<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Obrona Modlina i Warszawy 1939

  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "A - Ć"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "D - G"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "H - J"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "K"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "L - N"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "O - R"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "S - T"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "U - Ż"


  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.
    nazwiska D - G


    Na podstawie książki „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwika Głowackiego wyd. MON przygotowałem listę imienną osób występującą w Indeksie nazwisk:


    Położenie Armii "Warszawa" w dn. 13 września 1939 r.

    Bardzo proszę o nadsyłanie, celem uzupełnienia informacji, not biograficznych wymienionych osób - stawiz@wp.pl


    LISTA NAZWISK - zawiera 2380 osoby



     
    Dachtera Franciszek
    [1910-1942], ks. kapelan [1939]
    Ur. 22 IX 1910. Ukończył gimnazjum, potem Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Przed II wojną światową był prefektem Gimnazjum kupieckiego i Szkoły Ogólnokształcącej w Bydgoszczy. Mianowany 1 I 1939 kapelanem rez. WP 1 I 1939. W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję kapelana 62 pp w Bydgoszczy w składzie 15 DP. W czasie walk odwrotowych 17 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX C w Rotenburgu, skąd został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, gdzie był poddawany zbrodniczym doświadczeniom medycznym. Zamordowany w Buchenwaldzie 1 VI 1942.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;St. Podlewski. Wierni Bogu i Ojczyźnie. W-wa 1985; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Daczkowski Czesław - , kpt. piech.
    [1897-1939], oficer sł. st. piech., kpt. [1933]
    Ur. 19 XI 1897 we Włocławku, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i POW. Od VIII 1917 w Polskiej Sile Zbrojnej, a od 1919 w WP. Ukończył Centralną Szkołę Podoficerów Piechoty Nr 2 w Biedrusku, potem kurs szkoły podchorążych piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1921. Służył w 36 pp, potem w 78 pp w Baranowiczach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1933. Następnie d-ca kompanii w baonie stołecznym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 kompanią Baonu Stołecznego. Poległ 21 IX 1939 w m. Blizne.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dalecki Józef - , por. sap.
    [1911- 1990], oficer sł. st. sap. WP [1938], w LWP płk inż.
    Ur. 15 VI 1911 w Gonczarach na Nowogródczyźnie. Uczęszczał do Gimnazjum Państwowego typu humanistycznego w Nowogródku, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od IX 1931 do VI 1932 odbywał służbę wojskową w kompanii szkolnej pionierów Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Następnie od IX 1932 w Szkole Podchorążych inżynierii w Warszawie, którą ukończył w 1935. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 X 1934. Po ukończeniu szkoły w 1935 otrzymał przydział do 8 b. sap. w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1938 ukończył w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie kurs walki z czołgami. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. Po kursie do V 1939 był d-cą 4 kompanii saperów 8 b. sap. Od V 1939 d-ca 3 zmotoryzowanej kompanii 15 b. saperów 15 DP w Bydgoszczy. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 15 b. saperów w składzie 15 DP od Pomorza, poprzez boje nad Bzurą i Puszczy Kampinoskiej. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji ukrywał się w Warszawie, gdzie został aresztowany przez Niemców 7 XI 1939 i wywieziony do oflagu. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Od V 1945 służy w WP początkowo w stopniu kpt. na stanowisku d-cy kompanii saperów w 7 Brygadzie Inżynieryjno-Budowlanej, potem od 1946 z-cy d-cy 23 batalionu budowlanego. Następnie 1946-1947 był inspektorem samochodowym w DOW 1, potem w latach 1947-1948 d-ca batalionu i k-dt szkoły podoficerskiej w 4 p. sap. awansowany do stopnia mjr-a w 1947. W latach 1938-1953 prowadził szkolenie inżynieryjno-saperskie w Oficerskiej Szkole Artylerii Przeciwlotniczej. W tym okresie czasu awansowany do stopnia ppłk –a sł. st., potem do 1957 starszy wykładowca w Oficerskiej Szkole Artylerii Nr 1. w 1959 ukończył roczny Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, po ukończeniu kursu był d-cą Kursów Doskonalenia Oficerów w Oficerskiej Szkole Wojsk Inżynieryjnych. W latach 1963-1964 był szefem sztabu 12 Brygady Drogowej, a do 1970 jej d-cą. Od 1970-do 1971 w stopniu płk był z-cą d-cy Zgrupowania Wojsk Drogowych i Kolejowych. W 1971 zwolniony ze służby wojskowej.
    Odznaczony: VM kl. V, KW, ZKZ, SKZ.
    Zmarł o4 VI 1990.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki Saperów. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Damasiewicz Jan - , ppłk art.
    [1895-+?], oficer sł. st. oficer sł. st. art. ppłk [1934]
    Ur. 24 X 1895. W WP od XI 1918. Jako oficer art. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 27 pap, gdzie był d-cą baterii. Przeniesiony w 1927 do 2 dywizjonu pociągów pancernych w Niepołomicach. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1928. Przeniesiony następnie do 1 dywizjonu pociągów pancernych w Legionowie, gdzie pełnił funkcję z-cy d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1934. Następnie d-ca 1 dywizjonu pociągów pancernych. W 1939 mianowano go d-cą 8 pal w Płocku, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. W kampanii wrześniowej 1939 8 pal wspierał działania 8 DP w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina. Od 11 IX 1939 pełni funkcje d-cy artylerii dywizyjnej 8 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 1 z dnia 24 I 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karboński. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Daniec Tadeusz Władysław - , ppłk dypl.
    [1896-+po 1970?], oficer dypl. sł. st. piech. WP, ppłk [1939]
    Ur.2 IX 1896. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 19119-1920. Walczył m. in. na froncie litewsko-białoruskim, gdzie dowodził plutonem i kompanią. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył do 1923 w 85 pp. W okresie X 1923-X 1925 słuchacz MSWoj. W Warszawie. Po ukończeniu MSWoj. był oficerem w sztabie 7 DP w Częstochowie. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. 1 I 1928. W 1931 służył w 63 pp w Toruniu, gdzie dowodził batalionem, potem od IX 1937 do IV 1938 d-ca I batalionu 31 pp. Następnie przeniesiony do sztabu 10 DP w Łodzi na stanowisko szefa sztabu 10 DP. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 początkowo szef sztabu 10 DP, potem szef Oddziału I sztabu w Dowództwie Obrony Warszawy. Od 27 IX 1939 d-ca Pododcinka Południe”. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po wojnie od V 1945 w PSZ na zachodzie. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii potem wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe. Zmarł w latach siedemdziesiątych.
    Odznaczony: KN, KW4x,ZKZ2x,KZWŚL
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Roczniki oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Danilewicz Tadeusz - , piech.
    [1895-1972]oficer sł. st. piech. WP, mjr[1936], żołnierz NOW/NSZ/NZW, ppłk [1944], ps. „Doman”, „Kossak”, „Kuba”, „Łoziński”
    Ur. 21 IX 1895 w Przedrzymicach Małych, pow. Żółkiew, syn Józefa i Wiktorii z d. Buczek. W 1913 ukończył Gimnazjum im. S. Żółkiewskiego w Żółkwi, a od 1913 studiował w akademii Handlowej we Lwowie. Od IX 1915 służy w 58 pp armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską rezerwy, po czym instruktor w batalionie marszowym. Od V 1917 d-ca plutonu, potem kompanii w 58 pp. W XI 1918 podczas przedzierania się do Lwowa aresztowany przez Ukraińców wkrótce zbiegł. Ponownie ujęty 7 XII 1918 był więziony w Kamionce Strumiłowej i Radziechowie, potem od I 1919 w Jazłowcu, gdzie został odbity 7 VI 1919 przez oddziały WP. Od VI 1919 służy w WP, początkowo w Stacji Zbornej Oficerów we Lwowie, a następnie od VII 1919 dowodzi plutonem w 38 pp. W X 1919 przeniesiony do batalionu zapasowego 47 pp. Po ukończeniu kursu taktyki francuskiej w Nowym Dworze dowodził od I 1920 kompanią CKM w 47 pp. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od VII 1920 d-ca kompanii w 12 pp. w czasie walk 2 IX 1920 zostaje ciężko ranny. W V 1921 uznany za niezdolnego do służby wojskowej i od XI 1921 bezterminowo urlopowany. Kontynuował wówczas studia w Akademii Handlowej we Lwowie. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919.
    Ponownie powołany do służby wojskowej we IX 1922. Przydzielony do 6 psp w Samborze, gdzie od X 1922 dowodzi kompanią, a od IX 1923 pełni funkcję oficera administracyjnego pułku, potem od I 1925 d-ca plutonu pionierów. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 15 VIII 1924. W III 1925 przeniesiony do KOP, gdzie był d-ca kompanii i adiutantem 13 Batalionu w Kopyczyńcach w Małopolsce Wschodniej, a od VIII 1925 oficer materiałowy 14 Batalionu KOP w Borszczowie. Od XII 1927 d-ca Kompanii Szkolnej 14 Batalionu KOP, potem od VIII 1928 ponownie d-ca kompanii granicznej 13 Batalionu KOP. W III 1931 przeniesiony do 39 pp w Jarosławiu. Ukończył kurs dla dowódców batalionu w CWP w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1936 i przeniesiony na dowódcę I batalionu w 3 pp Leg. w Jarosławiu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodziu i baonem 3 pp Leg. w składzie 2 DP w Armii „Łódź”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 3 pp Leg., potem w bojach odwrotowych w kierunku Modlina. Od 23 IX 1939 dowodzi 4 Batalionem 132 PP Rez. i walczy w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej, skąd został zwolniony 26 X 1939. Powraca do Jarosławia, gdzie od XI 1939 działa w konspiracyjnej organizacji Narodowo-Ludowa Organizacja wojskowa /NLOW/. Pełnił wówczas funkcje oficera sztabu Komendy Obwodu Jarosław tej organizacji. W v 1940 przeszedł do Narodowej Organizacji Wojskowej /NOW/ i został przeniesiony do KG NOW w Warszawie, gdzie od VII 1941 pełnił funkcję z-cy por. A. Michałowskiego „Romana” – szefa oddziału organizacyjnego KG NOW. W 1942 nie podporządkował się decyzji Prezydium ZG SN o scaleniu NOW z AK. Po utworzeniu NSZ od IX 1942 pełnił funkcję szefa oddziału ogólno-organizacyjnego KG NSZ, a w I 1943 został także szefem wydziału wojskowego w tzw. Wojennym ZG SN, utworzonym przez secesjonistów z SN. W XII 1943 mianowany ppłk NSZ. W III 1944 podporządkował się decyzji o scaleniu NSZ z AK /7 III 1944/ i zgodnie z warunkami umowy zatwierdzono mu stopień ppłk-a. Od V 1944 szef sztabu KG NSZ, funkcję pełnił także w czasie Powstania Warszawskiego przebywając w dzielnicy Śródmieście-Północ. Warszawę opuścił wraz z ludnością cywilną. Przebywał w Piotrkowie Tryb., potem w Częstochowie. Po połączeniu dawnych oddziałów NOW /scalonych z AK/ i oddziałów NSZ /scalonych z AK/i utworzeniu Narodowego Zjednoczenia Wojskowego na naradzie odbytej w X 1944 w Grodzisku Maz. do V 1945 był szefem sztabu KG NZW. Jednocześnie wchodził w skład wydziału wojskowego ZG SN. W obawie przed aresztowaniem 17 XII 1945 opuścił Polskę i przedostał się do Paryża, gdzie przebywał do 1948, a następnie wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie osiadł na stałe.
    Zmarł 21 XI 1972 w Hudersfield, gdzie został pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Od 1932 był żonaty z Jadwigą z d. Stepan, miał dwie córki: Marię i Ewę.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1939; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik konspiracji warszawskie 1939-1944, t. 3. W-wa 1991; Narodowe Siły Zbrojne. Materiały z sesji naukowej poświęconej historii NSZ. W-wa 1994Z. S. Siemaszko. Narodowe siły Zbrojne. Londyn 1982.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dański Władysław - , por. piech.
    [1909-?], oficer sł. st. piech., por. [1936]
    Ur. 14 II 1909. Po ukończeniu szkoły średniej w 1930 odbywa służbę wojskową od 1930-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, a następnie Podchorążych 1931 – VIII 1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1936. Następnie m. in. d—ca 9 kompanii III baonu 4 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku d-cy 9 kompanii III baonu 4 pp Leg. w składzie 2 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 4 pp Leg.  Od 04 IX 1939 dowodzi plutonem gazowym 4 pp Leg. Walczył w walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej, potem w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik personalny MSWoj. nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )
     
