dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 1 I 1931. Następnie p. o. d-cy Grupy Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie oraz d-ca 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Awansowany do stopnia płk sł. st. art. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 d-ca obrony przeciwlotniczej czynnej. Dowodził całością obrony przeciwlotniczej Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 za wojnę z bolszewikami, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Baran Mieczysław Franciszek Karol
    - , por. piech.
    [1900-1939],legionista, oficer sł. st. piech. WP, por. [ 1935]
    Ur. 09 XII 1900 w Chrzanowie. W latach 1916-1918 służył w Legionach Polskich i Polskim Korpusie Posiłkowym. Od XI1918 służy w WP z przydziałem do 4 pp Leg. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służy WP jako podoficer zawodowy w 4 pp Leg., potem w batalionie straży Granicznej. W latach 1929-1932 w Szkole podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie w 1 Lwowskim Baonie Obrony Narodowej był d-cą 1 kompanii. Jednocześnie k-dt miejska PW Lwów I przy 40 pp.
    W wojnie obronnej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Ciężko ranny w obronie Warszawy zmarł w szpitalu 1 X 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007;J. K. Wroniszewski. Ochota 1939-1945. W-wa 1984;Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Baran Zdisław Władysław - , ppor piech.
    [1907-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 22 X 1907. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 39 pp w Jarosławiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 2 pp Leg. oraz w obronie Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Barancewicz Lucjan - , ppor lek. weter..
    [1909-?], ppor. lekarz wet.[1937]
    Ur. 29 VII 1909. Ukończył gimnazjum, potem studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza wet. Ukończył szkołę podchorążych wet. Awansowany do stopnia ppor. 19 III 1937 z przydziałem do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko lekarza wet. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 16 pal. Po walkach nad Bzurą z i dywizjonem 16 pal przebił się do Modlina. Po kapitulacji Modlina jego losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Krzyś. 16 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Barancewicz Witold - , ppor. art. 
    [1910-?], oficer sł. st. art. WP, ppor. art. [1938]
    Ur. 13 V 1910. Od 1931 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył szkołę podoficerską art. Pozostaje w WP jako podoficer nadterminowy, potem zawodowy. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 2 dywizjonu art. przeciwlotniczej w Grodnie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu w 4 baterii 2 dapl. W okresie od 15 XI 1938 do 14 II 1939 ukończył kurs samochodowy dla oficerów przy 1 paplot w Warszawie. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca 20 baterii art. przeciwlotniczej plot. 40 mm w składzie 20 DP. Uczestniczył w walkach w rejonie Małkini, potem Warszawy. Po kapitulacji ode 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Baraniecki Mieczysław Władysław - , ppor. art.. 
    [1907-1939], ppor. rez. art.
    Ur. 22 IX 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 5 pap we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 5 pal we Lwowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. Zmobilizowany w 1939 do WP. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 6 baterii II dywizjonu 5 pal w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Ciężko rany w walce zmarł w wyniku odniesionych ran 12 IX 1939. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Baranowski Antoni - , kpt. art.
    [1898-+?], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1937]
    Ur. 1 VIII 1898. Od XI 1918 w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. 1 VII 1921. Służył w 20 pp w Krakowie. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1923. Po ukończeniu kursu dla oficerów art. w Centrum Wyszkolenia Art. w Toruniu przeniesiony do korpusu oficerów artylerii z przydziałem do 21 pap w Bielsku. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 służył w 28 pal w Zajezierzu k./Dęblina, gdzie dowodził 2 baterią w I dywizjonie.
    W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 1 baterią I dywizjonu 28 pal w składzie 28 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 28 pal. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;A M. Przybyszewski. 28 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Baranowski Antoni Władysław - , por. piech.
    [1906-?],oficer sł. st. piech. WP, por. ]1934] , w konspiracji Polskiej Organizacji Zbrojnej /POZ/ , AK, ps. „Oksza”, „Tolo”, kpt. sł. st. piechoty [1 I 1945r.], więzień NKWD i UB.
    Kmdt Obwodu AK Tomaszów Maz. VII 1944 – I 1945.Okręg Łódź AK
    Ur. 31 maja 1906 w Sieradzu, syn Wawrzyńca. Po ukończeniu średniej szkoły i zdaniu matury wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie, gdzie kształci się w latach 1928 –1931. Po ukończeniu podchorążówki awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. ze starszeństwem 15 VIII 1931 z przydziałem do dalszej służby zawodowej w 60 pp w Ostrowie Wlkp. na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 I 1934. W 60 pp pełni różne funkcje m. in. z-ca oficera mobilizacyjnego, d-ca kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 dowódca 6 kompanii II batalionu 60 pp. Przeszedł szlak bojowy pułku. W trakcie walki z wrogiem zostaje dwukrotnie ranny. Pierwszy raz w dniu 7 IX 1939, a po raz drugi dnia 25 IX 1939.
    W okresie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji. Początkowo w POZ na terenie Piotrkowa Trybunalskiego. Należał do współorganizatorów siatki POZ na tym terenie. Pełnił funkcję k-dta POZ na Piotrków Tryb. W 1942 w wyniku scalenia POZ z AK zostaje żołnierzem Armii Krajowej. Był instruktorem i wykładowcą w konspiracyjnej Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty na terenie okręgu Łódzkiego AK. W okresie od VII 1944 do I 1945 pełni funkcję k-dta Obwodu AK Tomaszów Maz. Awansowany rozkazem KG AK z 23 I 1945 do stopnia kpt. sł. st. piechoty ze starszeństwem od 1 I 1945.
    2 V 1945 aresztowany przez NKWD i uwięziony. W grupie oficerów AK był więziony przez NKWD we Wronkach, Poznaniu, Rawiczu. Więzieni byli w specjalnie odizolowanych celach przeznaczonych do dyspozycji NKWD, dlatego w księgach ewidencyjnych CWK Wronki i Rawicz nie figurują. W końcu X 1945 zostaje z grupą więźniów przewieziony z CWK w Rawiczu do ZK Mokotów i przekazany do dyspozycji MBP. W listopadzie 1945 większość oficerów zwolniono w tym Antoniego Baranowskiego. Po zwolnieniu z więzienia przebywał m. in. w Ostrowie Wlkp.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Wawrzyniak. Na rubieży Okręgu AK Łódź. Warszawa 1988, wg indeksu.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Baranowski Cezary Aleksander - , por kaw.
    [1900-?], por. rez. kaw.[1935]
    Ur. 15 II 1900. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 pułku ułanów. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1935.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 marszowego szwadronu 7 p. ułanów w zgrupowaniu mjr sł. st. kaw. J. Juniewicza. Brał m. in. udział w ochronie mostu na Wiśle w Świdrach Małych.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Baranowski Jan - , ppor piech.
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1939]
    Ur. w 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 13 DP przy 44 pp w Równem. Zmobilizowany do WP w 1939 i awansowany ppor. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 dowódca plutonu z 3 komp. ckm 43 pp. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 43 pp m. in. pod Tomaszowem Maz., potem w bojach odwrotowych. Poległ w rejonie Falenicy 20 IX 1939 podczas przebijania się oddziałów 13 DP do Warszawy. Pochowany na cmentarzu  parafialnym w Żarzeniu.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Baranowski Józef Eugeniusz - , kpt piech.
    [1905-1939], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 11 VI 1905. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1926-1928 w oficerskiej szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Następnie m. in. d-ca plutonu, kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii w I batalionie 32 p. W kampanii wrześniowej 1932 dowodził 3 kompanią i batalionu 32 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Modlina i w jego obronie. Poległ 26 IX 1939 w Modlinie. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka 0- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Baranowski Wacław - , kpt. piech.
    [1900-?],kpt. sł. st. piech. WP [1935]
    Ur. 28 IV 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył m. in. na froncie białorusko-litewskim.. Po wojnie w latach 1921-1923 w szkole podchorążych piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Po 1926 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, potem ok. 1931 do 3 batalionu strzelców w Rembertowie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W 3 b. strzelców pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii a następnie w latach 1938-1939oficera administracyjno-materiałowego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii 10 batalionu strzelców zmobilizowanego przez 3 batalion strzelców w Rembertowie, a od 16 IX 1939 dowodzi 10 batalionem strzelców. Uczestnik walk w obronie Warszawy.
    Odznaczony: SKZ,KZWŚL
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Barańczyk Stefan - , ppor piech.
     [1906-?], ppor. rez. piech. [1932]
    Ur. 18 VIII 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 81 pp w Grodnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Gniezno. Po mobilizacji w 1939 wcielony do 78 pp w Baranowiczach.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Uczestniczy w walkach w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód”. Po kapitulacji losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Barański Czesław - , kpt. piech. 
    [1904-1940], kpt. sł. st. piech. WP [1938], mjr [2007]
    Ur. 05 V 1904 w Chełmie, syn Juliana. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 83 pp pełnił różne funkcje oficerskie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1937-1939 dowódca 5 kompanii w II batalionie 83 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z Niemcami na stanowisku d-cy samodzielnej dywizyjnej kompanii CKM plot. na taczankach. Walczy na szlaku bojowym 30 DP . Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wieziony w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie skąd w X 1939 został zwolniony. Prawdopodobnie po zwolnieniu z niewoli niemieckiej przedostał się do rodziny w Pińsku, gdzie został aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Pośmiertnie awansowany postanowieniem Prezydenta RP z 15 X 2007 do stopnia majora.
    Rocznik oficerski 1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Barański Wincesław
    - , por. pil.
    [1908-?], oficer sł. st lot. WP, por. [1936], w PSZ kpt./mjr
    Ur. 19 IX 1908. Po ukończeniu gimnazjum od 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne, a następnie w okresie 1930-1932 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 pułku lotniczego w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Ukończył kursy pilotażu w Grudziądzu. W latach 1938-1939 d-ca 113 Eskadry Myśliwskiej, którą dowodzi podczas kampanii wrześniowej w ramach Brygady Pościgowej. Uczestniczył w walkach powietrznych w obronie Warszawy oraz na Lubelszczyźnie. 18 IX 1939 wraz z częścią 113 eskadry przekroczył granicę z Rumunią, skąd przedostał się do Francji, gdzie służy w polskim lotnictwie. Brał jako d-ca klucza w kampanii francuskiej, a po jej zakończeniu ewakuował się do Wlk. Brytanii. Od VII –X 1940 bierze udział jako pilot 607 Dywizjonu Myśliwskiego RAF w walkach o „Anglię”. Awansowany do stopnia kpt. Następnie był od 29 IV 1943 do 17 X 1943 d-cą 302 Dywizjonu Myśliwskiego. Awansowany do stopnia mjr-a.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony VM kl. 5 nr o8522
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Krakow 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pawlak. Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. W-wa 1982; W. Król. Polskie dywizjony lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Barczak (Bartczak) Józef
    - , ppor. rez. piech. 
    [1910-1939], oficer rez. piech.. WP, ppor. [1935]
    Ur. 20 V 1910. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piechoty z starszeństwem od 1 I 1935. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 13 pp w Pułtusku. W wojnie obronnej d-ca plutonu w 13 pp. Brał udział w walkach z Niemcami w obronie Modlina. Poległ 24 IX 1939 rejonie Łomnej podczas natarcia na pozycje niemieckie. Pochowany na cmentarzu w Łomnej. Po wojnie 11 III 1952 jego prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. Kociszewski. 13 Pułk Piechoty. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bargieł Jan
    - , kpt. art.
    [1903-1970 ?], kadet, oficer sł. st.  art. WP, kpt. [1937]
    Ur. 21 V 1903. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1924 zdał maturę. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 9 pac w Siedlcach na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Następnie pełni różne funkcje m. in. d-ca baterii. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 4 baterii II dywizjonu 9 pac we Włodawie. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 baterii dywizjonu bezpośredniego wsparcia z 9 pac broniącego pododcinka „Warszawa-Zachód”. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1970.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J.K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy 1939.W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bartkiewicz Walerian
    - ; mjr art.
    [1898-1939], mjr sł. st. art. WP [1936]
    Ur. 1 VI 1898. W WP od XI 10918. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Artylerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 19 pap na stanowisku d-cy plutonu, potem baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1927. Ok. 1930 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1936. w latach 1937-1939 pełnił funkcję z-cy d-cy 32 dal w Rembertowie. W VIII 1939 mianowany d-cą I dywizjonu mobilizowanego w Modlinie w formowanym 32 pal, przydzielonym do 33 DP Rez. w SGO „Narew”, później 18 DP.
    Poległ w walce z Niemcami 9 IX 1939 w Łazach Starych.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN, SKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bartkiowiak Marian Józef - ; por.piech.
    [1912-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 18 III 1912. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlkp. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 60 pp. W kampanii wrześniowej 1929 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii i batalionu 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    2006

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bartkowski Ewaryst Karol - ; ppor. łącz..
    [1904-1942], ppor. rez. łącz. [1933], w ZWZ/AK ps. „Bartek” vel Edward Chmielewski.
    Ur. 21 X 1904. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 6 batalionu telegraficznego w Jarosławiu.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 28 kompanii telefonicznej z 28 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 28 DP oraz w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej, skąd został zwolniony w X 10939. Podczas okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK. Aresztowany przez gestapo zamordowany 28 V 1942 w Magdalence
    Rocznik oficerski rezerw 1933; W. Bartoszewski. Warszawski pierścień śmierci. 1939-1944. W-wa 1970
    2006

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bartosiak Wacław - , rtm.
    [1897-?], rtm. sł. st. kaw. WP [1935]
    Ur. 27 VII 1897. Ukończył kurs oficerski szkoły jazdy w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1922 z przydziałem do 25 p. uł. w Prużanie. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1924. Następnie oficer 26 p. uł. w Baranowiczach. Odkomenderowany do szwadronu pionierów 9 Brygady Kawalerii. W 1930 młodszy oficer w 9 szwadronie pionierów w Baranowiczach, potem z-ca d-cy 10 szwadronu pionierów w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1935 i przeniesiony na stanowisko d-cy 3 szwadronu pionierów w Poznaniu.
    W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca 3 szwadronu pionierów w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, uczestnik walk nad Bzurą, potem na przedpolach Warszawy i w obronie Warszawy. Następnie po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Bartosik Piotr - ; por. piech.
    1908-?], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 19 VII 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 45 pp w składzie 13 DP. Brał udział w walkach pod Tomaszowem Maz. potem w walkach odwrotowych.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bartoszewicz Feliks - ; mjr piech.
    [1896-?], mjr . sł. st. piech.[1936]
    Ur. 25 V 1896. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył kolejno w 83 pp, potem po 1926 w 62 pp w Bydgoszczy. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1927. W 62 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1936. Przeniesiony do rezerwy po 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 62 pp w składzie 15 DP. Po przebiciu się do Warszawy dowodził częścią II batalionu 62 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bartoszewski Michał Bolesław - ; por. piech.
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 24 VII 1907. w latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 72 pp w Radomiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu p/panc. 72 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii p/panc. 72 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku, poprzez walk obronne na linii Warty, potem w bojach odwrotowych oraz obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20906; St. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Baryka - Ostrowski Zbigniew - ; por. piech.
    [1902-?], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 11 VIII 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 12 pp w Wadowicach. Ewidencyjnie podlegał PKU Będzin. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu, potem d-cy 4 kompanii II batalionu 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik walk w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Barylski Bronisław -

    Barzdo Stanisław
    - . ppor. piech.
    [1916-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 6 I 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii CKM II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 5 kompanii 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwią. Podczas walk 8 IX 1939 zostaje ranny. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. W 1941 służył jako nawigator w 305 dywizjonie bombowym w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Baszniak Antoni Edward - kpt.
     [ 1898-1956], oficer sł. st. int. WP, kpt. [1938], w konspiracji ZWZ/AK/NIE/DSZ, mjr [1945] działacz WiN,ps.„Dąb”,„Dzik”, „Gurowski”,„Karaś I” „Orlicz”, „Robert”, „ 3000”. Używał nazwisk: Edward Trojanowski, Edward Borzemski, Edward Burzyński
    K-dt Obwodu ZWZ Krosno, Kierownik Rejonu II Środkowego w Okręgu WiN Jelenia Góra.
    Ur. 16 III 1898r. we Lwowie, syn Bazylego i Genowefy z d. Gojawiczyńskich. W 1916r. ukończył we Lwowie II Szkołę Realną i uzyskał świadectwo dojrzałości. Od grudnia 1911 do kwietnia 1913 członek drużyny młodzieży szkół średnich przy Polskich drużynach strzeleckich /PDS/, od 1912 należy do drużyny skautingu. Od maja 1913 do końca lipca 1914 w 2 kompanii lwowskiej PDS. W 1914 ukończył Szkołę Podoficerską PDS. Dnia 11 maja 1916 wcielony do armii austriackiej, od 30 VI 1916 służy w 15 pp. Ukończył szkołę oficerską przy XI Korpusie, potem od 1 IV 1918 walczy w szeregach 15 pp na froncie włoskim. W 4/5 X 1918r. wzięty do niewoli włoskiej. Następnie służy w armii gen. J. Hallera, od 15 I 1919 do 11 III 1919 był zastępcą d-cy plutonu w 9 pp, kolejno potem od 12 III do 6 V 1919 służył w intendenturze francuskiej 71 Dywizji, następnie do 20 XI 1919 w intendenturze 3 Dywizji„Błękitnej Armii”, kolejno jako podoficer kancelaryjny, referent i szef biura; w międzyczasie w IV 1919 powraca z 3 dywizją do Polski, gdzie zostaje skierowana na front ukraiński, potem bolszewicki. Awansowany do stopnia por. sł. st. int. 1 V 1919r. Od 21 XI 1919 do 3 XII 1919 przebywał na kursie intendenckim, o od 1 I 1920 do 2 I 1922 był referentem żywnościowym i kierownikiem referatu żywnościowego w intendenturze 6 Armii. W sierpniu 1920r. dowodził kompanią. Następnie 0d 3 I 1922 do 31 III 1929 pracuje jako referent w intendenturze DOK VI we Lwowie, potem do 31 XII 1930 referent Kierownictwa Rejonowego Intendentury we Lwowie. Od 1 I 1931 do 31 III 1932 kierował referatem cenzury wojskowej w DOK VI, po czym do 5 IX 1933 był szefem intendentury DOK VI Lwów. Potem płatnik 6 dyonu żandarmerii, a 1 X 1936 płatnik 21 pp. w Warszawie. W okresie od 1923 – 1934 odbył szereg kursów fachowych /towaroznawczy, przetworów ropnych, jazdy konnej, narciarski/. W okresie 1938-VIII 1939 oficer gospodarczy w 21 pp w Warszawie. Do stopnia kpt. sł. st. int. awansowany 19 III 1938r. W dniu 27 VIII 1939 został kwatermistrzem 21 pp. i w tym charakterze brał udział w kampanii wrześniowej 1939r. Walczył z wrogiem w obronie Warszawy do 15 IX 1939r. W dniu 21 IX 1939r. na Wschodzie dostał się do niewoli sowieckie, z której udało mu się zbiec 28 IX 1939r. Po powrocie do Warszawy nawiązał 1 XII 1939r. kontakt z konspiracją narodową a od stycznia 1940r. z ZWZ. Tego samego miesiąca zostaje skierowany przez KG ZWZ do Krakowa. 1 III 1940 objął komendę Obwodu ZWZ Krosno / pod ps. Dzik”/.Należy do czołowych organizatorów konspiracji niepodległościowej ZWZ na tym terenie. W dniu 16 XI 1940 z powodu złamania ręki został przeniesiony do sztabu inspektoratu ZWZ Krosno-Jasło, gdzie pełni równocześnie obowiązki oficera organizacyjnego, kwatermistrza i adiutanta oraz II zastępcy inspektora mjr W. Obidowicza ps. „ Orszak”. W dniu 25 VI 1941 zagrożony aresztowaniem opuścił Krosno i ukrywał się do X 1942r. na terenie Obwodu Brzozów ZWZ/AK i w Krakowie. Następnie przeniesiony na teren Lwowa, gdzie od 1 II 1943r. oficer organizacyjny i zastępca komendanta Dzielnicy Północnej AK – Inspektoratu AK Lwów – Miasto. Od VIII 1943 do III 1944 był
    k-dtem tej dzielnicy. Od XI 1944 do 13 II 1945 k-dt Dzielnicy Północnej AK/NIE. Zagrożony aresztowaniem przedostał się za San i w IV 1945 objął funkcję k-dta Obwodu Lubaczów krypt. „L”, podległego dowództwo oddziałów „Warta”. W momencie rozwiązania „Warty” został 1 VII 1945 przedstawiony do awansu na stopień mjr i odznaczenia SKZzM. Potem przenosi się do Wrocławia a następnie do Legnicy. Od IX 1945r. do VI 1946r. był kierownikiem Rejonu II Środkowego w Okręgu WiN Jelenia Góra – Zachód. Zorganizował rejonowe struktury organizacji, prowadzi odprawy szkoleniowe, sporządzał sprawozdania informacyjne, rozprowadzał okręgowy biuletyn „Wolność”. Miał kontakty z konspiracją eksterytorialnego „Okręgu Lwowskiego AK-WiN”. W czerwcu 1946r. zagrożony aresztowaniem przez UB wyjechał na Wybrzeże. Był poszukiwany na terenie całego kraju. Zamieszkał w Gdańsku pod nazwiskiem Edward Borzemski. Zmarł w Gdańsku 6 III 1956r. i pochowany został na cmentarzu „Srebrzysko” w Gdańsku – Wrzeszczu. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, KN, Medal za wojnę 1918-1921.
    Był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy z Łucją Barbarą z d. Pilasińska – miał córkę Barbarę ur. 1924 i syna Janusza ur. 1928. Drugi raz żonaty z Franciszką z d. Misiewicz – miał córkę Danutę.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 ; A. Daszkiewicz. Ruch oporu w rejonie Beskidu Niskiego 1939-1944, w 1975r,s. 37,74: L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939r.,w, 1985r.s.329; Ł. Grzywacz-Świtalski. Z walk na Podkarpaciu, Warszawa 1971r,s.wg indeksu; J. Modrzejewski. Akowcy na Podkarpaciu, w. 1973, s. 39;G. Mazur - J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Wyd. 1997r.s. 24-25; T. Balbus. Konspiracja Dolnośląska AK – WiN /1945-1948/. Wyd. 2000r.,s. 40-41.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Batko Jan Kazimierz
    - , ppor. piech.
    [1912-1939], kadet, ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 8 II 1912. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie X 1933-VIII 1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Do X 1939 odbywał praktyki w 4 pp leg. w Kielcach. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 4 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca oddziału zwiadu 4 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 początkowo pełnił funkcję oficera informacyjnego 4 pp Leg. w składzie 2 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 pp Leg., a po przebiciu się do Modlina dowodził kompanią. Uczestnik obrony Modlina. W dniu 28 IX 1939 twierdza kapitulował pod warunkiem, że Niemcy wkroczą tam 29 IX 1939.Grupy szturmowe z dywizji „Kempf” usiłowały to zrobić wcześniej, wówczas oddział dowodzony przez niego otworzył do nich ogień. W odwecie po wkroczeniu Niemców do Modlina wszyscy żołnierze wraz z nim zostali przez Niemców rozstrzelani.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Batog Kazimierz Stefan 
    - , ppor. piech.
    [1915-?], ppor. sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 22 III 1915. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca 1 plutonu 7 kompanii w III batalionie 1 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 7 kompanii, potem d-ca 8 kompanii III batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem, potem pod Kałuszynem.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Awansowy MSWoj. Nr 5 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Batóg Władysław- , kpt. art.. 
    [1899-?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 23 III 1899. W latach 1922-1924 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 31 VIII 1924 z przydziałem do 8 pap w Płocku na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Długoletni oficer 8 pap/pal. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1936-1949 d-ca 1 baterii i dywizjonu 8 pal. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 8 pal 71 dal. W kampanii wrześniowej dowodzi 1 baterią 71 dal. Walczy w obronie przedmościa płockiego, potem przejściowo w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, a od 11 IX 1939 w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bauer Marian Bolesław - ; por. piech.
    [1908-1939], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 11 VII 1908. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 50 pp w Kowlu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 d-ca 9 kompanii III batalionu 50 pp. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 9 kompanią III batalionu 50 pp w składzie 27 DP. Walczył na Pomorzu pod Świeciem, potem w walkach odwrotowych m. in. nad Bzurą. Brał udział w obronie Modlina. Poległ 27 IX 1939 pod Legionowem. Pochowany na cmentarzu Parafialnym w Legionowie
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bayer Włodzimierz - , ppor. Dr med.

    Bąbiński Kazimierz Damian 
    - , ppłk piech.
    [ 1895 – 1970], legionista, oficer sł. st. WP, ppłk [1934], w konspiracji ZWZ/AK, płk sł. st. [1943], ps. „Boryna”, „Krzysztof”, „Luboń”, „Marcin”, „Orlica”, „Wiktor”, „Zrąb” vel Maciej Boryna. Więzień polityczny PRL.
    Kmdt Okręgu AK Wołyń 1942-1944.
    Ur. 29 X 1895r. w Stopnicy pow. Opatów. Syn Rudolfa Stanisława /geometry/ i Marii z d. Marska. Uczył się w Szkole Polskiej w Lublinie a następnie w gimnazjum w Radomsku gdzie ukończył siedem klas. W sierpniu 1914r. wstępuje do Legionów Polskich. Jako szeregowiec otrzymał przydział do II batalionu Zgrupowania J. Piłsudskiego. Walczy pod Krzywopłotami gdzie zostaje dwukrotnie ciężko ranny. Ze szpitala polowego odesłano go na leczenie do Pragi. Po wyleczeniu ran powraca po przeprowadzonej reorganizacji zgrupowania. Otrzymuje przydział do 5 pp Leg. Przeszedł szlak bojowy 5 pp Leg. aż nad Styr. Brał udział w bitwie pod Kostiuchnówką, gdzie zostaje ranny i odesłany do szpitala wojskowego w Rzeszowie.W okresie od XII 1916r. do VII 1917r. przebywał na kursie oficerskim, potem po odmowie złożenia przysięgi na wierność Austrii był w obozie dla internowanych w Szczypiornie. Potem był k-dtem Podobwodu I Okręgu POW Lublin. Od listopada 1918r. służy w 5 pp Leg. W szeregach 5 pp Leg. wyrusza na odsiecz Lwowa. Brał udział w walkach o Przemyśl i w obronie Lwowa, jako d-ca plutonu. W marcu 1919r. skierowany do kadry w Komorowie gdzie formowała się 1. DP Leg. Bierze udział jako ppor. uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej. Od listopada 1919 d-ca 5 kompanii 5 pp Leg. Od IX 1920r. adiutant II batalionu a od XII 1919 ponownie d-ca kompanii. Brał udział w wyprawie kijowskiej. Walczył pod Równem i nad Styrem, gdzie jest d-cą II batalionu. Od VI 1920r. adiutant 1 Brygady Piechoty, a od X 1921r. oficer w sztabie 1. DP Leg. w Wilnie, potem szef adiutantury. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. ze starszeństwem 1 VI 1919r. Od II 1922r. I oficer sztabu, od V 1924 szef sztabu dywizji. W X 1924 powraca do 5 pp Leg. na stanowisko adiutanta batalionu. Przeniesiony następnie do Nowych Święcian na stanowisko d-cy kadry instruktorskiej pułku, gdzie pracował do 1928r. kierując wyszkoleniem kadr Przysposobienia Wojskowego /PW/ i szkoleniem młodzieży PW. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piechoty 1 I 1928r. Od IV 1928r. d-ca II batalionu 5 pp Leg. Jesienią 1930r. przeniesiony do KOP i mianowany d-cą XXII batalionu KOP w Nowych Trokach. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1934r. W marcu 1935r. przekazał funkcję ppłk sł. st. Emilowi Fieldorfowi. Ukończył kurs dla dowódców pułków w Rembertowie. Potem mianowany zastępcą d-cy 42 pp w Białymstoku. Od 15 XI 1938r. d-ca 5 pp Leg. w Wilnie, którym dowodził w kampanii wrześniowej 1939r. w składzie 1. DP Leg. W czasie walk w nocy z 13/14 IX 1939r. zostaje kontuzjowany w walce z wrogiem pod Seroczynem, gdzie 14 IX 1939r. dostał się do niewoli niemieckiej, z której po kilku godzinach uciekł. W X 1939r. przedostał się do Warszawy gdzie zatrzymał się u swego brata Stefana. Od XI 1939r. działa w szeregach SZP/ZWZ. Od początku 1940r. kierownik Wydziału Piechoty i Wyszkolenia w Oddz. III K-dy Gł. ZWZ. W połowie 1941r. po podziale Oddz. III na dwa piony zostaje szefem Oddz. IIIb /wyszkolenia, regulaminów i instrukcji bojowych/ KG ZWZ-AK.
    W VI 1942r. zostaje przez K-dta Gł. AK mianowany k-dtem Okręgu AK Wołyń. Pełni tą funkcję z siedzibą w Warszawie a od III 1943r. w Kowlu. Rozkazem NW z 20 III 1943r. został awansowany do stopnia płk sł. st. piechoty.
    Organizator i pierwszy d-ca 27 WDP AK. W lutym 1944r. odwołany do Warszawy na stanowisko Inspektora KG AK. Był przewidywany do działalności w NIE. Nie Brał udziału w powstaniu Warszawskim i 16 VIII 1944r. wraz z ludnością cywilną opuścił Warszawę. W tym okresie przeżył osobistą tragedię. Jego jedyny syn 8 – letni Marcin zmarł na zapalenie wyrostka robaczkowego. Kontynuował działalność konspiracyjną., Od I 1945r. był krótko II zastępcą gen. E. Fieldorfa „Nila” – k-dta NIE. W trakcie przygotowań do wyjazdu za granicę zostaje 2 XI 1945r. aresztowany w Warszawie przez funkcj. UB. Wyrokiem WSR w Warszawie zostaje skazany na 6 lat więzienia. W dniu 16 III 1947r. na podstawie amnestii z 22 II 1947r. został zwolniony z Centralnego Więzienia we Wronkach. Przebywał w Poznaniu gdzie się leczył, potem w Warszawie i Gdańsku. Aresztowany ponownie przez oficerów Informacji Wojskowej 16 XII 1947r. w Poznaniu, gdzie mieszkał przy ul. Kraszewskiego. Przewieziony do więzienia Informacji w Warszawie. Wyrokiem WSR w Warszawie z dnia 30 I 1950r., sygnatura akt Sr.1749/49 został skazany na karę 10 lat więzienia. Potem przewieziony do więzienia we Wronkach. Zwolniony z więzienia 16 XII 1953r. na podstawie amnestii z listopada 1952r. Po wyjściu z więzienia zamieszkał w Szczecinku, gdzie od 1954r. pracował jako referent w Rejonie Przemysłu Leśnego. Zrehabilitowany postanowieniem Sądu Wojewódzkiego dla m. Warszawy z 7 VIII 1958r.W 1959r. przeszedł na rentę specjalną. Zmarł na zawał serca 24 IX 1970r. w Szczecinku. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony VM kl. IV i V, KW 4x, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Kawalerskim Polonia Restituta.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932 /tu data ur. 10 X 1895/; A. Kunert.Słownik Biograficzny Konspiracji Warszawskiej 1939-1944, t. II, s. 29-30 / tu data ur. 29 X 1895/; J. Turowski. „Pożoga”, s. 538 / tu data ur. 17 X 1896/; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-więziennych 1945-1956r.,s. 12, wyd. Poznań 1993; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki z 1947.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bączkowski Czesław Bronisław -
    ; . ppor. piech.
     [1911-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 28 VIII 1911. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 26 DP przy 18 pp w Skierniewicach. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 37 pp w Kutnie. W 1939 zmobilizowany do WP i przydzielony do mobilizowanego przez 37 pp I batalionu przeznaczonego dla 144 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii I batalionu 144 pp rez. w składzie 44 DP Rez. Uczestnik obrony Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. T 13. Londyn 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bąk Jan - ;
    ppor. piech.
    [1913-?], ppor. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 23 V 1914. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu w 1 kompanii I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem 2 kompanii I Batalionu 83 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułk, potem w obronie Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków”. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Beatus Henryk Franciszek -
    ; kpt. art.
    [1896-1939], kpt. rez. art.[1932]
    Ur. 21 IV 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w 25 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. art. s z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 25 pap w Kaliszu. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 2 I 1932 do stopnia kpt. rez. art. ewidencyjnie podlegał PKU Łódź M II. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w składzie 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą. Poległ podczas walk odwrotowych 17 IX 1939. Pochowany na kwaterze wojennej na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Becher Jan Antoni - , mjr dypl. patrz LINK

    Beck Ferdynand Stanisław 
    - ; mjr łączno
    [1897-?], mjr sł. st. łącz. WP[1937]
    Ur. 26 IV 1897. Od XI 1918 oficer łączności WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 pułku łączności, potem oficer łącz. w szefostwie łączności sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie, potem ponownie w 2 p. łącz. w Jarosławiu, skąd 2w 1929 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1931. Z KOP został przeniesiony do sztabu Podolskiej Brygady Kawalerii z miejscem postoju w Stanisławowie. Do stopnia mjr awansowany 109 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca łączności Podolskiej Brygady Kawalerii i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym brygady m. in. nad Bzurą, a następnie po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Od 23 IX 1939 d-ca łączności utworzonej z resztek Brygad Wielkopolskiej i Podolskiej – Zbiorowej Brygady Kawalerii. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Beczkowicz Stefan -

    Bedlewicz Artur
    - , mjr łączno
    [1896-?], mjr sł. st. łącz. WP[1931]
    Ur. 09 XI 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane n polu walki odznaczony został VM kl. 5. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 2 pułku łączności. Awansowany do stopnia kpr. 1 VII 1923. Następnie w 2 p. łącz. pełnił funkcję m. in. d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1931  i przeniesiony do sztabu 27 DP w Kowlu na stanowisko d-cy łączności, potem w Centrum Wyszkolenia Łączności. W 1939 w dyspozycji d-cy Wojsk Łączności. Latem 1939 przydzielony na stanowisko z-cy d-cy łączności w sztabie armii „Poznań”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy szefa łączności Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5,KW, ZKZ,MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 19339. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bedlewicz Tadeusz Rudolf - ppor. piech. 
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 1 XII 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 5 DP we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym, do 40 pp we Lwowie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy 3 kompanii CKM III batalionu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; J. s. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bednarski Franciszek Władysław Józef - , mjr kaw.
    [1897-1940], legionista, mjr sł. st. kaw. WP [1939], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 02 IV 1897 w Kunicach pow. krakowski, syn Kaspra i Anny z Piwowarskich. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Krakowie. Czynny w Związku Strzeleckim. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. W 1915 podczas walk ranny na froncie ranny. Uczestnik walk na szlaku bojowym Legionów Polskich. W WP od XI 1918. W szeregach 2 p. szwol. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie w 21 p. uł. Długoletni oficer 21 p. uł. w Równem, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1930. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla d-ców szwadronu. Do 1936 pełnił funkcję szwadronu w 21 p. uł. Po utworzeniu z dniem 15 XII 1936 Komendy Rejonu Przysposobienia Wojskowego Konnego 13 DP został mianowany k-dtem rejonu z siedzibą w Łucku. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 19 III 1939. Po mobilizacji w VIII 1939 zostaje d-ca szwadronu kawalerii dywizyjnej 13 DP zmobilizowanego przez komendę rejonu. 03 IX 1939 przewieziony wraz z szwadronem do Koluszek. W dniach od 5 IX -8 IX 1939 uczestniczy w walkach w rejonie Tomaszowa Maz. z oddziałami niemieckiego 16 KPanc. Po zaciętych walkach wraz z pododdziałami 13 DP wycofuje się w rejon Magnuszewa, gdzie 11 IX 1939 przeprawia się przez Wisłę. Po przeprawie szwadron uległ rozproszeniu. Utracił wówczas kontakt z nim kontakt. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie NKWD w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940. Pośmiertnie mianowany ppłk przez prezydenta RP w XI 2007.
    Odznaczony: KN, KW3x, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich. Pruszków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; Charków. Księga Cmentarna.  W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bednarski Jan Stanisław - , kpt. żand.
    [1890-?],kpt. sł. st. żand. WP [1931]
    Ur. 21 X 1890. W WP od XI 1918. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. żand. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w dywizjonie żandarmerii w Lublinie, skąd został przeniesiony w 1923 do Centralnej Szkoły Żandarmerii w Grudziądzu, później w Kadrze Oficerów Żandarmerii odkomenderowany do dywizjonu szkolnego żandarmerii. Następnie od 193o wykładowca kryminalistyki w Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931, gdzie służył do 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu żandarmerii Dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    Odznaczony: SKZ
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bednarski Władysław - , ppłk art.
    [1895-1939], legionista, mjr sł. st. art. WP [1925], ppłk
    Ur. 6 II 1895. Od VIII 1914-1917 służył m. in. w 1 p. art. Legionów Polskich. Od 21 V 1917 do 23 VII 1917 w Szkole Podchorążych Artylerii przy 1 p. art. w Górze Kalwarii. Awansowany do stopnia ppor. W WP od XI 1918. W szeregach 13 pap bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 199-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 13 pap w Równem, gdzie pełnił funkcję d-cy baterii, potem p. o. d-cy III dywizjonu stacjonującego w Łucku. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 VII 1925. Następnie d-ca III dywizjonu. Przeniesiony ok. 1926 z 13 pap na stanowisko kwatermistrza do 11 dak w Bydgoszczy. Następnie ok. 1931 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 28 dac w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 28 dac. Poległ w m. Kamion 10 X 1939. Pochowany na cmentarzu w Żyrardowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, kl. IV nr oo162, KW4x, KN
    Zb. Moszumański. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bedronek Antoni Marian - , mjr. piech. 
    [1897 -1979]  , mjr. piech. sł. st. [1935]. W PSZ, ppłk[1961]
    Ur. 27 IV 1897 w Jachówce  woj. małopolskie, syn Juliana i Wandy z d. Schulz. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 2 psp w Sanoku. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 VII 1925. Przeniesiony w 1927 do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko     d-cy plutonu i wychowawcy. W latach 1927-1928  oficer instruktor 6 kompanii I rocznika. W latach 1928-1929 oficer instruktor w 5 kompanii I rocznika, potem od 1929 był m. in. d-cą 8 kompanii II batalionu szkolnego. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony następnie do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Walczy z Niemcami w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina. Po rannym 4 IX 1939 ppłk K. M. Dudzińskim obejmuje dowództwo 78 pp, którym dowodzi podczas walk w obronie Modlina, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli służył w PSZ. Po demobilizacji przebywał początkowo w Wlk. Brytanii skąd wyjechał w 1950 do Stanów Zjednoczonych. Do kraju powrócił w 1972. Mieszkał w Przemyślu i Krakowie.   Awansowany do stopnia
    ppłk w st. sp. w 1961 przez MON w Londynie. Dz. Pers. nr 6/61.
    Zmarł 19 XI 1979  w Przemyślu. Pochowany 27 VIII 1979 na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13961, KN, KW4x, ZKZ
    Był żonaty. Miał dwie córki: Danutę i Halszkę.
    Roczniki oficerskie 1923;1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bejcek Wacław Józef
    - , ppor. piech. 
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 25 XII 1914. w latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu 3 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 101 kompanii kolarzy w składzie 2 DP Leg. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 2 DP leg. od pozycji obronnych na linii Warty i Widawki poprzez walki odwrotowe w Kampinosie, a po przebiciu się do Modlina walczy w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Tajny dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bekier Alojzy Nestor
    -
    , ppor. piech. 
    [1911-?], ppor. rez, piech. [1936]
    Ur. 22 X 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerw Piechoty 28 DP. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Po mobilizacji w VIII 1939 wcielony do 36 pp i przydzielony do nadwyżek pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 2 kompanii CKM w II batalionie 360 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bekiesiński Tadeusz - , pchor. piech. 