    Daranowski Feliks
     [1902-?], ppor. rez. kaw.[1928]
    Ur. 24 II 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii przy Brygadzie Kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1928 z przydziałem mobilizacyjnym do 18 p. ułanów w Grudziądzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Toruń. W kampanii wrześniowej 1093 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem od 7 IX 1939 szwadronu pieszego 18 p. uł. skierowanego do obrony mostu w Brzuminie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )
     

    Daszewski Jan Kazimierz Michał
     [1915-1942],ppor. sł. st. lot. pilot[ 1938], w PSZ por./ kpt.
    Ur. 5 IV 1915 w Kijowie. Syn Zofii. Ukończył w 1935 gimnazjum. W latach 1935-1936 odbywał przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych piechoty, a od początku 1936 do 1938 w szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 1 X 1938 z przydziałem do 112 Eskadry Myśliwskiej w Warszawie. Brał udział w szeregach 112 eskadry w walkach powietrznych z Niemcami w rejonie Warszawy. 18 IX 1939 ewakuuje się do Rumunii, potem droga morską do Francji., gdzie przebywa w polskiej bazie Lyon-Bron. Przeszedł przeszkolenie na francuskim sprzęcie. Od 17 V 1940 lata w kluczu kpt. T. Opulskiego w Ramorantin. Po klęsce Francji ewakuuje się w VI 1940 do Wlk. Brytanii. Od 2 VIII 1940 zostaje pilotem eskadry „B” w 303 dywizjonie myśliwskim. Uczestniczy w walkach powietrznych z Niemcami w tzw. bitwie o Wlk. Brytanię. 7 IX 1940 w czasie walk zostaje zestrzelony przez niemieckiego myśliwca. Ciężko ranny zdołał się uratować skacząc na spadochronie. Przebywał w szpitalu, skąd wyszedł 27 XII 194o. Po powrocie do dywizjonu uczestniczy w lotach bojowych nad Francję. Od XI 1941 d-ca eskadry „B” w 303 dywizjonie. W dniu 4 IV 1942 wystartował do lotu bojowego nad Francję. W rejonie St. Omer dochodzi do walk z niemieckimi myśliwcami. Zestrzelony w trakcie walki. Nie znaleziono ciała ani szczątków samolotu. Prawdopodobnie zginął w Kanale La Manche.
    Zestrzelił 3 samoloty wroga.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, i innymi medalami.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr3 z 15 X 1938; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie dywizjony lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )
     

    Dawidczyński Stanisław Kazimierz
    [1910-?], por. sł. st. art. [1938]
    Ur. 02 I 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 19310-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 1 pac w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego 1 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 47 dac sformowanego w ramach mobilizacji przez 1pac. Uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )
     