    Beliczyński Zygmunt Alfons - , kpt. piech.
    Beliczyński Zygmunt Alfons[1905-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1937]
    Ur. 1905. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w okresie 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 BIII 1927 z przydziałem do 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1931. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii w centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie przeniesiony do 84 pp w Pińsku, gdzie dowodzi m. in. kompanią. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W latach 21938-1939 d-ca 8 kompanii w III batalionie 84 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 8 kompania III batalionu 84 pp w składzie 30 DP przydzielonej do armii „Łódź”. Bierze udział w walkach na szlaku bojowym pułku, potem w walkach odwrotowych. 8 IX 1939 w czasie walki zostaje ranny. Następnie przedostał się do Warszawy, skąd jako d-ca uzupełnienia przeszedł do 28 DP do Modlina. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 za kampanię wrześniową.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Belka Stefan - , ppor. piech. 
    [1902-1939], ppor. rez. piech.[1931]
    Ur. 6 IX 1902. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 13 pp w Pułtusku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szeregach 115 pp rez. w składzie 41 DP Rez. Poległ w walce z wrogiem 10 IX 1939 pod Węgrowem. Pochowany na cmentarzu w Węgrowie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. T. 13. Londyn 1973
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bender Józef -
    , por. piech.
    [1908-1939], por. sł. st. piech. WP [1936]
    Ur. 19 III 1908. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1930-1933 w 1 kompanii szkolnej I baonu Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 50 pp w Kowlu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii w CWP w Rembertowie od 1939 przeniesiony do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Poległ w walce z Niemcami 1 IX 1939 pod Mławą. Pochowany na cmentarzu w Mławie-Wólce.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9. Warszawa 15 VIII 1933; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Benicki Czesław Ignacy - , mjr.
    [1904-1982], oficer sł. st. piechoty WP, por. [ 1938], w konspiracji ZWZ-AK, kpt. [1943], mjr [1945], ps. „Brzózka”, Chochlik”, „Komar”, „Życica”. Więzień UB,
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego Ciechanów – Podokręg Północne Mazowsze AK.
    Ur. 14 I 1904r. w Garwolinie jako syn Piotra / właściciela stolarni/ i Józefy zd. Dobrowolska. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczy się zawodu stolarza w zakładzie swego ojca gdzie pracuje do czasu powołania do służby wojskowej. Jednocześnie uczył się w szkole zawodowej. W latach 1925-1927 odbywa służbę wojskową w 36 pp w Warszawie. Ukończył szkołę podoficerską przy 36 pp. Od 1927r. pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer nadterminowy potem zawodowy. Awansowany kolejno di stopnia kpr., plut. Kształci się w gimnazjum w Warszawie uzyskując w 1932r. maturę. Od IX 1932r. do VIII 1934r. w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Awansowany po ukończeniu podchorążówki do stopnia ppor. sł. st. piechoty ze starszeństwem 15 VIII 1934r. Początkowo w macierzystym 36 pp. Po ukończeniu kursu specjalistycznego w zakresie saperstwa w Modlinie, zostaje przeniesiony do 13 pp w Pułtusku na stanowisko d-cy plutonu pionierów. Do stopnia por. sł. st. saperów awansowany 19 III 1938r. W szeregach 13 pp brał udział w kampanii wrześniowej 1939r. Walczy z wrogiem w rejonie Pułtuska potem Mławą i w obronie Modlina i Nowego Dworu. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywa w obozie jenieckim w Działdowie, skąd zostaje zwolniony w X 1939r. zgodnie z zawartą umową kapitulacyjną. Powraca w dniu 25 X 1939r. do rodzinnego Garwolina. Już od listopada 1939r. rozpoczął prace konspiracyjną. Organizuje na terenie Garwolina organizację konspiracyjną w skład, której weszli przeważnie byli wojskowi. W końcu listopada 1939r. wprowadza swą grupę do organizacji Związku Odrodzonej Polski, gdzie jest dowódcą pionu wojskowego. W grudniu 1939r.podporządkował pion wojskowy ZOP, d-cy SZP na powiat garwoliński por. sł. st. sap. Zygmuntowi Żebrackiemu ps. „Żelan”. W tym okresie czasu Obwód Garwolin ZWZ organizacyjnie należał do Okręgu Lublin ZWZ.
    Cz. B. objął jedną z ważniejszych funkcji w sztabie obwodu, pełni funkcje szefa referatu I organizacyjnego. Znajomość terenu i ludzi tu zamieszkałych wydatnie pomaga mu na organizowanie struktur placówek terenowych siatki konspiracyjnej. Po przekazaniu w 1940r. funkcji szefa referatu I Czesławowi Jaworskiemu ps. „Lipa” pełni do III 1943 zastępca k-dta obwodu i szefa referatu III /wyszkolenia/. Dodatkowo organizator i k-dt rejonu V Miastków. W okresie XI 1941 – III 1943 czynny jako redaktor pisma konspiracyjnego „Szturmowiec” poświęconego sprawom szkoleniowym dla niższych dowódców.
    Ten niezwykle aktywny konspirator zostaje awansowany do stopnia por. sł. st. 19 III 1943r. przez KG AK. W marcu 1943 otrzymuje nominację na dowódcę obwodowego oddziału partyzanckiego, który organizował od podstaw. Oddział działa pod krypt. OP Chochlik, nazwany od ps. d-cy. Dowodzi wieloma akcjami zbrojnymi przeciwko siłom okupanta.
    W dniu 6 września 1943r. z ramienia K.O. AK w lesie w okolicach Stawian przeprowadzał inspekcję Szkoły Podoficerskiej Rez. Piechoty. Kilkuosobowy oddział AK, bez broni został otoczony przez żandarmów niemieckich. Aresztowany Cz. Benicki nierozpoznany, zostaje uwięziony w areszcie policji granatowej w Garwolinie, gdzie go zidentyfikował agent niemiecki. W związku z tym przekazany do dyspozycji Gestapo w Warszawie gdzie miał być przewieziony. W wyniku przeprowadzonej w dniu 9 września 1943r. akcji oddziału „Kedywu” Obwodu AK Garwolin dowodzonego przez ppor. Stefana Gorę ps. „Wilczek” AK zostaje uwolniony. Zagrożony aresztowaniem, przeniesiony na teren Podokręgu Północ AK – Obszar Warszawski AK. Mianowany na stanowisko k-dta III Inspektoratu Rejonowego AK krypt. „B” Ciechanów w skład, którego w tym czasie wchodziły obwody: Ciechanów, Działdowo i Mława. W lutym 1944r. w efekcie przeprowadzonej reorganizacji kieruje inspektoratem „B” w skład, którego wchodzą obwody: Ciechanów, Płońsk i Pułtusk. Prowadził rozmowy scaleniowe z BCh. Od grudnia 1944r. po kolejnej reorganizacji dowodzi inspektoratem I „BR” – obwody Ciechanów, Płońsk, Pułtusk, Przasnysz i Maków. Na początku stycznia 1945r. przekazał funkcje inspektora ppor. L. Krupińskiemu ps. „Korwin”, „Okrzeja”, „Szczerba”. Następnie przeniesiony na stanowisko zastępcy k-dta podokręgu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. przez KG AK ze starszeństwem 1 I 1945r. Po rozwiązaniu AK w styczniu 1945r. przebywa jeszcze przez pewien okres na podległym terenie, potem powraca do Garwolina. Jednak znany na tym terenie jako przedwojenny oficer WP i oficer AK znalazł się w zainteresowaniu się miejscowego UB. Zagrożony aresztowaniem ukrywa się. W końcu wytropiony i aresztowany przez ubowców z PUBP Garwolin. Przewieziony do aresztu UB w Warszawie przy ul. Cyryla i Metodego. Przeszedł ciężkie śledztwo połączone z torturami. Zwolniony przed rozprawą sądową we wrześniu 1945r. w związku z akcją ujawnieniową płk „Radosława”. Po powrocie do Garwolina był szykanowany i inwigilowany przez UB. Nie mógł uzyskać żadnej pracy. W końcu zmuszony przez ubowców do wyjazdu z terenu Garwolina. Wyjechał do Małopolski i osiedla się w Skawinie k/Krakowa. Podjął tu pracę zawodową na podrzędnym stanowisku. W okresie późniejszym pracował jako urzędnik w jednym z zakładów w Skawinie. Na emeryturę przeszedł około 1965r.
    Za działalność niepodległościową był odznaczony m.in. KW. SKZ z M, Medalem Wojska. Żonaty z Marią ps. „Marysia” – żołnierzem AK.
    Zmarł w dniu 12 czerwca 1982r. w Skawinie i pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    W konspiracji uczestniczyła jego cała rodzina. Siostr Marta i Helena zostały zamordowane przez Niemców. Brat Henryk ps. „Bolesław” czynny w konspiracji ZWZ-AK przez całą okupację.
    Z. Gnat-Wieteska. AK Obwód „Gołąb”-Garwolin. Wyd. 1997; A. Kociszewski.13 pp WP. Wyd. 1989r.,s.39; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. PAX 1990r.,s.48-49; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992r.; Remiscencje ciechanowskich AK-owców. Ciechanów 1993r.,s. 16,19,35; H. Piskunowicz. Aneks do pracy „ Z dziejów walk na Kurpiach” Warszawa 1999r.,s. 181-217; Informacja z USC Skawina; Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta i Gminy Skawina. Akt zgonu nr 100/1982r. 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Berek Jan Zygmunt Emil - , ppłk dypl. 
    [1896-1986], oficer dypl. sł. st. piech. WP, ppłk dypl.[1935] ppłk dypl., w PSZ, płk [1945], gen. bryg. [1983]
    Ur. 9 VIII 1896 w Nowym Sączu, syn Antoniego i Eugenii z d. Męskiej. Po ukończeniu szkoły powszechnej od 1907 – 1915 uczęszczał do I Gimnazjum w Nowym Sączu, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Działał aktywnie w Stowarzyszeniu Młodzieży „Promień” oraz w I Męskiej Drużynie Harcerzy, a od 1914 w Polskich Drużynach Strzeleckich. Latem 1915 wcielony do 32 pułku obrony krajowej armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską rezerwy. Brał udział w walkach na froncie rosyjskim i włoskim. Awansowany do stopnia chor., potem ppor. dowodził plutonem i kompanią. Od V 1918 działa w POW na terenie Krakowa, gdzie studiuje medycyna na UJ. Od XI 1918 w 5 pp Leg., gdzie dowodzi kompanią. Bierze udział w walkach o Przemyśl, potem w odsieczy Lwowa. Od II 1919 do IV 1921 d-ca kompanii w 9 pp Leg. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. w III 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył froncie litewsko-białoruskim, na Polesiu i Wołyniu. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach IV 1921-IX 1926 dowódca kompanii, potem baonu w 9 pp Leg. w Zamościu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 15 VIII 1924, następnie od IX 1926 do XII 1926 d-ca baonu w 9 pp. w 83 pp w Kobryniu, a następnie od XII 1926 do V 1929 kwatermistrz 9 pp Leg. w latach 1929-1931 studiuje w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Od IX 1931 do XI 1934 szef sztabu 4 DP w Toruniu, potem od XI 1934 do X 1936 d-ca I baonu strzelców w Chojnicach. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. Od X 1936 do VII 1939 kierownik samodzielnego referatu operacyjnego w Oddziale III Sztabu Głównego WP. Od VII 1939 d-ca 3 pp Leg. w Jarosławiu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 2 DP Leg. Armii „Łódź”. Od 1 IX 1939 walczył na głównej linii oporu Armii „Łódź”, potem w walkach odwrotowych wycofując się w kierunku Puszczy Kampinoskiej. 14 IX 1939 razem z zgrupowaniem gen. W. Thommégo przebił się do Kazunia. Brał udział w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. W I 1945 ewakuowany z grupą jeńców w głąb Niemiec. Po odzyskaniu wolności w V 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu gen. W. Andersa, z którym został ewakuowany we IX 1945 do Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. Po demobilizacji osiedlił się w Londynie. Brał aktywny udział w życiu emigracji polskiej. W latach 19809-1984 pełnił funkcję ministra Obrony Narodowej w rządzie na uchodźstwie. Był też kanclerzem kapituły OOP.
    Mianowany gen. bryg. 11 XI 1983.
    Zmarł 18 VI 1986 w Londynie. Pochowany na cm. Gunnersbury
    VM kl. IV nr oo153 /za kampanię wrześniową 1939/ V, KW, OP kl.5,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; W. Chocianowicz. W 50 –lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1990; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Beres Michał
    - , ppor. rez. uzbr.
    [1911-1996], nauczyciel, oficer rez. piechoty WP, ppor.[1934], w konspiracji ZWZ/AK/NIE, por. [1944],działacz WiN, ps. „Bem”, „Górka” vel Czajkowski vel Bentkowski. Więzień polityczny PRL.Kmdt Obwodu AK Kobuszowa XI1944. Okręg Kraków AK.
    Ur. 19 II 1911 w Staromieściu pow. Rzeszów. Syn Józefa/stolarza/ i Józefy z d. Szala. W latach 1917 – 1923 uczył się w szkole powszechnej w Staromieściu, a następnie od 1923 był uczniem II Gimnazjum w Rzeszowie gdzie 18 V 1931 złożył egzamin dojrzałości. W latach VII 1931 – VIII 1932 odbywał służbę wojskową w 17 pp w Rzeszowie, gdzie ukończył Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy Piechoty. Potem od 1932 do 1936 prowadził sklep Kółek Rolniczych w Rzeszowie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piechoty z starszeństwem 1 I 1934. Od 01 IX 1936 uczęszczał do Państwowego Pedagogium w Krakowie, gdzie 15 VI 1938 zdał egzamin dyplomowy na nauczyciela szkół powszechnych z wynikiem bardzo dobrym. Od II 1939 do VII 1939 pracował jako nauczyciel w szkole powszechnej w Piotrowicach k/ Frysztaku na Zaolziu. W VIII 1939 odbywał ćwiczenia wojskowe w Forcie Bema w Krakowie. 26 VIII 1939 otrzymał przydział mobilizacyjny do Pomiechówka k/Modlina. W czasie kampanii wrześniowej 1939 brał udział w obronie Warszawy, jako dowódca osłony warszawskiego składu amunicji nr 3. Unika niewoli niemieckiej i 08 X 1939 wrócił do Rzeszowa.
    Działalność konspiracyjną w szeregach ZWZ/AK rozpoczął od końca 1940. Zaprzysiężony przez ówczesnego k-dta Obwodu ZWZ/AK Rzeszów por. sł. st. Łukasza Cieplińskiego „Antek”. Wiosną 1941 mianowany k-dtem Placówki ZWZ/AK Słocina w Obwodzie ZWZ/AK Rzeszów, którą dowodził do V 1944. 25 V 1944 grupa dywersyjna z jego palcówki dokonała w Rzeszowie zamachu na dwóch funkcj. gestapo. Zdekonspirowany po zamachu i zagrożony aresztowaniem przez Niemców zostaje przeniesiony na stanowisko z-cy k-dta Podobwodu AK Sędziszów w Obwodzie Dębica AK. Uczestniczył w akcji „Burza”. We IX 1944 powraca do Rzeszowa, gdzie obejmuje funkcję II z-cy k-dta Obwodu AK Rzeszów. Awansowany do stopnia por. w XI 1944. Aresztowany przez NKWD 14 XI 1944, zwolniony podczas – kontrolowanego przez NKWD formowania dywizji AK. Następnie w II 1945 wyjechał do Krakowa, a IV 1945 wyjechał na Wybrzeże i zamieszkał pod nazwiskiem Bentkowski przy ul. Rokosowskiego 34 w Sopocie. Wstępuje do PPS, zakłada spółdzielnię „Bałtyk”, której został kierownikiem. Zaangażował się w działalność konspiracyjną w wywiadzie WiN. W ramach siatki wywiadowczej WiN krypt. „Stomil” objął funkcję kierownika Działu Informacyjno-Wywiadowczego na teren Wybrzeża Gdańskiego. Zatrzymany przez funkcj. WUBP Gdańsk 18 I 1947 i uwięziony w więzieniu karno-śledczym w Gdańsku. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała z datą 05 II 1947 WPR Gdańsk. Wyrokiem WSR Gdańsk z dnia 30 VI 1947, sygn. akt Sr 343/47 został skazany na karę 8 lat więzienia złagodzoną na podstawie amnestii z 22 II 1947 do lat 4 oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na lat 3 oraz przepadek mienia na rzecz Skarbu Państwa. Sądzony przez WSR Gdańsk w składzie: przewodniczący mjr Julian Wilf, ławnicy Stanisław Lesiński i Jerzy Łukomski, prokurator wojskowy kpt. Rafał Kaniewicz, protokolant chor. Andrzej Borkowski. Więziony po procesie w ZK Gdańsk, skąd go przetransportowano do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach i tu osadzono dnia 19 IV 1948. Początek wykonania kary 05 II 1947, upływ kary 05 II 1951. Po odbyciu kary zostaje zwolniony z CWK Wronki 05 II 1951.
    Po zwolnieniu z CWK Wronki udał się do Rzeszowa z obowiązkiem meldowania się na MO i PUBP w Rzeszowie do dnia 11 II 1951.
    Od 1951 pracował w różnych zakładach pracy w Rzeszowie. W 1963 przeprowadził się do Olsztyna, gdzie pracował w budownictwie. Zarząd Okręgu ZBOWiD w Olsztynie Okręgowa Komisja Weryfikacyjna decyzją z 17 V 1976 załatwiła odmownie sprawę jego przynależności do organizacji ze względu na karalność sądową i odmówiła mu uprawnień kombatanckich. Gromadził materiały do historii AK na Rzeszowszczyźnie, które w 1991 przekazał bibliotece KUL w Lublinie.
    Zmarł 24 II 1996 w Olsztynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW nr 13136.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki nr 28/48; A. Zagórski. Biogram MB  /w:/ MSUDN 1939-1956, t. 2. Kraków 1998..
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Berewski Czesław
    - , kpt. art.

    Berezowski Antoni
    - , kpt. piech.
    Berezowski Antoni [1894-1975], kpt. sł. st. piech. WP [1919]
    Ur. 05 III 1894. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego, potem wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 57 pp w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje. Następnie w latach 1927-1930 oficer w sztabie DOK VII w Poznaniu skąd zostaje przeniesiony do 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim, potem ponownie po 1934 w sztabie DOK VII w Poznaniu, gdzie pełnił funkcję kierownika referatu kontrwywiadu w Samodzielnym Referacie Informacyjnym. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku kierownika referatu etapowego w Oddziale IV sztabu Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po odzyskaniu wolności w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Poznaniu, gdzie zmarł 13 x 1975.
    Odznaczony: KW2x, SKZ

    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Berezowski Czesław - , kpt. piech.
    [1911-1984], kadet , kpt. sł. st. art. WP [1939]
    Ur. 28 VIII 1911 we Lwowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 5 pal we Lwowie. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. Następnie po ukończeniu kursu dla oficerów łączności przeniesiony do 15 pal w Bydgoszczy, gdzie dowodził plutonem łączności. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 3 baterią I dywizjonu 15 pal w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Brał udział w bitwie nad Bzurą, potem po przebiciu się do Warszawy uczestniczy w jej obronie na stanowisku d-cy spieszonej baterii 15 pal. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał na Zachodzie, skąd później wyjechał do Australii i tam osiadł na stałe.
    Zmarł 6 XI 1984 w Melbourne.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bereźnicki Zygmunt Zbigniew - , por. piech. 
    [1912-1939], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 20 X 1912. W latach 1932-1935 w szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W okresie 1938-1939 d-ca 9 kompanii III batalionu 3 pp Leg. z Jarosławia. Kompanią dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 2 DP Leg. Poległ w walkach odwrotowych 13 IX 1939 pod Umiastowem. Pochowany na cmentarzu w Ołtarzewie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Berg Karol - , kpt. łączności 
    [1886-?], kpt. łącz. WP [1923], po 1925 w st. sp.
    Ur. 7 II 1886. W WP od XI 1918. W stopniu por. służył w 1 p. łączności w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Po 1926 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Korpusu Oficerów Łączności – w stanie spoczynku do dyspozycji dowodu Okręgu Wojskowego Nr VIII w Toruniu. W 1928 mieszkał w Zegrzu. Ewidencyjnie w 1934 podlegał PKU Grudziądz. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer Filii Kierownictwa Zaopatrzenia Łączności.
    Jego losy po zakończeniu kampanii wrześniowej n/n.
    Rocznik oficerski 1924, 1928; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bergiel Wilhelm - , por. piech. 
    [1909-1944], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 01 V 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 76 pp w Grodnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 6 kompanii II batalionu 76 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 6 kompanią II batalionu 76 pp w składzie 29 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 76 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej w Warszawie. Poległ w VIII 1944 w Powstaniu Warszawskim.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bernakiewicz Aleksander Klemens
    - , kpt. piech.
    [1900-+?], kpt. sł.  st. piech. WP[1936]
    Ur. 28 XI 1900. W latach XII 1920-V 1921 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 V 1921. Służył w 33 pp. Do stopnia por. awansowany 1 V 1922. W 1926 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, skąd został przeniesiony ok. 1930 do 20 pp w Krakowie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Następnie służył na stanowisku oficera administracyjno-materiałowego w Szkole Podoficerskiej dla Małoletnich Nr 3 w Nisku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika kwatermistrza 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód”. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bernauer Bronisław
    - , mgr farm.

    Berson Jerzy Kazimierz
    - , ppor. rez. art.
    [1906-1939], ppor. rez. art. WP, ppor. [1934]
    Ur. 20 XI 1906. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 pal w Płocku. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany w 1935 na stopień ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 8 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 8 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział jako d-ca II plutonu 4 baterii II dywizjonu 8 pal w składzie 8 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 8 pal. Poległ 24 IX 1939 w Kępie pod Nowym Dworem i tam został pochowany. Jego prochy ekshumowano 31 X 1951 I pochowano na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Krakow 2003; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Betlej Julian Jan - , mgr por. piech.
    [1905-1939], mgr, por. rez. piech.[1937]
    Ur. 6 VII 1905. Ukończył gimnazjum w Sanoku, gdzie zdał maturę, a następnie wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Krakowie. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 psp w Sanoku. Ewidencyjnie podlegał PKU Sanok. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1937. Pracował na Polesiu. Zmobilizowany w 1939 do 79 pp w Słonimiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 79 pp w składzie 20 DP. Walczył w rejonie Mławy. Poległ w nocy z 3 /4 IX 1939 w walce z Niemcami na przedpolach Modlina.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Beyga Edward - , ppor. piech.

    Bezner jan Gustaw - , kpt. piech. 
    [1907-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 12 IX 1907. W okresie 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, a w latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlkp. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Z 60 pp przeniesiony do szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie był m. in. d-cą plutonu w 6 kompanii II batalionu szkolnego. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 116 pp rez. w składzie 41 DP Rez. Brał udział w walkach w rejonie Różana. Ranny w walce pod Brańszczykiem.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. T. 13. L0ondyn 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Beżański Józef Tadeusz - , por. sap.
    [1910-?], por. sł. st. saperów WP [1937]
    Ur. 17 II 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w VI 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie w latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. saperów z starszeństwem 15 VIII 1933. Następnie służył m. in. w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Awansowany do stopnia por. 19 III 1937. W latach 1937-1939 był instruktorem w Kompanii Kursów Oficerów i Podoficerów w Centrum wyszkolenia Saperów. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca 1 kompanii w 61 batalionie saperów. Brał udział w walkach na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy na Pododcinku „Południowo-Wschodnim”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Białecki Stanisław - , dr med.

    Białkowski Edward
    - , rtm.
    [1901-1967],rtm sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 25 VIII 1901. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Następnie w latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Jazdy w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 21 p. ułanów w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Ukończył kurs dla d-ców szwadronu w CWKaw. W Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1936 rtm. w latach 1938-1939 d-ca szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 szwadronu 21 p. uł. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym 21 p. uł. m. in. pod walczył Wola Cytrusową i na przedpolach Warszawy. Po kapitulacji znalazł się w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z oflagu wiosną 1945 powraca do kraju. Zamieszkał w Grudziądzu, gdzie zmarł 19 VIII 1967.
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Białkowski Michał
    - , ppłk dypl. 
    [1893-1959], legionista, oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1938]. 
    Ur. 24 III 1893 w Dąbrowie Tarnowskiej, syn Jana i Anastazji z d. Sznagowicz. Ukończył wyższe gimnazjum realne w Krakowie. Czynny w organizacji niepodległościowej -Związek Strzelecki w Krakowie. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Brał udział w walkach z Rosjanami na Kielecczyźnie w szeregach 5 pp LP, potem od XII 1914 na szlaku bojowym 5 pp LP w Małopolsce i na Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 internowany w Szczypiornie, potem wcielony we IX 1917 do armii austriackiej. Ukończył oficerską szkołę piechoty i brał udział w walkach na froncie włoskim. Po rozpadzie monarchii austro-węgierskiej powraca w X 1918 do Krakowa i wstępuje na początku XI 1918 do tworzonego w Krakowie 5 pp leg. WP. Już 12 XI 1918 uczestniczy w grupie mjr. J. Stachiewicza z 5 pp leg. w walkach z Ukraińcami o Przemyśl, a następnie od 21 XI 1918 bierze udział w walkach o Lwów. Awansowany w XII 1918 do stopnia ppor. sł. st. W walkach na froncie wojny polsko-ukraińskiej uczestniczy do III 1919. W III 1919 przeniesiony wraz z 5 pp leg. w rejon Komorowa k. Ostrowi Maz., skąd po uzupełnieniu stanów i przeszkoleniu rekrutów wyrusza z I baonem 5 pp leg. w składzie 2 DP Leg. /od 23 V 1919 przemianowanej na 1 DPLeg./ pod dowództwem gen. E. Rydza – Śmigłego na front litewsko - białoruski. Bierze udział w wyprawie na Wilno. 1 VII 1920 awansowany do stopnia por. sł. st.  Pełnił funkcję adiutanta I baonu 5 pp Leg. W szeregach 5 pp Leg. bierze udział w działaniach wojennych do końca wojny. Awansowany do stopnia kpt. w 1921. Następnie p. o. d-cy I baonu 5 pp Leg. Po wojnie pełnił funkcję kwatermistrza 5 pp Leg. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 15 VIII 1924. w latach 1927-1929 studiuje w MSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu MSWoj. powraca do 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełni funkcję szefa sztabu pułku oraz z-cy d-cy. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 1 I 1931. Od 1 X 1935 do 14 XI 1938 d-ca 5 pp Leg. Do stopnia płk dypl. awansowany 19 III 1938. Od XI 1938 szef sztabu DOK VII Poznaniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 03 IX-28 IX 1939 pełnił funkcję szefa sztabu GO „Koło” Armii „Poznań” gen. E. Knolla-Kownackiego. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony 29 IV 1945 z oflagu przez wojska amerykańskie wyjechał do Włoch, gdzie służył w II KP. Ewakuowany latem 1946 z Włoch do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 powrócił do Polski i zamieszkał w Krakowie. Pracował jako urzędnik w Centrali Handlowej Materiałów Budowlanych w Krakowie.
    Zatrzymany przez UB na początku 1953 i uwięziony pod zarzutem nielegalnej działalności w WiN. Skazany 22 V 1953 przez WSR Kraków na karę 15 lat więzienia. W 1956 ze względu na stan zdrowia został zwolniony z więzienia. Mieszkał wówczas w Krakowie przy ul. Friedleina.
    Zmarł w Krakowie 30 X 1959.
    Żona Stanisława
    Odznaczony: VM, KN,OP 5,KW 4x,ZKZ
    Roczniki oficerskie: 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. w 5o – lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939; USC Kraków. Skrócony akt zgonu nr  880/59/K; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Białkowski Seweryn - , kpt. piech. 
    [1894-?], kpt. sł. st. piech.[1919]
    Ur. 17 V 1894. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1926 służył w 50 pp. W latach 1926-1933 służył w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie na stanowisku d-cy kompanii. w latach 1937-1939 oficer ordynansowy d-cy DOK IV w Łodzi oraz jednocześnie kierownik referatu organizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego gen. w. Thommée – d-cy obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;  R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Białobrzeski Teodor
    - , piech,
    [ 1904- ?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1938]
    Ur. 1 VII 1904. Po ukończeniu szkoły średniej w okresie 1924-1925 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie od 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie/od 1926 w Ostrowi Maz.-Komorowie/. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Po 1933 przeniesiony do 82 pp w Brześciu n/Bugiem. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii i adiutanta pułku. W wojnie obronnej we IX 1939 uczestniczy na stanowisku I adiutanta 82 pp, a po przebiciu się 13 IX 1939 do Modlina mianowany 15 IX 1939 dowódcą I batalionu 82 pp. Uczestnik obrony Modlina. Następnie w niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał na Zachodzie, skąd później powrócił do kraju, mieszkał w 1959 we Wrocławiu.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Białowiejski Edmund - , ppor. piech,
    [?-?], ppor. sł. st. piech.[1939]
    Ur. ?. W latach międzywojennych służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, a od 1938-1939 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. rozkazem NW WP z 13 IX 1939 z starszeństwem od 1 VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 kompanii ckm II baonu 79 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina i w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Wykaz podchorążych Szkoły Podchorążych dla Podoficerów  przeniesionych w 1938 po likwidacji szkoły w Bydgoszczy do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bianchi Leon - , ppłk dypl.
    [1896-1944], oficer dypl. sł. st. saperów WP, ppłk [1936], pośmiertnie płk
    Ur. 21 V 1896. Od XI 1918 w WP. W XI 1918-1921 służył w 5 pp Leg. w którego szeregach brał udział w  wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu ppor. dowodził plutonem, potem kompanią. 1 VII 1920 awansowany do stopnia por. sł. st. Walczył na froncie litewsko-białoruskim, potem w Małopolsce Wschodniej. Za okazane męstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5 i KW. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. saperów z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 7 p. saperów, później w 5 p. saperów w Krakowie, gdzie pełnił funkcję kwatermistrza pułku. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 1 I 1929. W latach 1930 -1932 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Następnie na różnych stanowiskach w WP. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. sap. 1 I 1936. Do III 1939 oficer do prac w GISZ w Inspektoracie Armii na odcinku Poznań. Jednocześnie w rezerwie personalnej oficerów przy Inspektoracie Saperów. Od III 1939 dowódca saperów Armii „Poznań”. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, a po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 od wybuchu bomby podczas nalotu alianckiego. Pochowany na cmentarzu obozowym.
    Pośmiertnie awansowany do stopnia płk dypl. saperów.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,KW3x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006;P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; J. K. Wroniszewski. Barykada wrześni. Obrona Warszawy w 1939.W-wa 1984;W. Chocianowicz. W 5—lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bianek Franciszek - , ppor. dr. med.,
    [1906-?],ppor. rez. dr med.[1937]
    Ur. 21 IX 1906.U gimnazjum, potem studia medyczne uzyskując dyplom lekarza medycyny. Służbę wojskową odbywał w szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. rez. sanit. 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza 71 dal z Płocka. Uczestnik walk w obronie przedmościa płockiego, n przedpolach Modlina i w jego obronie. Po kapitulacji losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bieda Tadeusz - , ppor. piech.,
    [1914-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 28 III 1914. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 20 DP przy 79 pp w Słonimiu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 79 pp w Słonimiu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 9 kompanii III batalionu 79 pp w składzie 20 DP. Uczestniczy w walkach w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina i od 14 IX 1939 w obronie Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Biederman Wacław Nikodem - , ppor. piech., 
    [1908-?],kadet, inż., ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 15 IX 1908 we Lwowie. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1933 studiował na Politechnice Lwowskiej uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1934 w 6 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, a praktyki w 19 pp. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 40 pp we Lwowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.
    W 1958 odznaczony VM kl. 5 .
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka –K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990;J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Biega Stanisław - , mjr dypl.
    [1893-1944], członek PDS, oficer sł. st. saperów WP, mjr dypl.[1935]
    Ur. 05 IX 1893 w Sanoku, syn Stanisława –Antoniego i Marii z d. Bauman. Uczęszczał do gimnazjum w Sanoku, gdzie w 1911 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1911 studiuje na Politechnice Lwowskiej. Był członkiem Polowych Drużyn Sokolich, gdzie przeszedł przeszkolenie wojskowe. Od początku VIII 1914 służy w utworzonym we Lwowie Legionie Wschodnim, z którym wyjechał 29 VIII 1914 przez Chyrów, Sanok, Jasło i dotarł do Mszany Dolnej, gdzie po odmowie złożenia przysięgi na wierność Austrii 22 IX 1914 Legion Wschodni zostaje rozwiązany. Następnie przedostał się do Kijowa i działa w ZWC. Pełnił tam przez pewien okres czasu funkcje k-dta obwodu kijowskiego. Następnie wstępuje do I KP na Wschodzie. Awansowany do stopnia ppor. od 1 XII 1917 służył w Legii Oficerskiej. 12 I 1918 po rozpoczęciu walk z bolszewikami na własną prośbę został przydzielony do pociągu pancernego „Związek Broni”. Za udział w walkach z siłami bolszewickimi pod Bobrujskiem, gdzie wykazał się męstwem i odwagą został odznaczony VM kl. 5. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 powrócił do Krakowa, gdzie jesienią 1918 organizuje razem z por. St. Małagowskim nowy pociąg pancerny, który otrzymał nazwę „Śmiały”. Od XI 1918 do III 1919 bierze udział w odsieczy Lwowa, potem w walkach z Ukraińcami w rejonie Lwowa. Następnie skierowany na front wojny polsko bolszewickiej. Uczestniczy w walkach na froncie litewski-białoruskim. W XI 1919 w stopniu ppor. otrzymał przydział do na stanowisko instruktora do Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Poznaniu potem przeniesionej do Bydgoszczy. W VII 1920 przydzielony do 152 pp rez., z którym został skierowany na front wojny z bolszewikami. Chory na malarię przebywa w szpitalu. Po powrocie z szpitala objął dowództwo kompanii reflektorów przy 10 pułku saperów w Modlinie. Awansowany 1 VII 1921 do stopnia por. sł. st. saperów. Następnie służył w baonie maszynowym, przekształconym w 1925 w Batalion Elektrotechniczny, w którym służył do 1927. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia kpt. sł. st. saperów. Od IX 1927 do IX 1929 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, uzyskując po jej ukończeniu tytuł oficera dyplomowanego. Następnie do 1931 oficer saperów ds. wyszkolenia w sztabie DOK X w Przemyślu, potem w 2 Brygadzie Saperów w Warszawie, a od 1933 pełni funkcję oficera ds. wyszkolenia w Batalionie Elektrotechnicznym. Awansowany do stopnia mjr. sł. st. sap. 1 I 1935. Od 1937 z-ca d-cy 2 baonu Saperów w Puławach. W III 1939 przeniesiony do dowództwa saperów Armii „Poznań”, gdzie pełni funkcję z-cy d-cy saperów. W szeregach Armii „Poznań’ bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z Niemcami nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych na przedpolach Warszawy. Przedostał się z niedobitkami Armii „Poznań” do Warszawy i uczestniczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu nr VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 podczas nalotu alianckiego. Pochowany na cmentarzu w Dössel.
    Żonaty od 1923 z Ireną Helbichową /zmarłą w 1936/ miał z nią syna Stanisława /ur. 1925/, po raz drugi żonaty od 1938 z Eugenią Żukowską, z którą miał syna Macieja/ur. 1939/
    Odznaczony: VM, KN,KW4x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50- lecie MSWoj.  Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer – Bauer. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; B. Polak. Biogram S. B [w;] Kawalerowie VM 1792-1945, t. II /1914-1921/, cz. 2. Koszalin 1993; A. Kabata. Batalion Elektrotechniczny. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Biegała Władysław Stanisław - , ppor. piech., 
    [1914-?], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 03 VI 1914. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej CKM Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 2 batalionie strzelców w Stargardzie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 i przydziałem do 2 batalionu strzelców. Ewidencyjnie podlegał PKU Stargard. Po mobilizacji w VIII 1939 wcielony do 3 batalionu strzelców w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 3 kompanii 3 batalionu strzelców. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 b. strz. na przedpolach Warszawy oraz w jej obronie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie . Pruszków 2003;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bielawny Marian - . por. piech