    Dawidziuk Michał
    [1900-?], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 14 VIII 1900. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Bielsk Podlaski. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go do stopnia por. rez. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera gospodarczego II batalionu 80 pp w skaldzie 20 DP. Uczestnik walk na przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąb - Biernacki Stefan - , gen. dyw.
    [1890-1959], członek PDS,legionista, oficer sł. st. WP, gen.dyw. [1931]
    Ur. 07 I 1890 w Gnojnie pow. Błonie, syn Stanisława i Cecylii z Śmiderskich. Ukończył w szkołę handlową w Warszawie, gdzie zdał w 1907 maturę. Następnie odbył studia rolnicze przy Towarzystwie Kursów Naukowych w Warszawie po ukończeniu, których wyjechał do zaboru austriackiego i został asystentem w akademii rolniczej w Dublanach. Od 1 V 1912 był członkiem VIII PDS w Dublanach. Ukończył kurs podoficerski i szkołę podchorążych PDS uzyskując 3 VII 1913 stopień podchorążego, potem, ppor. piech. Od 6 VIII 1914 w oddziale J. Piłsudskiego, gdzie dowodził 7 kompanią, potem 4 kompania I baonu. Po jej rozwiązaniu 1 X 1914 mianowany d-cą 1 kompanii I baonu 1 pp LP. 9 X1915 mianowany por. piech. 26 III 1915 został d-cą 3 kompanii V baonu, potem ponownie d-ca 1 kompanii. Brał udział w całej kampanii wojennej I Brygady LP. 7 V 1916 awansowany do stopnia kpt. piech. Podczas bitwy pod Kostiuchnówką dowodził zastępczo I baonem 1 pp LP.W Xi 1916 ponownie dowodzi 1 kompanią 1 pp LP. W V 1917 przydzielony do kursu wyszkoleniowego w Zambrowie, zaś w VI 1917 objął dowództwo baonu 3 pp LP. Po kryzysie przysięgowym od 23 VII 1917 do 2 VIII 1918 był internowany przez Niemców w obozie w Beniaminowie. Po uwolnieniu od VIII do X 1918 był k-dtem POW okręgu V Ciechanów. Od XI 1918 w WP. Od 1 XII 1918 był d-cą batalionu 32 pp. Mianowany 2 XII 1919 mjr sł. st. piech. Od 28 XII 1918 do 8 I 1919 dowodził zastępczo 32 pp, potem do II 1919 d-ca baonu zapasowego 32 pp. Od 28 II 1919 do XII 1919 dowódca 5 pp Leg. Uczestniczył w wyprawie wileńskiej i walkach na froncie litewsko-białoruskim. 01 XI 1919 awansowany na stopień ppłk sł. st. piech. obejmuje dowodzenie I BP Leg., którą dowodzi od XII 1919 do VII 1920. Podczas walk odwrotowych na Ukrainie 1 VII 1920 objął dowództwo 1 DP Leg., którą dowodził do XI 1926. Awansowany do stopnia płk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Po zakończeniu wojny zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu płk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Należał do grona najwybitniejszych dowódców wojny 1919-1920. W 1921 ukończył kurs wyższych dowódców w Rembertowie. Awansowany do stopnia gen. bryg. 1 VII 1923. Podczas przewrotu majowego w 1926 razem z 1 DP Leg. uczestniczył w działaniach po stronie marszałka J. Piłsudskiego. Od 11XI 1926 do XII 1930 był generałem do prac przy Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych, a od 15 XII 1930 do VIII inspektorem armii z siedzibą w Wilnie. Awansowany do stopnia gen. dyw. 1 I 1931. W wojnie obronnej we IX 1939 był d-cą armii odwodowej „Prusy”. Nieudolne dowodzenie doprowadziło do zniszczenia między 5 a 7 IX 1939 jej części w rejonie Piotrkowa Tryb. i Tomaszowa Maz. Po przedostaniu się na prawy brzeg Wisły 11 IX 1939 otrzymał dowództwo Frontu północnego. Energicznie prowadził akcję reorganizacji rozbitych i rozproszonych oddziałów. Po bitwie pod Tomaszowem Lub. 23 IX 1939 upoważnił swego z-cę gen. E. Przedrzymirskiego-Krukowicza do prowadzenia rozmów kapitulacyjnych, które doprowadziły do ustania walk 27 IX 1939. Po rozwiązaniu swego sztabu przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie został aresztowany w Paryżu i osadzony w więzieniu „Santé”. Po zwolnieniu pozostawał w dyspozycji NW WP. Po ewakuacji do Wlk. Brytanii pozostawał od VI 1940 do XI 1940 bez przydziału w obozie Rothesay na wyspie Bute w Szkocji. 11 XI 1940 został zwolniony z wojska zajął się pracą na roli oraz pszczelarstwem. Zmarł 9 II 1959 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Brompton.
    Odznaczony: VM kl. III, IV, i V, KN, Orderem Polonia Restituta kl. II i  III, KW 4x,ZKZ.
    Żonaty z Zofią Sucharzewską miał z nią córkę Zofię /ur.8 VIII 1918/.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski - St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917, T. I. W-wa 2005; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990.
    Ur. 22 V 1901. Ukończył szkołę średnią. W latach 1921-1922 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 71 pp w Zambrowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Długoletni oficer 71 pp, gdzie był m. in. d-cą plutonu, potem kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W latach 1936-1939 d-ca 3 kompanii I batalionu 71 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w Mławskim Baonie Obrony Narodowej. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Modlina i w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po wojnie w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 14 VII 1977.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 87 z 29 VIII 1924; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbek Stefan Jan - , por. piech.
    [1910-1939], oficer sł. st. piech., por. [1935]
    Ur. 10 XII 1910. W 1929 ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem od X 1930 d0 VIII 1932 w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 70 pp w Pleszewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1935. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności kurs specjalistyczny w zakresie łączności. Następnie d-ca plutonu łączności w 70 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził plut. łączności 70 pp w składzie 17 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 70 pp, nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych. Poległ w Łomiankach 22 IX 1939 w czasie przebijania się do Warszawy. Pochowany w Łomiankach.
    Odznaczony pośmiertnie za okazane męstwo na polu walki Krzyżem Walecznych.
    Dziennik personalny MSWoj. nr 9 z 15 VIII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbkowski Mieczysław
    [1880-1946], członek PPS/ZWC, legionista, oficer sł. st. piech. saperów WP, gen. bryg. [1924]
    Ur. 21 V 1880 w Warszawie, syn Adama i Izabeli z Sierzputowskich. W 1900 ukończył w Warszawie techniczną szkołę kolejową, a następnie studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. We Lwowie wstąpił do organizacji „Nieprzejednani”, potem od 1903 do PPS. Na polecenie J. Piłsudskiego w 1904 przerwał studia i wyjechał do Paryża, gdzie ukończył kilkutygodniowy kurs dywersyjny, na którym wykładowcami byli oficerowie japońscy. Po koniec 1904 powrócił do Warszawy, gdzie przystąpił do wstępnych prac przy konstruowaniu bomb. Na polecenie Wydziału Spiskowo-bojowego zorganizował na użytek OB PPS stałe laboratorium do produkowania materiałów wybuchowych. W VIII 1905 przypadkowo aresztowany z bratem Stefanem, po czym zwolniony 6 XI 1905 na postawie amnestii. W XII 1905 wyjechał do Krakowa n pierwszy kurs szkoły bojowej PPS. Potem był instruktorem na następnych kursach. Następnie członek wydziału bojowego. Latem 1906 pełnił funkcję instruktora w okręgu częstochowskim, a w X 1906 wyjechał do Lwowa. Po rozłamie w PPS od XI 1906 członek PPS- Frakcji Rewolucyjnej. Następnie od III do XII 1907 w skaldzie CKR. Jednocześnie kontynuował we Lwowie studia, które ukończył w 1908 uzyskując dyplom inżyniera.