    [1911-1986], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 11 XII 1911. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 70 pp w Pleszewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca plutonu p/gaz., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 17 DP armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Podczas walk 22 IX 1939 zostaje ranny pod Łomiankami. Walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Krotoszynie. Pracował w Narodowym Banku Polskim w Krotoszynie.
    Zmarł w Krotoszynie w 1986.
    Odznaczony: KW
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bielawski Zygmunt - , por. piech., 
    [1908-?], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 9 IX 1908. W latach 1929-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komodorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 31 pp w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie m. in. d-ca plutonu, potem 1937-1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 31 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 31 pp w składzie 10 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 31 pp, po rozproszeniu pułku w grupie z 10 DP dowodzonej przez ppłk-a W. Wnuka.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bielecki Antoni - . rtm.
    [1902-?], oficer sł. st. kaw. WP, rtm [1939]
    Ur. 17 I 1902. W latach 1923-1927 służył w WP jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sl. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 9 p. ułanów w Trembowli na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1933. Ukończył w CWKaw. W Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. Następnie d-ca 2 szwadronu 9 p. uł. W wojnie obronnej 1939 dowodził 2 szwadronem 9 p. ul. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 9 p. uł. od rejonu Poznania do walk nad Bzurą, potem na przedpolach Warszawy i w obronie Warszawy. Za okazane męstwo w obronie stolicy odznaczono go VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 12123, BKZ
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Przybyszewski. 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bielecki Mieczysław Michał - , por. kaw.
    [1908 -1967], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1936]
    Ur. 10 IV 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unifikacyjne. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 6 psk w Żółkwi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Następnie d-ca plutonu łączności 6 psk. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział w szeregach 6 psk na stanowisku d-cy 2 szwadronu  potem w Zgrupowaniu Kawalerii mjr J. Juniewicza. Walczy z Niemcami na przedpolach Warszawy. Ranny 22 IX 1939 pod Łomiankami. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał na emigracji. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, skąd później wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe.
    Zmarł 31 X 1967 w Ontario Kanada.
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933;L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bielecki Stanisław
    - , por. piech.
    [1903-?], por. sł. st. piech. WP[1934]
    Ur. 10 XI 1903. Od 1924 odbywał służbę wojskową w WP. Po ukończeniu szk0oły podoficerskiej pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. W latach 1027-1929 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 34 pp w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1934. Przeniesiony następnie do 61 pp w Bydgoszczy. W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 kompanią I batalionu 61 pp w składzie 15 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bielecki Stefan  - , ppor. rez. piech. patrz LINK

    Bielicki Seweryn Bronisław
    - , ppor. art.
    [1913-1939], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 8 VI 1913. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 27 pal. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowano go do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 20 pal w Prużanie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 2 baterii I dywizjonu 20 pal w składzie 20 DP. Podczas walki z Niemcami 1 IX 1939 zostaje ciężko rany w rejonie Mławy. Zmarł w wyniku odniesionych ran.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bielski Roman Józef - , ppor. kaw. 
    [1911-?], ppor. rez. kaw.[1933]
    Ur. 3 X 1911. Ukończył szkołę średnią. W okresie 16 VIII 1930- 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 5 p. ułanów w Ostrołęce. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III potem PKU Toruń. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP. Po nocnej walce pod Żyrardowem 11/12 IX 1939 nie zdołał się wraz częścią szwadronu przebić przez niemieckie okrążenie.
    Dalsze losy n/n
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Biełowicz Wiktor - , ppor. piech.
    [1912-1939], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 31 VII 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu. Do 1939 d-ca plutonu 7 kompanii 83 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 83 pp w składzie 30 DP. Poległ 1 IX 1939 w walce z wrogiem pod Parzymiechami k. Krzepic.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bieniasz Józef Emil
    - , ppor. rez. Art.
    [1910-1939, ppor. rez. art. WP [1936]
    Ur. 14 III 1910. Ukończył szkołę średnią. W okresie IX 1932-VI 1933 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu praktyk przeniesiony we IX 1933 do rezerwy. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 10 pal w Łodzi.  Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 40 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy plutonu artylerii piechoty w 40 pp w składzie 5 DP Leg. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ 9 IX 1939. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bieńko Stanisław Jan - , ppor. rez. piech. 
    [1912-?], ppor. rez. piech. WP[1937]
    Ur. 13 VIII 1912. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Gródku Jagiellońskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pp. W VIII 1939 zmobilizowany i wcielony do WP. w wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bieńkowski Leopold - , por. rez. piech.
    [1906-1939], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 13 XI 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych  Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 6 pp Leg. w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go do stopnia por. 1 I 1937. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 32 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 4 kompanii II batalionu 32 pp w składzie 8 DP. Poległ 20 IX 1939 na Bielanach n terenie Centralnego Instytutu Wychowania od wybuchu bomby.
    Pochowany na kwaterze wojennej na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bieńkowski Marian Jan - , ppor. rez. piech.
    [1909-1939], ppor. rez. piech. WP [1937]
    Ur. 28 XI 1909. Ukończył szk0łę średnią. W latach 1934-1935 odbył służbę wojskową na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział jako d-ca plutonu w batalionie stołecznym. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym batalionu. Poległ w walce 19 IX 1939 w m. Blizne. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. Batalion Stołeczny. Pruszków 2005. 
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bieńkowski Zygmunt Witymir - , ppor. pil.
    [1913-1979], oficer sł. st. lot. WP, ppor. [1936], w PSZ, mjr pilot
    Ur. 02 V 1913 w Warszawie, syn Leopolda I Zofii z d. Braun. Do gimnazjum uczęszczał w Brześciu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od IX 1933 do I 1934 odbywał przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie od I 1934 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, którą ukończył w x 1936 ze specjalnością pilota myśliwskiego. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 X 1936 z przydziałem do 112 eskadry 1 pułku lotniczego w Warszawie, gdzie służył do 1938. We IX1938 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie na stanowisko d-cy 3 plutonu 5 eskadry II dywizjonu szkolnego.
     W kampanii wrześniowej 1939 nie brał udziału. Wraz z podchorążymi ewakuowany na wschód i po 17 IX 1939 przekroczył granicę z Rumunią. Następnie przedostał się do Francji, gdzie brał udział w kampanii francuskiej. Ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie przybył 27 VI 1940. Wiosną 1941 odbył kurs pilotażu myśliwskiego w 55 OTU w Aston Down, po czym został w V 1941 przydzielony do brytyjskiego 245 dywizjonu, skąd zostaje w 8 VII 1941 do polskiego 303 Dywizjonu w Northolt. Bierze udział w walkach z Niemcami. Od 7 VII 1942 obejmuje dowództwo eskadry A, potem od 2 XII 1942 do 4 VII 1943 dowodzi dywizjonem 303. Z dniem 4 VII 1943 zostaje mianowany oficerem strzelania na stacji RAF w Northolt. 1 I 1944 skierowany zostaje do 84 GSU, jednostki pomocniczej 84 Grupy Myśliwskiej. Na początku 1945 na własną prośbę zostaje przeniesiony do jednostki bojowej. Od 31 I 1945 do 24 III 1945 dowodził 302 dywizjonem „Poznańskim”, walczącym na kontynencie w składzie 131 Skrzydła Myśliwskiego. 24 II 1945 poprowadził dywizjon na bombardowanie celów w rejonie Geldern. Jego samolot zostaje trafiony w silnik przez niemieckie działa przeciwlotnicze. Wylądował przymusowo po niemieckiej linii frontu i wzięty do niewoli. Przebywał do V 1945 w oflagu. Po uwolnieniu z oflagu w V 1945 powrócił do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 pozostał na stałe w Wlk. Brytanii. Pracował społecznie w Stowarzyszeniu Lotników Polskich. Był autorem wielu artykułów publikowanych w „Skrzydłach”.
    W czasie wojny wykonał 74 loty bojowe. Był awansowany do stopnia por., potem kpt. a w 1945 do stopnia mjr-a. Odznaczony: VM kl. 5, KW3x.
    Zmarł 15 VIII 1979 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury Cemetery.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976; Tajny Dziennik Awansowy MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Biernacki Józef
    - , ppor. łączno
    [1914-1997], ppor. sł. st. łącz. WP[1937], płk LWP
    Ur. 22 XI 1914. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1934-1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie gdzie odbył przeszkolenie unifikacyjne. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 1 X 937 z przydziałem do Pułku Radiotelegraficznego w Warszawie, gdzie pełnił funkcję d-cy plutonu, potem p. o. d-cy 3 kompanii w 2 Batalionie Radiotelegraficznym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Stacji Radio w Dowództwie Łączności Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Po powrocie z niewoli do kraju w 1945 wstępuje do WP i służył w Wojskach Łączności. Ostatnio w stopniu płk-a  na stanowisku z-cy szefa wojsk Łączności MON ds. technicznych.
    Zmarł w Warszawie 14 X 1997
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bieroń Antoni - , por. piech.
    [1911-?],por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 9 VI 1911. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 1 kompanii I batalionu 83 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią I baonu 83 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od walk obronnych na linii Warty, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Modlina, gdzie walczy w jego obronie do kapitulacji 29 IX 1939.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bigorzewski Kazimierz - , ppor. rez. piech.
    [ 1902-?], ppor. rez. piech. WP [1925]
    Ur. 23 II 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 69 pp w Gnieźnie. Ewidencyjnie podległa PKU Gniezno. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 69 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, bojów odwrotowych i obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW
    Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939.Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bilewicz Stanisław Jan - , por. rez. piech. dr
    [1903-1962], prof. dr hab., por. rez. piech. WP[1936]
    Ur. 26 III 1903 w Jędrzejowie. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury studiował na UW w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom dr biologii. W okresie od IX 1929do VI 1930 odbywał służbę wojskowa w 3 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Piechoty w Zambrowie, potem do IX 1930 praktyki w 36 pp w Warszawie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp. po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. piech. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Przed wojną pracownik naukowy UW. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 36 pp. w kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 36 pp 336 pp i w jego szeregach uczestniczy w obronie Warszawy, od 10 IX 1939 na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 336 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Pracuje jako biolog i antropolog. Organizator polskiego szkolnictwa wyższego. Był prof. i kierownikiem Katedry Embriologii na Wydziale Biologii i Nauki o Ziemi UW w Warszawie. W latach 1950-1956 kierownik Katedry Biologii i Antropologii na AWF oraz prorektor uczelni. W latach 1956-1959 był rektorem AWF. Członek Prezydium Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego.
    Zmarł 17 III 1962w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; cmentarz komunalny Powązki, dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Billewicz Gustaw - , kpt. art.
    [1907-1944], kadet, kpt. sł. st. art.[1938], w konspiracji SZP/POZ/AK mjr[1944], ps. „Sosna”
    Ur. 25 VIII 1907 w m. Summa w Rosji, syn Jana /leśnika/i Cecylii z d. Dąbrowskiej. Po zakończeniu I wojny światowej powrócił z matką do Polski i zamieszkał w Warszawie. Uczył się w gimnazjum W. Giżyckiego. Po ukończeniu 4 klasy od IX 1924 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, a od 1926 w Chełmnie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 127-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 18 pap w Ostrołęce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W X 1934 przeniesiony do 16 pal w Grudziądzu, gdzie od II 1935 był p. o. d-cy baterii , potem od 1936 dowodził 2 baterią I dywizjonu. Jednocześnie w latach 1938-1939 d-ca pułkowej szkoły podoficerskiej. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy 16 pal w składzie 16 DP. Walczył z Niemcami od 1-3 IX 1939 w rejonie Grudziądza potem w walkach odwrotowych w kierunku Bzury. Uczestniczy w bitwie nad Bzurą od 11 -18 IX 1939. Wraz z I dywizjonem 16 pal po przeprawie 18 IX 1939 przez Bzurę pod Witkowicami przebił się do Modlina, gdzie bierze udział w jego obronie na stanowisku adiutanta d-cy I dywizjonu z 16 pal. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie skąd został w X 1939 zwolniony. Po zwolnieniu z niewoli wyjechał do Warszawy, gdzie od końca 1939 podejmuje działalność konspiracyjną w SZP/ZWZ. Wszedł w skład sztabu dywersji Dowództwa Głównego SZP. Od 1940 do 1942 działa w POZ. Od lata 1942 do XII 1941 przebywał na Wileńszczyźnie, gdzie zorganizował wyjazd swej żony do Francji. Po powrocie do Warszawy w XII 1941 nadal działa w POZ. Po scaleniu POZ z AK w VIII 1942 był d-cą Zgrupowania XI w 4 Rejonie Obwodu AK Warszawa- Śródmieście WSOP w Okręgu AK Warszawa-Miasto. W Powstaniu warszawskim od 1 VIII 1944 dowodzi batalionem „Chrobry I ”w odwodzie Grupy „Północ”. Mianowany mjr sł. st. 13 VIII 1944. Od 13 VIII 1944 dowodzi Zgrupowaniem „Kuba”. 7 IX 1944 przeszedł kanałami do Śródmieścia dowodzi odcinkiem wschodnim w obwodzie Śródmieście- Południe. Ranny 9 IX 1944 na ul. Chmielnej zmarł 11 IX 1944na zakażenie krwi w szpitalu powstańczym przy ul. Mokotowskiej.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2x,
    Żonaty z Karoliną z d. Ładoś.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. Warszawa 2001; Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji Warszawskiej 1939-1944. t. 2. W-wa 1987;P. Stachiewicz. Starówka 1944. W-wa 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski

    Biłejczuk Franciszek - , ppor. rez. art
    [1912-1939], mgr, ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 2 II 1912. Ukończył gimnazjum oraz studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 11 pal w Stanisławowie. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M IV. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 9 baterii III dywizjonu 20 pal w składzie 20 DP. Poległ 2 IX 1939 w walce z Niemcami w rejonie Mławy.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski


    Biłek Jan - . dr

    Biske Zygmunt Hugo
    - , kpt. piech.
     
    [1905-1989], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1938]
    Ur. 12 IV 1905 w Pułtusku w rodzinie mieszczańskiej; syn Aleksandra i Heleny z d. Boszko. W 1926 r. ukończył gimnazjum w Ciechanowie, zaś w 1929 r. – Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Do szkoły tej powrócił jako instruktor w 1933 r., po odbyciu służby wojskowej w 32. Pułku Piechoty w Działdowie. W roku 1938 awansował do stopnia kapitana.
    Przydziałem mobilizacyjnym w VIII 1939 r. skierowany został do 29. Pułku Strzelców Kaniowskich w Kaliszu, wchodzącego w skład Armii „Poznań”, z którym przeszedł kampanię wrześniową. Początkowo był dowódcą IV kompanii, a od 10 IX – dowódcą II batalionu. Brał udział w bitwach pod Łęczycą (w której został lekko ranny), Kutnem, Młodzieszynem, Brochowem i w przebijaniu się do Warszawy przez Łomianki, uprzednio zajęte przez Niemców. W dniach 24-28 IX brał udział w walkach na Ochocie, w rejonie dworca Warszawa Zachodnia – jako dowódca kompanii, po reorganizacji pułku. 28 IX został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za męstwo wykazane w obronie Warszawy.
    Od kapitulacji Warszawy do 23 I 1945 przebywał w obozach jenieckich, najdłużej w Oflagu II C Woldenberg.
    Po odzyskaniu wolności powrócił do kraju. Pracował w Ministerstwie Ziem Odzyskanych, w Ministerstwie Finansów, w Zarządzie Ośrodków Akademickich, w Zarządzie Inwestycji Szkół Wyższych i najdłużej (także po przejściu na emeryturę) – od 1966 r. do 1981 r. – na etacie administracyjnym na Politechnice Warszawskiej.
    Zmarł 11 V 1989 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w kwaterze X.
    Odznaczony: VM kl. 5, medal „Za udział w Wojnie Obronnej 1939 r.”.
    Od 1938 żonaty z Heleną z Bączkowskich, z którą miał córkę Małgorzatę /ur. 1951/.

    (Inf. Małgorzata Danikiewicz – córka).

    Moge dodać, że Z. Biske został promowany na stopień  ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem  na stanowisko d-cy plutonu w III batalionu 32 pp stacjonującego w Działdowie. Natomiast dowództwo pułku oraz I i II batalion w Modlinie.
    Awansowany do stopnia por. 1 I 1932 kpt. 19 III 1938
    Od 1933 był instruktorem i d-cą 2 plutonu 8 kompanii II Batalionu Szkolnego w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Biskupski Kazimierz - . ppor. piech
    [1915-?], kadet, ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 15 VII 1915. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu w 8 kompanii III batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii CKM I batalionu 78 pp w składzie 20 DP Armii „Modlin”. Brał udział w ciężkich walkach na pozycjach obronnych w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy na Pradze.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bizub Julian Wiesław - . ppor. piech.
    [1910-1939], mgr, ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 9 XII 1910. Ukończył gimnazjum, a następnie wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1934 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 25 DP przy 29 pp w Kaliszu. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 56 pp w Krotoszynie. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy II batalionu 56 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Brał udział w bitwie nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską w kierunku Warszawy. Poległ 21 IX 1939 w Młocinach podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Poduchowym.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer -B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Blauth Tadeusz
    -
    , ppor. rez. art. 
    [ 1912-1985], inż., ppor. rez. art. [1937]
    Ur. 26 VI 1912. Ukończył gimnazjum im. M Reja w Warszawie, zdał maturę. W okresie 1933-1934 odbywał służbę wojskową w baterii art. plot. we Włodzimierzu Wołyńskim. Ukończył wyższe studia techniczne z zawodu inżynier. Mechanik. Po odbytych ćwiczeniach w1 paplot. w Warszawie awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 3 daplot. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 103 baterii art. plot. Uczestnik obrony Warszawy.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK w Warszawie. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 31 I 1985 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12596
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf.Tadeusz Łaszczewski )


    Blechert Hugon - , por. piech.
    [1908-?], por. sł. st.piech.[1935]
    Ur. 16 I 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939     d-ca kompanii. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii. Walczył na szlaku bojowym pułku m. in. nad Bzurą potem w walkach odwrotowych, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Wyróżnił się w walkach w obronie pododcinka Wawrzyszew na odcinku Warszawa-Północ”. W końcowej fazie walk dowodził resztkami 61 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984
    (inf.Tadeusz Łaszczewski )


    Blockus Bolesław Józef 
    - , kpt. piech.
    [1896-+?], kpt. sł. st. administracji /z piech/. WP [1919]
    Ur. 30 IX 1896. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 190 pp w Łowiczu, gdzie był m. in. d-cą kompanii. W latach 1926-1929 oficer sztabu 26 DP w Skierniewicach, skąd zostaje przeniesiony do 18 pp w Skierniewicach. Następnie po 1934 przeniesiony do korpusu Oficerów Administracji. Do VIII 1939 pełnił funkcję k-dta PW przy 18 pp. W VIII 1939 przydzielony mobilizowanego przez 18 pp I batalionu 145 pp rez. dla 44 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I batalionem 145 pp. Uczestniczy w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy, potem walczy w obronie Warszawy, gdzie dowodzi częścią I batalionu. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984; T. Kryska - Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn 1973.
    (inf.Tadeusz Łaszczewski )


    Błahut Michał
    - , kpt. int. dypl.
    [1891-?], mjr dypl. sł. st. int . WP[1939]
    Ur. 24 IX 1891. Ukończył szkołę średnią. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie oficer w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi, potem służył w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym nr 4 w Łodzi/1924/, a następnie w 4 Okręgowym Szefostwie Intendentury. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. int. 1 I 1931. Przeniesiony do sztabu 14 DP w Poznaniu na stanowisko oficera intendentury. Ukończył Wyższą Szkołę Intendentury przy MSWoj. w Warszawie. W stopniu kpt. dypl. int. przydzielony na stanowisko kierownika Samodzielnego Referatu Ogólnego w Szefostwie Intendentury OK. X w Przemyślu. Awansowany do stopnia mjr dypl. 19 III 1939 w Korpusie Oficerów Intendentury. z wyższymi studiami. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. 25 DP w składzie armii „Poznań”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1939; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W  50-lecie powstania WSWoj.  w Warszawie. Londyn 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf.Tadeusz Łaszczewski )


    Błażej Franciszek - , por. piech..
    [1907-1951], por. sł. st. piech.[1935], oficer ZWZ/TOW/AK/DSZ, kpt. 1 I 1945, działacz WiN, ps. „Bogusław”, „Jan”, „Karol”, „Kwiatkowski”, „Nowak”, „Paweł”, „Poleski”, „Ponton”, „Robert”, „Roman”, „Tadeusz”, „Tomasz”, „Wrzos”, „Zbyszek” vel Jan Nowak,  Franciszek Obuchowicz, Franciszek Rachował,
    Ur. 27 X 1907 2 Nosówce pow. rzeszowski, syn Łukasza i Marii z d. Kalandyk. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w szkole ćwiczeń przy Seminarium Nauczycielskim w Rzeszowie, a następnie kształci się w tym seminarium, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Nisku. Praktyki odbywał w 17 pp w Rzeszowie. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 84 pp w Pińsku. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca 4 kompanii II batalionu 84 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu 84 pp w składzie 30 DP przydzielonej do Armii „Łódź”. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp m. in. w rejonie Praszki Działoszyna, potem w walkach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską do Modlina, gdzie dociera nocą z 14/15 IX 1939. Do kapitulacji 29 IX 1939 uczestniczy w obronie Modlina. Następnie w niewoli niemieckiej w jenieckim obozie przejściowym w Działdowie, skąd został zwolniony w XI 1939. Po powrocie do rodzinnej Nosówki od 1942 ukrywał się w lokalach konspiracyjnych. Czynny w konspiracji niepodległościowej. Wg różnych informacji działał w  grupie konspiracyjnej oficerów 17 pp z którą wszedł do ZWZ i działał w Związku Odwetu, potem Kedywie. Wg innej wersji czynny w konspiracji TOW od 1941, a po scaleniu TOW z AK oficer AK. W 1943 był d-cą ośrodka Kedywu krypt. „Aldona” w Rzeszowie, potem pełnił funkcję oficera wyszkolenia,  a od VIII 1944 oficer operacyjny Inspektoratu AK Rzeszów. Po wejściu wojsk sowieckich 1944 pełnił obowiązki z-cy inspektora rejonowego Inspektoratu AK Rzeszów w miejsce mjr. A. Lazarowicza, który przebywał odcięty linią frontu na terenie obwodu AK Dębica. Brał udział w nocy z 7/8 X 1944 w nieudanej próbie uwolnienia więźniów z więzienia na Zamku w Rzeszowie. Od I 1945 działał w strukturach NIE/DSZ. Od II 1945 z-ca inspektora Inspektoratu AK Rzeszów w likwidacji. W końcu V 1945 mianowany referentem Okręgu Krakowskiego DSZ. Organizował przerzuty zdekonspirowanych członków konspiracji z Rzeszowszczyzny na ziemie zachodnie. Po IX 1945 kontynuuje działalność konspiracyjna w strukturach WiN. Początkowo kierownik propagandy Okręgu WiN Kraków, potem od X 1945 do XI 1946 kierownik Wydziału Propagandy Obszaru Południowego WiN. Jednocześnie od III 1946 kierownik Wydziału Organizacyjnego Obszar. Był współredaktorem „Orła Białego”. Od XII 1946 pełnił funkcję prezesa Zarządu Obszaru Południowego WiN. Mieszkał w tym czasie w Krakowie przy ul. Bojana. Zatrzymany przez funkcj. WUBP Kraków 2 X 1947 na ulicznym punkcie kontaktowym w Krakowie. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydał WPR Kraków. Sankcję podpisał prokurator Oskar Karliner. Więziony w więzieniu WUBP w Krakowie, skąd 3 I 1948 zostaje przewieziony do aresztu MBP, a od 12 I 1948 przebywa w więzieniu na Mokotowie. Przeszedł wyjątkowo ciężkie bestialskie śledztwo. Bity, torturowany psychicznie i fizycznie. Wyrokiem WSR Warszawa sygn. akt Sr 1099/50 w składzie płk Aleksander Warecki – przewodniczący, mjr Zbigniew Furtak i mjr Władysław Tryliński – sędziowie w obecności prokuratora wojskowego ppłk Jerzego Trymera został 14 X 1950 skazany na karę śmierci. NSW w Warszawie w dniu 16 XII 1950 nie uwzględnił jego skargi rewizyjnej, a B. Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Zamordowany 1 III 1951 w więzieniu mokotowskim.
    17 IX 1992 Sąd WOW unieważnił wyrok WSR stwierdzając w wydanym postanowieniu sygn. akt Cn. Un. 166/92 jako wydany za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
    Rodziny nie założył.
    Odznaczony; KW
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002; A. Zagórski. Zrzeszenie WiN Ew dokumentach. T. VI, cz. 2. Wrocław 2000; G. Ostasz – A. Zagórski. Akcja „Burza” w Inspektoracie AK Rzeszów. Kraków 2003;G. Ostasz. Okręg Rzeszowski Zrzeszenai „Wolność i niezawisłość” Rzeszów 2006; Z. K. Wójcik. Biogram F. B. [w:] Konspiracja i opór społeczny w Polsce 1944-1956. Słownik biograficzny. T. III. Kraków-Warszawa-Wrocław 2007; IPN Kraków Kr. 074/199; Charakterystyka nr 200, t. 4;Z. K. Wójcik. Rzeszów w latach drugiej wojny światowej. Okupacja i konspiracja 1939-1944-1945. Rzeszów-Kraków 1998;Z. Nawrocki. Zamiast Wolności. UB na Rzeszowszczyźnie 1944-1949. Rzeszów 1998
    (inf.Tadeusz Łaszczewski )


    Błażewicz Kazimierz - , por. piech.
    [1910-?], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 02 I 1910. Po ukończeniu gimnazjum odbywał w latach 1931-1932 służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Rezerwy Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1934 do stopnia ppor. rez. piech., a po kolejnych ćwiczeniach do stopnia por. 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 pp leg. w Wilnie. Zmobilizowany w VIII 1939 do Ośrodka Zapasowego 1 DP Leg. w Wilnie i przydzielony do mobilizowanego tam 205 pp rez. dla 35 DP Rez. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 7 kompanii III batalionu 205 pp rez. z 35 pp rez. W wyniku działań wojennych III batalion 205 pp rez. został odcięty od pułku. 13 IX 1939 brał udział w natarciu na Mińsk Maz. w składzie GO Kaw. gen. W. Andersa, a następnie skierowany do Warszawy, gdzie bierze udział w jej obronie w składzie 44 DP Rez. Od 13 IX 1939 dowodził 7 kompanią III batalionu 205 pp rez.
    Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Krowa 2003; J. Pomorski. Korpus Ochrony Pogranicza w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.
    (inf.Tadeusz Łaszczewski )


    Błeszyński Dyonizy - , kpt piech. 
    [1895-1943], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1928], żołnierz konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK, mjr sł. st. piechoty [1942] ps. „Błechwa”„Tank”, vel Brzósko
    Kmdt Obwodu ZWZ Warszawa-Ochota IX 1940 – VIII 1941. Okręg Warszawa-Miasto ZWZ.
    Ur. 15 IX 1895 w Czersku pow. grójecki jako syn Jana i Julii z d. Szyniarska. Uczeń szkoły handlowej A. Jeżewskiego w Warszawie, ewakuowanej w 1915 do Moskwy. Od IV 1915 w armii rosyjskiej. W listopadzie 1915 zdał egzamin z zakresu 6 klas szkoły handlowej A. Jeżewskiego. W XII 1915 ukończył w Moskwie szkołę oficerską. Uczestniczy w szeregach armii rosyjskiej w walkach na froncie. W październiku 1916 zostaje wzięty do niewoli niemieckiej, skąd w 1918 ucieka i w listopadzie 1918 i powraca do Kraju. Bierze udział w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich w Warszawie w XI 1918.
    Od maja 1919 służy w WP. Początkowo w 25 pp jako dowódca kompanii w stopniu por. sł. st. piechoty ze starszeństwem 1 VI 1919. Od V 1924r. adiutant Szefa Administracji Armii gen. Franciszka Zwierzchowskiego, o od IX 1926 adiutant Inspektora Armii we Lwowie gen. Mieczysława Norwid- Neugebauera. Od III 1927 oficer 36 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 1 I 1928. Od I 1929 do 1930 powiatowy k-dt PW przy 36 pp w Warszawie. W 1930 przeniesiony do służby w KOP. Początkowo d-ca 1 kompanii granicznej w batalionie KOP „Borszczów”. W latach 1935-1938 służba w 36 pp. Ukończył kurs dla kwatermistrzów w Warszawie. Od 1938 kwatermistrz batalionu KOP „Kopyczyńce”, skąd go przeniesiono latem 1939 do Baonu KOP „Niemenczyn” na Wileńszczyźnie na stanowisko kwatermistrza baonu.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako kwatermistrz 133 pp z 33 DP Rez. w składzie SGO „Narew”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. W okresie okupacji niemieckiej mieszka w Warszawie przy ul. Wiśniowej 54 pod nazwiskiem Brzósko. Od X 1939 w konspiracji SZP-ZWZ-AK. Początkowo oficer organizacyjny w Obwodzie Ochota. Od IV 1940 – IX 1940 zastępca k-dta obwodu. Następnie od IX 1940 do VIII 1941 po aresztowaniu mjr Mieczysława Sokołowskiego k-dta obwodu, pełni funkcję k-dta Obwodu ZWZ Warszawa – Ochota. Po powrocie m. Sokołowskiego z obozu ponownie od VIII 1941 jego zastępca. W VIII 1942 przeniesiony na stanowisko zastępcy k-dta Obwodu AK Warszawa – Wola. Do stopnia mjr sł. st. piech. awansowany rozkazem L.65/BP z dnia 11 XI 1942. Zadenuncjowany 23 III 1943 został aresztowany przez funkcj. Gestapo na rogu ul. Marszałkowskiej i Hożej. Przeszedł ciężkie śledztwo w siedzibie Gestapo przy Al. Szucha. W grypsie do żony Aliny pisał „podpisałem protokół o lewych dowodach, przyznałem się do nazwiska i szarży, trochę dostałem. Nikt niezagrożony, sypnął mnie inż. Maszewski”. Powieszony w karcerze na Pawiaku 4 IV 1943 przez SS-Oberscharfürera Franza Bürkla, zlikwidowanego 7 IX 1943 przez żołnierzy oddziału AK „Agat”. Denuncjator Marian Maszewski skazany został wyrokiem WSS na karę śmierci i zlikwidowany 6 VII 1943 przez żołnierzy Kedywu Okręgu Warszawa AK.
    Odznaczony KW 2x, /1921, 1922 /, Srebrnym Krzyżem Zasługi /1934/
    Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wroniszewski. Ochota 1939-1945. Warszawa 1976.; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985; A.K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939 - 1944, t. 1. W-wa 1987.
    (inf.Tadeusz Łaszczewski )


    Błoński Czesław Zygmunt
    - , ppor. piech. 
    [1913-?], kadet, ppor. sł. st. piech.[1936], po 1945 płk.
    Ur. 24 IV 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu w kompanii strzeleckiej, potem d-ca plutonu ppanc., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 10 DP Armii „Łódź”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 30 pp od obrony na linii obronnej nad Wartą pod Beleniem, potem w bojach odwrotowych. Z częścią 30 pp przebił się do Warszawy i bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II c w Woldenbergu. Aktywny w jenieckiej konspiracji obozowej. Był w kontakcie korespondencyjnym z Wydziałem Łączności z Obozami Jenieckimi  Oddziału I KG AK, skąd otrzymywał paczki z zawartością m. in. części radiowych, materiałów saperskich i broń. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Po wojnie służył w WP. Posiadał stopień płk-a.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939.      W-wa 2004; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf.Tadeusz Łaszczewski )


    Błoński Stefan Bronisław
    - , por. rez. art.
    [1909-?], ppor. rez. art. WP[1934]
    Ur. 23 I 1909. Ukończył szkołę średnią. Od IX 1930 do VI 1931 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie praktyki w 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 27 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 8 baterii 28 pal w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 28 pal, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Od 22 IX 1939 dowodził plutonem przeformowanym na baterię haubic 100 mm. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf.Tadeusz Łaszczewski )


    Bobiński Stanisław Antoni
    - , ppor. piech.
    [1916-1939], ppor. sł. st. piech. WP [1938]
    Ur. 26 III 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1938 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy 1 plutonu w 6 kompanii II batalionu. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 4 pp Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. ,m. in. pod Borową Górą potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Poległ w walce z wrogiem 13 IX 1939 w Ołtarzewie podczas przebijania się do Modlina. Pochowany na cmentarzu w Ołtarzewie.
    Tajny Dziennik Personalny nr 3 z 15 x 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bobkowski Stanisław
    - , mjr rez. dr med. 
    [1889-1966], dr med. mjr rez. [1939]
    Ur. 12 IX 1889. Ukończył studia medyczne. Od XII 1918 brał udział w Powstaniu Wielkopolskim, potem w Powstaniu Śląskim. Zweryfikowany w stopniu kpt. rez. z starszeństwem od 1 VI 1919. Pracował i mieszkał w Poznaniu. Jako oficer rezerwy sł. sanit. miał przydział do 7 batalionu sanitarnego, potem w Kadrze Zapasowej 7 Szpitala Okręgowego w Poznaniu – Korpus Oficerów Sanitarnych. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Aktywny działacz społeczny. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr –a rez. sł. sanit. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Był lekarzem naczelnym w dowództwie Armii „Warszawa”, potem k-dt filii Szpitala Ujazdowskiego przy ul. Czerniakowskiej.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1966.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13967 za kampanię wrześniową 1939
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bobrownicki-Libchen Mieczysław Sylwester
    - . kpt. piech.
    [1900-1965], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1933]
    Ur. 1 I 1900. W WP od XI1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w 1921 przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 X 1920. Służył w 71 pp w Zambrowie, a następnie w Komendzie Placu w Warszawie. Ukończył w CWPiech. w Rembertowie kurs dla dowódców kompanii. Następnie przeniesiony do 37 pp w Kutnie na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1933. W latach 1937-1939 był d-cą 7 kompanii III baonu 37 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 144 pp rez. w składzie 44 DPRez. Od 18 IX 1939 k-dt Kwatery głównej 44 DPRez. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII a w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 21 IV 1965.
    Odznaczony: KN, KW2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bobrowski Janusz - . por. rez. piech.
     [1902-?], por. rez. piech. WP [1939]
    Ur. 15 VII 1902. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowano go do stopnia por. 19 I 1939. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu w 336 pp rez. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awans oficerskie 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bochdan Stanisław Jan Maria
    - . ppor. rez. art.
    [1911-1964], ppor. rez. art.[1937]
    Ur. 27 XII 1911. Ukończył szkołę średnią. W okresie 23 IX 1934- 27 VI 1935 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym d0 13 dak w Brodach. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 działonu 4 baterii 59 dal. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    Zmarł w 1964.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bocheński Jan Mieczysław - . por. rez. piech. mgr
     [1903-?], mgr, por. rez. piech. [1939]
    Ur. 27 III 1903. Ukończył gimnazjum, a następnie wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1929 z przydziałem do 21 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach odbytych w 21 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w obronie Modlina i Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003;L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bocianowski Stefan Mieczysław 
    - . por. piech.
    [1908-?], por. sł. st. piech. [1935], mjr w st. sp.
    Ur. 3 I 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932. Służył w 3 batalionie Strzelców w Rembertowie. Awansowany do stopnia por. 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca plutonu pionierów 3 b. strz. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii 3 b. strz. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach z Niemcami na pozycjach obronnych na granicy z Prusami Wschodnimi 1- 5 IX 1939, potem w dniach 5-6 IX 1939 na linii obronnej nad Narwią w rejonie Pułtuska, a następnie w walkach odwrotowych na d Bugiem. Po utracie kontaktu z Mazowiecką Brygadą Kawalerii wraz z częścią batalionu kieruje się w kierunku Warszawy, gdzie dociera 15 IX 1939. Walczy w obronie Warszaw na Pradze. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju.
    Awansowany do stopnia mjr w st. sp.
    Żył w 1978
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bodek-Mirski Zygmunt - , mjr art.
    [1895-+?], oficer sł. st. art. WP, mjr [1938]
    Ur. 24 V 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 I 1919. Służył w 9 dak w Baranowiczach. Po 1925 przeniesiony do rezerwy. Ponownie powołany do służby zawodowej w 1928. Wieloletni oficer 7 dak w Poznaniu, gdzie dowodził m. in. baterią. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1931. Następnie przeniesiony do 2 pal w Kielcach, gdzie dowodził baterią. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 19 III 1938 i mianowany d-cą III dywizjonu 2 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III dywizjonem 2 pal w składzie 2 DP Leg. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 2 pal. Po walkach obronnych w rejonie przygranicznym i Piotrkowi Tryb. bierze udział w bojach odwrotowych i przez Puszczę Kampinoską przebija się do Modlina i od 14 IX 1939 uczestniczy w jego obronie. Po kapitulacji Modlina od 30 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW
    Rocznik oficerski 1924, 1931; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Boenisch Mieczysław Jan - , kpt. art.
    [1907-?], kadet, kpt. sł. st. art. [1938]
    Ur. 28 III 19o7 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany 1 I 1932 na stopień por. sł. st. i przeniesiony do 1 paplot. w Warszawie, gdzie pełnił funkcję d-cy plutonu, potem baterii. Ukończył 27 I -11 III 1937 organizowany w 1 paplot. kurs samochodowy dla oficerów. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu, potem z-ca d-cy dywizjonu podchorążych w Szkole Podchorążych Artylerii Przeciwlotniczej w Trauguttowie. Po mobilizacji od 31 VIII 1939 d-ca baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 11 dywizjonu zmotoryzowanego utworzonego z podchorążych szkoły, przydzielonego potem do 1 p. art. przeciwlotniczej. Uczestnik walk z Niemcami w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 200o;Roczniki oficerski 1932; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bogdanowicz Tadeusz - , płk art. 
    [1891-+?], płk sł. st. art. WP[1938]
    Ur. 5 VI 1891. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu kpt. dowodził dywizjonem 11 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie przeniesiony do 14 pap, gdzie dowodził dywizjonem, potem pełnił funkcję p. o. d-cy pułku. Do stopnia ppłk-a awansowany 1 VII 1925. W latach 1925-1931 z-ca d-cy 14 pap/pal w Poznaniu.
    1924-14 pap. p. o z-cy d-cy pułku. W latach 1931-1934 d-ca 1 pułku artylerii motorowej w Stryju. Do stopnia płk –a awansowany 19 III 19398. W latach 1937-1939 d-ca Ośrodka OPL Warszawa – obrona bierna. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję szefa Ośrodka OPL Warszawa. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM, KW, ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada  września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Boguski Kazimierz Marceli
    - , por. sap.
    [ 1915-?], kadet, por. sł. st. saperów,[1939]
    Ur. 2 VI 1915 w m. Rogów Nowy. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Saperów. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 X 1935 z przydziałem do 4 batalionu saperów w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Przeniesiony do Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 25 DP w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu w kompanii saperów. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii 25 batalionu saperów 25 DP w składzie armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bogusławski Tadeusz - , ppor. rez. art.
    [1901-1939], mgr, ppor. rez. art. [1925]
    Ur. 28 X 1901. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. służbę wojskową odbywał w Dywizjonie Szkolnym Artylerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 29 pap w Grodnie. Ewidencyjnie podległa PKU Białystok.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy plutonu artylerii 13 pp z Pułtuska w składzie 8 DP. Poległ podczas walk z Niemcami 12 IX 1939 w Zaborowie. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bogusławski Tadeusz
    - , por. rez. piech.
    [1898-?], oficer rez. piech., por. [1939]
    Ur. 1 XI 1898. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie ukończył kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 13 pp w Pułtusku, potem do 3 batalionu strzelców w Rembertowie,. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. 19 III 1939. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 13 pp w składzie 8 DP. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bogusławski Lech Włodzimierz  -
    ,
    Mgr inż.  urodzony 20.10.1922 r. w Łodzi. Syn Stanisławy z Prus-Cygańskich i Kazimierza Bogusławskiego, dyrektora banku. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. Wcielony został do 321 pp, do batalionu mjr Czechowskiego, kompanii por. Milczyńskiego. Jako jeden z najmłodszych podoficerów 321 pp (16 lat) brał udział w obronie Warszawy w akcjach batalionu na Saskiej Kępie, Grochowie i Utracie. Od 1951 r. związany z przemysłem papierniczym. Dyrektor techniczny w Zakładach Celulozowo - Papierniczych we Włocławku (1961 – 1968). Naczelnik Wydziału Produkcji w Zjednoczeniu Przemysłu Papierniczego w Łodzi (1969 – 1972). Główny Specjalista w Biurze Studiów i Projektów Przemysłu Papierniczego (1973 – 1982). Działacz organizacji społecznych. Sekretarz Generalny Stowarzyszenia Papierników Polskich (1974 – 1982). Członkiem Rady Głównej NOT i skarbnik (1974 – 2000). Został odznaczony m. in. –  Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem za Warszawę, Złotą i Srebrną Odznaką Honorową NOT.
    (inf. Rafał Bogusławski )

    Bogusz Jerzy Jan 
    - , ppor. rez. piech.
    [1914-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 1 VII 1914. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach w szeregach 72 pp w składzie 28 DP. Poległ w ciężkich walkach 5 IX 1939 pod Borową Górą. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu parafialnym w Grocholicach.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bogusz Kazimierz Stefan Roman - , ppor. rez. br. panc.
    [1909-1976], ppor. rez. br. panc. WP[1937]
    Ur. 28 II 1909. Ukończył gimnazjum i zdał maturę, a następnie studia wyższe. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Odbył przeszkolenie w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. Awansowany do stopnia ppor. rez. br. pan. Z starszeństwem od 1 I 1937. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 2 plutonu w 91 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych TK. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli w IV 1945 pozostał na zachodzie. Służył w 1 DPanc. Po demobilizacji w 1946 mieszkał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał i osiadł na stałe w Kanadzie. Zmarł w Toronto 16 IX 1976.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Boguszewski Tadeusz - , kpt. piech.
    [1906-1988], kpt. sł. st. piech. WP[1937], w konspiracji ZWZ/NSZ, mjr/pp NSZ, oficer PSZ, ps. „Bielecki”, „Kęski”, „Wacław III”, „Wiktor”
    Ur. 05 XII 1906 w Nowogrodzie w Rosji. Mieszkał z rodziną w Kijowie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. Do Polski repatriowany w 1921. Uczył się od 1921 do 1926 w gimnazjum typu humanistycznego w Ostrowi Maz. Po zdaniu matury w 1926 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie potem od 1928 -1929 w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Następnie w 4 pp Leg. pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii, potem adiutanta pułku. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta pułku. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 4 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Armii „Łódź” pod Borową Górą i Zapolicami 3-6 IX 1939 potem w bojach odwrotowych m. in. 11-12 IX 1939 pod Błoniami, Ołtarzewem i przez Puszczę kampinoską przebija się do Modlina 14 IX 1939. Uczestnik obrony Modlina. W czasie walk 21 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 przebywał w szpitalu, potem ukrywa się do wiosny 1940. W IV 1940 podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ i był pracownikiem kontrwywiadu. W V 1941 wstępuje do Związku Jaszczurzego i od IX 1941 do XI 1942 pełnił funkcję k-dta Okręgu ZJ/NSZ Kraków. Przeniesiony w XI 1942 do Warszawy zostaje mianowany szefem oddziału III /operacyjnego- wyszkoleniowego/ KG NSZ. W Vi 1944 na znak protestu przeciwko zarządzeniom k-dta NSZ ppłk S. Nakoniecznikoffa-Klukowskiego poddał się do dymisji, po czym zostaje skierowany na urlop. Awansowany w NSZ do stopnia mjr-a, potem ppłk-a. W VIII 1944 bierze udział w Powstaniu Warszawskim. Wydał wówczas rozkaz jako najstarszy stopniem oficer KG NSZ dla wszystkich żołnierzy NSZ do wzięcia udziału w powstaniu, ale podporządkował się płk S. Koiszewskiemu z NSZ-NOW. Przewidywany na d-cę projektowanej dywizji NSZ-ZJ. Po upadku powstania od X 1944 w niewolii niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu X C w Lubece. Po uwolnieniu z niewoli wyjechał do Brygady Świętokrzyskiej, gdzie zajmował się jej sprawami w strefie okupacji brytyjskiej. Jesienią 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służył w III Korpusie Polskim. Pod koniec V 1946 na polecenie gen. Z. Broniewskiego „Boguckiego” – ostatniego k-dta NSZ powrócił do Niemiec i w okresie organizowania Kompanii Wartowniczych przy 3 Armii Amerykańskiej objął dowództwo Centrum K. W. w Gissen. Funkcję sprawował do 1949. Jesienią 1949 wyjechał do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w stanie Illinois, gdzie pracował w szpitalnym laboratorium. Do 1972 mieszkał w Chicago, potem w Los Angeles. Działał aktywnie w pracach kombatanckich środowiska NSZ, Polonii Amerykańskiej. Był autorem wielu artykułów i opracowań, współtwórcą i kierownikiem zespołu redakcyjnego „Zeszytów do historii NSZ”. Awansowany do stopnia płk-a.
    Od 1952 żonaty z Katarzyną z Nawrockich-Mancewiczową.
    Zmarł w los Angeles 28 VI 1988.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13712 /za kampanię wrześniową 1939/,KW, Medalem za Wojnę 1939, ZKZ i innymi medalami.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; J. Pilaciński. NSZ. Kulisy walki podziemnej 1939-1945. Londyn 1976; Z. S. Siemaszko. Narodowe siły Zbrojne. Londyn 1982;L. Żebrowski /opr./ Narodowe Siły Zbrojne. W-wa 1994; St. Żochowski. O Narodowych Siłach Zbrojnych. NSZ. Lublin 1994; Biuletyn „Rzeczypospolita Podchorążacka nr 37. Londyn IV  1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bohm Helena - . dr med.

    Bohuszewicz Jerzy
    - , kpt. pil. 
    [1900-?], mjr. sł. st. lot. pilot [1937]
    Ur. 7 IX 1900. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. lot. z starszeństwem od 1 II 1921. Służył w Morskim Dywizjonie  Lotniczym, potem po 1926 w 4 p. lotniczym w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Po 1934 przeniesiony do 1 p. lot. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kierownika referatu w Wydziale Zasobów Mobilizacyjnych dowództwa Lotnictwa MSWoj. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II lotniczego batalionu szturmowego w obronie Warszawy. Podczas walk w Warszawie 12 IX 1939 został ciężko ranny. Przebywał w szpitalu.
    Odznaczony: KW, ZKZ, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J.K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bohusz - Szyszko Zygmunt Piotr 
    - , płk dypl.
    [1893-1982], legionista, oficer dypl. sł. st. piech., płk [1934], w PSZ gen. dyw. [1945]
    Ur. 19 I 1893 w Chełmie, syn Jakuba /oficera armii rosyjskiej/ i Heleny z d. Witowskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Chełmie, a po przeniesieniu ojca do Irkucka w 1907 uczył się w Korpusie Kadetów w Pskowie, który ukończył w 1911, a następnie w latach 1911-1913 uczył się w szkole oficerskiej w Moskwie. W 1913 był d-cą plutonu w 12 Pułku Grenadierów, w którego szeregach w 1914 brał udział w walkach na froncie I wojny światowej. W czasie walk był czterokrotnie ranny. Awansowany w 1914 do stopnia ppor. Jesienią 195 dostał się do niewoli austriackiej, której zbiegł. Od XI 1916 służył w II Brygadzie Legionów Polskich. Awansowany do stopnia por. W czasie przebijania się oddziałów II Brygady przez front pod Rarańczą w II 1918 wzięty do niewoli austriackiej i osadzony w obozie na Węgrzech, skąd go zwolniono w VI 1918. Następnie służył w 1 pp PSZ. W XI 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Od XI 1918 służy w WP. Awansowany do stopnia kpt. Bierze udział w szeregach 1 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Początkowo d-ca kompanii, potem     d-ca baonu 1 pp Leg. w składzie 2 Dywizji Litewsko-Białoruskie, a następnie dowodził 2 Kowieńskim Pułkiem Strzelców. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 VI 1919.Walczył z bolszewikami na Wileńszczyźnie, Podlasiu i Mazowszu. W czasie obrony Płocka został ranny. Brał udział w kontrofensywie w VIII 1920. Po wojnie od II do IX 1921 był oficerem sztabu 19 DP. Od X 1921 do IX 1923 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując w IX 1923 tytuł oficera SG. Następnie od X 1923 do V 1925 kierownik referatu w Oddziale V Sztabu Generalnego WP, a od V 1925 do VII 1926 szef Oddziału V w Biurze Ścisłej Rady Wojennej, potem do V 1929 I oficer sztabu w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Awansowany do stopnia ppłk SG 1 I 1928. Następnie do III 1931 z-ca d-cy 58 pp w Poznaniu. We IX 1931 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy pułku KOP „Głębokie”. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. 1 I 1934. Od II 1934 z-ca d-cy KOP. W VIII 1938 mianowany d-cą piechoty dywizyjnej 1 DP Leg. w Wilnie, a VIII 1939 mianowany d-cą piechoty dywizyjnej 16 DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 3 IX 1939 pełni funkcję d-cy 16 DP po odwołanym płk dypl. St. Świtalskim. Dowodzona przez niego 16 DP toczyła ciężkie walki z Niemcami i wycofywała się z Grudziądza na Włocławek, potem w rejon Łowicza, gdzie została podporządkowana gen. T. Kutrzebie – d-cy Armii „Poznań” Od 9-18 IX 1939 uczestniczy w walkach nad Bzurą i w walkach o Łowicz, gdzie 16 dywizja poniosła ciężkie straty. Po przeprawieniu się 18 IX 1939 resztek oddziałów rozbitej dywizji walczy z oddziałami niemieckiej 4 DPanc. W grupie złożonej z kilku kompanii przebija się do Warszawy i walczy w jej obronie do kapitulacji 28 IX 1939. Po kapitulacji nie poszedł do niewoli.
    Jesienią 1939 przedostał się przez granicę na Węgry, skąd wyjechał do Francji gdzie dotarł w I 1940 i wstępuje do organizowanego tam WP. Mianowany d-cą formowanej Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. Dowodził brygadą w walkach z Niemcami w Norwegii, gdzie toczyła boje pod Narvikiem. W dniach 3-6 VI 1940 SBSP została drogą morska przerzucona do Francji, gdzie w ciężkich walkach na tzw. reducie bretońskiej 15-18 VI 1940 została rozbita. Jej resztki razem z d-cą zostały ewakuowane do Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia gen. bryg. Z starszeństwem od 19 IV 1940.
    Od IX 1940 do VIII 1941 był k-dtem Centralnego Obozu wyszkolenia 1 korpusu Polskiego PSZ w Craword. Po podpisaniu w VIII 1941 układu Sikorski – Majski stanął na czele Polskiej Misji Wojskowej w ZSRR, którą NW gen. W. Sikorki wysłał do Moskwy do przeprowadzenia wstępnych uzgodnień dot. utworzenia Armii Polskiej w ZSRR. Z powierzonego zadania wywiązał się bardzo dobrze i już 8 VIII 1941 zostały podpisane niezbędne protokoły. W XII 1941 z rozkazu gen. W. Andersa przystąpił do formowania 7 DP. Od III 1942 do x 1942 był szefem sztabu Armii Polskiej w ZSRR. Po ewakuacji wojsk polskich ZSRR na Bliski wschód został mianowany d-ca 5 Kresowej DP, a następnie od 16 VI 1943 pełnił funkcję z-cy d-cy II KP. Z II KP przebył cały szlak bojowy w kampanii włoskiej 1944-1945. W III 1945 pełniąc obowiązki d-cy II KP, stoczył zwycięską walkę pod Anconą. Funkcję pełnił do IV 1947.  Awansowany do stopnia gen. dyw. 1 VI 1945. Następnie służył w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji w 1947 osiedlił się w Londynie. Brał czynny udział w polskim życiu emigracyjnym. Poświecił się pracy publicystycznej mi pisarstwu historycznemu. Brał aktywny udział w działalności kombatanckiej.
    Zmarł 20 VI 1982 w Londynie. Urnę z jego prochami pochowano na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. IV i V, Orderem Polonia Restituta klasy IV, KW 4x, ZKZ z M.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Mierzwiński. Generałowie II Rzeczypospolitej. W-wa 1990; T. Kryska-Karski - St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bojakowski Stefan
    - , kpt. piech.
    Bojakowski Stefan [1898-1969], kpt. sł. st. piech. WP[1930]
    Ur. 24 III 1898. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 6 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 6 pp Leg. w Wilnie, skąd został po 1926 przeniesiony do 64 pp w Grudziądzu, gdzie dowodził m. in. kompanią. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. Następnie przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie był m. in. d-cą kompanii granicznej. Po 1935 przeniesiony z KOP do 28 pp w Łodzi, gdzie dowodził m. in. 9 kompanią w III batalionie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej 28 DP, a po przebiciu się do Warszawy k-dt Kwatery Głównej Dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Mieszkał w Londynie gdzie zmarł 7 VII 1969.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bojarski Roman Wincenty 
    - , por. piech.
    [1913-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 22 VIII 1913. W latach 1932-1935 w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 8 DP przy III batalionie 32 pp w Działdowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 32 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Ciechanowa, potem w obronie Modlina.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bokota Józef - . rtm.
    [1897-1978], oficer sł. st. kaw. WP, rtm [1934], w konspiracji ZWZ/AK mjr [11 XI 1944], ppłk, ps. „Brzoza”, „Malina” vel Józef Link, vel Jaworski.
    Ur. 14 XI 1897 w m. Glinik, pow. Ropczyce, syn Jana i Apolonii z d. Cesarz. Uczęszczał do dwuklasowej szkoły ludowej w rodzinnej miejscowości potem w Wielopolu, gdzie w 1909 ukończył 3 i  4 klasę szkoły ludowej. Od 1909 do 1913 uczył się w gimnazjum w Debicy, a w latach 1913-1914 w I gimnazjum im. Brodzińskiego w Tarnowie, gdzie ukończył 5 klasę. Wybuch i wojny światowej w VIII 1914 spowodował przerwę w nauce. Do VI 1915 przebywał w rodzinnym domu. Jako poddany austriacki zostaje wcielony do służby wojskowej w 40 pp w Samborze, gdzie ukończył szkołę podoficerską. Od II 1916 uczestniczy w walkach na froncie wołyńskim. Od 7 VI 1916 do 24 III 1918 w niewoli rosyjskiej, następnie od IV 1918 w II Korpusie Polskim w Rosji. Otrzymał przydział do 11 kompanii 2 pstrz. 11 V 1918 bierze udział w bitwie z Niemcami pod Kaniowem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec na stacji kolejowej w Żmerynce. Przez Humań dotarł do Kijowa i tam na punkcie przerzutowym otrzymał fałszywe dokumenty celem wyjazdu przez Moskwę do Murmańska i dalej do Francji. W czasie podróży w VI 1918 zostaje aresztowany przez „Czeka” w Niżnym Nowogrodzie i uwięziony, a po śledztwie sądzony przez sąd bolszewicki, który go uniewinnił. Następnie w VII 1918 wstępuje do konnych wywiadowców Warszawskiego Pułku, w którym służył do XI 1918. W XII 1918 powraca do rodzinnej wsi. 11 I 1919 wstępuje ochotniczo w stopniu kpr. do formowanego w Dębicy 9 p. ułanów. Mianowany plut. Od II 1919 pełni służbę na Śląsku Cieszyńskim, potem od połowy III 1919 walczy na froncie wojny polsko-ukraińskiej. W czasie walk 11 VI 1919 dostaje się do niewoli ukraińskiej, więziony w Kopyczyńcach, gdzie przebywa do 14 VII 1919. Po udanej ucieczce 14 VII 1919 powraca do pułku.  Następnie na urlopie zdrowotnym. Z dniem 20 VI 1919 mianowany wachmistrzem. Przydzielony do kadry zapasowej w Dębicy, gdzie został d-cą 1 plutonu w 4 szwadronie. Następnie skierowany wraz z 4 szwadronem do 9 p. ułanów. Uczestniczy w walkach na Polesiu i Wołyniu Od IV 1920 uczestniczy w wyprawie kijowskiej, potem w walkach odwrotowych i na Wołyniu. Po wojnie nadal służy w 9 p. uł. Mianowany 22 III 1922 st. wachmistrzem kaw. We IX 1922 zdał maturę. Od XI 1922 do 31 VIII 1924 przebywa w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1924 z przydziałem do 1 szwadronu 20 p. ułanów w Rzeszowie na stanowisko      d-cy 1 plutonu. Od okresie 8 I do 22 II 1925 ukończył sześciotygodniowy kurs metodyczn0-praktyczny przy DOK X w Przemyślu. Jesienią 1925 przeniesiony do pułkowej szkoły podoficerskie w Dębicy, gdzie służył do jesieni 1930. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 18 X 1926 z starszeństwem od 1 IX 1926. Po powrocie do Rzeszowa od jesieni 1939 pełni funkcję oficera materiałowego 20 p. uł. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 1 I 1934 zostaje przeniesiony z 20 p. uł. do 14 p. uł. we Lwowie  na stanowisko d-cy 4 szwadronu, którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Podolskiej brygady Kawalerii przydzielonej do armii „Poznań”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Ranny 19 IX 1939 pod Sierakowem, skąd przez Palmiry i Łomianki przedostał się do Warszawy, gdzie przebywał na leczeniu w Szpitalu Ujazdowskim. 10 I 1940 uciekł z szpitala wyjechał do Krakowa, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ. Obejmuje w I 1940 funkcję szefa sztabu Inspektoratu Rejonowego ZWZ Kraków VI 1941 zagrożony aresztowaniem wyjechał z Krakowa z przydziałem na stanowisko z-cy k-dta Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Miechów do spraw wyszkolenia. W ramach akcji „Burza” przewidywany na d-cę 8 p. uł. AK. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych przez oddziały AK 106 DP AK na terenie inspektoratu w czasie akcji „Burza”. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 11 XI 1944. Zweryfikowany po wojnie w stopniu ppłk –a. Po rozwiązaniu 106 DP AK w I 1945 przebywał w Hebdowie, skąd wiosną 1945 wyjechał do Krakowa, gdzie latem 1945 został zatrzymany i uwięziony, wkrótce zwolniony wyjechał do Katowic, potem do Pszczyny, gdzie pracuje w PUR, a od VII 1945 do X 1945 zatrudniony jako kierownik PUR w Bytomiu. Następnie wyjechał do Wrocławia, gdzie pracuje jako administrator hotelu, potem do VII 1949 kierownik hotelu podlegającego Zarządowi Miasta. Zwolniony z pracy jako b. oficer przedwojenny WP i zagrożony aresztowaniem przez UB wyjechał do Mrokocina k. Paczkowa, gdzie podjął pracę w Gminnej Spółdzielni na terenie gromady Chałupki. W 1953 powraca do Wrocławia, gdzie zamieszkał na stałe. Podejmuje pracę jako planista w Spółdzielni Pracy Budowlanej i pracuje tam do czasu przejścia na emeryturę we IX 1963.
    Z jego inicjatywy powstało środowisko żołnierzy 14 p. ułanów. Spisał swój wspomnienia opublikowane w 2006.
    W dniu 3 X 1978 zginął w tragicznym wypadku we Wrocławiu. Pochowany na cmentarzu na Sępolnie, Jego prochy ekshumowano i 27 V 2002 pochowano w Panteonie Żołnierzy Polski Walczącej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, KW4x,SKZ z M, Krzyżem Partyzanckim.
    Żonaty od 1925 z Jadwigą z d. Schaffekówną. Miał synów Stanisława i Jerzego. Jego rodzina w nocy z 13/14 IV 1940 został deportowana przez NKWD Lwowa do Kazachstanu. W II 1942 udało się żonie z synami dojechać do Jangi-Julu k. Taszkientu, gdzie stacjonował sztab gen. W. Andersa, skąd wyjechali do Teheranu. Synowie służyli w Szkole Junaków, a żona Jadwiga wstąpiła do Wojskowej Ochotniczej  Służby Kobiet w Palestynie. Po wojnie cała trójka przebywała w Wlk. Brytanii. W 1948 żona powraca do Polski. Syn Stanisław po ukończeniu studiów osiedlił się w Stanach Zjednoczonych, a syn Jerzy w Wlk. Brytanii. Po śmierci męża w 1979 wyjechała do syna Jerzego do Wlk. Brytanii tam zmarła w 1993.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Ł. Grzywacz - Świtalski. Z walk na Podkarpaciu. W-wa 1971; B. M. Nieczuja-Ostrowski. Rzeczpospolita Partyzancka. W-wa 1991; tenże: Inspektorat AK „Maria” w walce. T. 1. W-wa 1995; J. Kokota. Ułańskie drogi. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bolecki Jan 
    - , ppor. piech.
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 17 VIII 1912. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową na dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 2 batalionu 82 pp w składzie 30 DP. W czasie walk odwrotowych 9 IX 1939 w rejonie Słupi zostaje ranny.
    Brał udział w obronie Modlina.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bołtuć Mikołaj - , gen. bryg.
    [1893-1939], gen. bryg. WP [1939]
    Ur. 20 XII 1893 w Petersburgu, syn Ignacego i Anny z Labuńskich. Absolwent Korpusu Kadetów w Omsku oraz w 1913 Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. Mianowany w 1913 ppor. Podczas i wojny światowej walczył w szeregach armii rosyjskiej na Froncie Wschodnim. Od XII 1917 w stopniu kpt. dowodził batalionem w III korpusie Polskim, a następnie od X 1918 w 4 DS. gen. L. Żeligowskiego. Brał udział w walkach z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej. W VI 1919 wraz z 4 DS. przybył do kraju. Następnie w stopniu kpt. od 14 VII 1919 do 23 VII 1920 dowodził I batalionem 31 pp. Awansowany do stopnia mjr 1 VII 1920.Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w trakcie, której wsławił się trzydniową obroną Zamościa, za co został odznaczony VM kl. 5 nr 0738 /nadanie 21 II 1921/. W dniu 23 VII 1920 zostaje d-cą 31 pp, którym dowodzi do 23 II 1921, następnie z-ca d-cy pułku, a od 18 V 1921 do 27 X 1921 ponownie d-ca 31 pp. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1 XI 1921 X 1922 na kurs doszkalający do WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. piech. 1 VII 1923Następnie pełni służbę jako szef wydziału w Oddziale III a - Biura Ścisłej Rady Wojennej, którym kierował wówczas płk SG T. Kutrzeba i oficer w Głównym Inspektoracie Sił Zbrojnych /GISZ/do1928. Awansowany do stopnia płk SG 1 I 1928. Na początku 1928 skierowany do KOP na stanowisko d-cy 6 Półbrygady KOP. Po reorganizacji KOP w VII 1929 obejmuje stanowisko d-cy nowo powstałej Brygady KOP „Grodno”, którą dowodzi do VI 1930. Od VII 1930 do V 1936 pełni funkcje d-cy piechoty dywizyjnej i p. o. d-cy 19 DP w Wilnie. W V 1936 mianowany d-cą 4 DP. Mianowany gen. bryg. 19 III 1939. 28 III 1939 obejmuje dowództwo GO „Wschód” Armii „Pomorze”. W wojnie obronnej we IX 1939 po stoczeniu ciężkich walk nad rzeką Osą, przebijał się w kierunku Bzury. W bitwie nad Bzurą dowodził od 11 IX 1939 na odcinku głównego uderzenia, w trakcie, którego podległe mu oddziały zdobyły Łowicz. Następnie przebijał się przez Kampinos w kierunku Modlina. 21 IX 1939 stanął w Palmirach na czele złożonego z resztek różnych oddziałów zgrupowania. Poległ w natarciu na pozycje wroga 22 IX 1939 pod Łomiankami Górnymi.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Od 1925 żonaty z Marią z Wesołowskich.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP 4, , KW 4x, ZKZ, pośmiertnie VM kl. 4 nr 00110
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; Z. Mierzwiński. Generałowie II Rzeczypospolitej. W-wa 1990; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny Wojskowy w Warszawie. Red. J. J. Malczewski. W-wa 1989.O Niepodległą i Granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939.W-wa – Pułtusk 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Boniecki Ludwik 
    - , ppor. piech.
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 23 VIII 1912. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w kompanii CKM II batalionu 360 pp. Uczestnik walk w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Zachód”.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bonisławski Klemens 
    - , ppor. piech.
    [1908-?], ppor. rez. piech. [1933]
    Ur. 1 VII 1908. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 13 pp w Pułtusku. Ewidencyjnie podlegał PKU Pułtusk.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności III batalionu 13 pp. w czasie walk w obronie Modlina zostaje 24 IX 1939 ciężko ranny.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bończa - Skarżyński Stanisław Adam Józef 
    - , ppor. art.
    [1912-?], mgr, ppor. rez. art. [1937]
    Ur. 17 III 1912. Ukończył szkołę średnią, potem studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w latach 1934-1935 w 7 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z przydziałem mobilizacyjnym do 22 pal w Siedlcach. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 baterii 41 dal. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    Ur. 9 VI 1888. Ukończył studia techniczne. Z zawodu inżynier. Uczestnik działań niepodległościowych 1914-1918. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XII 1920. Po wojnie służył w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr 8 w Toruniu, potem oficer Okręgowego Zakładu Uzbrojenia w warsztatach amunicji w Toruniu, a następnie w Kadrze Oficerów Artylerii etacie przejściowym w 8 Okręgowej Składnicy Uzbrojenia w Toruniu. Przeniesiony ok. 1939 w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII Toruń – grupa oficerów w st. sp. Korpusu Oficerów Uzbrojenia. Ewidencyjnie podlegał PKU Toruń.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer służby uzbrojenia w Dowództwie Obrony Warszawy.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 22 XII 1968.
    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bończa - Uzdowski Władysław - , gen. bryg.
    [1887-1957], członek PPS, ZS legionista, oficer sł. st. piech. WP, gen. bryg.[1928]
    Ur. 23 VIII 1887 w Podborczach pow. chełmski, syn Juliana i Aleksandry. Od 1897 uczęszczał do gimnazjum w Chełmie, w którym w 1905 zdał maturę. W 1906 ukończył szkołę bojową w Krakowie. członek Organizacji Bojowej PPS. Aresztowany przez władze carskie zbiegł w 1907 z więzienia na Zamku w Lublinie i przedostał się na teren Galicji. W latach 1910-1914, Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. Ukończył kurs oficerski ZS. Po wybuchu I wojny światowej od 7 VIII 1914 w Oddziale J. Piłsudskiego, potem w Legionach Polskich, gdzie zostaje mianowany d-cą 11 kompanii, potem 2 kompanii V baonu. 9 X 1914 mianowany por. piech. W połowie X 1914 objął dowództwo kompanii w szkole podchorążych LP. 19 V 1915 przydzielony do 4 pp LP obejmuje dowództwo I baonu. 31 VII 1915 w czasie bitwy pod Jastkowem zostaje ranny w nogę. Przebywa na leczeniu w szpitalu twierdzy nr 9 w Krakowie, potem od 25 IX 1915 przebywał w domu ozdrowieńców w Kamieńsku. Awansowany z dniem 20 VIII 1915 do stopnia kpt. piech. Po powrocie do 4 pp LP dowodzi nadal i baonem. Uczestniczył w walkach na froncie wołyńskim. Od 4 II 1917 w 5 pp LP. W czasie kryzysu przysięgowego w VII 1917 zostaje 16 VII 1917 zwolniony z Legionów, po czym internowany przez Niemców w Beniaminowie. Po uwolnieniu w IV 1918 do X 1918 działa na stanowisku k-dta Naczelnego POW na terenie Galicji. Następnie od 1 XI 1918 oficer do zleceń gen. B. Roji. W XI 1918 mianowany mjr sł. st. dowodzi grupą bojową podczas walk z Ukraińcami na Wołyniu, a następnie w GO „Bug”. Od 30 VIII 1919 do 13 II 1920 i od 17 III 1920 do 15 VIII 1920 był d-cą 8 pp Leg. Awansowany w 1920 do stopnia ppłk sł. st. Od 15 VIII 1920 dowodził 5 Brygadą Piechoty. Po wojnie w 1921 ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców, a w 1922 kurs d-ców pułków. Zweryfikowany w stopniu płk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 uczestniczył w kursie dla obserwatorów lotniczych w pozostawał w dyspozycji MSWoj. Był członkiem Komisji gen. L. Żeligowskiego, zajmującej się sprawami związanymi z przewrotem majowym. W 1927 ukończył Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Mianowany gen. bryg. 1 I 1928. Od 17 III 1927 dowodził 28 DP w Warszawie. Był członkiem komisji Krzyża i Medalu Niepodległości dla POW, harcerstwa i „Sokoła”. 
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 28 DP, od 1 IX-9 IX 1939 w składzie Armii „Łódź”, a następnie w Armii „Modlin”. 07 IX 1939 otrzymał od gen. W. Thommée polecenie objęcia dowództwa nad 2 DP Leg. ale 8 IX 1939 przekazał dowództwo 28 DP swemu z-cy płk dypl. S. Broniowskiem, a sam wyjechał z szefem sztabu ppłk dypl. A. Habiną i oficerem operacyjnym kpt. dypl. J. Rześniewskim w poszukiwaniu gen. J. Rómmla, a następnie dotarł do Warszawy i zameldował się u gen. J. Rómmla. Z jego rozkazu ponownie objął od 13 IX 1939 dowództwo 28 DP, którą dowodził do 28 IX 1939, był d-cą Odcinka „Pomiechówek”. Po kapitulacji od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Po pobycie w obozie przejściowym został osadzony w oflagu nr VII A w Murnau. Po odzyskaniu wolności w29 IV 1945 przebywał krótko na Zachodzie, skąd powrócił w 1945 i zamieszkał w Warszawie. W latach 1946-1947 był z-cą kierownika wydziału wojskowego CKW PPS oraz jednocześnie od 1946 pełnił funkcję prezesa PZPN, potem krótko prezesa CWK Legia. W 1949 przeszedł na emeryturę.
    Zmarł w Warszawie 21 III 1957. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta kl.3 i 4, KN z Mieczami, KW4x, ZKZ 2x, i innymi medalami.
    Żonaty z Anastazją z Wierzchosiów, miał jedno dziecko.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie LP w latach 1914-1917. Słownik biograficzny, t. 1. W-wa 2005; T. Kryska-Karski – S. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. w walkach obronnych 1939. Lublin 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Boratyński Tadeusz - , por. art.
    [1911-?],kadet, por. sł. st. art. [1936]
    Ur. 7 III 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 16 pal w Grudziądzu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 d-ca 3 baterii I dywizjonu 16 pal.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii I dywizjonu 16 pal. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 16 pal. m. in. nad rzeką Osą, nad Bzurą, potem w Puszczy Kampinoskiej, gdzie kierując wydobyciem z rowu działa z 2 baterii odłączył się od pułku.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Krzyś. 16 Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1998
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Borczyk Stanisław 
    - , kpt. piech.
    [1907-1997], kpt. sł. st. piech. WP[1939], działacz państwowy na emigracji.
    Ur. 25 XI 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, a następnie w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 39 pp w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Następnie służył w 43 pp w Dubnie. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii I batalionu 43 pp Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 43 pp w składzie 13 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 43 pp. Po walkach na pozycjach obronnych w rejonie Tomaszowa Maz. Po rozproszeniu pułku z częścią pułku po przeprawie przez Wisłę przebił się na Lubelszczyznę, gdzie brał udział w dalszych walkach z Niemcami m. in. w tzw. 2 bitwie tomaszowskiej. Po kapitulacji oddziałów polskich na Lubelszczyźnie od X 1939 do 1945 brak danych. Po wojnie w 1945 przebywał w Wlk. Brytanii. Był członkiem PPS i przez kilkanaście lat był członkiem polskiego rządu na uchodźstwie. W latach 1972-1976 minister ds. emigracji, potem w latach 1976-1978 ministrem bez teki, w latach 1978-1989 ministrem skarbu. Od 1 XI 1989 pełni funkcję prezesa Najwyższej Izby Kontroli na uchodźstwie. Jako ostatni szef izby na emigracji przeprowadzał jej likwidację i zakończył pracę na tym stanowisku 8 XII 1991.
    Zmarł w Londynie w VI 1997.
    Odznaczony: BKZ
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; R. Szawłowski. Najwyższe państwowe organy kontroli II Rzeczypospolitej. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Borecki Kazimierz 
    - , ppor. piech.
    [1916-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 21 I 1916. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1934-1935 służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Następnie w okresie 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 3 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Poległ w walce z Niemcami 7 IX 1939 w Makowie k. Skierniewic.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borek Michał - . mjr art.
    [1898-1971], oficer sł. st. art. WP, mjr [1935]
    Ur. 18 VIII 1898. W okresie międzywojennym oficer sł. st. art. Brał w 1920 udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył wojenny kurs podchorążych artylerii. Awansowany do stopnia ppor. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 30 pap, gdzie dowodził m. in. baterią. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1927. Ok. 1930 roku przeniesiony z 30 pap do 24 pap w Jarosławiu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1935. Następnie przeniesiony do 14 dak w Białymstoku, gdzie pełnił funkcję I z-cy d-cy, a w 1939 do 10 pal w Łodzi na stanowisko d-cy III dywizjonu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził III dywizjonem 10 pal w składzie 10 DP Armii „Łódź”. Uczestniczył w walkach z Niemcami od Sieradza poprzez walki odwrotowe pod Mszczonowem, potem na przedpolach Warszawy w składzie zgrupowania z 10 DP dowodzonego przez ppłk W. Wnuka. Lata wojny spędził w obozie jenieckim
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 6 XI 1971 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Bródno w Warszawie.
    Odznaczony; KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; P. Zarzycki. 10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej.Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Borkiewicz Władysław Wacław - , por. art.
    [1903 -1944]por. sł. st. art. [1931]
    Ur. 20 III 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1925-1926 w Szkole podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 10 pal w Łodzi na stanowisko     d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 10 pal pełnił różne funkcje. Po 1935 przeniesiony do 30 pp w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty, którym dowodził w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 30 pp w składzie 10 DP. Przebił się do Warszawy i brał udział w jej obronie. Ranny 22 IX 1939. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli. Zginął w czasie okupacji niemieckiej w 1944.
    Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Borkowski Bolesław Stanisław - , płk dypl.
    [1896-?], legionista, oficer dypl. sł. st. WP, płk [1938]
    Ur. 24 III 1896. Po ukończeniu szkoły średniej studiował w Zurychu, gdzie należał do Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej wstępuje do Legionów Polskich. Służył w 12 kompanii 2 pp LP. Uczestniczył w kampanii karpackiej. Podczas walk w XII 1914 zostaje ranny. Przebywał na leczeniu w szpitalu w Wiedniu. Ukończył szkołę podchorążych LP, po czym przeniesiony do 10 kompanii LP. Z dniem 1 V 1916 mianowany chorążym piech. Wiosną 1917 służył w Krajowym Inspektoracie Zaciągu. Podczas kryzysu przysięgowego w LP zostaje 19 VII 1917 zwolniony z Legionów, potem internowany w obozie w Beniaminowie. Od 1 XI 1918 w WP. Mianowany ppor. sł. st. piech. 15 XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie kierownik referatu Oddziału I Sztabu Generalnego. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 VII 1923. Następnie służy w 64 pp, a od 15 X 1924 do X 1925 uczestniczył w IV kursie doszkalającym MSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu kursu służy w m. in. w Oddziale I Sztabu Głównego. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 1 I 193o. W latach 1933-34 pełnił funkcję z-cy d-cy 40 pp we Lwowie, skąd został przeniesiony w 1934 na stanowisko d-cy 21 pp w Warszawie, którym dowodził do jesieni 1938. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. 19 III 1939. Od X 1938 do III 1939 uczestniczył w kursie doszkalającym dla oficerów dyplomowanych przewidywanych na stanowiska szefów sztabów lub kwatermistrzów armii. Po ukończeniu kursu od 23 III 1939 kwatermistrz Armii „Poznań”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił nadal funkcję kwatermistrza Armii „Poznań”. Brał udział w walkach nad Bzurą oraz w bojach odwrotowych na przedpolach Warszawy. Ranny 21 IX 1939 przedostał się do Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu.
    Odznaczony: VM, KW, ZKZ.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. I. W-wa 2005; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borkowski Jan - , por. piech.   
    patrz LINK