    Uczestniczył w zebraniu założycielskim ZWC we Lwowie w VI 1908. Następnie do końca 1910 był pełnomocnikiem Wydziału Bojowego PPS-Frakcji rewolucyjnej przy Wydziale ZWC. Posiadał oznakę tzw. „parasol”. Od VIII 1914 w oddziale J. Piłsudskiego. Był współorganizatorem i d-cą kompanii saperów 1 pp LP, potem I Brygady LP. 9 X 1914 mianowany por. saperów. Rozkazem Komendy LP z dnia 5 III 1915 mianowany kpt. saperów. Przeszedł cały szlak bojowy I Brygady. 29 IX 1916 przeszedł pod bezpośrednie rozkazy Komendy Legionów. Po kryzysie przysięgowym w LP w VII 1917 został internowany przez Niemców i uwięziony w obozie w Beniaminowie, skąd został wywieziony do obozu w Rastadt, gdzie przebywał od 7XI do 30 XI 1917, potem od 1 XII 1917 w obozie w Werl. W końcu X 1918 powrócił do kraju. W XI 1918 przyjęty do WP i awansowany do stopnia mjr sł. st. saperów z starszeństwem od 12 x 1918. W III 1919 awansowany do stopnia ppłka sł. st. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu płk sł. st. saperów z starszeństwem od 1 VI 1919. W WP był kolejno szefem inżynierii i saperów DOG Warszawa, z-cą inspektora inżynierii i saperów, szefem sekcji inżynierii i saperów MSWoj. Był jednym z najwybitniejszych polskich saperów i współtwórcą jednostek tej broni. W II 1925 awansowany do stopnia gen. bryg. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Z dniem 05 VI 1926 przeniesiony z dyspozycji MSWoj. na stanowisko d-cy 7 DP. W 1927 ukończył III kurs wyższych dowódców w Warszawie. 12 XII 1933 zwolniony ze stanowiska d-cy dywizji. Z dniem 30 IV 1934 przeszedł w stan spoczynku. Mimo to pozostawał nadal w służbie czynnej.
    W latach 1933-1936 był k-dtem głównym Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny i Związku Rezerwistów. Następnie do IX 1939 zajmował stanowisko inspektora saperów i szefa fortyfikacji w Sztabie Głównym WP.
    W czasie kampanii wrześniowej 1939 był naczelnym dowódcą saperów i szefem fortyfikacji w sztabie NW WP. W nocy z 17/18 IX 1939 przekroczył granicę z Rumunią i został internowany w obozie. 08 II 1941 wydany Niemcom przebywał w oflagu VI B w Dössel. Po uwolnieniu wiosną 1945 wyjechał do Francji, gdzie osiedlił się na stałe.
    Zmarł w Nicei 12 II 1946.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN z M, Polonia Restituta kl. 4, KW 4x i ZKZ oraz innymi medalami.
    Żonaty od 1906 z Michaliną Pietkiewiczową, działaczką OB. PPS, miał z nią syna Stefana /1907-1928/.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski –St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. słownik biograficzny, t. I. W-wa 2005.
    Ur. 20 VI 1883 w Warszawie, syn Adama i Izabeli z Sierzputowskich. Po ukończeniu w 1902 szkoły technicznej kolejowej podjął pracę na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Od 1899 uczestniczył w pracach konspiracyjno-niepodległościowych. Od 1902 był członkiem PPS. Prowadził pracę agitacyjną. Od początku 1905 przebywał w Sosnowcu, kierując przerzutem nielegalnej literatury socjalistycznej z Krakowa do Królestwa Polskiego. Zajmował się też zbiórka dynamitu wśród górników Zagłębia Dąbrowskiego i jego transportem do Warszawy. Od IV 1905 przydzielony do pracy w laboratorium PPS prowadzonym przez jego brata Mieczysława. Przypadkowo aresztowany został zwolniony 6 XI 1905 w wyniku amnestii. W III 1906 porzucił pracę na kolei i przeszedł do pracy konspiracyjnej. Aresztowany 28 IX 1906 jako podejrzany o udział w działalności w OB. PPS w V 1907 został zesłany do Berezowa na Syberii, skąd w V 1908 zbiegł i w VI 1908 przedostał się do Lwowa i wstąpił do ZWC. Od połowy 1909 działał na terenie Królestwa Polskiego. Do Lwowa powraca w 1911. Działa w Związku Strzeleckim. W V 1914 przenosi się do Borysławia, gdzie pełni funkcję miejscowego k-dta ZS.
    Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 należał do organizatorów kompanii borysławskiej, następnie służy w oddziale J. Piłsudskiego, potem po reorganizacji w VIII 1914 w 1 pp LP I Brygady LP, gdzie dowodził plutonem, potem z-ca d-cy kompanii saperów. Mianowany 9 X 1914 ppor. sap., a 1 I 1917 por. sap. Przeszedł szlak bojowy brygady.
    W czasie kryzysu legionowego w VII 1917 zwolniony z Legionów i internowany przez Niemców w Beniaminowie, skąd został zwolniony 26 III 1918. Podejmuje działalność w POW. do VII 1918 działa w Warszawie, potem w Borysławiu. Uczestniczył w XI 1918 w rozbrajaniu Austriaków. 30 XI 1918 aresztowany przez Ukraińców, internowany pod Tarnopolem. Uwolniony 6 V 1919 przez oddziały WP, jako przejściowo niezdolny do służby zostaje przeniesiony do rezerwy. Od VII 1920 ponownie w służbie czynnej. Był d-cą kompanii podoficerskiej w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów, kierownikiem fortyfikacji kilku odcinków w komisji fortyfikacyjnej nr 10 nad Wisłą, potem d-cą kompanii zapasowej saperów nr 2 w Dęblinie, a od VIII 1921 d-cą 16 baonu saperów w Dęblinie.
    Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu ppłk sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 28 VIII 1922d-ca 10 psap. Ukończył kursy specjalistyczne. Od XI 1926 do XII 1927 był szefem wydziału saperów w Departamencie V Inżynierii i saperów MSWoj. w 1927 zostaje k-dtem Szkoły Podchorążych Inżynierii. Mianowany 1 I 1928 płk sł. st. sap. z dniem 30 IV 1934 przeniesiony w stan spoczynku. Następnie podejmuje pracę na stanowisku naczelnika wydziału drogowo-budowlanego w dyrekcji Tramwajów w Warszawie. W 1935 wybrany senatorem z m. st. Warszawy, sprawował funkcję jednego z sekretarzy senatu oraz był członkiem komisji budżetowej, administracyjnej i komunikacyjnej. W 1938 został ponownie wybrany senatorem z listy OZN. Piastował w senacie funkcję wicemarszałka.
    Do wojny był szefem warszawskiej organizacji OZN oraz prezesem klubu radnych OZN w radzie miejskiej w Warszawie.
    Był działaczem Związku Legionistów Polskich, członkiem Sądu Honorowego Krzyża i Medalu Niepodległości. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przebywał początkowo w Warszawie. Po 17 IX 1939 opuścił Polskę i przez Rumunię, Jugosławię przedostał się na Środkowy Wschód. Powołany do służby wojskowej jako oficer nadliczbowy, służył w WP na Środkowym Wschodzie. Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 16 XII 1962. Pochowany na cmentarzu Streatham Park.
    Odznaczony: VM kl. 5, Orderem Polonia Restituta kl. 3, KN z M, KW4x, ZKZ.
    Żonaty z Dorotą z d. n/n
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. słownik biograficzny, t. I. W-wa 2005.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbrowska Janina
    - , dr med.