    Borkowski Ludwik Filip - , por piech. 
    [1906-?], por. rez. piech.[1936]
    Ur. 23 VIII 1906. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Po kolejnych ćwiczeniach w 32 pp awansowany do stopnia por. rez. 1 i 1936. Ewidencyjnie podlegał PKU Ciechanów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w 7 batalionie marszowym 32 pp. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina jego losy n/n.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borkowski Marian - , ppor. piech.
    [1910-?], kadet, ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 13 V 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. Służbę wojskową odbywał w latach 1935-1936 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 78 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borkowski Piotr Paweł - , por. rez. piech.
    [1905-?], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 24 VIII 1905. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej CKM Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 22 pp w Siedlcach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp w Suwałkach. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 32 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii 32 pp w skaldzie 8 DP. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borkowski Roman
    - , kpt. art.
    [ 1900-1944], oficer sł. st. int. WP, kpt. [1937], pośm.  mjr
    Ur. 17 XII 1900. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 15 VIII 1920 do 15 II 1921 w Szkole Podchorążych artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 III 1921 z przydziałem do 8 dak. W 1922 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 XII 1920. Następnie służy w 13 dak we Lwowie, skąd został ok. 1930 przeniesiony do 1 dywizjonu pomiarów artylerii w Toruniu. Przeniesiony do korpusu oficerów intendentur ukończył Wyższą Szkołę Intendentury przy WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. int. 19 III 1937. Następnie szef int. 5 DP we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 od odłamków bomby podczas nalotu alianckiego. Pośmiertnie awansowany przez MON w Londynie do stopnia majora.
    Odznaczony; KN, KW, SKZ
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borkowski Stefan Michał - , kpt. piech. 
    [1904-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 6 VIII 1904. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, a w latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W latach 1932-1936 był instruktorem W-F w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, potem w latach 1936-1939 wychowawca w 1 kompanii w Korpusie Kadetów Nr 2 w Rawiczu.
    Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego w Ośrodku zapasowym 7 DP w Piotrkowie Tryb. 146 pp rez. na stanowisko adiutanta. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 146 pp rez. 44 DP Rez. Uczestniczył w walkach z Niemcami w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy, a następnie w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. T. 13. Londyn IX 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borkowski Wilhelm - , mjr dr med. 
    [1895-?], dr med. mjr sł. st. sanit. [1933]
    Ur. 24 I 1895. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował medycynę. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 XI 1920. Służył jako podlekarz w 1 baonie sanitarnym w Warszawie. Odkomenderowany na dokończenie studiów medycznych na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie. Etatowo miał w tym czasie przydział do 1p. szwol. Po uzyskaniu dyplomu lekarza, a następnie tytuł dr med. przydzielony do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. W 1928 w WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1933. W latach 1937-1939 był k-dtem Kadry Zapasowej 1 Okręgowego Szpitala w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 brał udział na stanowisku szefa służby zdrowia w Dowództwie Obrony Warszawy.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Boroński Aleksander Roman 
    - , mjr art.
    [1893-1975], mjr sł. st. art. WP [1937]
    Ur. 03 III 1893. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. od 1 VII1920 do 31 VII 1920 przebywał na kursie specjalizującym obrony przeciwlotniczej, a następnie służył na stanowisku d-cy oddziału szkolnego w Dywizjonie Szkolnym Artylerii Zenitowej. W III 1921 był instruktorem nauki jazdy samochodowa armatą przeciwlotniczą. W 1923 przeniesiony do rezerwy. Po 1928 powołany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 II 1925 ponownie do służby czynnej w WP. Służył w 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 19 III 1939. Do VIII 1939 d-ca IV dywizjonu artylerii przeciwlotniczej w 1 paplot. w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 102 dywizjonu półstałego art. plot 75 mm. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Zmarł 03 II 1975.
    Roczniki oficerskie 1924,1932; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borowiec Józef
    - , por. piech. 
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 10 III 1910. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 39 pp w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 39 pp do 3 batalionu strzelców w Rembertowie. W latach 1937-1939 d-ca plutonu ppanc. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności w 3 batalionie strzelców. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 b. strz. na przedpolach Warszawy, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Borowski Jan
    - , ppor. rez. piech.
    [1909-1939], ppor. rez. piech. WP[1936]
    Ur. 1 II 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936.
    W kampanii wrześniowej brał udział na stanowisku d-cy plutonu 3 kompanii z ochotniczego batalionu imienia Ordona. Walczył z Niemcami w obronie Warszawy. Poległ 26 IX 1939 w Forcie Czerniakowskim.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borowy Zbigniew
    - , kpt. Str. Poż.

    Pułkownik Pożarnictwa Zbigniew Borowy za położone zasługi w obronie Warszawy oraz w walce z okupantem hitlerowskim został w 2 X 1944 r. odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu „Virtuti Militari” oraz wieloma innymi medalami i odznakami.

    (inf. Zdzisław J. Zasada)

    Borowy Zbigniew Apolinary [1902-?], por. rez. piech. WP [1939], kpt./mjr. pożarnictwa. W konspiracji ps. „Janina”
    Po wojnie płk poż.
    Ur. 1 X 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Płońsk. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. 19 III 1939.
    W latach międzywojennych był oficerem Straży Pożarnej w stopniu mjr-a. W latach 1935-1938 był Inspektorem Wojewódzkim Straży Pożarnej w Białymstoku.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 był k-dtem Straży Ogniowej w dzielnicy Warszawa-Północ z siedzibą przy ul. Nalewki 3. Podczas okupacji niemieckiej działa w konspiracyjnym Strażackim batalionie „Skała”. W czasie Powstania Warszawskiego był k-dtem WSO na Żoliborzu.
    Odznaczony VM kl.
    Dziadek jest pochowany w Oświęcimiu wraz ze swoją żoną, gdzie spedził ostatnie lata życia.
    (przyp. Piotr Harmata)
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski , zdjęcie przesłał Piotr Harmata)

    Bortnowski Władysław
    - , gen. dyw.
    [1891-1966], legionista „Sak”, oficer sł. st. WP, gen. dyw. [1939]
    Ur. 12 XI 1891 w Radomiu, syn Józefa /inżyniera/ i Zofii z Kałużyńskich. Do Gimnazjum uczęszczał w Żytomierzu, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie studiował medycynę na Uniwersytecie w Moskwie, potem na UJ w Krakowie. Od 1912 członek ZS, gdzie ukończył szkołę podoficerską w 1913 szkołę oficerską. Od 7 VIII 1914 w Legionach Polskich. Początkowo d-ca IV plutonu 10 kompanii, potem w 4 kompanii V baonu, a po jej rozwiązaniu przeniesiony we IX 1914 do 1 kompanii, gdzie dowodził III, a następnie IV plutonem. Mianowany 09 X 1914 ppor. piech.24 XII 1914 w bitwie pod Łowczówkiem zostaje ranny w szczękę. Po wyleczeniu ran 28 II 1915 powraca na stanowisko d-cy III plutonu w 1 kompanii. Od 03 VII1915 do 10 I 1916 był z-cą adiutanta, po czym do IX 1916 adiutant 7 pp LP. Z dniem 10 V 1916 mianowany por. piech. Od 20 V do 23 VIII 1916 jako chory przebywał w szpitalu. Uczestniczył w całej kampanii wojennej I Brygady LP. Po rozwiązaniu 7 pp LP w Zambrowie w 1917 przeniesiony do 1 pp LP, gdzie dowodził kompanią. W czasie kryzysu p przysięgowego w VII 1917 po odmowie złożenia przysięgi 1 pp LP zostaje rozwiązany. Internowany przebywa w obozie w Beniaminowie, skąd został zwolniony 20 III 1918. Następnie wyjechał do Krakowa, gdzie służył w Komendzie Naczelnej 2 POW, a od X 1918 był k-dtem okręgu krakowskiego POW. Od początku XI 1918 w WP. Służy w 5 pp Leg. na stanowisku d-cy 1 kompanii. Z dniem 20 XI 1918 awansowany do stopnia kpt. Brał udział w odsieczy Lwowa, dowodząc od 18 XI 1918 I baonem 5 pp Leg. Na początku III 1919 po wycofaniu jego baonu z frontu zostaje przetransportowany z baonem do Komorowa, a następnie z 5 pp Leg. w składzie utworzonej 2 DP Leg., przemianowanej 23 V 1919 na 1 DP Leg. wyrusza do walki na front litewsko-białoruski. 17 IV 1919 uczestniczy w zdobyciu Lidy, potem w walkach o Wilno. Od 16 V do 30 XI 1919 przebywał na wojennym kursie Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Od 18 XII 1919 pełnił funkcję oficera operacyjnego 1 DP Leg., a następnie szefa Oddziału III GO gen. E. Rydza-Śmigłego i 3 Armii. 23 VI 1920 awansowany od razu do stopnia ppłk sł. st. z starszeństwem od 1 IV 1920. Funkcję szefa sztabu 3 Armii pełnił do 30 X 1920. Od 1 XI 1920 do IX 1921 przebywał na studiach w MSWoj. w Paryżu. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu ppłk sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od XI 1920 do IV 1925 I oficer sztabu Inspektoratu Armii Wilnie. Awansowany do stopnia płk SG sł. st. 15 VIII 1924. Następnie od 25 IV 1925 był z-cą szefa Oddziału III Biura Ścisłej Rady Wojennej, a od 15 X 1925 do XI 1926 dowodził 37 pp w Kutnie. W czasie przewrotu majowego w 1926 opowiedział się po stronie j. Piłsudskiego. Od XI-XII 1926 był szefem III Oddziału Sztabu Generalnego WP, a od I 1927 do VI 1930 d-ca piechoty dywizyjnej 26 DP w Skierniewicach, potem od VI-X 1930     d-cą piechoty dywizyjnej 14 DP w Poznaniu. Od X 1930 do XI 1931 oficer w Inspektoracie Armii w Toruniu, potem od 1 XI 1931 do 12 X 1935 d-ca 3 DP Leg. w Zamościu. Awansowany do stopnia gen. bryg. 1 I 1932. Od 12 X 1935 do 23 III 1939 generał do prac przy Generalnym Inspektoracie sił Zbrojnych. Tą ostatnia funkcję łączył z dowództwem GO Śląsk” IX-XII 1938 w czasie akcji zaolziańskiej. Awansowany do stopnia gen. dyw. 19 III 1939, a 23 III 1939 mianowany d-cą Armii „Pomorze”, którą dowodził w wojnie obronnej we IX 1939 na Pomorzu i nad Bzurą. Po podporządkowaniu od 09 IX 1939 dowództwu armii „Poznań” w czasie walk zostaje ranny i 21 IX 1939 w leśniczówce Januszówka dostał się do niewoli niemieckiej. Przez cały okres okupacji przebywał głównie w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie wyjechał do Paryża, potem w VI 1945 wyjechał do rodziny w Kanadzie, skąd powrócił w VI 1946 do Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie. Pracował zarobkowo jako stolarz, tokarz, biuralista w Instytucie J. Piłsudskiego, fizykoterapeuta i pielęgniarz w szpitalu w Mableton. Należał do założycieli Instytutu im. J. Piłsudskiego, pełniąc od jesieni 1946 funkcję przewodniczącego jego zarządu. W 1954 wyjechał na stałe do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował m. in. jako sprzedawca jarzyn w Nowym Jorku. Równocześnie zaangażował się w działalność Instytutu J. Piłsudskiego w Nowym Jorku, gdzie pełnił różne funkcje. Był też przewodniczącym Koła Legionistów i Peowiaków w Ameryce. W VI 1961 rozpoczął urzędowanie jako prezes Instytutu J. Piłsudskiego, a od 21 III 1963 był jego wiceprezesem.
    Zmarł 21 XI 1966 w Glencove. Pochowany na polskim cmentarzu w Doylestown w Pensylwanii.
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta kl. 2,3 i 4, KN, KW 4x, ZKZ, Krzyżem zasługi Wojsk Środkowej Litwy i innymi.
    Żonaty z Wandą Hurynowicz miał z nią synów: Andrzeja i Krzysztofa.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Kraju 1939. W-wa 1990; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie polski Niepodległej. W-wa 1991; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik Biograficzny, t. I. W-wa 2005.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borucki Zygmunt - , por. piech. patrz LINK

    Boryczko Stanisław
    - , mjr art. 
    [1896-1967], mjr sł. st. art. WP [1934]
    Ur. 28 XI 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 2 pac. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Przeniesiony z 2 pac w 1927 do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, a następnie do 8 pac w Toruniu, gdzie dowodził m. in. baterią. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1934. Następnie d-ca I dywizjonu 25 pal stacjonującego w Ostrowie Wlkp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi i dywizjonem 25 pal w składzie 25 DP armii „Poznań”. Walczył na szlaku bojowym 25 pal m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju.
    Zmarł w X 1967. 
    Odznaczony: KW3x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924, 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer - B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borysiewicz Stanisław 
    - , kpt. piech uzbr. 
    [1897-?], kpt. sł. st. piech. /uzb.[1931]
    Ur. 02 II 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył na różnych stanowiskach w 43 pp w Dubnie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931 i przeniesiony do Batalionu Morskego w Wejherowie na stanowisko d-cy kompanii. Następnie po 1936 w kadrze oficerów floty. W latach 1937-1939 d-ca kompanii obsługi portowej. W 1939 przeniesiony do 5 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby uzbrojenia 5 DP. Uczestniczy w walkach w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 200;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Borysow Wiktor Witoldy - , ppor. rez. art. 
    [1907-1939], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 4 VIII 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 31 pal w Toruniu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 31 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Włocławek. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 8 pal w Płocku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 4 baterii II dywizjonu 8 pal w składzie 8 DP. Poległ w walce z wrogiem 15 IX 1939 w Kępie Nowodworskiej. Pochowany na kwaterze wojennej na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock- Włocławek 2001; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Boryszewski Zygmunt Szczęsny 
    - , ppor. rez. uzbr. 
    [1910-?],ppor. rez. uzb.[1936]
    Ur. 5 XI 1910. Służbę wojskowa odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1936. Przeniesiony do Korpusu Oficerów Uzbrojenia. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję zarządcy Składu Amunicji Nr 4.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Borzęcki Bolesław
    - , ppor. art. 
    [1913-?], ppor. sł. st. art. [1937]
    Ur. 03 II 1913. W okresie IX 1934-VI 1935 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szk0ły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1935-1937 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 7 dak w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w szkole podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 1 baterii 7 dak w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 19837: J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Borzęcki Marian
    - . adw.

    Bosiacki Brunon
    - . mjr art. 
    [1899-?], mjr sł. st. art. WP [1939]
    Ur. 17 IV 1899. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 1 XII 1920-18 III 1921 przebywał w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IV 1921 z przydziałem do 13 dac. Do stopnia por. awansowany 1 IV 1923. Długoletni oficer 27 pap/pal. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1933. W latach 1933-1939 m. in. d-ca 8 baterii w III dywizjonie 27 pal. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. Następnie d-ca I dywizjonu 27 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził i dywizjonem 27 pal w składzie 27 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 27 pal. Uczestniczył w walkach na Pomorzu, potem na Bzurą. Z częścią I dywizjonu 27 przebił się do Warszawy i brał udział w jej obronie. Od 22 IX 1939 dowodził częścią 30 pal. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 w kraju.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933;H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Boski Stanisław Aleksander 
    - . kpt. art.
    [1903-1939], kpt. sł. st. art. WP[1939]
    Ur. 12 XII 1903. Ukończył gimnazjum. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie w okresie 1925-1927 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 6 pap w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1931. Po 1933 przeniesiony z 6 pal do 13 dak w Brodach, gdzie był d-cą baterii. W latach 1938-1939 d-ca 3 baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. w wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 3 baterią 13 dak w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach pod Wolą Cytrusową 8 IX 1939, potem 11 IX 1939 pod Osuchowem gdzie poległ w walce z Niemcami. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13973, SKZ
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Boski Witold Teodoryk - . kpt. art.
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 1 VII 1909. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty30 DP przy 82 pp. Po odbytych ćwiczenia wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 82 pp w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 1 kompanii I batalionu 82 pp, a od 10 IX 1939 d-ca 1 kompanii I batalionu 82 pp w składzie 30 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 82 pp. Uczestnik obrony Modlina, gdzie poległ 16 IX 1939.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Boużyk Kazimierz - , ppor. piech.. 
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 27 VIII 1910. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego 80 pp w składzie 20 DP. Uczestnik walk w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód”. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Boużyk Piotr - , por. art..
    [1909-1943], oficer sł. st. art. por. [1936]
    Ur. 13 IV 1909. Po ukończeniu szkoły średniej od 1930 do 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, a następnie X 1931-VIII 1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 30 pal w Brześciu n/Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 I 1936. Do 1939 d-ca plutonu w 8 baterii III dywizjonu 30 pal. W kampanii wrześniowej dowodził 8 baterią III dywizjonu 30 pal w składzie 30 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 30 pal. Uczestniczył w walkach pod Piotrkowem Tryb., potem w walkach odwrotowych na przedpolach Warszawy i w Modlinie. Podczas walk ranny. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Zmarł w 1943 z ran w szpitalu w Tangerhütte /Schleswig Holstein/
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski/. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bracławski-Herman Jan Jerzy
    - , ppłk dypl. 
    [1895-1966], ppłk dypl. sł. st. kaw. WP [1939], w PSZ
    Ur. 24 VI 1895. Ukończył szkołę średnią. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 3 p. ułanów. W latach 1922-1924 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu rtm. SG był oficerem I Oddziału Sztabu Generalnego, a następnie w II Oddziale SG. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. 1 I 1929. W latach 1929-1931 pełnił funkcję pomocnika attaché wojskowego w Moskwie. Po powrocie do kraju przydzielony do 25 p. ułanów, potem oficer w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu II w Lublinie, skąd zostaje przeniesiony do 3 p. ułanów W Tarnowskich Górach na stanowisko I z-cy d-cy pułku/. Do stopnia ppłk-a dypl. awansowany 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony na stanowisko szefa Oddziału IV armii „Łódź”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału IV armii „Łódź”, a następnie uczestnik obrony Warszaw na stanowisku szefa Oddziału IV armii „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na zachodzie. Służył w PSZ. Po demobilizacji w 1946 osiedlił się na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 22 IV 1966 w szpitalu w Penley, pochowany na cmentarzu w m. Wrexham.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bradmiller Stefan
    - , ppor. rez. piech.
    [1912-1939], ppor. rez. piech. WP [1938]
    Ur. 28 VIII 1912. Ukończył gimnazjum. W okresie IX 1934-VI 1935 odbywał służbę wojskową w 5 kompanii Szkoły Podchorążych Piechoty w Zambrowie, potem do IX 1935 praktyki w 36 pp w Warszawie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych w 36 pp awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M I. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 36 pp, w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 3 plutonu 2 kompanii I batalionu. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 36 pp w składzie 28 DP. Poległ w nocy z 19/20 IX 1939 w walce z wrogiem w rejonie Wólki Węglowej podczas przebijania się do Modlina. Pochowany na cmentarzu w Wólce Węglowej.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Braksal Zygmunt - , kpt. dypl.
    [1907-?] kpt. dypl. sł. st. [1936], w PSZ mjr [1946]
    Ur. 20 III 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Następnie pełni różne funkcje w 8 pp Leg. m. in. d–ca kompanii. Do stopnia kpt. Awansowany 1 I 1936. W okresie XI 1936-X 1938 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. od XI 1938 pełni funkcję I oficera sztabu 16 DP w Grudziądzu. Latem 1939 przeniesiony do Oddziału III sztabu Armii „Poznań”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer Oddziału III Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po wojnie powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1928,1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Krakow 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Branicki Zygmunt - , kpt. art.
    [1904-?], kpt. sł. st. art. [1938]
    Ur. 01 IX 1904. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 5 pap we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Po 1936 przeniesiony z 5 pal do 33 pp w Łomży na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty 33 pp w składzie 18 DP SGO „Narew” Walczył z Niemcami w rejonie Łomży, pod Andrzejewem, gdzie 12 IX 1939 po ciężkich walkach pułk zostaje rozbity.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bratek Jan
    - , por. piech.
    [1912-1939], por. sł. st. piech. WP[1938]
    Ur. 26 IX 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w okresie 1932-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 1 kompanii I batalionu 3 pp Leg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii i batalionu 3 pp Leg. w składzie 2 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 3 pp Leg. pod Borową Górą potem w bojach odwrotowych w kierunku Modlina. Poległ w walce 13 IX 1939 pod Pogroszewem. Pochowany na cmentarzu w Ołtarzewie.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 13528
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bratkowski Jan - , kpt piech.
    [1897-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 30 V 1897. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie przeniesiony do rezerwy w stopniu ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 15 pp w Dęblinie. W 1925 powołany do służby czynnej w WP. Awansowany 1 VII 1927 do stopnia por. sł. st. piech. Służył w 36 pp w Warszawie. Po 1928 przeniesiony do służby w Korpusie Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1936. Do lata 1939 pełnił funkcję k-dta miejskiego PW Warszawa VII. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 kompanią III Warszawskiego batalionu Obrony Narodowej. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,19328,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bratkowski Jerzy Marian Paweł - , ppor. rez. piech. inż.
    [1913-1945?] inż. kadet, ppor. rez. piech. [1937]
    Ur. 24 VIII 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 zdał maturę. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 5 DP we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 40 pp we Lwowie. Po przeniesieniu do rezerwy studiował od 1934 na Politechnice Lwowskiej uzyskując dyplom inż. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 40 pp we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Wg niepotwierdzonych informacji zginął w 1945 w obozie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Brauer Bolesław - , ppor. lek. weter.
    [1906-?], ppor. rez. lek. wet.[1935]
    Ur. 21 VII 1906. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury ukończył studia weterynaryjne we Lwowie uzyskując dyplom lekarza weterynarii. Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy – pluton weterynarii. Awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1935 w korpusie Oficerów Weterynarii-grupa lekarzy. Zmobilizowany w VIII 1939 i wcielony do mobilizowanego przez 8 pac w Toruniu 88 dac dla Armii „Modlin”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. w 88 dac. Walczył w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód”.
    Po kapitulacji Warszawy losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Braunek Władysław Alojzy - , rtm.
    Władysław Alojzy h. wł. baron Braunek ca 1900 - 1963   Warszawa, rotmistrz [syn Józefa 1867-1906 administratora Rossoszycy oż.31.08.1898 w Ostrowie z Marią Eleonorą h. Nowina Hulewicz 1877-1963]

    Skończył szkołę oficerską dla podoficerów w 1925,w 1932 otrzymuje odznakę pamiątkową pułku jako por.

    W czasie wojny obronnej pełnił funkcję II zastępcy d-cy pułku p.pułk. Tadeusza Mikke, który poległ pod Zaniemyślem 12.09.1939.

    W kampani wrześniowej pułk wziął udział w walkach w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii wchodzącej w skład Armii "Poznań". Uczestnik kampani wrześniowej 1939, jeniec offlagu Woldenberg

      1v 1938 Poznań Maria Greger, córka Ewa

      2v 1947 Ruta Beni, córka Małgorzata Braunek aktork
    (inf. Mirek Paliszewski )


    Braunek Władysław Alojzy [1902-1963], rtm. sł. st. kaw. WP
    Ur. 21 VI 1902. W latach 1923-1925 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy/klasa kawalerii/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VII 1925 z przydziałem do 10 psk w Łańcucie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Ok. 1929 przeniesiony do 15 p. ułanów w Poznaniu. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1936. W 15 p. uł. pełnił do 1939 m. in. funkcję oficera administracyjno-materiałowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II z-cy d-cy 15 p. uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 p. uł. m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Warszawy. Po reorganizacji i utworzeniu w Warszawie Zbiorowej Brygady Kawalerii bierze udział obronie Warszawy na stanowisku z-cy d-cy 15 p. uł. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Aktywnie działał w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w Warszawie 10 VII 1963 w Warszawie
    Odznaczony: VM kl. 5
    Zarys historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928;1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Brażuk Antoni
    - . kpt. br. panc.
    [1909-1979], kpt. br. panc. WP [1937]
    Ur. 02 V 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1925-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 77 pp w Lidzie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Później ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. br. panc. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Broni Pancernej w Modlinie gdzie był d-ca 2 plutonu w kompanii podchorążych zawodowych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 91 kompanii czołgów rozpoznawczych. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł 1 X 1979.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Breżezowski Aleksander Jan - , por. lek.
    [1906-?], por. lek. sł. st. sanit.[1937]
    Ur. 16 V 1906. Ukończył gimnazjum, a następnie studia medyczne uzyskując dyplom lekarza medycyny. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. rez. sanit. z starszeństwem od 1 I 1935. Powołany do służby czynnej w WP zostaje przemianowany z dniem 19 V 1936 na ppor. sł. st. w Korpusie Oficerów Sanitarnych z starszeństwem od 1 V 1936. W latach 1936-1939 był lekarzem 7 Pułku Strzelców Konnych w Biedrusku. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 19329 bierze udział jako lekarz 7 psk w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji brygady lekarz Zbiorowej Brygady Kawalerii. Uczestnik obrony Warszawy.
    Po kapitulacji jego losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Brodnicki Antoniz - , kpt piech.
    [1903-1940], kpt. sł. st. piech. piech. [1938], pośm. mjr [2007]
    Ur. 2 VI 1903 w Kijowie, syn Walentego i Kazimiery z Dmochowskich. Uczęszczał do gimnazjum w Kijowie. W okresie nauki w gimnazjum był członkiem organizacji niepodległościowej w Kijowie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 11 pp. Jesienią 1920 zdemobilizowany.  Ukończył w 1924 gimnazjum w Łucku, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W 1924-1925 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty, potem w latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. W 1928 przeniesiony do 44 pp w Równem. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 19329. Następnie d-ca pluton, potem kompanii w 44 pp. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca 9 kompanii III batalionu 44 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 44 pp w składzie 13 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. pod Maciejowicami, potem 19 IX 1939 pod Falenicą. Po rozbiciu przez Niemców 44 pp z częścią żołnierzy i oficerów przeprawił się przez Wisłę i przedostał na Lubelszczyznę, gdzie dowodzi nadal 9 kompanią w odtworzonym 44 pp w składzie kombinowanej dywizji piechoty gen. J. Wołkowickiego. W czasie walk dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony: Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.

    Postanowieniem Prezydenta RP z 15 X 2007 pośmiertnie awansowany do stopnia majora.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Brodziński Mirosław Włodzimierz - , ppłk art.
     [1892-?], ppłk sł. st. art. WP [1925], od 1930 w st. sp.
    Ur. 23 VI 1892. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu kpt. sł. st. art. dowodził I dywizjonem 16 pac w składzie XVI Brygady Artylerii. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 16 pac, a następnie w utworzonym w X 1921 8 pac, do którego włączono I dywizjon 16 pac. W latach 1921-1925 dowodził I dywizjonem 8 pac w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 1 VII 1925. Przeniesiony do 24 pap w Jarosławiu na stanowisko z-cy d-cy pułku. Około 1930 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Artylerii Nr I w Warszawie – kadra oficerów artylerii. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku z-cy szefa służby uzbrojenia Armii „Warszawa”.
    Odznaczony: KW, SKZ

    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Brodzki Jan - , rtm.
    [1902-1980], oficer sł. st. kaw. WP rtm. [1935]
    Ur. 2 II 1902. Ukończył szkołę średnią. W latach 1922-1923 w szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne oraz praktyki pułku kawalerii. Od XI 1923 do VII 1925 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem do 15 p. ułanów w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Wieloletni oficer 15 p. uł. Ukończył kurs dla d-ców szwadronu w CWKaw. w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca szwadronu CKM 15 p. uł. Szwadronem dowodził w kampanii wrześniowej 1939 w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Walczy na szlaku bojowym 15 p. uł. m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Po reorganizacji brygad kawalerii Wielkopolskiej i Podolskiej uczestniczy w składzie Zbiorowej Brygady Kawalerii w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Poznaniu. Awansowany do stopnia majora kaw.
    Zmarł w IV 1980.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; B. Polak /opr./ Lance do boju. Poznań 1986; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Brodzki Jerzy Maran - , rtm.
    Brodzki Jerzy Marian [1915-1989], ppor. rez. art.[1938]
    Ur.30 IV 1915. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1935-1936 w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 8 pal awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 za przydziałem mobilizacyjnym do 8 pal w Płocku. Ewidencyjnie podległą PKU Płock. W 1939 zmobilizowany do WP i przydzielony do 8 pal w Płocku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 1 baterii 71 dal zmobilizowanego przez 8 pal. Walczył z Niemcami na przedpolach Płocka, potem na przedpolach Modlina. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Służył w PSZ. Po demobilizacji osiadł na stałe we Francji. Zmarł w 1989 w Paryżu.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Brodzki Stefan - , ppor. piech.
    [1904-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 16 IX 1904. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w szkolnej kompanii pionierów Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 77 pp. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 30 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii III batalionu 360 pp rez. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Broniewski Witold Aleksander - , kpt. int. dypl.
    [1901-?], kpt. sł. st. dypl. int. WP [1938]
    Ur. 1 I 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. W 1924 ukończył Oficerską Szkołę Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 50 pp w Kowlu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Przeniesiony następnie do 72 pp w Radomiu, gdzie dowodził plutonem, potem kompanią. W 1930 przeniesiony z 72 pp do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie w okresie 1930-1931 był instruktorem w 3 kompanii szkolnej CKM, a w latach 1931-1933 instruktorem w 3 kompanii szkolnej. Ukończył Wyższą Szkołę Intendentury przy WSWoj. w Warszawie z przydziałem do korpusu oficerów intendentów – grupa oficerów z wyższymi studiami. Po ukończeniu WSInt. oficer intendentury w sztabie 2 DP Leg. w Kielcach. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby intendentury 2 DP Leg. w składzie Armii „Łódź”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 2 DP Leg. i obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bronikowski Bolesław - . ppor. obs..
    [1898-?], ppor. rez. obs. [1920]
    Ur. 30 X 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 x 1920 z przydziałem do 2 batalionu balonowego. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany do WP latem 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii, a od 15 IX 1939 adiutant Grupy Bojowej płk m. Więckowskiego. Walczył na przedpolach Warszawy i Lubelszczyźnie. Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bronikowski Jan - . por. art.
    [1910-1939], oficer sł. st. art. WP, por. [1938]
    Ur. 14 VIII 1910 w Górze Kościjewskiej pow. Włoszczowa. Po ukończeniu szkoły średniej w 1931 odbywał w okresie 1931-1932 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, a następnie 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 14 pal w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca 1 plutonu w 1 baterii I dywizjonu 14 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 baterią 14 pal. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Poległ 19 IX 1939 w rejonie leśniczówki Wilków. W II 1951 jego prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989: Dziennik Personalny nr 12 MSWoj. W-wa 15 VIII 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Broniowski Stefan Józef Ludwik 
    - , płk dypl.