    Dąbrowski Aleksander Marian Józef
    [ 1913-1939],por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 24 X 1913. W latach 1932-1933 w szkole podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1934 z przydziałem do 2 pac w Chełmie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 przebywał na kursie dla d0wódców baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego I dywizjonu 2 pac, a od 21 IX 1939 oficer 2 baterii części I dywizjonu. Uczestnik obrony Modlina. Poległ 27 IX 1939 w Kazuniu. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Antoni Franciszek - ,. mjr dypl.
    [1891-1944], mjr dypl. sł. st. [1928]
    Ur. 17 IX 1891. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 79 pp w Słonimiu, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii, a następnie k-dt obwodowy PW przy 79 pp. awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928. W latach 193-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu MSWoj. w stopniu mjr dypl. sł. st. piech. był oficerem w Państwowym Urzędzie WF i PW skierowany do pracy na stanowisko inspektora terenowego Komendy Głównej Związku Strzeleckiego. Latem 1939 przeniesiony do sztabu Armii „Poznań”, gdzie był oficerem I Oddziału. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznan”. Walczył nad Bzurą, potem po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w kilku oflagach a w końcu w oflagu VI B w Dössel, gdzie poległ 27 IX 1944 od odłamków bomby podczas nalotu samolotów alianckich. Pochowany na cmentarzu obozowym.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN z M, OP5, KW3x
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939.Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbrowski Gracjan Kazimierz
    - , mjr sap.
    [1893-1941], oficer sł. st. sap., mjr[1937]
    Ur. 12 XII 1893 w Warszawie. Uczęszczał do szkoły handlowej w Warszawie, gdzie zdał maturę, a następnie studiował w Instytucie Technologicznym w Tomsku. W 1914 powołany do służby w armii rosyjskiej gdzie odbył w okresie 1914-1915 roczny kurs oficerski w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Petersburgu po ukończeniu, którego został mianowany ppor. sap. i skierowany na front w Galicji wschodniej. Służył w jednostkach saperskich obsługujących kolej. Po koniec 1917 zostaje ranny podczas walk na froncie rumuńskim i odesłany do szpitala w Kijowie. Po zwolnieniu z wojska w 1918 pracował w Kijowie w Związku Fabrykantów Polskich. Po upadku rządu ukraińskiego hetmana Skoropadskiego, jako emisariusz PCK podejmuje starania uwolnienia uwięzionych w Kijowie oficerów polskich z armii hetmańskiej. W wyniku tych starań uwolniono około stu oficerów i odesłano do kraju.
    W I 1919 uciekł z Kijowa przed nadciągającymi bolszewikami i podczas toczącej się wojny polsko-ukraińskiej o Lwów przeszedł granicę i powrócił do kraju. Od 10 II 1910 rozpoczął służbę w WP. Przydzielony do 2 p. sap. na stanowisko d-cy 9 kompanii kolejowej bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Uczestniczy w walkach w grupie gen. Listowskiego pod Brześciem nad Bugiem, Pińskiem i Łunińcem. Podczas walk wraz z swoją kompanią odbudowywał mosty i tory kolejowe m. in. przez rzekę Jasiołdę. W końcu 1919 skierowany na studia do Francji w Éscole Militarie du Genie w Wersalu. W końcu VII 1920 podczas ataków bolszewickich na Warszawę powrócił do kraju i bierze udział w obronie Warszawy. Następnie wyjeżdża do Francji w celu dokończenia studiów. Po powrocie do kraju w 1921 zostaje zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po odbyciu stażu w 1 p. sap. kolejowych służył w tym pułku. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 VII 1923. Przeniesiony do VI Departamentu Wojsk Technicznych MSWoj. w Warszawie na stanowisko referenta, potem do 1928 w Departamencie Inżynierii i saperów MSWoj. W latach 1928-1930 pełnił funkcję z-cy d-cy batalionu mostowego. W latach 1930-1935 był wykładowcą szkolenia saperskiego w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, a od 1936 d-cą Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 25 DP w Kaliszu. Awansowany na stopień mjr sł. st. sap. 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów 25 DP i brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP w składzie Armii „Poznań”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli i przedostał się na Zachód. Skierowany do Samodzielnej Dywizji Strzelców Karpackich, gdzie pełnił funkcje z-cy d-cy saperów dywizji. Uczestniczył w 1941 w walkach pod Tobrukiem. W czasie walk zostaje ranny od odłamków bomby. Podczas ewakuacji do szpitala w Aleksandrii polskim statkiem „Warszawa” 26 XII 1941 zatonął wraz z statkiem storpedowanym przez niemiecki okręt podwodny. 
    Odznaczony: ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001; P. Zarzycki. Batalion mostowy. Pruszków 1996
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbrowski Jan - , kpt. łączn.
    [1907 – 2001?], oficer sł. st. łączności WP, kpt. [1938], w konspiracji żołnierz ZWZ/AK, ps. „Olszyna” , vel Tadeusz Kozłowicz 
    Ur. 10. VI. 1907 we wsi Wola Bierwiecka pow. Radom. W 1921r. ukończył siedmioklasową szkołę powszechną w Jedlińsku. W latach 1921-1927 kształci się w gimnazjum realnym przekształconym w Państwowe Gimnazjum im. Tytusa Chałubińskiego w Radomiu, gdzie w 1927r. zdał egzamin maturalny. W okresie 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od 1928 studiuje na Wydziale Łączności w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Szkołę ukończył w sierpniu 1931. Do stopnia ppor. sł. st. łączności awansowany ze starszeństwem 15 VIII 1930./Rocznik oficerski 1932/. Po ukończeniu szkoły w 1931 otrzymał przydział do 7 batalionu Telegraficznego w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany ze starszeństwem 1 I 1933. W 1933 przeniesiony do kompanii telegraficznej 28 Dywizji Piechoty w Zajezierzu k/ Dęblina, na stanowisko d-cy plutonu, potem d-cy kompanii łączności 28 DP. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy kompanii telefonicznej. Walczy z wrogiem w na szlaku bojowym od Wielunia do Modlina. Bierze udział w walkach odwrotowych. W nocy z 13/14 IX 1939 jego kompania wraz z innymi oddziałami 28. DP weszła do Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywa w obozie jenieckim w Działdowie skąd został zwolniony zgodnie z umową kapitulacyjną, w dniu 25 X 1939. Po zwolnieniu z obozu powraca do Radomia gdzie mieszkała jego żona z synem. Od maja 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Początkowo działa na terenie obwodu radomskiego. Do jego zadań należało prowadzenie nasłuchu radiowego, współpraca przy redagowaniu, wydawaniu i kolportażu biuletynu informacyjnego. W połowie 1942 przeszedł do pracy w Inspektoracie Rejonowym Radom dowodzonym przez mjr-a Zygmunta Żywockiego. Pełni funkcję szefa łączności inspektoratu. Awansowany 3 V1943 do stopnia mjr-a sł. st. łączności. Od sierpnia 1943 do I 1945 Szef Oddziału V K.O. Okręgu Radom-Kielce AK. Po rozwiązaniu w styczniu 1945 działa w strukturach konspiracji poakowskiej DSZ oraz WiN. Poszukiwany przez UB wyjechał na teren Dolnego Śląska. przybranym nazwiskiem Tadeusz Kozłowicz, pracował na stanowisku dyrektora w Państwowych Zakładach Lniarskich w Walimiu k/Wałbrzycha. Aresztowany przez funkcj. UB pod koniec X 1946 w Radomiu, gdy przyjechał odwiedzić żonę i syna. Po przesłuchaniach w kieleckim WUBP został przewieziony do Warszawy i uwięziony w lochach MBP. Po wielomiesięcznym śledztwie w VI. 1947 został skazany przez WSR Warszawa na karę 5 lat więzienia, którą na podstawie amnestii z 22 II 1947 mu darowano. Wyrok został mimo zaskarżenia przez prokuratora w mocy przez NSW. W listopadzie 1947 zwolniony z więzienia. Powraca do rodziny w Radomiu. Jednak jako wróg ludowej demokracji długo nie może znaleźć pracy. Dopiero od końca marca 1948 został zatrudniony w Wydziale Handlu Zagranicznego „Społem” w Radomiu. Po latach przeniesiony do Centrali „Społem” w Warszawie, gdzie pracował do 1957. W tym samym roku kupił samochód i pracował jako taksówkarz. Na początku lat sześćdziesiątych podjął pracę w „Elektromontażu”, gdzie pracował do czasu przejścia na emeryturę w 1973. Czynnie pracuje społecznie. Jest sekretarzem Głównej Komisji Naczelnej NOT, działaczem Środowiska „Obrońców Modlina” i Środowiska żołnierzy wojsk łączności. Od 1990 członek ŚZŻAK oraz Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego.
    W 1990 awansowany Rozkazem MON nr 43 z 1990 do stopnia ppłk-a.
    Zmarł
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Borzobohaty. Jodła.   W-wa 1988;
    Ur. 26 V 1899.Ukończył kurs szkoły podchorążych. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w 7 psk. Przeniesiony po 1925 w stan nieczynny. Powołany ponownie do służby wojskowej i zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 III 1922. Służył w m. in. w 75 pp, potem w 80 pp. W latach 1937-1939 d-ca 7 kompanii III batalionu 80 pp w Słonimiu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 80 pp w składzie 20 DP. Uczestnik walk z Niemcami na pozycjach obronnych w rejonie Mławy, potem przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ

    Rocznik oficerski MSWoj. 1924, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Jerzy - , kpt. piech.
    [1903-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1935]
    Ur. 30 III 1903.Ukończył gimnazjum. W latach 1923-1924 w szkole Podchorążych w Warszawie, a następnie od XI 1924 do VIII 1926 w Oficerskiej szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Następnie pełni różne funkcje w 4 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935 obejmuje dowództwo kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 5 kompanii II baonu 4 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję kwatermistrza 4 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych w kierunku Modlina. Ciężko ranny 20 IX 1939 pod Nowym Dworem przebywał w szpitalu w Warszawie, gdzie zmarł z ran 6 X 1939.
    Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Ludwik
     [1903-?], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 25 VIII 1903. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 57 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził oddziałem w grupie dowodzonej przez gen. Bałachowicza. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Rudolf
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 26 VII 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego II batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Uczestnik walk z Niemcami w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Stanisław Konrad
    [1908-?], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 9 X 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go 1 I 1938 do stopnia por. rez. piech. w 1939 zmobilizowany do wP. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w 360 pp. Uczestnik obrony Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Stefan Michał
     [1909-?],ppor. rez. sap.[1937]
    Ur. 2 IX 1909. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do Batalionu Mostów Kolejowych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy kompanii CKM w Batalionie Mostów Kolejowych. Uczestnik walk z wrogiem na przedpolach Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbrowski Tadeusz Henryk 
    - , kpt. art.
    [1904-?], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 21 v 1904. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 10 pac w Pikulicach k. Przemyśla. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 15 VIII 1929. Następnie d-ca baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W III 1939 przeniesiony do mobilizowanego na terenie DOK IX 20 dac, gdzie objął dowodzenie 1 baterią. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 9 pac 98 dac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 98 dac. Walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Szczepański. 9 Pułk Artylerii ciężkiej. Pruszków 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbrowski Tadeusz
    - , ppłk dr med.
    [1885-?], dr med. ppłk.[1928]
    Ur. 25 II 1885. Ukończył studia medyczne z tytułem doktora medycyny. Uczestnik i wojny  światowej jako lekarz wojskowy. Po wojnie w kraju. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. zdrowia z starszeństwem od 1 VI 1919. Jako oficer 1 bat. sanit. był      z-cą k-dta szpitala rejonowego w Modlinie, potem pracuje jako lekarz w 8 Okręgowym Szpitalu w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk –a sł. zdr. – grupa lekarzy 1 I 1928. Po 1936 przeniesiony w stan spoczynku. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 jak lekarz w szpitalu Ujazdowskim, potem kierownik punktu opatrunkowego.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Teodor Andrzej
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 17 XI 1911. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w Ostrowi Mazowieckiej-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 kompanią CKM II batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach w obronie pozycji nadgranicznych w rejonie Mławy. Potem na przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Władysław
     [1905-1939],ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 12 I 1905. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 18 pp w Skierniewicach. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do mobilizowanego w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie I batalionu 115 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 1 kompanii CKM I batalionu 115 pp rez. w składzie 41 DP Rez. Walczył z Niemcami pod Różanem. Poległ w walce 10 IX 1939 w rejonie Węgrowa. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Węgrowie,.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. Nr 13. Londyn 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Władysław
    [1906-1939], kpt. sł. st. piech. [1939]
    Ur. 27 VI 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie i Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony w 1935 do KOP, skąd zostaje przeniesiony w 1938 do 71 pp w Zambrowie. W latach 1938-1939 d-ca 1 kompanii CKM w I batalionie 71 pp. awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią CKM I batalionu 71 pp w składzie 18 DP. Poległ w walce z Niemcami 11 IX 1939 pod Zambrowem. Pochowany na cmentarzu w Zambrowie.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 13 z 15 VIII 1930;Rocznik oficerski 1932;Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbski - Nerlich Paweł Julian - , kpt. art.
    [1899-1983], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1935], w PSZ płk
    Ur. 29 IV 1899 w Międzyrzeczu Podlaskim, syn Romana i Marii z Gębickich. Po ukończeniu Korpusu Kadetów w Pskowie od 1917 uczył się w Michajłowskiej Szkole Oficerów Artylerii. 07 XI 1917 brał udział w obronie Pałacu Zimowego. W XII 1917 jako podchorąży wstępuje do 1 baterii 1 dak I Korpusu Polskiego gen. J. Dowbor-Muśnickiego. Po rozwiązaniu w VI 1918 I KP przebywał na Podlasiu. W XI 1918 brał udział w rozbrajaniu Niemców w Siedlcach. Następnie służy w 1 Wielkopolskim Dywizjonie Artylerii Konnej przemianowanym na 7 dak. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył wojenny kurs podchorążych artylerii. Awansowany ppor. sł. st. art. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 II 1921. Długoletni oficer 7 dak w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje m. in. oficera zwiadowczego, adiutanta. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Uprawiał hippikę. Brał udział w wielu zawodach hippicznych. Osiągnął wiele sukcesów, był m. in. mistrzem Armii w 1927, wicemistrzem Polski w 1932 i 1934. Był członkiem ekipy olimpijskiej w 1932. Po 1936 pełni funkcję II z-cy d-cy i kwatermistrza 7 dak. W wojnie obronnej we IX 1939 pełnił funkcję oficera zwiadowczego 7 dak. Uczestnik walk nad Bzurą i w Puszczy Kampinoskiej. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli. Przez Węgry dotarł do Francji, potem w VI 1940 do Wlk. Brytanii, gdzie otrzymał przydział do 1 DAL I Brygady w Newport. 
    W 1942 wysłany do Palestyny, gdzie był d-cą dyonu w 2 pal. Z dniem 1 III 1943 awansowany do stopnia majora sł. st. art. zostaje mianowany z-cą d-cy 2 pal II KP. Brał udział w bitwie pod Monte Cassino. Następnie od 6 VI 1944 jako z-ca d-cy 1 pal walczył pod Bolonią. Wnioskowany do awansu na stopień ppłk 21 VII 1944. We IX 1946 ewakuowany z II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1946 osiadł na stałe W Wlk. Brytanii. Pracował w przemyśle. Mianowany przez MON w Londynie płk.
    Zmarł w Londynie 24 I 1983. Pochowany na cmentarzu w Srebrnej Górze k. Damasławka w Wielkopolsce.
    Od 1932 żonaty z Heleną Mieczkowską. Miał syna Romana/ur. 8 II 1933, inż.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11315, KW2x, Krzyżem Monte Cassino, SKZ i innymi medalami.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1969; P. Bauer- B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.Komunikat Związku Artylerzystów Konnych na Obczyźnie, nr 89. Londyn 1983; P. Żaroń. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W--wa 1981
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Decker Roland Gustaw Adolf - , por. art.
    [1910-?],por. sł. st.  art. WP[1938]
    Ur. 19 III 1910.Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne, potem w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 24 pal w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W 1938 przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu artylerii w 79 pp w Słonimiu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem artylerii piechoty 79 pp w składzie 20 DP. Walczy e rejonie Mławy, potem w Modlinie, a od 14 IX 1939 uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Stanisław. Juszkiewicz. Mlwskie Mazowsze w walce 1939-1945.W-wa 1968; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „modlin”1939. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Decowski Jacek - , por. art.
    [1896-1943], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1934]
    Ur. 08 I 1896. Ukończył gimnazjum realne. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 39 pp w Jarosławiu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 VII 1925. Przeniesiony po 1925 do 66 pp w Chełmnie, gdzie dowodził m. in. kompanią. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w CWPiech. w Rembertowie awansowany 1 I 1934do stopnia mjr sł. st. piech. i mianowany d-cą II batalionu w 19 pp we Lwowie. W 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy III batalionu stacjonującego we Lwowie z 26 pp z Gródka Jagiellońskiego, którym dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939 w składzie 5 DP. Uczestniczy w walkach z wrogiem n przedpolach Warszawy, potem w obronie Warszawy, gdzie wyróżnił się męstwem i odwagą na polu walk. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 19139 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, gdzie zmarł 5 VII 1943.
    Odznaczony: VM kl. 5, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada  września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Delinger Stanisław Aleksander - , mjr rez. piech. 
     [1890-+?], por. piech. w st. sp. rez. [1919], po 1930 komisarz  Straży Granicznej/mjr/
    Ur. 8 XI 1890. Uczestnik I wojny światowej. W WP służył w stopniu ppor. w 60 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 60 pp w Ostrowie Wlkp., gdzie pełnił różne funkcje administracyjne. Przeniesiony w stan spoczynku około 1930. Ewidencyjnie podlegał PKU Ciechanów. Do 1939 pracował na stanowisku komisarza /mjr-a/Straży Granicznej w Ciechanowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego w dowództwie odcinka „Warszawa-Wschód” na Pradze oraz oficera łącznikowego do Armii „Modlin”. Uczestnik obrony Warszawy.
    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Delingowski Jan - , dyr.