    [1894-1958], legionista, oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1934], w AK ps. „Ostoja”

    Ur. 22 VIII 1894. Ukończył gimnazjum. Członek ZS. Od VIII 1914 służył w Legionach Polskich, kolejno w 1 pp potem w 5 pp LP. Ukończył szkołę podchorążych LP. Rozkazem Komendy LP mianowany z dniem 1 XI 1916 ppor. piech. Walczył na szlaku bojowym I Brygady LP. w VIII 1916 chory przebywał na leczeniu w szpitalu twierdzy nr 1 w Krakowie. Awansowany do stopnia por. piech. Od XI 1918 w WP. Awansowany w XI 1918 do stopnia kpt. piech. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 67 pp, gdzie dowodził baonem sztabowym, potem pełnił funkcję kwatermistrza tego pułku, a następnie do I 1928 z-ca d-cy 21 pp. awansowany do stopnia ppłk sł. st. 1 I 1928. W latach X 1928- X1930 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Następnie oficer DOK i W-wa, a w 1931 k-dt Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, skąd został przeniesiony w tym samym roku na stanowisko d-cy 16 pp w Tarnowie. Awansowany do stopnia płk dypl. 1 I 1934. Przeniesiony z 16 pp na stanowisko kierownika Kancelarii Wojskowej Prezydenta RP. Od III 1939 d-ca piechoty dywizyjnej 28 DP w Dęblinie.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 do 8 IX 1939 d-ca piechoty dywizyjnej 28 DP w składzie Armii „Łódź”, potem od 8 IX -15 IX 1939 dowodził 28 DP, po przebiciu się do Modlina ponownie d-ca piechoty dywizyjnej 28 DP. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej, skąd w X 1939 został zwolniony. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK , gdzie pełnił m. in. funkcję inspektora w biurze Inspekcji KG ZWZ/AK oraz inspektor komisji szkolnej przy KG ZWZ/AK. W I 1944 przeniesiony do rezerwy.
    Po wojnie mieszkał w kraju. Zmarł w Warszawie 30 XII 1958. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach.
    Odznaczony: VM, KN, Polonia Restituta 4 kl., KW4x,ZKZ

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. I. W-wa 2005; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bronisz Bolesław Bronisław - , kpt sap. .
    [1906-1980], kpt. [1939], mjr inż. sap.

    Ur. 8 IX 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Batalionie Podchorążych Piechoty Ostrowi Maz. –Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany w 1929 na stopień ppor. z starszeństwem od 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 batalionu mostów kolejowych. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Następnie m. in. d-ca kompanii. Od 1938 słuchacz Wyższej Szkoły Inżynieryjnej w Warszawie – promocja 1938-1940. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939.
    We IX 1939 d-ca zmobilizowanego w VIII 1939 batalionu mostów kolejowych. Brał udział w walkach z Niemcami na przedpolach Warszawy, potem na Lubelszczyźnie. Uczestnik bitwy pod Kockiem 4-5 X 1939 w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji 0d 6 x 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po wojnie w 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Awansowany do stopnia majora sap. w st. sp.
    Odznaczony: BKZ
    Zmarł w Warszawie 18 VIII 1980.

    Rocznik oficerski 1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 2 z 30 I 1932

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Browko Eugeniusz
    - , por. piech. 
    [1911-?]kadet, por. sł. st. piech. WP[1938]

    Ur. 23 IX 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 1 pp Leg. w wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczy z Niemcami nad Narwią i Bugiem, Serotczynem i Oleśnicą.
    Dalsze losy n/n

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Brożek Stanisław
    - , por. piech. 

    [1908-?], por. sł. st. piech.[1938]

    Ur. 24 XI 1908. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2 batalionu strzelców w Tczewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 III 1938. W latach 1938-1939     d-ca plutonu w 1 kompanii CKM 2 b. strz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM 2 b. strz. Walczy w rejonie Tczewa, potem w walkach odwrotowych. Po rozbiciu batalionu z pozostałością batalionu przebijał się w kierunku Świecia, potem przebił się z resztą kompanii CKM z Batalionu ON Stargard do Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. ciechanowski. Armia „pomorze” 1939. W-wa 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bróździński Kazimierz
    - , ppor. piech. 
    [1912-?], ppor. sł. st. piech.[1936]

    Ur. 13 II 1912. W latach 1933-1936 w szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 13 pp w Pułtusku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 13 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 samodzielnej kompanii CKM na taczankach w składzie 8 DP. Podczas walk 11 IX 1939 zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n

    Tajny Dziennik Awansowy MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Brudnicki Edward
    - , kpt. sap. 
    [1902-?], kpt. sł. st. sap. WP[1935]

    Ur. 23 VIII 1902. WP od 1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych saperów. Mianowany ppor. sł. st. sap. 1 XI 1920. Służył w 1 p. saperów w Modlinie. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1922. Po 1928 przeniesiony do centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Następnie d-ca 2 kompanii w Batalionie Podchorążych Rezerwy Saperów. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca 3 kompanii zmotoryzowanej saperów w 60 armijnym batalionie saperów z Armii „Modlin”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Brun Henryk -

     [1888-1940], kupiec, działacz gospodarczy

    Ur. 15 IV 1888. W latach międzywojennych kupiec i działacz gospodarczy Pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Kupców Polskich i Naczelnej Rady zrzeszeń Kupiectwa Polskiego, b. poseł na Sejm. We IX 1939 kierował Wydziałem Gospodarczym Straży Obywatelskiej w Warszawie. Od X 1939 wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej Spółki „Warszawska Hurtownia Aprowizacyjna”. Aresztowany przez gestapo w IV 1940 i uwięziony na Pawiaku. Zamordowany w Palmirach 20 VI 1940.

    L. Wanat. Za murami Pawiaka. W-wa 1985; W. Bartoszewski. 1859 Dni Warszawy. W-wa 1982; tenże: Warszawski pierścień śmierci 1939-1944. W-wa 1970.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Brunelli Gustaw - pchor. art.

     [1916?-?], plut. podch. rez. art.[1939]

    Ur. w 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1937-1938 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 17 pal w Gnieźnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 baterii 29 pal. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bruski Leon Zygmunt 
    - ppor. piech.

    [1912-?], ppor. rez. piech.[1937]

    Ur. 28 VI 1912. Pochodził z Pomorza. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM w szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 batalionu strzelców w Tczewie. Ewidencyjnie podlegał PKU Stargard Gdański. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 2 b. strz. Brał udział w walkach odwrotowych w kierunku Bzury, potem w bitwie nad Bzurą, skąd przebił się do Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bryda Jan 
    - mjr. piech.
    [1894-1940], mjr sł. st. piech. [1937], pośm. ppłk [2007]

    Ur. 11 V 1894 w Czerniejowie pow. Lublin, syn Wojciecha i Katarzyny z Niedźwiadków. Ukończył w 1915 gimnazjum w Lublinie. W latach 1915-1918 służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską piechoty. Od 1919 służy w WP. W szeregach 43 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W czasie walk ranny. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 43 pp w Dubnie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928 był m. in. d-cą kompanii w 43 pp. Przeniesiony ok. 1930 do 53 pp w Stryju na stanowisko d-cy kompanii. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kursu dla dowódców batalionu zostaje awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1937 i mianowany d-cą I batalionu w 72 pp w Radomiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 72 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami w rejonie m. Borowiec, Konopnicą, pod Rychłocicami, 7 IX 1939 pod Chechłem, gdzie dowodzony przez niego i batalion został rozbity, a następnie w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Modlina. Uczestnik walk pod Brwinowem 12 IX 1939. Resztki 72 pp dotarły 14 IX 1939 do Modlina. Za męstwo okazane na polu walki został odznaczony VM kl. 5.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 13975, KW, SKZ

    Postanowieniem Prezydenta RP z 15 X 2007 został pośmiertnie awansowany do stopnia ppłk-a.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; st. M. Przybyszewski. 72 Pułk piechoty. Pruszków 2003; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bryl Kazimierz - . ppor. piech.
    Brzeski Antoni - , plut. art.

    Brzezicki Mikołaj
    - , kpt. rez. sap.

    [1896-1940], por. rez. sap.[1919], pośm. kpt. [2007[

    Ur. 7 XII 1896 w Młynowie na Wołyniu, syn Józefa i Zofii z Rudnickich. Ukończył gimnazjum. W 1915 wcielony do służby w armii rosyjskiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej. Od jesieni 1917 służy w I Korpusie Polskim w Rosji. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. w stopniu ppor. był instruktorem w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W 1921 ukończył kurs techniczny w Modlinie z przydziałem do 2 batalionu saperów. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w końcu 1921 w stopniu por. sap. do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 2 b. sap. Po zwolnieniu z wojska pracował jako urzędnik w Dubnie, gdzie mieszkał. W 1933 ewidencyjnie podlegał PKU Dubno. Zmobilizowany w 1939 do WP.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 20 baonu saperów w składzie 20 DP. Uczestnik walk w obronie Modlina. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się na Wołyń pod okupację sowiecką, gdzie przebywała jego rodzina.. Aresztowany przez NKWD i uwięziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Żonaty z Franciszką z Bednarkiewiczów.
    Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Brzeziński Henryk 
    - por. kaw.

    [1906-1974], por. sł. st. kaw.[1934]

    Ur. 11 XI 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w szkole podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 8 psk w Chełmnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1936 przeniesiony w stan nieczynny. W 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy spieszonego szwadronu 8 psk. Brał udział w walce z Niemcami w Zgrupowaniu Kawalerii mjr. J. Juniewicza dozorującej odcinek Wisły od Modlina do Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł 8 VI 1974

    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Brzozowski Alfred Zygmunt - , ppor. piech.

    [1911-?], por. sł. st. piech. [1937], kpt. [1939]

    Ur. 24 V 1911. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 5 VIII 1933 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 40 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy oficera łączności 40 pp w składzie 5 DP. Walczył w obronie Warszawy. Za męstwo okazane na polu walki został odznaczony VM kl. 5 oraz awansowany do stopnia kpt. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VI B w Dössel. Po uwolnieniu z niewoli 1 IV 1945 przebywał na Zachodzie, skąd powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł./wg inf. L. Głowackiego zginął w wypadku w Londynie w 1946/
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13979

    Dziennik Personalny Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy; X promocja S.P.P. [w:]Biuletyn „Rzeczpospolita Podchorążacka’” Nr 2/1992 

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Brzozowski Jan Antoni
    - , ppor. rez. kaw.
    [1910-1939]
    Ur. 28 I 1910 w Zabokrzycach. W 1930 ukończył szkołę średnią, a następnie studiował. W okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 12 p. ułanów w Krzemieńcu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych zostaje awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937.
    We IX 1939 d-ca plut. w szwadronie marszowym 2 p. szwol. Pomorskiej Brygady Kawalerii. Poległ 26 IX1939 w Warszawie na ul. Piaseczyńskiej podczas próby odbicia Fortu Piłsudskiego/Dąbrowskiego/.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Brzozowski Władysław- ,ppłk. art.
    1895-?], ppłk sł. st. art. [1938]
    Ur. 28 VIII 1895. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 13 dywizjonie artylerii konnej, gdzie dowodził baterią, potem po 10925 w 13 pal. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1930 dowodził dywizjonem 13 pal. Do stopnia ppłk awansowany 19 III 1938. W latach 19381-929 d-ca 18 dac w Zambrowie, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w skaldzie 18 DP. Brał udział w walkach z Niemcami 12-113 IX 1939 pod Andrzejewem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bucht Wacław 
    -
    [1914-1940], ppor. sł. st. piech. [1937], poś. por.[2007]
    Ur. 18 XI 1914 w Lublinie, syn Józefa i Antoniny z Pezdów. Uczęszczał do Gimnazjum im. W. Jagiełły w Krasnymstawie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu w 7 kompanii III batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w kompanii ppanc. 80 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami pod Mławą, gdzie 3 IX 1939 zostaje ranny. Przebywał w szpitalu wojskowym, z którym został ewakuowany na Wschód, gdzie po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Pośmiertnie awansowany postanowieniem prezydenta RP z 15 X 2007 do stopnia por.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Buczek Marian -
    [1896-1939], legionista, działacz PPS, KPP
    Ur. 26 IX 1896 w m. Nurzyna pow. łukowski. W latach 1915-1917 żołnierz Legionów Polskich. W czasie kryzysu przysięgowego w VII 1917 po odmowie złożenia przysięgi zdezerterował i powrócił na Lubelszczyznę. Podejmuje działalność niepodległościową w POW, gdzie występuje pod przybranym nazwiskiem Wacław Sturmer, a od 1918 działa w PPS. Był członkiem Pogotowia Bojowego PPS. Organizator i uczestnik akcji zbrojnych na Lubelszczyźnie m. in. bierze udział w akcji likwidacyjnej komisarza austriackiej policji politycznej w Lublinie. Po powołaniu w 1918 Tymczasowego rządu Ludowego Republiki Polskiej przez Ignacego Daszyńskiego zostaje kierownikiem Milicji Ludowej w Lublinie, która zajmowała się m. in. ochroną tego rządu. Po otrzymaniu rozkazu likwidacji milicji w 1919 nie wykonuje go. Aresztowany i uwięziony na Zamku Lubelskim. Po wyjściu z więzienia w 1921 był współorganizatorem PPS-Lewicy wraz, z którą przystąpił do KPP. Aresztowany w 1921 i skazany na 10 lat więzienia. Zwolniony w 1929. W latach 1929-1933 działał z ramienia KPP w Zagłębiu Dąbrowskim. Był członkiem sekcji wojskowej KPP. Aresztowany w 1933 był więziony do 1939 m. in. w Rawiczu. W 1935 odmówił zrzeczenia się obywatelstwa polskiego w zamian za propozycję wcześniejszego zwolnienia z więzienia i wyjazdu do Związku Sowieckiego. Po wybuchu wojny 1 IX 1939 i ucieczce władz więziennych uwolniony z więzienia. Z kolumną więźniów maszerował w kierunku Warszawy. Od Kutna maszerował z nadwyżkami 69 pp. Poległ 10 IX 1939 w godzinach rannych pod Ożarowem, prowadząc grupę żołnierzy do ataku na niemiecki CKM z oddziału SS-Leibstandarte „Adolf Hitler” ostrzeliwujący kolumnę uchodźców i żołnierzy. Pochowany na cmentarzu w Ołtarzewie.
    Wielka Encyklopedia Powszechna PWN. W-wa 1963; l. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Buczek Stanisław Henryk- ,ppor. piech.
    [1915-1999], kadet. ppor. piech.[1938], w PSZ por./kpt.
    Ur. 24 VI 1915. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1936 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1936-1938 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu w 5 kompanii II batalionu. W VIII 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu w kompanii CKM do III batalionu 205 pp rez. 35 DP Rez. 205 pp rez. mobilizowano w Ośrodku Zapasowym 1 pp Leg. w Wilnie. Po koncentracji dywizji w rejonie Białegostoku III batalion 205 pp rez. oderwał się od pułku i 13 IX 1939 bierze udział w składzie GO Kaw. gen. W. Andersa w natarciu na Mińsk Maz., a następnie uczestniczy w obronie Warszawy na stanowisku d-cy plutonu, potem kompanii CKM III batalionu 205 pp rez. na odcinku „Warszawa-Wschód” na Pradze. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. W I 1945 znalazł się w grupie jeńców ewakuowanych z oflagu II C na Zachód. Po uwolnieniu z niewoli w IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służył w zmotoryzowanym Baonie Komandosów II Korpusie Polskim. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii. Działał w ruchu kombatanckim. Pełnił m. in. funkcję wiceprezesa Związku Kadetów 1918-1939 w Londynie.
    Zmarł w Londynie 19 X 1999.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Buczek Tadeusz- ,por. piech.
    [1909-1983], por. sł. st. piech. [1936], w konspiracji /NOW/AK ps. „Tuhan”
    Ur. 21 IV 1909 w Jaćwierzu pow. Sanok, syn Jana. Uczęszczał do gimnazjum w Sanoku, gdzie w 1930 zdał maturę. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 84 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy oficera łącz. 84 pp w składzie 30 DP Armii „Łódź”. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp od linii obronnych na rzece Warcie, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos i po przebiciu się do Modlina w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej, skąd został zwolniony w zwolniony 1939. Podczas okupacji niemieckiej działa w konspiracji niepodległościowej NOW, gdzie pełni funkcję k-dta Obwodu NOW Sanok, a po scaleniu NOW z AK od 1943 oficer AK w Obwodzie Sanok w Inspektoracie AK Jasło-Krosno – Podokręg Rzeszów – Okręg Kraków AK. Od V 1943 do XI 1944 pełnił funkcję II z-cy k-dta Obwodu AK Sanok. Aresztowany 31 X 1944 przez UB. Więziony w areszcie śledczym PUBP w Krośnie, przekazany NKWD, więziony w Przemyślu, skąd w końcu 1944 został wywieziony do łagru nr 270 w Borowiczach, potem 5 VII 1946 wywieziony z łagru 270 do łagru nr 531 w m. Wierchnia Pyszma w rejonie Świerdłowska, gdzie pracował niewolniczo w kopalniach. Przebywał także w łagrze w Jegolsku. Repatriowany do kraju 13 XI 1947. Po powrocie do kraju mieszkał w Środzie Śląskiej.
    Awansowany rozkazem KG AK do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1945.
    Zmarł w 1983 w Środzie Śląskiej.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. Daszkiewicz. Ruch oporu w regionie Beskidu Niskiego 1939-1944. W-wa 1975; A. Brygidy. Kryptonim „San”. Sanok 1992; Z.K. Wójcik – A. Zagórski. Na katorżniczym szlaku. W-wa 1994; Uwięzieni w Borowiczach. W-wa 1997; Cz. Nowak – W. Syrek. Więźniowie aresztu śledczego PUBP w Krośnie oraz osoby represjonowane prze sowieckie organy bezpieczeństwa w latach 1944-1956 z terenu powiatu krośnieńskiego/w :/Dzieje Podkarpacia. Tom VII. Krosno 2002
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Buczek Wilhelm
    - , st. sierż. 
    [?-1939], st. sierż. sł. st. WP
    Ur. ?. W latach międzywojennych służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1927-1937 w stopniu st. sierż. instruktorem, a w okresie 1930-1935 szefa 4 kompanii szkolnej w szkole Podchorążych rezerwy Piechoty w Zambrowie. W 1937 przeniesiony do 21 pp w Warszawie.
    Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Poległ w walce z Niemcami na przedpolach Modlina 13 IX 1939. Pochowany na kwaterze wojennej na  cmentarzu parafialnym  w Wieliszewie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Buczkowski Eugeniusz - , ks. kap. rez.
    [1905-1972], ks. kap. rez.[1939]
    Ur. 7 XI 1905 w m. Ptkanów. Ukończył Seminarium Duchowne. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1933. Z dniem 1 I 1939 mianowany kapelanem wojskowym rezerwy. W kampanii wrześniowej 1939 był kapelanem 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Po wojnie w kraju. W latach 1961-1972 proboszcz Parafii Rzymsko-Katolickiej pw. Św. Mikołaja w Baćkowicach k./Opatowa.
    Zmarł w 1972.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Buczman Józef
    - , ppor. piech. 
    [1914-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 10 III 1914. w latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Gródku Jagiellońskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pp. Zmobilizowany do WP w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w kompanii p/panc. 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ w walce 18 IX 1939.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Buczowski Edward Józef
    - , ppor. piech.  
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 18 III 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 4 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 6 psp w Samborze. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 71 pp w Zambrowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 71 pp w składzie 18 DP. Poległ 11 IX 1939 podczas natarcia na Zambrów.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Buczyłło Józef
    - , ppor. piech.  
    [1910-?], ppor. rez. piech. [1934]
    Ur. 18 IX 1910. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1931-1932 służbę wojskową w szkolnej kompanii łączności w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 78 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 42 pp w Białymstoku. Ewidencyjnie podlegał PKU Wołkowysk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łącz. 79 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Buczyński Henryk Paweł - , ppor. art.  patrz LINK


    Budarewski Stanisław - , por. łącz.  
    [1910-?], kadet, por. łącz.[1935]
    Ur. 17 II 1910 w Żytomierzu. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Inżynierii Warszawie. Promowany na stopień ppor. z starszeństwem od 15 VIII 1932. Od 1933 służył w kompanii telegraficznej 4 DP w Toruniu na stanowisku d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1935. Następnie w kadrze 8 batalionu telegraficznego w Toruniu na stanowisku z-cy oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku referenta d-cy łączności Armii „Pomorze”, potem d-ca 1 plutonu 15 kompanii telefonicznej Armii „Pomorze”. Po bitwie nad Bzurą przedostał się do Warszawy i uczestniczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: BKZ
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Budek Marian Edmund - , kpt. dypl.
    [1908-1939], oficer dypl. sł. st. piech., kpt. [1938]
    Ur. 21 IX 1908. Po ukończeniu szkoły średniej od 1926-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 19 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1931. Następnie d-ca kompanii. Od X 1935- X1937 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Awansowany na stopień kpt. dypl. sł. st. piech. 19 III 1938. Po ukończeniu MSWoj. przeniesiony na stanowisko I oficera sztabu 15 DP w Bydgoszczy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku oficera operacyjnego 15 DP. Bierze udział w walkach z Niemcami nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych. Poległ 20 IX 1939 w Laskach podczas próby przebicia się do Warszawy.
    Rocznik oficerski 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W  50 lecie MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Budnik Bernard - , ppor. piech.
    [1912-?], ppor. sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 16 VIII 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1936 w szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor, sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 86 pp w Mołodecznie na stanowisko d-cy plutonu. W 1939 przebywał na kursie w CWPiech. W Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w 2 batalionie z 336 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 przedostał się na Zachód, gdzie służył w 301 Dywizjonie Bombowym w Wlk. Brytanii jako nawigator.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 09641.
    Tajny Dziennik Awansowy MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Budrewicz Gwidon
    - , kpt. piech.
    [1903-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1936]
    Ur. 26 XI 1903. Po ukończeniu szkoły średniej w 1924 odbywa służbę wojskową w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty, a następnie w latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych w Warszawie, potem w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem na stanowisko d-cy plutony w 59 pp w Inowrocławiu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Następnie d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 6 kompanii II baonu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III baonem 59 w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 59 pp od obrony Bydgoszczy, pod Solcem Kujawskim, a 11-12 IX 1939 w zaciętych walkach w rejonie Boniewa- Szczytnej pod Gąbinem, potem w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy m. in. pod Brochowem. Poległ w Palmirach w czasie przebijania się do Warszawy.
    W II 1951 jego prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Budzianowski Kazimierz Andrzej 
    - , kpt. art.
    [1891-?] kpt. sł. st. art. WP [1925]
    Ur. 23 XI 1891. Brał udział w walkach na froncie I wojny światowej. Ukończył szkołę oficerską artylerii. W WP od XI 1918. Skierowany do Szkoły Oficerska Artylerii w Rembertowie , gdzie w okresie od XI 1918- 1919 w stopniu ppor. sł. st. art. był instruktorem baterii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 8 pap. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Przeniesiony w 1926 do Szkoły Podchorążych rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie od 26 XI 1926 do 1927 był d-ca I baterii szkolnej, potem od 1927 -1928 d-ca VI baterii szkolnej, a w latach 1928-1930 d-ca VIII baterii szkolnej. W 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy baterii w 8 pal w Płocku, a następnie do sztabu 25 DP w Kaliszu na stanowisko II oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu d-cy artylerii dywizyjnej 25 DP w składzie armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP m. in. nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW 2x,MN, SKZ
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów artylerii /1914-1921/; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznan 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Budziszewski Jan
    - , kpt. sap.
    [1904-1994], kpt. sł. st. saperów WP,[1938] w LWP płk mgr inż.
    Ur. 24 VI 1904 w Karolinie pow. Brześć nad Bugiem. Uczęszczał do szkoły średniej. W 1920 jako ochotnik brał udział w szeregach 5 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej. Zwolniony z wojska jako niepełnoletni powraca do nauki w gimnazjum. Po zdaniu matury w 1924 zostaje skierowany do szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie przebywa w okresie 1924-1925. Odbywa praktyki jako d-ca plutonu w 82 pp w Brześciu nad Bugiem. Następnie w latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Inżynierii. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1927. W szkole przebywa do VIII 1928 odbywając roczny kurs aplikacyjny. Następnie w okresie 1928-1929 d-ca plutonu w szkole podoficerskiej w 9 p. sap. w Brześciu nad Bugiem. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. W latach 1930-1935 był d-cą plutonu szkolnego i kompanii saperów w 6 p. sap. w Przemyślu. W latach 1935-1936 był słuchaczem WSWoj. Warszawie. Wyznaczony następnie na adiutanta Inspektora Saperów Sztabu Głównego WP. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W 1938 skierowany na studia do WSInż. W V 1939 skierowany na stanowisko z-cy d-cy saperów Armii „Poznań”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy saperów Armii „Poznań” Walczy z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań” m. in. nad Bzurą, potem po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II D w Gross Born. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Od VIII 1945 służy w wojsku. Pracował w Oficerskiej Szkole Saperów w Przemyślu na stanowiskach: wykładowcy fortyfikacji, d-cy batalionu podchorążych i kierownika cyklu taktyki. Awansowany do stopnia mjr-a w 1945. Po przeniesieniu w VIII 1946 szkoły do Wrocławia brał udział jako d0-ca batalionu podchorążych w rozminowaniu Wrocławia i ochronie śluz, mostów przed spływem lodu. Awansowany do stopnia ppłk-a. w 1951 jako b. oficer sanacyjny w ramach czystek został zwolniony z wojska. Do 1956 pracował w cywilnych przedsiębiorstwach. Jesienią 1956 ponownie powołany do wojska. Awansowany jednocześnie do stopnia płk sł. st. sap. i mianowano go k-dtem Oficerskiej szkoły Wojsk Inżynieryjnych. Położył duże zasługi dla rozwoju szkoły. W 1964 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie zmarł w 1994. Pochowany na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.
    Odznaczony: OOP III i V kl., KW,SKZ, Medalem za Wojnę 1939.
    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bujalski Kazimierz - ,kpt. piech.
    [1898-?], kpt. sł. st. piech. WP [1933]
    Ur. 05 IX 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 I 1921. Służył w 5 pp Leg. Do stopnia por. awansowany 1 I 1923. Po 1926 przeniesiony do 22 pp w Siedlcach, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1933. Następnie przeniesiony do KOP, skąd zostaje przeniesiony ponownie do 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie w latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta 5 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 5 pp Leg. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. nad Narwią i Bugiem, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW3x,MN,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bukar Mieczysław - , ppor. piech.  
    [1916-1939], ppor. piech.[1938]
    Ur. 20 IX 1916. W latach 1935-1938 w szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu w 8 kompanii III batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy 8 kompanii III batalionu 30 pp w składzie 10 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce 8 IX 1939 pod Wolą Cyrusową.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno-. Strzelcy Kaniowscy w latach 191901939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bukowiecki Ignacy - , ppor. rez. kaw.
    [1912-1939],harcerz, oficer rez. kaw. WP, ppor. [1935]
    Ur. 12 VII 1912 w Cichowie pow. Kościan, syn Mieczysława i Aleksandry z Dzierżykraj-Morawskich.  Ukończył w 1932 gimnazjum im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, gdzie zdał maturę. Aktywnie działał w harcerstwie, należał do szczepu „Czarnej Trzynastki”. Od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po powrocie do życia cywilnego ukończył w szkole rolniczej Turnałła we Lwowie kurs specjalistyczny. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. Zarządzał przez pewien okres czasu majątkiem rolnym w Czchowie, potem w Międzyrzeczu pow. śremski. Uprawiał sport jeździecki. Brał udział w zawodach i konkursach hippicznych zdobywając nagrody. Po sprzedazy majątku w Międzyrzeczu na pokrycie długów Cichowa, zostaje administratorem majątku Zamek szamotulski należącego do rodziny Mycielskich. W 1939 ukończył kurs dla d-ców baterii dział p/panc. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 7 psk w Poznaniu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi działonem p/panc. W bitwie nad Bzurą walczył 14 IX 1939 pod Brochowem, gdzie jego działon zniszczył 7 czołgów niemieckich. Zginął od serii wrogiego CKM w Brochowie podczas odpierania ataku niemieckich czołgów. Pochowany w Brochowie. Za męstwo okazane na polu walki został pośmiertnie odznaczony VM kl. 5.
    Po wojnie jego proch zostały przeniesione na cmentarz Powązki w Warszawie.
    S. Radomski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. W-wa 1990..
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bukowski Ignacy Stanisław 
    - , kpt. dypl.
    [1904-1984], kadet, kpt. dypl. sł. st. art. WP, w LWP płk dypl.
    Ur. 12 XII 1904. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet brał ochotniczo udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 11 dak w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W okresie XI 1932- X 1934 studiował w Wyższej szkole Wojennej w Warszawie, potem od jesieni 1934 do 1935 w Éscole Superieure de Guerre w Paryżu. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. art. Po powrocie do kraju z dniem 31 VII 1935 otrzymuje przydział na stanowisko I oficera sztabu 9 DP w Brześciu nad Bugiem. Oddelegowany na początku VIII 1935 do prac w do Sztabie Głównym WP, skąd powraca do 9 DP w XI 1935 na stanowisko i oficera sztabu 9 DP. Następnie przeniesiony do 9 pal w Siedlcach na stanowisko d-cy 3 baterii w I dywizjonie. W 1939 obejmuje funkcję kwatermistrza 9 DP. W kampanii wrześniowej 1939 szef oddziału operacyjnego GO „Wschód” dowodzonej przez gen. M. Bołtucia wchodzącej w skąd Armii „Pomorze”. Uczestniczy w walkach z Niemcami pod Grudziądzem, potem w bojach odwrotowych oraz w bitwie nad Bzurą. Następnie w GO gen. M. Tokarzewskiego. W czasie walk na przedpolach Warszawy dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu, skąd zostaje 25 I 1945 ewakuowany z grupą jeńców do oflagu X C w Lubece.
    Po uwolnieniu z niewoli wiosną 1945 był oficerem ds. polskich przy I Korpusie Brytyjskim, potem szef misji repatriacyjnej w Lubece. Po powrocie do kraju w 1947 służy w LWP. Awansowany do stopnia mjr dypl. potem do stopnia ppłk dypl. służy w II Oddziale Sztabu Generalnego, potem attaché wojskowy w Pradze i Paryżu. W 1950 przeniesiony do Biura Studiów Wojennych przy MON. Aresztowany w II 1952 przez funkcj. Informacji Wojskowej i uwięziony w więzieniu pod fałszywym zarzutem współpracy z wywiadem francuskim i działalności konspiracyjnej w wojsku. W areszcie śledczym GZI przebywał do 1955. Przeszedł ciężkie śledztwo. W 1955 zwolniony po trzyletnim pobycie w areszcie i zrehabilitowany. Po zwolnieniu z więzienia do wojska nie wrócił. Mieszkał w Warszawie.
    Zm. 29 VII 1984 w Warszawie.
    Autor wspomnień pt. „ Z minionych lat” wyd. W-wa 1974.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 DP w latach 1918-1939. W-wa 2000; K. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983;W. Ciechanowicz. W 50-lecie WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; J. Powsiński. Tatar-Utnik-Nowicki „TUN”. W-wa 1992;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bukowski Seweryn
    - , kmdr. ppor.
    Bukowski Seweryn[1899-?],kmdr ppor. sł. st. WP [1936]
    Ur. 27 I 1899. Od XI 1918 oficer Marynarki Wojennej WP. Awansowany do stopnia por. sł. st. mar. 1 IX 1921. Po wojnie odbył staż w francuskiej flocie. W 1924 oficer ordynansowy w Inspektoracie Flotylli Rzecznej Kierownictwa Marynarki Wojennej, potem w dowództwie floty w Gdyni. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. mar. 1 I 1930 w korpusie oficerów technicznych. Do stopnia kmdr ppor. sł. st. mar. awansowany 1 I 1936. Służył w tym czasie w Kierownictwie Marynarki Wojennej w Warszawie. Był  w latach 1937-1939 przewodniczącym Komisji Nadzoru Budowy okrętów podwodnych „Orła” i „Sępa” dla Polskiej Marynarki Wojennej w Holandii.
    W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję 1 pomocnika delegata łączności w dowództwie Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Jego dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik 1939. Kraków 200; K. Leski. Życie niewłaściwie urozmaicone. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bukowski Zbigniew - , rtm. kaw.  
    [1907-1939], rtm dypl. kaw. [1939]
    Ur. 1 VII 1907 w Petersburgu. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie otrzymał w 1927 świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 15 p. ułanów w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły wojennej w Warszawie. Do stopnia rtm awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem walk odwrotowych przez Puszcze Kampinoską do Warszawy, gdzie bierze udział w jej obronie. Ciężko ranny w walce z wrogiem zmarł w wyniku odniesionych ran 28 IX 1939 w Szpitalu Ujazdowskim.
    Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bulow Gebhard - , por. kaw.
    [1906-1969], por. sł. st. kaw. WP [1937]
    Ur. 02 VII 1906. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 16 VIII 1930-30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 17 p. ułanów w Lesznie. Następnie od IX 1931 do VIII 1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 psk w Biedrusku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937 -1939 d-ca 1 plutonu w 4 szwadronie 7 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 6 szwadronu pionierów w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Po uwolnieniu z niewoli w 1945 mieszkał i pracowłą w Szczecinie, gdzie zmarł w 1969.
    Zmarł w 1969.
    S. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dziennik personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bułak-Bałachowicz Stanisław
    - , gen. bryg.

    Bułatowicz Mieczysław Marian - , ppor. piech. 
    [1909-1984], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 12 XII 1909. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał służbę wojskową w Batalionie szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 3 kompanii III batalionu 360 pp rez. Uczestnik obrony Warszawy. Dalsze losy n/n. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1984.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bułdeski Stefan - . kpt. art.
    [1895-?] kpt. sł. st. art. WP[1936], mjr
    Ur. 22 IX 1895. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1922-1924 ukończył szkołę oficerską piechoty dla podoficerów zawodowych. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 III 1924 z przydziałem do 20 pap w Prużanie. Do stopnia por. awansowany 1 III 1926. W 20 pap pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Następnie d-ca 7 baterii w III dywizjonie 20 pal. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 7 baterią III dywizjonu 20 pal w składzie 20 DP. Uczestniczy od 1 – 3 IX 1939 w walkach pod Mławą potem w rejonie Modlina i obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach m. in. w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Służył w WP. Awansowany do stopnia mjr. Żył w 1960.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1929. Kraków 2006; K. Satora Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Buncler Kazimierz
    - , mjr piech. patrz LINK

    Bundyk Wacław Jordan
    - , kpt. art.
    [1897-?] kpt. sł. st. art. WP[1923]
    Ur. 02 IX 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w II dywizjonie taborów w Tomaszowie Lub. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Po 1924 przeniesiony do korpusu oficerów artylerii. Służył w 1 pap w Wilnie, gdzie pełni różne funkcje. Ok. 1931 przeniesiony do 3 pac w Wilnie na stanowisko d-cy baterii. Następnie adiutant 3 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 3 pac, potem oficera sztabu artylerii w Dowództwie obrony Warszawy, którą pełnił do 18 IX 1939. Ranny. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Roczniki 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1993.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Burcan Mieczysław Adolf - , kpt. int.
    [1903-?],kpt. sł. st. int. [1939]
    Ur. 16 XII 1903. Ukończył gimnazjum. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w okresie 192-1929 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1928. W okresie 1928-1931 w kadrze oficerskiej saperów kolejowych. Awansowany do stopnia por. 1 I 1931. Następnie służył w 1 batalionie mostów kolejowych w Krakowie. Ukończył kurs Wyższej szkoły Intendentury przy WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. int. w korpusie oficerów intendentów z wyższym wykształceniem. Służył w Szefostwie Intendentury DOK VII w Poznaniu na stanowisku referenta w Samodzielnym Referacie Ogólnym. W wojnie obronnej we IX 1939 oficer intendentury w dowództwie Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań”. Po zakończeniu działań w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu m .in. w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju.
    Odznaczony: SKZ.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Burchardt Antoni Franciszek - mjr tab.
    [1883-?], mjr w st. sp. taborów[[1919]
    Ur. 8 IX 1883. Uczestnik walk na frontach I wojny światowej. Od XI 1918 w stopniu kpt. służy w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr w korpusie oficerów taborowych z starszeństwem od 1 VI 1919 pełnił funkcje z-cy d-cy 3 dywizjonu taborów, przemianowanego po 1925 na 3 szwadron taborów. Po 1926 przeniesiony z 3 szwadronu taborów w Sokółce do III Okręgowego Szefostwa Artylerii i Uzbrojenia w Grodnie. W 1930 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskie Kadry Okręgowej Nr I w Warszawie – grupa oficerów przewidywanych do użycia na wypadek wojny. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w 1939 do WP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisko oficera taborów w dowództwie Armii „Poznań”.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Burczak Kazimierz Franciszek - , płk dypl.
    [1895-1940], legionista, oficer dypl. sł. st. piech., płk [1938]
    Ur. 13 III 1895 we Lwowie, syn Antoniego /urzędnika/ i Bronisławy z d. Jędrych. Uczęszczał do gimnazjum we Lwowie. Aktywnie działał w skautingu i w „Zarzewiu”. Od 06 VIII 1914 służy w 1 pp LP. Ciężko ranny w bitwie pod Konarami. Następnie w stopniu sierż. uczestniczył w walkach nad Styrem na Wołyniu. W 1917 ukończył szkołą oficerska przy 1 pp Leg. w Zambrowie. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 zostaje wcielony do armii austriackiej i 30 IX 1917 wysłany na front włoski. W XII 1917 ciężko ranny przebywa na leczeniu szpitalnym. Od VII 1918 do 1 XI 1918 k-dt obwodu Puławy POW w Okręgu Lubelskim. Od XI 1918 w WP. Awansowany w XI 1918 do stopnia ppor. sł. st. piech. W XII 1918 przydzielony na stanowisko d-cy plutony w 1 kompanii baonu zapasowego 5 pp Leg. Od II – IX 1919 d-ca 3 kompanii w baonie zapasowym 1 pp Leg. Następnie od IX do XII 1919 na kursie aplikacyjnym dla młodszych oficerów w Warszawie. Od 26 XII 1919 do 12 III 1920 ponownie dowodzi 3 kompanią baonu zapasowego 1 pp Leg. 13 III 1920 awansowany na stopień por. sł. st. piech. i mianowany d-cą 10 kompanii 1 pp Leg. W szeregach 1 pp Leg. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Wyróżnił się męstwem i odwagą w walce z bolszewikami w rejonie Białegostoku, za co został odznaczony NM kl. 5. Po wojnie nadal służy w 1 pp Leg. 21 I 1921 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. Następnie d-ca III baonu, w 1 pp Leg. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 15 VIII 1924. Następnie do 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty. W latach 1928-1930 studiuje w MSWoj. Warszawie. Po ukończeniu MSWoj. przeniesiony do CWP w Rembertowie, gdzie pełnił funkcję wykładowcy a następnie dyrektor nauk i z-ca k-dta CWP. Z dniem 1 I 1931 awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. Przeniesiony z CWP w Rembertowie na stanowisko d-cy Baonu Morskiego w Wejherowie. Z dniem 30 XI 1935 mianowany d-cą 1 pp Leg. w Wilnie, którym dowodził w kampanii wrześniowej 1939 w składzie 5 DP Leg.  Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. 19 III 1938.
    Podczas walk z Niemcami ciężko ranny 14 IX 1939 pod Trzcińcem. Odwieziony do szpitala w Kowlu, a następnie do Zaleszczyk, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej. Osadzony w obozie w Starobielsku został w IV 1940 zamordowany przez funkcj. NKWD.
    Żonaty z Zofią Andruszewską z którą miał syna Zbigniewa /ur.15 IX 1934/ i córkę Marzenę /ur.19 VIII 1939/
    Odznaczony: VM kl. 4 nr oo167 i 5, KN, OP5, KW4x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994; Kawalerowie VM 1792-1945, t. II, /1914-1921/, cz. 2 słownik kawalerów VM. Koszalin 1993;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Burda Józef Władysław 
    - , ppor. piech. 
    [1907-?], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 29 III 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 48 pp w Stanisławowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Buczacz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu taczanek w 3 kompanii CKM III batalionu 79 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Burski Eugeniusz 
    - , por. piech. 
    [1910-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 18 VI 1910. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień 15 VIII 1934 z przydziałem do 72 pp w radomiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu 72 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu 72 pp w składzie 28 DP. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał obozie jenieckim w Działdowie, skąd został w X 1939 zwolniony.
    Aresztowany w czasie okupacji niemieckiej przez gestapo i zamordowany w obozie koncentracyjnym w 1943?.
    Odznaczony za kampanię wrześniową 1939: VM kl. 5 nr 13982
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Burski Romuald Józef - , kpt. art.
    [1901-?] kpt. sł. st. art. WP[1936]
    Ur. 17 XII 1901. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie od 15 VIII 1920-15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 III 1921 z przydziałem do 8 pap w Płocku. Do stopnia por. awansowany 1 III 1923. Przeniesiony w 1923 do 18 pap/pal w Ostrowi Maz. gdzie pełni różne funkcje. Z 18 pal przeniesiony po 1934 do 8 pal w Płocku. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. Następnie d-ca baterii, potem d-ca pułkowej szkoły podoficerskiej. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 8 pal. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 8 pal w składzie 8 DP. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Modlina obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Odznaczony za męstwo okazane na polu walki KW.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony; KW, SKZ.
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Burski Zenon Jerzy - , ppor. rez. piech.

    Burwiel Stefan
    - . por. piech.
    [1911-?],por. sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 15 XI 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 1 kompanii CKM w I batalionie 21 pp. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 1 kompanii CKM I batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Ciechanowa, potem w Modlinie, a następnie w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty.       W-wa 1992.
    inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bury - Burzymski Stanisław - , kpt. sap. 
    [1904-?], kpt. sł. st. sap.[1939]
    Ur. 24 VII 1904. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. kol. W 1929 z starszeństwem od 15 VIII 1928. w okresie 1928-1929 w Kadrze Oficerów Saperów Kolejowych. Od 1929 służy w 2 batalionie mostów kolejowych w Legionowie. Awansowany do stopnia por. 1 I 1931. Następnie d-ca plutonu, potem kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 17 kompanii mostów kolejowych. Uczestniczy w walkach na przedpolach Warszawy. po rozbiciu kompanii zostaje od 15 IX 1939 kwatermistrzem Grupy Bojowej płk M. Więckowskiego. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 2 Batalion Mostów Kolejowych. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Burzyński Zbigniew Józef 
    - , kpt. obs. 
    [1902-1971], inż., kpt. sł. st. lot. obs.[1934]
    Ur. 31 III 1902 w Żółkwi, syn Władysława /dr prawa i inż. leśnika/ i Zofii z Hessów. Do szkoły średniej uczęszczał we Lwowie, Wiedniu i Krakowie. Od VIII-X 1918 działał w POW w Krynicy i Krakowie. Następnie uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w V 1920 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 15 VIII 1920 do 15 II 1921 w Szkole Podchorążych artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 III 1921 z przydziałem do 1 pag w Stryju na stanowisko młodszego oficera baterii. Od 1 V 1921 do III 1922 przebywał na kursie obserwatorów aeronautycznych w Oficerskiej Szkole Aeronautycznej w Toruniu. Następnie od III 1922 służy w Batalionie Balonowym w Toruniu. Awansowany do stopnia por. 1 III 1923. W 1924 przebywał na stażu w wojskowych zakładach balonowych w Chalais-Meudon we Francji. W latach 1924 -1929 służy w Centralnym Zakładzie Balonowym w Legionowie. Od 1929 służy w 2 batalionie balonowym w Legionowie na stanowisku adiutanta baonu, potem d-ca 2 kompanii balonów obserwacyjnych. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1934. w latach 1936-1938 przebywał na kursie oficerów technicznych lotnictwa w Szkole Oficerów Technicznych lotnictwa w Warszawie. Od 1 IX 1938 do IV 1939 k-dt parku w 2 b. balonowym. Od IV  do VIII 1939 referent zapór balonowych w Dowództwie Obrony Przeciwlotniczej MSWoj. W latach 1925-1938 czynnie uprawiał sport balonowy. Brał udział w zawodach balonowych. Dwukrotny zdobywca pucharu Gordon- Bennetta - w 1933 razem z F. Hynkiem w Chicago i w 1935 z W. Wysockim w Warszawie, a w 1936 ustanowił rekord świata wysokości lotu balonem /10853m/.W kampanii wrześniowej 1939 od 2 IX 1939 dowodzi 6 kompanią balonów obserwacyjnych w 2 b. balonowym. Brał udział w walkach na przedpolach Warszawy. Aresztowany 7 XI 1939 w rejonie Maciejowic i wywieziony do oflagu X E w Lubece, potem przebywał w oflagu VI B w Dössel. Po uwolnieniu z niewoli w IV 1945 był od V – XI 1945 oficerem łącznikowym przy armii brytyjskiej. 10 XI 1945 powrócił do kraju. W 19455 uzyskał dyplom inż. mechanika w specjalności balonowej na Politechnice Warszawskiej. Pracował jako st. asystent, potem konstruktor w Katedrze Budowy Lotnisk. Był propagatorem sportu balonowego. W 1956 zostaje przewodniczącym powołanej Rady i Komisji Balonowej Aeroklubu PRL. Prowadził wykłady na kursach pilotów , instruktorów i mechaników balonowych. Autor książek wspomnieniowych.
    Zmarł 30 XI 1971 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: OP5,SKZ, ZKZ, MN i innymi medalami.
    Żonaty z Marią Drzymałą-Pęczkowską, z którą miał syna Marka poległych podczas Powstania Warszawskiego. Po raz drugi żonaty z Antoniną  z d. n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Kozak-Zb. Moszumański-J. Szczepański. 2 Batalion Balonowy. Pruszków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Buszek Marian Ludwik 
    - , por. adm. 
    [1899-?], por. sł. st. adm.[1922]
    Ur. 24 III 1899. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VII 1922. Przeniesiony do korpusu oficerów administracji wojskowej. W latach 1923-1930 oficer w Ekspozyturze Wojskowej Kontroli Generalnej przy DOK III w Grodnie. Następnie w Biurze Kontroli MSWoj., potem przeniesiony do Szkoły Uzbrojenia w Warszawie na stanowisko oficera żywnościowego.
    W kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję oficera płatnika batalionu szturmowego armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji obozowej.
    Powojenne losy n/n
    Odznaczony: MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Buszkiewicz Bronisław Witold - , rtm.
    [1902-1971], oficer sł. st. kaw. WP, rtm.
    Ur. 1 XI 1902 w Kwilczu pow. międzychodzki, syn Klemensa i Metomucyny. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1924 - 1925 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Biedrusku, a następnie w latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st./ kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 25 p. ułanów w Prużanie na stanowisko      d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W 1931 przeniesiony do 15 p. ułanów w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje. Po ukończeniu kursu dla d-ców szwadronu od 1939 m. in. d-ca IV szwadronu 19 III 1938 awansowany do stopnia rtm. sł. st. W wojnie obronnej 1939 uczestniczy w szeregach 15 p. ułanów w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walka nad Bzurą, a po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr II C w Woldenbergu.
    Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Puszczykowie k/Poznania, gdzie zmarł 25 I 1971. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Zarys Dziejów Szkół Kawalerii Polskiej. Roczniki SPK w Grudziądzu; Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1928, 1931; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Buszkiewicz Czesław
    - , mjr sam.
    [1895-1981], mjr sł. st. br. panc. [1933]
    Ur. 11 V 1895. Uczestnik I wojny światowej. W 1918-1919 bierze udział w Powstaniu Wielkopolskim w Konnym Oddziale Straży Poznańskiej, potem w stopniu wachm. kaw. w 1 pułku ułanów wielkopolskich. W VI 1919 mianowany ppor. kaw. dowodził plutonem pionierów 1 p. uł. wlkp. Następnie uczestniczył w wojnie p0lsko-bolszewickiej 1920, a po przemianowaniu 1 p. uł. wlkp. w V 1920 w 15 p. uł. uczestniczy w walkach w szeregach tego pułku. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 15 p. uł. w Poznaniu. do stopnia rtm awansowany 15 VIII 1924. Przeniesiony po 1926 do 21 p. uł. w Równem na stanowisko d-cy szwadronu. W 1931 przeniesiony z 21 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. Awansowany do stopnia mjr broni panc. 1 I 1933. Był wykładowca potem kierownikiem kursów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer w szefostwie służby samochodowej w sztabie Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań” oraz w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w szczecinie, gdzie zmarł w VII 1981.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wpojnie obronnej 1939. Poznań 1983; B. Polak /red./Lance do boju. Szkice historyczne z dziejów jazdy wielkopolskiej X wiek-1945r. Poznań 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Butkiewicz Tadeusz
    - , prof. Dr med. 
    [1881-1972], prof. dr med.
    Ur. 28 X 1881 w Kostromie. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Moskiewskiego. Studia ukończył z wyróżnieniem w 1903. Pracował jako chirurg w klinikach w Moskwie oraz w Petersburgu oraz w szpitalach guberni kostromskiej. W czasie I wojny światowej 1914-1918 kierował szpitalami wojskowymi. Pełnił także funkcję sekretarza Komitetu dla Jeńców i Cywilnych Uchodźców z Polski. Po zakończeniu wojny powrócił do kraju. Pracował jako ordynator Oddziału Chirurgicznego Szpitala w Sosnowcu, a od 1929 ordynator Oddziału Chirurgicznego Szpitala Przemienienai Pańskiego w Warszawie. W 1934 obronił pracę habilitacyjną uzyskując tytuł docenta. Na Wydziale Lekarskim UW Warszawie wykładał chirurgię przypadków nagłych. W czasie kampanii wrześniowej 1939 pracował jako chirurg w 1 Okręgowym Szpitalu. W czasie okupacji niemieckiej był wykładowcą Uniwersytetu Ziem zachodnich. Po wojnie aktywnie uczestniczył w reaktywowaniu Wydziału Lekarskiego UW w Warszawie i był jego pierwszym dziekanem. W latach 1946-1950 profesor chirurgii na UW, potem w latach 1950-1960 prof. chirurgii Akademii Medycznej w Warszawie, a w okresie od 1962-1969 prof. chirurgii w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej w Warszawie. Aktywnie uczestniczył w Towarzystwie Chirurgów Polskich, którego był prezesem i członkiem honorowym.
    Wydał pierwszy w Polsce podręcznik chirurgii przypadków nagłych.
    Zmarł 21 V 1972 w Warszawie.
    J. Nielubowicz- A. Karwowski-T. Budkiewicz /w:/ Sylwetki chirurgów polskich. Wrocław 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Butkiewicz Zygmunt
    - , ppor. piech.
    [1915-?], ppor. sł. st. piech. WP[1937]
    Ur. 15 I 1915. Po ukończeniu gimnazjum w 1934 wstępuje do szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa w okresie od IX 1934 do VIII 1937. Do Podchorążych 1937 odbywał praktyki oficerskie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. Do 1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM i batalionu 26 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu 26 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Butrymowicz Rajmund - , ks. st. kap. 
    [1896-1958], ks. katolicki, st. kapelan rez. [1934]
    Ur. 22 II 1896. Ukończył Seminarium duchowne. Wyświęcony na kapłana w 1919. W latach międzywojennych był m. in. proboszczem parafii w Prużanie potem w Równem. Mianowany kapelanem rezerwy z starszeństwem od 1 VI 1919 był kapelanem garnizonu w Prużanie, a następnie w Równem. Mianowany st. kapelanem z starszeństwem od 1 I 1934. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję szefa duszpasterstwa 13 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 13 DP. W latach 1944-1946 był proboszczem parafii Dryświaty, a w latach 1946-1954 proboszczem parafii w Kłębowie pow. Lidzbark Warmiński. Od 1954 proboszcz parafii w Kętrzynie.
    Zmarł 17 XII 1958. Pochowany na cmentarzu przy kościele Św. Józefa w Olsztynie. W 2002 ekshumowany i pochowany w grobie kapłańskim na cmentarzu przy ul. Poprzecznej w Olsztynie.
    Odznaczony: ZKZ
    Rocznik oficerski 1924; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 5 II 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Buyko Jan- , ppor. piech. 
    [1905-?],inż., ppor. rez. piech. [1933]
    Ur. 28 XII 1905. Ukończył gimnazjum, a następnie studia na Politechnice Warszawskiej uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 w 3 szkolnej kompanii CKM Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu utworzonego w Warszawie 1 Robotniczego Pułku Piechoty.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Buzała Franciszek Wojciech  - , ppor. piech.
    po wojnie Morski Franciszek [1912-1987], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1936], w konspiracji ZWZ-AK, por., [1944], ps. „Mozard”, „Pomian”
    Kmdt Rejonu IV Spała II – IX 1944 w Obwodzie AK Rawa Maz., Rejonu V Rozprza w Obwodzie AK Piotrków Tryb. XI 1944 – I 1945
    Ur. 21 IV 1912. Ukończył szkołę średnią w 1933. W okresie od X 1933- VIII 1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 3 Batalionu Szkoleniowego Strzelców w Rembertowie na stanowisko d-cy plutonu.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii CKM w szeregach 3 BS, którym dowodził ppłk sł. st. piech. Marian Wieroński. 3 BS wchodził w skład Mazowieckiej Brygady Kawalerii Armii „Modlin”. Brał udział w obronie odcinka granicznego z kierunku Janowa w Prusach Wschodnich. Podczas walk 03 IX 1939 w rejonie wsi Mchówek zostaje ranny, odtransportowany do szpitala w Przasnyszu, skąd go ewakuowano do szpitala w Brześciu n/Bugiem, z którego po wejściu Niemców uciekł i przedostał się do Warszawy.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny od II 1940 w konspiracji ZWZ. Początkowo działa na terenie Warszawy, a w końcu 1940 przeniesiony do obwodu ZWZ Mińsk Maz., gdzie pełnił funkcję oficera szkoleniowego w sztabie komendy tego obwodu. Zagrożony aresztowaniem w VIII 1942 przeniesiony do obwodu AK Rawa Maz., gdzie został organizatorem i d-cą baonu konspiracyjnego AK w Rejonie III Gortatowice. W dniu 06 XII 1943 zostaje aresztowany i uwięziony w wiezieniu w Tomaszowie Maz., skąd został wykupiony przez por./kpt. Witolda Skórzewskiego „Tomasz”. Od II – IX 1944 pełnił funkcję k-dta Rejonu IV Spała w obwodzie AK Rawa Maz. Rozkazem KG AK L.400/ z dnia 25 VII 1944 awansowany do stopnia por. sł. st. piech. z starszeństwem 03 v 1944. W XI 1944 mianowany przez mjr S. Pawłowskiego  k-dta Podokręgu Piotrków AK k-dtem Rejonu V Rozprza w Obwodzie AK Piotrków Tryb. Funkcję pełni od 21 XI 1944 do rozwiązania AK 19 I 1945. /31 I 1945/Po wojnie w kraju.
    Zmarł 30 VI 1987.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; E. Wawrzyniak. Z dziejów rawskiego podziemia. W-wa 1994; tenże: Na rubieży Okręgu AK Łódź. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Byczyński Mirosław Marian
    - , kpt. piech. 
    [1898-1939], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 15 VIII 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1922. Służył w 10 pp w Łowiczu, a po 1926 w 25 pp w Piotrkowie Tryb. Długoletni oficer 25 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 k-dt miejski PW Piotrków. W VIII 1939  przeniesiony do Ośrodka Zapasowego 7 DP w Piotrkowie Tryb. z przydziałem na stanowisko d-cy kompanii w mobilizowanym tam III batalionie 146 pp rez. dla 44 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii. Poległ 12 IX 1939 w Płochcinie. Pochowany  na Cmentarzu Parafialnym w Rokitnie gm. Błonie
    Odznaczony: MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bylczyński Bolesław - , por. piech.
    [1908-?], oficer sł. st. piech. WP, por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 02 X 1908. Ukończył w 1929 szkołę średnią. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, następnie 1930-1932 w szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Następnie do lata 1939 d-ca plutonu pionierów 43 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 5 kompanią II baonu 43 pp w składzie 13 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 43 pp. Podczas walk 6 IX 1939 pod Tomaszowem Maz. zostaje ranny. Przebywał w szpitalu.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. nr 9. W-wa 15 VIII 1932.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Byliński Czesław
    - , kpt. piech.
    [1905-?], oficer sł. st. piech. kpt.[1939]
    Ur. 20 IV 1905. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie d-ca kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1939. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii w I batalionie 79 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził nadal 1 kompanią w I batalionie, a następnie od 5 IX 1939 d-ca oddziału zwiadu 79 w składzie 20 DP. W dniach 1-3 IX 1939 uczestniczy w walkach pod Mławą, potem w Modlinie, a od 14 IX 1939 uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: BKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Bzdawski Bruno Werner Otto - ., por. piech.
    [1911-?],oficer sł. st. piech. WP, por. piech. [1939]
    Ur. 18 II 1911. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu 1 kompanii CKM w I batalionie 61 pp.
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 61 pp w składzie 15 DP, uczestnik walka nad Bzurą, potem walk odwrotowych, odwrotowych po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM. Po kapitulacji od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Caban Mieczysław
    - , por. piech.
    [1904-1956], oficer sł. st. piech. WP, por. [1939]
    Ur. 07 IV 1904. Ukończył szkołę powszechną. Od 1921 odbywał służbę wojskową w WP, po czym pozostał w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 13 pp w Pułtusku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu CKM na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 8 DP przy 13 pp w Pułtusku.
    W wojnie obronnej we IX 1939 do 17 IX 1939 dowodził 3 kompanią CKM III baonu 13 pp w składzie 8 DP. Uczestniczył w walkach z Niemcami. Podczas walk zostaje ranny w Modlinie.. Przebywał w szpitalu. Wojnę przeżył.
    Odznaczony: KW
    Zmarł w 1956.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Kociszewski. 13 Pułk Piechoty. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Cader Antoni
     - , por. piech. 
    [1910 -?], por. sł. st. piechoty WP, w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Rola”
    Kmdt Obwodu AK Żywiec- Inspektorat Bielsko – Okręg Śląsk AK.
    Ur. 15 maja 1910r. w Pietrzykowicach. Po ukończeniu szkoły średniej i zdaniu matury w 1930 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie przebywa 1930-1933. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1933. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 I 1936. Służył w 82 pp. w Brześciu n/Bugiem. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939r. jako d-ca plutonu p/gaz. 82 pp. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939r. przebywał na terenie Żywca, gdzie w okresie okupacji niemieckiej działa w konspiracji ZWZ/AK. Od początku 1940r. był zastępcą k-dta obwodu żywieckiego ZWZ/AK W. Zycha ps. „Dziadek”. W okresie od IX 1942 - X 1942 pełnił funkcję k-dta Obwodu AK Żywiec-Inspektorat Bielsko AK – Okręg Śląski AK. Aresztowany w X 1942r. przez gestapo i uwięziony.
    Dalsze losy n/n.
    Z. Walter – Janke. W AK na Śląsku, wyd. 1986; J. Niekrasz. Z dziejów AK na Śląsku, wyd. II 1993 ; L. Głowacki. 1939r Obrona Warszawy i Modlina., wyd.1985r.,s. 365 ; M. Bielski. Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939, wyd. 1991r.,s. 355; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Chan. Rybka – Chan. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Cebrzyński Arseniusz - , por. pilot.
    [1912-1940], kadet, oficer sł. st. lot. WP, por. pilot [1938]
    Ur. 08 III 1912 w Batumi, syn Władysława i Heleny z d. Obaszydze-Heczynaszwili. Matka była lotniczką i uczestniczyła w latach 1914-1917 pokazach lotniczych. Od 1918 zamieszkał z rodzicami w Polsce. Uczył się w korpusie Kadetów nr 3 w Rawiczu, gdzie w VI 1932 zdał maturę. Od VII 1932 do I 1933 przebywał na kursie unifikacyjnym w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie. Następnie od I 1932- 15 VIII 1934 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. obserwatora lot. z przydziałem do 1 plot. w Warszawie. w 1935 ukończył kurs pilotażu podstawowego, a wiosną 1936 odbył kurs w Wyższej Szkole Pilotażu w Grudziądzu, następnie w latach 1936-1939 pilot w 111 eskadrze myśliwskiej. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Wiosną 1939 był oficerem taktycznym w III/1 Dyonie Myśliwskim. 30 VIII 1939 przeniósł się z swoją jednostka na lotnisko w Zielonce k. Warszawy. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 jako pilot 112 eskadry myśliwskiej. 12 IX 1939 poleciał do sztabu armii we Włodzimierzu Wołyńskim w celu dostarczenia rozkazów. Następnie w Brygadzie Pościgowej. 17 IX 1939 przekroczył granicę rumuńską i następnie przez Rumunię przedostał się do Jugosławiu, potem do Grecji a stamtąd drogą morską w końcu XII 1939 dotarł do Marsylii. We Francji wstępuje do WP i uczestniczy w kampanii francuskiej. Po kapitulacji Francji 23 VI 1940 otrzymał rozkaz ewakuacji pilotów i mechaników do Port Veders, skąd statkiem dopłynął do Oranu, a następnie do Liverpoolu w Wlk. Brytanii, gdzie otrzymał przydział do 303 Dywizjonu Myśliwskiego. Do Northolt przybył 21 VIII 1940. 11 IX 1940 jego dywizjon stoczył walkę z formacją ok. 150 bombowców niemieckich osłanianych przez myśliwce. Polacy zestrzelili wówczas 16 samolotów niemieckich. W czasie walki zginął zestrzelony nad Pembury.
    Pochowany uroczyście 17 IX 1940 w Northwood.
    Odznaczony: KW2x.
    R. Rybka -K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. B. Cynk. Polskie Siły Powietrzne w wojnie 1939-1945.Gdańsk 2001; W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Cegielski Bolesław Maciej 
    - , por. rez. kaw.
    [1911-1939], kadet, por. sł. st. kaw., por. [1936]
    Ur. 9 V 1911. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od IX 1930 do VIII 1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 XII 1932 /promocja opóźniona/ z przydziałem do 3 p. szwol. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Później przeniesiony do 26 p. ułanów w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu w szwadronie CKM. W kampanii wrześniowej 1939 z-ca d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 20 DP. Uczestnik obrony Warszawy.
    Poległ 22 IX 1939 na Pradze. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim.
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Cegławski Kazimierz Jan 
    - , por. piech.
    [1908-?], por. sł. st. piech. WP, por. [1935]
    Ur. 12 II 1908. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 5 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kursu dla oficerów piechoty w zakresie łączności w 5 pp Leg. w Wilnie pełnił funkcję d-cą plutonu łączności. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził plutonem łączności 5 pp Leg. w składzie 1 DP. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 5 pp Leg. 14 IX 1939 w rejonie Woli Zastawskiej dostał się do niewoli niemieckiej skąd wkrótce zbiegł.
    Dalsze losy n/n.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Cegłowski Aleksander
     [1904-?], ks. kapelan rez.[1939]
    Ur. 24 XII 1904. Ukończył gimnazjum, potem Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Mianowany kapelanem rez. WP z starszeństwem od 1 I 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję kapelana 36 pp Legii Akademickiej. W czasie okupacji niemieckiej był wikariuszem parafii Zbawiciela w Warszawie. W VIII 1944 podczas Powstania warszawskiego aresztowany przez gestapo.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Cehak Leopold Jan - , gen. bryg.
    [1889-1946], oficer sł. st. art. WP, gen. bryg. [1936]
    Ur. 29 X 1889 w Przemyślu, gdzie w 1909 ukończył gimnazjum uzyskując świadectwo dojrzałości. W latach 1909-1914 studiował na Wydziale Prawno-Politycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1913 ukończył szkołę oficerów rezerwy art. Awansowany do stopnia chor. Po wybuchu wojny od VIII 1914 służy w armii austriackiej. Mianowany ppor. art. Następnie na wojennym kursie szkoły oficerskiej w Przemyślu. W VIII 1915 mianowany por. art. służył w 30 Pułku Artylerii Polowej 21 Dywizji Strzelców, a następnie w 24 Pułku Artylerii polowej. W 1916 walczył na froncie rumuńskim, potem do II 1918 na froncie włoskim. Mianowany kpt. art. w 1918. Od III 1918 w II Brygadzie LP. Od 2 XI 1918 służył w WP, był do 1 III 1919 d-cą baterii zapasowej w 11 pap, a następnie d-cą dywizjonu w 2 pac, potem do 16 X 1919 d-ca 2 pac. Od 16 X 1919 d-ca dywizjonu w 4 pac. W 1920 ukończył w Centrum Wyszkolenia Art. w Warszawie kurs d-ców dywizjonu /1-15 III 1920/, a w 1921 kurs w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. Awansowany w 1920 do stopnia mjr sł. st. art. Od 17 IV 1921 d-a 4 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej, potem do XII 1921d-ca dywizjonu w 8 pac. Od 12 XII 1921 instruktor na kursie d-ców dywizjonów w Szkole Strzelania Art. w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. w 1922. Od 24 I 1924 do 21 I 1930 był z-cą d-cy 3 pap w Zamościu. 15 VIII 1924 awansowany na stopień płk sł. st. art. Następnie od I 1930 do III 1932 d-ca 6 Grupy Artylerii we Lwowie. Od 14 III 1932 do 1936 pełnił funkcję d-cy piechoty dywizyjnej 19 DP w Wilnie. 1 I 1936 mianowany gen. bryg. W latach 1936-1937 szef Departamentu Artylerii MSWoj. Od 1937 d-ca 30 DP w Kobryniu, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Armii „Łódź”. Od 1 IX 1939 dowodzi 30 DP w ciężkim walkach granicznych, następnie w walkach opóźniających, pod Szczercowem, Jeżowem i Żyrardowem, potem po przebiciu się do Modlina od 13 IX 1939 d-ca na odcinku „Twierdza”. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII a W Murnau. Po odzyskaniu wolności 29 IV 1945 wyjechał do Francji i zamieszkałą w Nicei, gdzie zmarł 08 V 1946.
    Odznaczony: VM kl. V, KN, Polonia Restituta kl. IV, KW, ZKZ.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Bończa - Rutkowski Bolesław Józef -
    , kpt. uzbr. inż. 
    [1888-1968], inż. kpt.  art. /uzbr.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Źurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Celiński Zygmunt Piotr - , ppor. rez. piech.
    [1908-1939], ppor. rez. piech. WP [1935]
    Ur. 2 V 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 6 kompanii II baonu 36 pp LA. Poległ w walce z wrogiem pod Parzeniewem 12 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Brwinowie.
    R. Rybka –K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Cerajewski Hilary
    - , ppor. piech.
    [1912-?], ppor. sł. st. piech. WP [1936]
    Ur. 6 I 1912. Po ukończeniu w 1933 gimnazjum wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty Podchorążych Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I baonu 26 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi plutonem, potem 61 samodzielną kompanią CKM na taczankach. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Cereniewicz Bogusław
    - , por. piech.
    [1910- 1973], oficer sł. st. piech. WP, por. [1935]
    Ur. 10 III 1910. Po ukończeniu szkoły średniej w 1929 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany do stopnia ppor. sł. st. piech. z przydzielam do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Pełnił różne funkcje, m. in. do lata 1939 adiutant 1 pp Leg. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze na stanowisku II adiutanta 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Uczestniczy w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku nad Narwia, pod Kałuszynem, potem na Lubelszczyźnie, gdzie zorganizował zbiorczy batalion piechoty z żołnierzy z różnych jednostek. 24 IX 1939 jego baon został włączony jako III baon do 178 PP Rez. 50 DP Rez. w składzie SGO „Polesie”. Uczestniczy w walkach pod Kockiem. Po kapitulacji oddziałów polskich od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Zakopanem, gdzie zmarł 10 IV 1973.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; J. Wróblewski. Samodzielna Grupa operacyjna „Polesie” 1939. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Chachaj Aleksander
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 02 I 1910. Służę wojskową odbywał w latach 1932-1933 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 28 DP przy 15 pp. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 15 pp w Dęblinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 6 kompanii II batalionu 15 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 pp. Z częścią 15 pp przebił się do Modlina, gdzie dowodzi 1 plutonem 2 kompanii I batalionu. Po kapitulacji Modlina losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty „Wilków”. Pruszków 1996
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Chajęcki Bronisław -
    [1902-1953], oficer rez. piech. WP, ppor. [1929], pedagog, działacz harcerski, żołnierz AK, por. [1942], ps. „Boryna”, „Maciej Boryna”, w LWP kpt.[1946]
    Ur. 15 XII 1902 w Warszawie, syn Kacpra i Tekli z d. Piątek. Uczęszczał do gimnazjum św. Kazimierza  w Warszawie. W VII 1920 bierze udział w szeregach batalionu harcerskiego w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu wojny powrócił do nauki w gimnazjum, a następnie podjął naukę w Seminarium Nauczycielskim im. st. Konarskiego w Warszawie. Jednocześnie od 1917 działa w harcerstwie, był m. in. k-dtem hufca pruszkowskiego 1927-1928 i błońskiego 1931-33 ZHP. Służbę wojskową odbywał w latach 1926-1927 w Batalionie Podchorążych Rezerwy w Ostrowi Maz.- Komorowie. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M III. Pracował jako nauczyciel szkół powszechnych w Otwocku i Grodzisku Maz., potem do 1936 pracował jako kierownik Ośrodka Zdrowia i Opieki Społecznej na Pradze w Warszawie, a od 1936 delegat prezydenta Warszawy na Pragę. Podczas kampanii wrześniowej 1939 jako z-ca Komisarza Obrony Cywilnej St. Starzyńskiego został mianowany 11 IX 1939 przez kierownikiem Komisariatu Cywilnego Obrony Pragi. Z ramienia władz cywilnych kierował tam obroną przeciwlotniczą. W czasie okupacji niemieckiej od 30 IX 1939 do 1 VIII 1944 pełnił funkcję kierownika Miejskiego Biura Dzielnicowego Warszawa-Praga. Czynny w konspiracji niepodległościowej od jesieni 1939. Był współzałożycielem organizacji „Warszawianka”, z którą wszedł do „Unii” i został jej k-dtem wojskowym na Pragę. Po scaleniu „Unii „ w 1942 z AK, został oddelegowany na stanowisko k-dta Państwowego Korpusu bezpieczeństwa na obszar Warszawy. Awansowany do stopnai por. 11 XI 1942. Od 1 VIII 1944 bierze udział w Powstaniu Warszawskim jako Warszawskiego-ca oddziału PKB. Po kapitulacji powstańców uciekł z transportu jenieckiego i dotarł do oddziałów partyzanckich „Grupy Kampinos”. W III 1945 zgłosił się do służby w LWP, gdzie został d-ca kompanii kolejno w 4 pp, 1 pp i 2 pp. Awansowany z dniem 9 V 1946 do stopnia kpt. We Ix 1946 został zdemobilizowany. Podejmuje pracę na stanowisku kierownika referatu administracyjnego, a następnie przewodniczącego rady zakładowej w Okręgowym Oddziale Przemysłowo-Rolnym Spółdzielni „Społem”. Następnie pracuje jako nauczyciel w Publicznej Szkole Metalowej w Pruszkowie. 11 XI 1948 zostaje aresztowany przez funkcj. UB i uwięziony. Przeszedł ciężkie śledztwo, które trwało ponad 3 lata. Wyrokiem Sądy Wojewódzkiego dla m. st. Warszawa z 20 X 1951 został skazany na karę śmierci i zamordowany 20 I 1953 w więzieniu mokotowskim.
    Pośmiertnie zrehabilitowany postanowieniem Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z 16 V 1958.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 3x.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; K. A. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t.1.     W-wa 1987;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chajęcki Zygmunt - , ppor. rez. piech.
    Chajęcki Zygmunt Aleksander [1912-1939], ppor. rez. piech. WP [1937]
    Ur. 25 X 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 10DP. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych został awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 i przydziałem mobilizacyjnym do 30 pp w Warszawie. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 30 pp, w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 komp. I baonu 30 pp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku i w obronie Warszawy.
    Poległ 24 IX 1939 na Bielanach. Pochowany na cmentarzu w Błoniu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Chalamowski Czesław
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1937]
     