    Delong Alfred - , por. rez. piech.
    [1902-1939], oficer rez. piech. WP, por. [1939]
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbrowski Janusz
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbkowski Stefan - , gen. bryg.
    [1884-1962], legionista, oficer sł. st. sap., płk [1928], od 1934 w st. sp.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbecki Feliks
    [1901-1977], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 14 XII 1902. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 68 pp we Wrześni. Ewidencyjnie podlegał PKU Konin. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. 19 III 1939. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 68 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 0ficera łączności III baonu 68 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, potem walk odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. Poległ 17 IX 1939 w Brochowie trafiony serią niemieckiego cekaemu. Pochowany w Brochowie. Po wojnie jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dembiński Antoni Stefan - , por. rez. art.
    [1901-1974], dr prawa, oficer rez. art. WP, por. [1935], w konspiracji AK, kpt. [1944], ps. „Andrzej”, „Antoni”, Brat Antoni”, „ 56”, vel Andrzej Zaklika
    Ur. o1 VII 1901 w Szyszczyńcach pow. pińczowski, syn Stefana i Marii Czetwerttyńskiej. W VI 1920 ukończył gimnazjum filologiczne w Warszawie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Od VI 1920 służy ochotniczo w 4 dak i bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1 XII 1920 do 18 III 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Promowany na stopień ppor. art. 1 IV 1921 powraca do służby w 4 dak. W V 1921 zdemobilizowany i przeniesiony do rezerwy. Następnie podejmuje studia na Wydziale rolnym UW w Warszawie, które ukończył w 1925 uzyskując dyplom inż. rolnika. Jednocześnie od 1924 pracuje jako urzędnik, a od 1926 jako kierownik krochmalni i gorzelni w Nosalewie, a od 1931 dyrektor cegielni Białaczowskich Zakładów Ceramicznych. Równocześnie zarządzał majątkiem swego wuja Z. Broel-Platera w Białaczowie w pow. opoczyńskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1935.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako adiutant, a od 11 IX 1939 p. o. d-cy 2 dywizjonu haubic 4 pac 8 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Zwolniony 20 X 1939 z obozu w Działdowie zamieszkał w Warszawie. Od 1940 pracuje jako przedstawiciel firmy „Solvay w Warszawie. Od II 1940 czynny w konspiracji. Początkowo wchodził w skład Kapitanatu „Muszkieterów”, nadzorując działalność kierowanego przez K. Leskiego  kontrwywiadu tej organizacji. Od VIII 1942 w AK, gdzie od VIII 1942 był kierownikiem referatu „992” /Biuro Studiów”/. Mianowany kpt. rez. art. rozkazem KG AK L.400/BP z 3 V 1944.Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po zakończeniu wojny pracował krótko jako urzędnik Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Łodzi, a od końca 1945 pracuje w różnych firmach chemicznych, m. in. 1948-1950 był kierownikiem Mechanicznej Wytwórni Papierów Impregnowanych w Łodzi, a od 1951 w Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie. Aresztowany przez UB 27 III 1954 i skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego m. st. Warszawy z 1 II 1955 na 3 lata więzienia. W 1956 zwolniony i zrehabilitowany. Powrócił do pracy w muzeum. Był także przewodniczącym sekcji muzealnej Zarządu Okręgowego Związku Zawodowego Pracowników Kultury i Sztuki. Od 1968 na emeryturze.
    Zmarł w Warszawie 21 XII 1974.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1922/ i KW.
    Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów artylerii /1914-1921/ Pruszków; Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; M. Bielski. GO Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dembiński Włodzimierz Leon - , płk art. dr 
    [1889-1973], dr. prawa, oficer sł. st. art. WP, płk [1933], PSZ, gen. bryg. [1964]
    Ur. 20 II 1889 w Nowym Siole pow. Cieszanów. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie uzyskując dyplom dr praw. Ukończył szkołę oficerską w armii austriackiej. Po wybuchu i wojny światowej wcielony do armii c. k. walczył na froncie jako oficer art. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej 1918-1919, gdzie od XI 1918 do VI 1919 dowodził baterią w 4 pap. Uczestnik obrony Lwowa. Potem uczestnik wojny polsko –bolszewickiej 1919-1920, gdzie od VI 1919 do 1920 dowodził dyonem 5 pap. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919, potem 1920-1921 d-ca baterii zapasowej art. konnej. Ukończył kurs d-ców szwadronów w Grudziądzu. Od V 1922 do V 1924 dowodził 7 dak w Poznaniu. Następnie od V 1924 do V 1934 d-ca 11 dak w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. st. art. 1 I 1927, a do stopnia płk  sł. st. art. 1 I 1933. Od V 1934 do 1938 d-ca 21 pal w Bielsku. Od 1938 d-ca art. dywizyjnej 28 DP. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej, skąd uciekł i przedostał się do Francji, gdzie wstępuje do WP. Pełni funkcję d-cy art. dywizyjnej 2 dywizji strzelców. Brał udział w kampanii francuskiej w VI 1940. Następnie internowany w Szwajcarii. Od III 1945 w dyspozycji d-cy I Korpusu Polskiego w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 pozostał w Wlk. Brytanii. Mianowany gen. bryg. 1 I 1964.
    Zmarł w Londynie 13 XII 1973. Pochowany na cmentarzu Steatham Park.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dembiński Zbigniew - , por. rez. piech.
    [1898-?],por. rez. piech. WP [1919]
    Ur. 29 VI 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy. Ewidencyjnie podlegał PKU Inowrocław. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 61 pp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 61 pp w składzie 15 DP. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie na stanowisku d-cy 1 kompanii batalionu „Cytadela” zorganizowanego z resztek oddziałów, które przebiły się do Warszawy. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Demciuch Leon - , kpt. dr wet. 
    [1901-1973], kpt. dr wet. sł. st. WP [1936]
    Ur. 14 II 1901. Po ukończeniu gimnazjum studiował weterynarię uzyskując dyplom dr weterynarii. Po ukończeniu szkoły podchorążych promowany na stopień ppor. sł. st. – grupa lekarzy weterynarii 1 VII 1925. Służył na stanowisku lek. weterynarii w 7 psk w Biedrusku. Awansowany do stopnia por. 1 I 1933 a do stopnia kpt. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym brygady, walczył z Niemcami nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych i w obronie Warszawy. Od 23 IX 1939 lekarz weterynarii Zbiorowej Brygady Kawalerii. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Zmarł 6 IX 1973 w Londynie.
    Odznaczony: SKZ
    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Demel Franciszek Włodzimierz - , ppłk dypl.
    [1896-1976], legionista, oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1936], W ZWZ, ps. „Heczka”
    Ur. 19 XI 1896. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1912 członek Związku Strzeleckiego. Od VIII 1914 służył w IV baonie LP. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 zwolniony z LP, a we IX 1917 wcielony do armii austriackiej. Od początku 1918 działał w POW. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1920-1922 d-ca kompanii w 32 pp. W okresie X 1923-X 1925 słuchacz MSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu MSWoj. służył jako oficer w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Awansowany do stopnia mjr SG 1 I 1929. Od 1929 kierownik referatu operacyjnego w Oddziale III Sztabu Głównego, od 1930 w Oddziale II Sztabu Głównego WP, gdzie pełnił funkcję kierownika referatu, potem szefa wydziału. Od 7 XI 1933 do 25 IX 1935 d-ca I batalionu w 3o pp. Następnie od IX 1935 oficer do prac, potem II oficer, a następnie I oficer Sztabu w Inspektoracie Armii na „Odcinku Polesie”. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 oficer do zleceń d-cy Frontu Południowego gen. K. Sosnkowskiego. Po przekroczeniu granicy przez Węgry przedostał się do Francji. Od XI 1939 w Komendzie Głównej ZWZ w Paryżu, gdzie w okresie od I-VI 1940 pełnił funkcję z-cy szefa sztabu oraz szefa działu organizacyjnego. W latach 1940-1941 w Oddziale VI Sztabu NW WP. Od 1941 z-ca d-cy batalionu 7 Brygady Kadrowej Strzelców, a od 1943 szef Oddziału III Sztabu NW, potem od 1944 szef Oddziału Wyszkolenia. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. W latach 1944-1945 p. o. d-cy 4 Wołyńskiej Brygady Piechoty w 5 Kresowej Dywizji Piechoty, potem oficer sztabu II Korpusu Polskiego. Po ewakuacji II KP do Wlk. Brytanii zostaje w 1947 zdemobilizowany. Po demobilizacji zamieszkał w Londynie.
    Odznaczony: VM, KN, OP5,SKZ
    Zmarł w Londynie 1976.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 –lecie powstania WSWoj. Warszawie. Londyn 1969; M. Fieldorf – L. Zachęta. Generał „Nil” August Emil Fieldorf. W-wa 1993; K. Sosnkowski. Cieniom września. W-wa 1988;Armia Krajowa. Szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego. Red. K. Komorowski. W-wa 1999.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dendor Kazimierz Michał
    [1913-?], ppor. sł. st. piech. [1936], w PSZ kpt. dypl.
    Ur. 10 IV 1913. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 3 pp Leg. w Jarosławiu. W latach 1938-1939 d-ca oddziału zwiadu 3 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 3 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Brał udział w obronie Modlina. Uniknął niewoli niemieckiej. Następnie w PSZ na Zachodzie. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. W okresie od 15 V 1944-II 1945 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Szkocji. Awansowany do stopnia kpt. dypl. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Tajny Dziennik Personalny Nr 5 z 15 X 1936;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 –lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Denis Kazimierz - , ppor. piech.
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 29 IV 1914. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 59 pp w Inowrocławiu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 5 kompanii II batalionu 59 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 5 kompanii II batalionu 59 pp w skaldzie 15 DP, a po przebiciu się do Warszawy adiutant resztek 59 pułku. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Deorffer Henryka - , dr med.