    Ur. 20 IX 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 84 pp w Pińsku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności III batalionu 84 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp oraz w obronie Modlina.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Chałupa Stanisław Józef
     [1915-?], ppor. sł. st. lot. pilot[1938], w PSZ, kpt.
    Ur. 14 I 1915we wsi Zalas k. chrzanowa, syn Wincentego i Heleny z d. Małodobra. Ukończył gimnazjum. Po zdaniu matury w 1935 przebywa na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Od początku 1936 do 1938 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 1 X 1938 z przydziałem do 123 eskadry 2 p. lotniczego w Krakowie. Od VI-VIII 1939 przebywał na kursie radiowym w Warszawie. Po mobilizacji powraca do Krakowa. 31 VIII 1939 123 eskadra zostaje przeniesiona do Warszawy, a 1 IX 1939 dołączyła na lotnisku Poniatowa do IV/I dywizjonu Myśliwskiego Brygady Pościgowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako pilot 123 eskadry przydzielonej do Brygady Pościgowej. Uczestniczy w walkach z Niemcami w rejonie Warszawy. 17 IX 1939 przeleciał na lotnisko Jassy w Rumunii. Zatrzymany przez policję dzięki łapówce wykupił się i przedostał do portu Balcik nad Morzem Czarnym, skąd statkiem odpłynął do Marsylii, gdzie dotarł 27 XI 1939. Przebywał w polskiej bazie lotnictwa w Lyon-Bron. Od I –II 1940 w grupie pilotów, którą dowodził kpt. S. Łaszkiewicz przebywał na szkoleniu w Montpellier, potem ponownie w Lyon-Bron. Brał udział w walkach powietrznych podczas kampanii francuskiej w 1940. Ranny od 17 -22 V 1940 przebywał w szpitalu. Po opuszczeniu szpitala ponownie uczestniczy w walkach. 16 VI 1940 wyjechał pociągiem do St. Jean de Luz, skąd 24 VI 1940 odpłynął statkiem do portu w Liverpool Wlk. Brytanii, i tam dotarł 27 VI 1940. Przydzielony 6 VIII 1940 do formującego się w Leconfield 302 dywizjonu. Po przeszkoleniu brał udział w lotach bojowych. Awansowany w 1941 do stopnia por. Brał udział w V i VI 1941 w lotach nad Francję. Na skutek doznanych obrażeń przeszedł w szpitalu operację. Nie powrócił do latania bojowego. Po ukończeniu kursu dla pracowników stanowiska dowodzenia od 30 VII 1942 służył w 302 dywizjonie lotniczym jako oficer operacyjny. Służył potem na tym samym stanowisku m. in. w 315 dywizjonie oraz w eszelonie obsługowym 316 dywizjonu. Od 24 Vi 1944 przebywał na kursie dla instruktorów do szkoły pilotażu podstawowego w Newton. Od 16 I 1945 przebywał na szkoleniu nawigacyjnym w 3 AFU, a po ukończeniu kursu powrócił do 16 SFTR w Newton, na stanowisko oficera nawigacji. Zdemobilizowany w 1946 w stopniu kpt. lot. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii i pracował w różnych zawodach, a następnie wyjechał do Kanady, gdzie pracował zakładach metalurgicznych. W 1995 powrócił do kraju i zamieszkała w Krakowie.
    Zmarł w Katowicach 24 IV 2004. Pochowany na cmentarzu w Krakowie-Prokocimiu.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 08993, KW i innymi medalami.
    Zestrzelił 3 2/3 samolotów wroga
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. w-wa 76; J. Zieliński. Lotnicy polscy w bitwie o Wielką Brytanię. W-wa 2000
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Chamerski Czesław
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 7 XI 1914. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu 8 kompanii III batalionu 21 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii II batalionu 360 pp. Uczestnik obrony Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chamerski Mieczysław Tymoteusz - , ppłk piech. 
    /właś. Hamerski/ [1895-1957], oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1938]
    Ur. 24 I 1895. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 41 pp w Suwałkach, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1932. Następnie d-ca baonu. Przeniesiony do Batalionu Morskiego w Wejherowie na stanowisko z-cy d-cy. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 19 III 1938. Do VIII 1939 z-ca d-cy 8 pp Leg. w Lublinie. W VIII 1939 mianowany d-cą 116 pp rez. mobilizowanego w ramach 41 DP Rez. Pułkiem dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Ciężko ranny 6 IX 1939 pod Różanem. Następnie w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu VI B w w Dössel. Po uwolnieniu z obozu w V 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Lublinie.
    Zmarł 27 V 1957 w Lublinie.
    Odznaczony: KN, KW2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chamiec - Jaksa Zygmunt -
    [1882-1948], dr medycyny, działacz społeczny
    Ur. 24 III 1882 w Wiedniu, syn Ludwika i Marii Cecylii z Ursyn-Pruszyńskich. Ukończył studia medyczne uzyskując dyplom dr medycyny. Pionier radiofonii w Polsce. W 1923 utworzył spółkę Polskie Radio. W latach 1925-1935 naczelny dyrektor Spółki Polskie Radio. Był inicjatorem budowy stacji nadawczej w Raszynie. Działacz międzynarodowych organizacji radiowych. We wrześniu 1939 w Komendzie Głównej Straży Obywatelskiej, gdzie pełnił funkcję szefa wydziału ogólnego.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w Warszawie 27 XII 1948. Pochowany na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Ur. 30 X 1911 w Białymstoku, syn Anastazego i Melanii z Kraszewskich. W latach 1926-1933 uczył się w Państwowym Seminarium Nauczycielskim Męskim w Białymstoku, gdzie w VI 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 13 IX1933- VI 1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 18 DP przy 71 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych  w 42 pp w Białymstoku awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 84 pp w Pińsku. Latem 1938 odbywał kolejne ćwiczenia wojskowe w 84 pp.W latach 1934-1939 pracował jako nauczyciel szkół powszechnych w Białymstoku i Rzeczycy na Polesiu.  Zmobilizowany do WP w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 9 kompanii III batalionu 84 pp w składzie 30 DP, potem 3 kompanii CKM w III batalionie. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp od walk obronnych nad rzeka Wartą, potem nad Widawą, a następnie w walkach odwrotowych przez Kampinos do Modlina, gdzie od 14 IX -28 IX 1939 bierze udział w jego obronie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Zwolniony przedostał się do Rzeczycy na teren okupacji sowieckiej. Aresztowany przez NKWD uwięziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie awansowany postanowieniem prezydenta RP z 15 X 2007 do stopnia por.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. Nawrocki. 84 Pułk Piechoty. Pruszków 2002; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000.
    Ur. w 1918. Ukończył gimnazjum, potem odbył służbę wojskową na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 17 DP przy 69 pp w Gnieźnie. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rezerwy piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 1 plutonu 1 kompanii CKM 68 pp w składzie 17 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Poległ 20 IX 1939 w Palmirach podczas przebijania się do Warszawy. Po wojnie pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Charków Karal Stanisław - , kpt. piech.
    [1897-1945?], kpt. sł. st. piech. WP [1933]
    Ur. 26 X 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1925 z przydziałem do 1 psp w Nowym Sączu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Następnie pełni w 1 psp różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1933 i przeniesiony do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1938-1939 d-ca 3 kompanii CKM w III batalionie 79 pp. W wojnie obronnej we IX 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 samodzielnego batalionu CKM w składzie 30 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP, potem w walkach odwrotowych i obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej, skąd został w x 1939 zwolniony. Podczas okupacji czynny w konspiracji AK. Bliższy przydział nieznany. Poległ prawdopodobnie w 1945.
    Odznaczony: SKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrkow” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Charoński Teodar Adam - , kpt. piech.
    [1905-?], kpt. sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 21 X 1905. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 69 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W 69 pp pełnił różne funkcje m. in.    d-ca kompanii. Ukończył kurs w zakresie łączności dla oficerów piechoty. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Następnie d-ca plutonu łączności 69 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 69 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w bojów odwrotowych. Po reorganizacji pododdziałów 69 pp w rejonie Palmir obejmuje dowodzenie III batalionem 69 pp. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. MSWoj. Nr 6 z 15 VIII1931;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chasseloup-Laubat Prosper - , gen. inż.
    [1754-1833], markiz, francuski gen. dyw. inż. wojsk inżynieryjnych[1799]
    Ur. 18 VIII 1754. Absolwent Szkoły Wojsk Inżynieryjnych w Charleville-Mezieres. W 1793 szef batalionu saperów, potem 1793-1794 służba w Armii Mozeli. W 1794 szefem brygady saperów. Od 1796 d-ca wojsk inżynieryjnych w Armii Italii. Kierował w 1796 pracami oblężniczymi podczas oblężenia zamku w Mediolanie. W 1797 mianowany gen. bryg. W 1798 w Komitecie Fortyfikacji i d-ca wojsk inżynieryjnych Armii Italii. W 1800 d-ca wojsk inżynieryjnych armii francuskiej. W latach 1806-1897 d-ca wojsk inżynieryjnych wielkiej armii. Opracował plany budowy fortyfikacji Modlina. Brał udział w oblężeniu Kołobrzegi i Gdańska. W 1808 otrzymał tytuł hrabiego Cesarstwa. W 1809 d-ca wojsk inżynieryjnych Armii Królestwa Włoch. W 1812 ponownie d-ca wojsk inżynieryjnych Wielkiej Armii. Od 1813 senator i inspektor fortec Królestwa Włoch. 13 VI 1813 otrzymał dymisję z służby wojskowej.
    Zmarł 6 X 1833.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chciuk Teofil - , mjr art. 
    [1898-1976], oficer sł. st. art. WP, mjr [1937]
    Ur. 28 XI 1898. Uczestnik działań niepodległościowych 1918-1920. Zweryfikowany w 1921 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 pap, potem w 24 pap. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1927. Następnie oficer art. w Departamencie Art. MSWoj. W 1931 służył w 21 pal w Bielsku, gdzie dowodził baterią. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1937. Przeniesiony do 20 pal w Prużanie, gdzie objął dowództwo IV dywizjonu stacjonującego w Baranowiczach. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził II dywizjonem 20 pal w składzie 20 DP. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Warszawy, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z oflagu w V 1945 jego losy n/n.
    Zmarł w 1976.
    Odznaczony: KW, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chełchowski Piotr - , kpt. łączno
    [ 1904-?],kpt. sł. st. łącz. WP [1938]
    Ur. 26 XI 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Łączności. Promowany na stopień ppor. 15 VIII 1929 z przydziałem do kompanii telegraficznej 11 DP w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Następnie d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939 i przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii telefonicznej 30 DP w Kobryniu. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca kompanii telefonicznej 30 DP. W czasie odwrotu 11 IX 1939 w rejonie Osuchowa kompania zostaje rozbita. Z resztą kompanii wycofał się z zgrupowaniem ppłk. S. Mossora z Kresowej Brygady Kawalerii za Wisłę. 20 IX 1939 ruszył w kierunku Lublina, gdzie ukrywał się do wiosny 1940. 7 IV 1940 przedostał się na Węgry, a 12 V 1940 do Francji, potem w VI 1940 do Wlk. Brytanii, gdzie służył w PSZ.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13988, KW
    Rocznik oficerski 1932;Dziennik Personalny MSWoj. Nr 2 z 30 I 1932;  R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )
    W 1947 roku po demobilizacji powrócił do Polski. Do wojska na szczęście nie wrócił, bo by go za czasów stalinizmu zamordowano.
    (inf. dr Marek  M.  Chełchowski 5.06.2012)


    Chełkowski Wojciech Kazimierz - , por. rez. kaw.
    [1908-1983], por. rez. kaw. WP[1937]
    Ur. 10 II 1908. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Ukończył szkołę średnią. Od 20 IX 1927- 24 IV 1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Następnie odbywał praktyki w 12 p. ułanów w Białokrynicy. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 17 p. ułanów w Lesznie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1937. Ewidencyjnie podlegał PKU Jarocin. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 17 p. ułanów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 17 p. ułanów. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami w bitwie nad Bzurą i w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy.
    Odznaczony: VM kl. 5.
    W czasie II wojny światowej przebywał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 20 VIII 1983.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1939.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Chełmicki Józef Witold
     [1911-1939], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 6 I 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskowa odbywał w latach 1931-1932 Batalionie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. W 1939 zmobilizowany do WP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy plutonu 2 kompanii i batalionu 134 pp rez. w składzie 33 DP Rez.
    d-ca plutonu w 2 komp. I baonie 134 pp rez. 33 DP Rez. Uczestniczył w walkach pod Różanem. Poległ 9 IX 1939 w walce z Niemcami pod Brańszczykiem.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chełmicki Teodozjusz Jan Antoni - , ppor. piech.
     [1911-?], mgr, ppor. piech.[1936]
    Ur. 11 I 1911. Po ukończeniu szkoły średniej podjął wyższe studia, które ukończył uzyskując dyplom mgr-a. W okresie XI 1933-VI 1934 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 36 pp w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1936. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 1 Pułku Obrony Pragi. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Wojnę przeżył.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chełmiński Edmund Leopold - , mjr dypl.
    [1897-1991], mjr dypl. sł. st. kaw. [1939]/ppłk/płk
    Ur. 15 XI 1897. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Ukończył kurs oficerów jazdy. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1920. Służył w 3 p. uł. w Tarnowskich Górach, skąd go przeniesiono do 6 psk w Żółkwi. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1932. W latach 1932-1934 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po odbyciu praktyk był wykładowcą służby sztabów w Wyższej Szkole wojennej. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer Oddziału IV sztabu armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Mieszkał w Wlk. Brytanii. Aktywny w życiu kombatanckim. Wieloletni prezes koła 3 p. ułanów, prezes Koła Oficerów Dyplomowanych, członek Kapituły Orderu Odrodzenia Polski. Był także podsekretarzem stanu w Rządzie RP na Uchodźstwie. Awansowany do stopnia płk dypl. w st. sp.
    Zmarł w Londynie 13 II 1991.
    Jego prochy pochowano w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Parafialnym w Tarnowskich Górach.
    Odznaczony: SKZ, KW3x Orderem Odrodzenia Polski III i IV klasy.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;Biuletyn „Rzeczpospolita Podchorążacka nr 41. Londyn IV/1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chendyński Leon Henryk - , kpt. żand.
    [1898-1941], kpt. żand. sł. st. WP[1936], w SZP/ZWZ, mjr [1940], ps. „Adam”, „Antoni”, „Gruda”
    Ur. 21 I 1898. Ukończył szkołę realną. Od 1916 w armii austriackiej, a od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1921-1932 służył w 1 dywizjonie żandarmerii w Warszawie. Następnie d-ca plutonu żandarmerii na powiat warszawski Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. Podczas kampanii wrześniowej 1939 w dowództwie żandarmerii Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznań” i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy unika niewoli. Przebywa w Warszawie. Od jesieni 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ, gdzie do VIII 1941 pełnił funkcję szefa bezpieczeństwa i p. o szefa Biura Kwatery Głównej /późniejszego Oddziału v KG, potem po szefa Oddziału V KG ZWZ. Awansowany rozkazem KG ZWZ L. 1/BP z 1 VII 1940 do stopnia mjr sł. st. żandarmerii. Zginął tragicznie w drugiej połowie 1941 w Warszawie.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924.1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; K. Komorowski/red./Armia Krajowa. Szkice z dziejów Sił Polskiego Państwa Podziemnego. W-wa 1999; K. Leski. Wspomnienia oficera wywiadu i kontrwywiadu AK. W-wa 1989;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chilkowicz Teodor - , por. art.
    [1902-?], por. sł. st. art. WP [1936]
    Ur. 29 V 1902. Od 1924 służył w WP jako podoficer zawodowy artylerii. W latach 1939-1933 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 pal w Częstochowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony w 1938 na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty w 56 pp w Krotoszynie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu art. piech. 56 pp w składzie 25 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 56 pp m. in. nad Bzurą, potem w Puszczy Kampinoskiej. Od 20 IX 1939 oficer art. w sztabie 25 DP. Brał udział w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr9 z 15 VIII 1933;P.Bauer-B.Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chilomer Władysław Karol
    [1913-?], ppor. sł. st. art.[1938]
    Ur. 4 XI 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1936-1938 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 6 dak w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu w 2 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego 6 dak w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 dak. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II C w Woldenbergu. Czynny w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w I 1945 powraca do kraju. Mieszkał m. in. w Poznaniu.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Chimiak Zygmunt Franciszek - mjr łączno
    [1897-1939], członek PDS, legionista, oficer sł. st. łączności WP, mjr [1931]
    Ur. 11 II 1897 w Rudkach w Małopolsce Wschodniej, syn Piotra i /stolarza/ i Apolonii z d. Szczepankiewicz. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Seminarium Nauczycielskim w Samborze. Był członkiem drużyny skautowej, a w okresie 1912-1914 działał w Drużynach Strzeleckich. Od VIII 1914 w Legionie Wschodnim, z którym przeszedł do Mszany Dolnej, gdzie we IX 1914 Legion Wschodni został rozwiązany. Następnie służy w 9 kompanii 3 pp Leg. W szeregach 3 pp Leg. bierze udział w walkach na froncie karpackim. W nocy z 15/16 II 1918 uczestniczy w zbrojnym przejściu oddziałów II brygady Legionów przez front pod Rarańczą. Następnie w 14 pp strzelców, potem w oddziale telegraficznym 5 DP II KP na Wschodzie. Uczestniczy w bitwie pod Kaniowem 11 V 1918, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach Gütsrof i Lamsdorf w Meklemburgii, skąd został zwolniony 21 XI 1918. Po powrocie do Polski wstępuje do WP z przydziałem do kompanii telegraficznej we Lwowie. Od 8 VI 1919 do 30 XI 1919 służy w Baonie Telegraficznym. Awansowany do stopnia ppor. 1 VI 1919. Uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Po wojnie od 6 VII 1912 służy w 1 pułku łączności w Zegrzu. Do stopnia por. sł. st. łącz. awansowany 1 VI 1921. W 1 p. łącz. pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 15 VIII 1924. W czasie przewrotu majowego w 1926 uczestniczył w zajęciu Belwederu. Od 1929 szef łączności 5 DP we Lwowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. łącz. 1 I 1931. Od 1935 z-ca d-cy Baonu Telegraficznego  w Jarosławiu. Z dniem 22 X 1937 przeniesiony do Kierownictwa Zaopatrzenia Wojsk Łączności, potem w dowództwie Wojsk Łączności MSWojsk., a od 7 XII 1938 w sztabie Inspektoratu A gen. Burhard-Bukackiego na stanowisku referenta łączności na odcinku „Wołyń”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję d-cy łączności Grupy Operacyjnej „Piotrków” w składzie Armii „Łódź”, potem d-ca łączności Twierdzy Modlin. Poległ w Modlinie 20 IX 1939. Pochowany na cmentarzu wojskowym w Modlinie, potem na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Żonaty z Zofią z d. n/n. miał z tego związku synów Macieja - lekarza /ur.1925/, Andrzeja – prof. dr hab. nauk chemicznych /ur.1932/
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW 5x, ZKZ,SKZ
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 199; CAW. Ap. 705..
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chlebowski Tadeusz Leon - , mjr sap.
    [1896-?], mjr sł. st. saperów WP [1938]
    Ur. 23 VIII 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1929-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 5 p. saperów w Krakowie, gdzie dowodził plutonu, kompanią. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Długoletni oficer 5 p. saperów. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą II batalionu 4 p. saperów w Przemyślu.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 zmotoryzowanego batalionu saperów, zmobilizowanego przez 4 batalion saperów dla 5 DP. Wraz z oddziałami 5 DP do W-wy 13 IX 1939. Uczestnik obrony Warszawy na odcinku Warszawa Zachód. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chlebowski Zbigniew
    - , por. piech.
    [1907-1990], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 18 VIII 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany z odznaczeniem 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii I batalionu 21 pp. Podczas wojny obronnej we wrześniu 1939 bierze udział od 13 IX 1939 na stanowisku d-cy 2 kompanii w IV batalionie marszowym z 21 pp. Uczestnik walk w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu, skąd w I 1945 został ewakuowany do oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II korpusu z przydziałem do 12 Batalionu  Strzelców 5 Karpackiej Dywizji Piechoty. Awansowany do stopnia kpt. Po demobilizacji osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Działał w ruchu kombatanckim.
    Zmarł 28 VI 1990 w Londynie.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 1 . Londyn III 1974; Biuletyn Rzeczpospolita Podchorążacka nr 40. Londyn XI 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chłapowski Kazimierz Józef - , mjr kaw. 
    [1898-1969], mjr sł. st. kaw. WP[1938], w PSZ ppłk [1946]płk
    Ur. 22 III 1898 w Gozdaninie k. Mogilna, syn Jana i Zofii z Jaczyńskich. Uczęszczał do gimnazjum humanistycznego w m. Frankenstein na Śląsku /obecnie Ząbkowice Śląskie/, gdzie 1 IV 1918 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od VIII 1918 członek powstałej w Poznaniu POW zaboru pruskiego. W I 1919 zgłasza się ochotniczo w stopniu szeregowca do oddziału Strzelców Konnych Straży Poznańskiej przemianowanego na 1 Pułk Ułanów Wielkopolskich, a w V 1920 na 15 Pułk Ułanów. Z pułkiem tym związany był przez cały okres służby wojskowej. W stopniu st. ułana skierowany do Szkoły Oficerskiej Piechoty w Poznaniu, której był słuchaczem w okresie 8 VIII 1919-8 III 1920. Mianowany ppor. piech. 1 VI 1920. Zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 III 1920. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Wyróżnił się w walkach pod Ptyczą. Po wojnie służy nadal w 15 p. uł. Awansowany 16 II 1923 do stopnia por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1923. W 15 p. uł. pełnił różne funkcje m. in. d-ca plutonu, plutonu łączności. Do stopnia rtm awansowany 1 I 1930. W 1931 ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla d-ców szwadronu. Następnie d-ca szwadronu, potem od 1 III 1933 adiutant 15 p. uł., potem oficer mobilizacyjny. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca szwadronu zapasowego 15 p. uł., Od 1939 I z-ca d-cy 15 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 15 p. uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do armii „Poznań”. Brał udział walkach z Niemcami nad Bzurą. Po śmierci d-cy pułku ppłk T. Mikke 12 IX 1939 pod Ziewanicami k. Bielaw dowodzi pułkiem w bojach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II c w Woldenbergu, ska zostaje w I 1945 ewakuowany w głąb Niemiec. Po uwolnieniu z niewoli w IV 1945 wyjechał do Włoch i wstąpił do II Korpusu Polskiego z przydziałem do Pułku Ułanów Karpackich. Po ewakuacji oddziałów II KP do Wlk. Brytanii zostaje przydzielony z dniem 26 XI 1945 do 15 p. uł. Awansowany do stopnia ppłk-a w IV 1946. Od 8 III 1946 z-ca d-cy pułku. Po demobilizacji w 10947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Aktywny działacz kombatancki. Był członkiem Koła Pułkowego 15 p. uł. Awansowany do stopnia płk-a.
    Zmarł 13 IV 1969 w Ramsgate / Hrabstwo Kent. Pochowany na cmentarzu North Sheen w Londynie.
    Żonaty od 1924 z Elżbietą Szlagowską. Miał syna.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4 4x, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 19198-1921.
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dziennik Personalny MSWoj. Nr 2 z 28 I 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; B. Polak./red./Lance do boju. Poznań 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chmelik Edward
    - , kpt. art. patrz LINK

    Chmielecki Antoni
    - , ppor, rez. art. mgr 
    [1907-?], mgr, ppor. rez. art. [1935]
    Ur. 04 VI 1907. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 1 baterii Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 i przydziałem mobilizacyjnym do 64 pp w Grudziądzu. Ewidencyjnie podległą PKU Kościerzyna. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP w 1939 i wcielony do 17 pal w Gnieźnie, skąd z nadwyżkami pułku wyjechał 2 IX 1939 do Ośrodka Zapasowego 17 pal w Kielcach, ale wyładowany na stacji kolejowej w Kole dotarł marszem pieszym do Warszawy, gdzie pełnił funkcję oficera zwiadowczego w utworzonej 2 baterii I dywizjonu artylerii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Prenzlau, potem II C w Woldenbergu.
    Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska szkoła Podchorążych Artylerii. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chmielewski Antoni Wacław - , por. art.
    [1907-1998], kpt. sł. st. art. WP[1939]
    Ur. 26 X 1907. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa w latach 1927-1928 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. Następnie w latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 3 pal Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1933. Następnie przeniesiony do 72 pp w Radomiu na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi plutonem artylerii 72 pp w składzie 28 DP. Uczestniczy w walkach obronnych w rejonie Wielunia, potem pod Rychłocicami, Pabianicami, w rejonie m. Chechło, gdzie pułk poniósł duże straty, a następnie w bojach odwrotowych m. in. 12 IX 1939 pod Brwinowem, gdzie pozostałość pułku zostaje rozproszona. Z grupą żołnierzy i oficerów dociera 14 IX 1939 do Modlina. Bierze udział w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu m. in. w VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał i osiadł na stałe w Stanach Zjednoczonych, gdzie zmarł 17 XII 1998.
    Odznaczony: KW
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;S. M. Przybyszewski.72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003; dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chmielewski Janusz - , kpt. dypl.
    [1905-1939], kpt. dypl. sł. st. piech.[1937]
    Ur.24 V 1905. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 w szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Do 1935 dowodził m. in. kompanią. W okresie XI 1935-X 1937 studiował w Wyższej Szkole Wojennej Warszawie uzyskując dyplom oficera dyplomowanego. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. Następnie przydzielony do sztabu 30 DP w Kobryniu na stanowisko I oficera. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 30 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 30 DP. Poległ w walce z wrogiem w Żyrardowie 12 IX 1939. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chmielińska Witkowska Stefania -

    Chmura Witold Jakub
    - . ppłk Str. Gran.
    [1898-1939], mjr sł. st. [1928], ppłk Straży Granicznej
    Ur. 06 X 1898 w Starym Sączu. W latach 1916-1917 służył w Legionach Polskich, potem od II 1918 w II KP w Rosji, a następnie w POW.W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 był m. in. d-cą kompanii, batalionu, kmdt kadry zapasowej 1 pp Leg. w Wilnie. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1928. Następnie d-ca batalionu w 20 pp w Krakowie. W 1932 w dyspozycji d-cy OK. III Grodno do prac w PW. Następnie kmdt Okręgu Nr III Związku Strzeleckiego w Grodnie, potem Nr V w Krakowie. Po 1937 w rezerwie ZS. Przeniesiony do Straży Granicznej. Awansowany do stopnia ppłk-a. W 1939 mianowany szefem organizacji dywersji pozafrontowej na rejon Mazowsza.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 360 pp zorganizowanego z nadwyżek 36 pp i innych jednostek. Pułkiem dowodził w walkach w obronie Warszawy na pododcinku Mokotów. Jednocześnie d-ca pododcinka obrony „Południe”. Poległ w walce z Niemcami w natarciu na Okęcie 12 IX 1939. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony VM kl. 5, KN z M, KW 4x
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; L. M. Bartelski. Mokotów1944. W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chmuradze Godaran - , kpt. piech

    Chocholski Bolesław
    [1905-1939], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 31 XII 1905. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowie Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie był wychowawcą i instruktorem WF. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 kompanią CKM w III batalionie 114 pp rez. 41 DP Rez. Uczestnik walk z Niemcami w rejonie Różana. Poległ 10 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Stoczku Węgrowskim
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chocianowicz Henryk - , kpt. art.
    [1908-1976], kpt. dypl. sł. st. art. [1939]
    Ur. 23 II 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unifikacyjne, a następnie w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 4 pac w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1934. Od XI 1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie – promocja XIX 1938-1940. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W VIII 1939 przydzielony do sztabu 28 DP na stanowisko pomocnika oficera operacyjnego i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk z Niemcami na linii obrony nad rzeką Wartą, potem w walkach odwrotowych oraz w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 02 III 1976.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11815
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Chocianowicz Wacław Narcyz - , kpt. dypl.
    [1902-1970], kpt. dypl. sł. st. art.[1935], w PSZ , mjr /1940/ płk
    Ur. 29 XI 1902.Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1919-1920 brał udział ochotniczo w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył m. in. na froncie białorusko-litewskim. Po wojnie ukończył naukę w szkole średniej, potem w okresie 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, a w latach 1923-1925 w Oficerskie Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 1 pap w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Nadal służy w 1 pap, potem przemianowanym w 1931 na 1 pal, gdzie dowodzi m. in. baterią. W latach 1933-1935 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, gdzie otrzymał dyplom oficera dyplomowanego. Do Stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Po ukończeniu MSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. otrzymał przydział do sztabu 1 DP Leg. w Wilnie, gdzie służył do 1939. Przeniesiony do 33 dal w Wilnie, potem krótko przed wojną do Oddziału III Sztabu Głównego WP w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera kierunkowego z Oddziału III NW WP do Armii „Pomorze”, potem do 1 DP Leg. i Armii gen. E. Przedrzymirskiego – Krakowskiego. Wraz z grupą oficerów sztabu NW WP i gen. W. Stachiewiczem – szefem sztabu przekroczył 18 IX 1939 granicę z Rumunia, gdzie został internowany w obozie w Tulczy. Następnie zbiegł z obozu i przedostał się do Francji, gdzie służył na stanowisku szefa Oddziału II Sztabu 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Brał udział w kampanii francuskiej w VI 1940. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. Następnie w Szwajcarii, potem w Wlk. Brytanii, gdzie służy w PSZ. Awansowany do stopnia ppłk-a. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie. Działał w ruchu kombatanckim. Zajmował się historią. Opracował i wydał w Londynie w 1969 pracę pt. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie.
    Awansowany do stopnia płk dypl.
    Zmarł w Londynie 30 III 1970.
    Odznaczony: MN, SKZ, Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zbiorowe: Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach. W-wa 1989; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chodkiewicz Kazimierz Stanisław
    [1892-?], ppłk sł. st. żand.[1935]
    Ur. 17 X 1892. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po służył wojnie w 5 dynie żandarmerii w Krakowie, skąd w 1923 został przeniesiony do Szkolnego dywizjonu Żandarmerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia mjr 15 VIII 1924. Ok. 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy 10 dywizjonu żandarmerii w Przemyślu. Do stopnia ppłk awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 6 dywizjonu żandarmerii we Lwowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 szef żandarmerii 5 DP, potem podczas obrony Warszawy dowodził kompanią 4 batalionu 360 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chodkiewicz Władysław Czesław
    [1906-?], por. rez. piech.[1936]
    Ur. 15 VII 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1936. Ewidencyjnie podlegał PKU Płońsk. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 8 DP. Uczestnik obrony Modlina.
    Po kapitulacji Modlina losy n/n.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chodkowski Eugeniusz
    [1905-?], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 22 XII 1905. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 78 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer gospodarczy III batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina i obronie Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Chodorawski Erazm Władysław - , mjr dr
    [1897-?], dr. med. mjr sł. st. sanit. [1934]
    Ur. 13 VIII 1897. Ukończył gimnazjum. Studiował medycynę. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył jako podlekarz w 1 batalionie sanitarnym. Odkomenderowany na dokończenie studiów na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie, gdzie w 1926 uzyskał dyplom lekarza med. Następnie służył w Wojskowym Instytucie Sanitarnym. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1927. Przeniesiony ok. 1927 do Kadry Oficerów Sanitarnych z odkomenderowaniem do Szpitala Wojskowego w Równem. Jednocześnie pełni funkcję lekarza sanitarnego 21 pp w Równem. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1934. Po 1936 przeniesiony na stanowisko lekarza sanitarnego 45 pp w Równem.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby zdrowia 13 DP w składzie armii „Prusy.”
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chodźko Witold - , dr
     [1875-1954], prof. dr med., psychiatra, polityk, działacz społeczny.
    Ur. 1 XI 1875 w Piotrkowie Trybunalskim, syn Leonarda i Zofii z Jasińskich. Ukończył gimnazjum w Warszawie, gdzie w 1894 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1894-1899 studiował na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie uzyskując dyplom lekarski. W 1899-1900 kształcił się w Paryżu i Grazu. Po powrocie do kraju pracował jako lekarz w Zrębach Kościelnych w pow. Łomża. W 1901 przenosi się do Lublina, gdzie pracuje w prywatnej lecznicy, potem od 1902 w szpitalu Św. Jana, od 1903 jako mł. Ordynator na oddziale psychiatrycznym. W latach 1907-1914 pracuje na kierowniczych stanowiskach w lecznicy psychiatrycznej w Kochanówce k./Łodzi, a w latach 1914-1925 w Czerwownym Borze k. Warszawy. Następnie ordynator szpitala Św. Jana w Warszawie. Od 1917 pracuje w administracji m. in. jako referent w Tymczasowej radzie Stanu, potem do 1918 naczelnik Sekcji Administracyjnej w MSW. W latach 1918-1923 pełnił funkcje wiceministra i ministra zdrowia w kilku kolejnych rządach. W 1921 otrzymał stopień dr na UJ w Krakowie. W latach 1920 -1923 i 1928-1930 był prezesem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Jednocześnie w latach 1922-1934 był delegatem Polski do Ligi Narodów. W okresie 1929-1934 pełnił funkcję prezesa Naczelnej Izby Lekarskiej. Członek PAU od 1930. W latach 1926-1939 był dyrektorem Państwowego Zakładu Higieny. We IX 1939 działał w Stołecznym Komitecie Samopomocy Społecznej w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał z rodziną w Warszawie, skąd został wywieziony we IX 1944 przez Niemców do Grodziska Maz. Po wojnie w latach 1945-1950 wykładowca higieny ogólnej i społecznej na UMSC w Lublinie. Od 1947 profesor nadzwyczajny. Od 1950 profesor zwyczajny. W latach 195o – 1954 prof. higieny AM w Lublinie. Był wybitnym specjalistą w zakresie higieny społecznej i ochrony zdrowia.
    Zmarł 17 I 1954 w Lublinie. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Jego imieniem nazwano m. in. jedną z ulic w Lublinie.
    S. Łoza. Czy wiesz kto to jest. W-wa 1938.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chojna Wacław
    - , par. art.
    [1907-?], por. sł. st. art. [1934], w ZWZ/AK kpt./mjr ps. „Horodyński”, „Młotek”
    Ur. 04 VIII 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 4 pap/pal w Inowrocławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Po ukończeniu kursu dla d-ców baterii w centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu mianowany d-cą baterii. W latach 1937-1939 d-ca 2 baterii I dywizjonu 4 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 baterią I dywizjonu 4 pal w składzie 4 DP armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 pal. Walczył m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską w kierunku Warszawy. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Podczas walk 22 IX 1939 zostaje ciężko ranny na Bielanach. Przebywał na leczeniu w szpitalu.
    Podczas niemieckiej okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK. Działał w komórce likwidacyjnej w „Wachlarzu”, potem od 1943 w Kedywie KG AK, gdzie od VI 1943 pełnił funkcję szefa I Oddziału Organizacyjnego. W konspiracji awansowany do stopnia kpt., potem mjr-a. w czasie Powstania Warszawskiego uczestniczy w walkach w Zgrupowaniu „Radosława” na stanowisku oficera sztabu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13145
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 13 z 15 VIII 1930; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 23 II 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;E. Filochowski. Historia Obwodu Ostrołęckiego AK. Ostrołęka 1997; M. Ney- Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945.W-wa 1990; C. Chlebowski. Wachlarz. W-wa 1985; M. Fieldorf – L. Zachęta. Generał „Nil”. August Emil Fieldorf. W-wa 1993; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy. W-wa 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Chojnacki Bogusław
    - , por. kaw. 
    [1903-?], por. sł. st. kaw. WP [1932]
    Ur. 12 V 1903. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1925-1926 odbywał przeszkolenie unifikacyjne w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 12 p. uł. w Białokrynicy k. Krzemieńca na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po ukończeniu kursu dla oficerów w zakresie saperstwa przeniesiony do 10 szwadronu pionierów w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy zmotoryzowanego plutonu pionierów w składzie Pomorskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Pomorskiej Brygady Kawalerii w składzie armii „Pomorze”. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-w