    Deresiewicz Bogdan Antoni
    [1908-?], mgr, ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 9 VI 1908. Ukończył gimnazjum, a następnie studia wyższe n Uniwersytecie Poznańskim uzyskując dyplom magistra. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 4 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 56 pp w Krotoszynie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 56 pp w składzie 25 DP. Uczestnik walk na Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Brał udział w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; W. Tyczyński. Walki 56 pp w kampanii wrześniowej 1939. Cz. II. WPH nr 3. W-wa 1989; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )
    Urodzony 9.06.1908 r. Września - zmarł 5.03.1982 r. Santa Barbara Calif. przeżył 74 lata.Okupacja ,obóz jeniecki Gross Born, po wojnie emigrował do Stanów Zjednoczonych , żona Catharina ,potomstwa nie posiadał , publicysta i pisarz autor ,,Sarmatii,,
    ( inf. Krzysztof Deresiewicz )
     

    Deskur Feliks Marian - , mjr art.
    [1899-1939], mjr  sł. st. art. WP  [1939]
    Ur. 11 IX 1899.Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył wojenny kurs podchorążych artylerii. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 5 pap, potem 5 pal. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1929. Dowodził m. in. 6 baterią II dywizjonu 5 pal we Lwowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 2 dywizjonem 5 pal w składzie 5 DP. Poległ 8 IX 1939 w Mrozach k. Warszawy podczas bombardowania przez lotnictwo niemieckiej transportu kolejowego wyładującego się na stacji kolejowej w Mrozach.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;P. Zarzycki. 5 Lwowski Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dettloff Włodzimierz
    - , mjr art,
    [1896-1946],mjr sł. st. art. WP [1934]
    Ur. 3 VIII 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1926 służył w 22 pap w Przemyślu. Awansowany na stopień kpt. sł. st. art. 1 VII 1925. Przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie od 26 XI 1926- do 22 I 1927 pełnił funkcję adiutanta szkoły, potem od I 1927 d-ca VI baterii szkolnej. W 1927 przeniesiony do 6 pap w Krakowie na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1934. Przeniesiony do 8 pal w Płocku, gdzie pełnił funkcję kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy pułku. W VIII 1939 w ramach mobilizacji objął dowództwo mobilizowanego przez 8 pal 71 dal armat 75 mm, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VI A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 służył w PSZ, gdzie dowodził 4 Kresowym Pułkiem Artylerii.
    Zmarł w Londynie jesienią 1946.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; S. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Błąd w podanym życiorysie mego dziadka mjr.Włodzimierza Dettloff. Nie zmarł w Londynie,lecz tuż po powrocie do Polski w 1948 roku w Krakowie. Po za tym Oflag w Murnau, to był epizod, dziadek był więziony , po obronie Modlina w Oflag IIc Woldenberg, prawie do końca wojny. Był jednym z wielu, którzy tworzyli słynna Pocztę Obozową. mam zbiór znaczków tej poczty oraz ich katalog wykonany ręcznie.
    inf. Marek Oksza-Klossi 14.06.2016


    Dębek Mieczysław Roman - , ppor. art.
    [1914-?], ppor. sł. st. art. [1937]
    Ur. 11 X 1914. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu w 8 baterii III dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego 2 pal. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 2 pal w składzie 2 DP. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Dębek Wacław Mikołaj (po wojnie: Dembek Wacław Mikołaj)
     [1907-?], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 10 IX 1907. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 27 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Chełm.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 1 baterii 41 dal. Walczył w obronie Warszawy. W czasie walk 18 IX 1939 zostaje ranny.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )
    Po kapitulacji Warszawy jeniec oflagów: Nienburg (1939), Spittal n. Drawą (1939-1940), Woldenberg (1940-1945). Podczas ewakuacji obozu pozostaje w izbie chorych i samodzielnie powraca do Warszawy w lutym 1945 r. Żonaty z narzeczoną sprzed wojny - Jadwigą Kucharską. Dwóch synów: Mirosław i Wiesław. Mieszkał i zmarł w Warszawie 6 lipca 1994 r.
    inf. Wiesław Dembek - 06.11.2011
     
    Dębski Mieczysław -

    Dębski Stefan Józef - , kpt. art.
    [1900-1962], kpt. sł. st. art. WP [1936]
    Ur. 8 X 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1920-1921 w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie. Jako kadet –ochotnik brał udział w okresie V-VI 1921 w III Powstaniu Śląskim. W stopniu kpr. służył w 6 Pułku Pszczyńskim dowodzonym przez kpt. F. Rataja. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 6 pap w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony ok. 1930 do 8 pal w Płocku. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936, po czym przeniesiony do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy baterii. Do 1939 d-ca 2 baterii I dywizjonu 15 pal, którą dowodził w wojnie obronnej we IX 1939 w składzie 15 DP Armii „Pomorze” Uczestnik walk na szlaku bojowym 15 pal. Brał udział w bitwie nad Bzurą, a po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Toruniu, gdzie zmarł w 1962.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Stefan Józef Dębski, syn Zofii z Kubików, imienia ojca nie znam.
    Po bitwie nad Bzurą doprowadził do Warszawy w całości baterię, którą dowodził po rozbiciu jego własnej. Nie zgadza się to z informacją Mariana Porwita, w/g którego żadna bateria 15 PAL nie dotarła do stolicy w komplecie.
    Po wyzwoleniu z oflagu w Woldenbergu służył w WP w Toruniu, kolejno jako major, ppłk, płk artylerii. Był dowódcą artylerii dywizyjnej, nazwy jednostki nie znam. Po 1956 roku (prawdopodobnie w 1960) przeszedł w stan spoczynku.
      Był żonaty dwukrotnie: z Haliną Rościszewską (syn Jerzy jest chyba profesorem Politechniki w Białymstoku) i z Barbarą Narębską, artystką - malarką z Torunia.
      Informacje dot. służby po wojnie znam z rodzinnego przekazu ustnego. 
    inf. Krzysztof Michał Choiński 07.11.2012

    Dęcowski Jacek - , mjr piech.

    Diem Rudolf - , mjr dr med,
    [1896-1986], dr med. mjr sł. st. sanit. [1939]
    Ur. 23 VIII 1896. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował medycynę. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej 1918-1919 i polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył następnie w 1 p. łączności w Warszawie jako podlekarz. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 III 1921. Ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie służył jako lekarz med. w 21 pp w Warszawie. Ukończył kurs w Wojskowym Instytucie Przeciwgazowym. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1931. Następnie m. in. z-ca szefa służby sanitarnej KOP. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. W 1939 odbywał praktykę szpitalną w 1 Okręgowym Szpitalu w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był kierownikiem punktu opatrunkowego na Pradze. Po kapitulacji Warszawy pracował w Szpitalu Ujazdowskim. Jednocześnie działał w konspiracji niepodległościowej. Aresztowany przez gestapo 12 I 1941 i uwięziony na Pawiaku, skąd został 31 I 1941 wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie przebywał do I 1945. Po zajęciu Oświęcimia przez A. Czerwoną w I 1945 odzyskał wolność. W obozie pracował również jako lekarz. Po wojnie mieszkał w Warszawie i pracował w swoim zawodzie.
    Zmarł w Warszawie 12 XI 1986
    Pochowany na cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Bartoszewski. Warszawski pierścień śmierci.       W-wa 1970
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dietrich Edward Stanisław
    [1910-2005],ppor. rez. piech.[1936], w ZWZ/AK por. ps. „Ralf”, „Edward II”, więzień łagrów sowieckich, ppłk w st. sp.
    Ur. 3 V 1910 w Warszawie, syn Emila. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym kursie podchorążych Rezerwy Piechoty 30 DP przy 82 pp w Brześciu nad Bugiem. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. W III 1939 zmobilizowany i wcielony do 80 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy w 2 kompanii CKM II batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach z Niemcami w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy na Pradze. Po kapitulacji Warszawy nie poszedł do niewoli. Mieszkał w Legionowie, gdzie od x 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej na terenie Legionowa. Początkowo w konspiracyjnej organizacji Związek Czynu Zbrojnego, potem po scaleniu od 1941 w ZWZ/AK w Rejonie I Legionowo Obwodu ZWZ/AK Warszawa-Powiat. Do IX 1942 pełnił funkcję d-cy 3 kompanii szkieletowej I batalionu, a od IX 1942 do X 1944 funkcję adiutanta k-dta Rejonu. Jednocześnie instruktor wyszkolenia. Awansowany w 1944 do stopnia por. Po wejściu A. Cz. na teren Legionowa mieszkał w Legionowie, gdzie został aresztowany przez funkcj. NKWD 29 X 1944 w swoim mieszkaniu przy ul. Mickiewicza. Więziony w areszcie NKWD w Wołominie, potem w Sochaczewie, skąd został przewieziony do obozu NKWD 1 Frontu Białoruskiego nr 43 w Przyłęku k. Garwolina. 26 II 1945 wywieziony z Dęblina do obozu NKWD PFŁ nr 0302 w m. Kizieł w obwodzie mołotowskim, gdzie transport więźniów dotarł 13 III 1945. Od 26 X 1945 więziony w obozie nr 346, a od 25 XI 1945 w obozie nr 207 w Krasnokamsku, potem w obozie 58, skąd go odesłano 19 I 1947 do obozu nr 149, a następnie odesłany do obozu nr 281, potem 20 VIII 1947 do obozu nr 312. Repatriowany do Polski 25 VIII 1947. Wieloletni działacz kombatancki. Przewodniczący środowiska kombatanckiego żołnierzy AK „Obroża”. W 1949 awansowany przez MON w Londynie do stopnia kpt. W 1989 współorganizator ŚZŻAK oraz pierwszy prezes Okręgu ŚZŻAK Warszawa-powiat. W 1994 awansowany do stopnia mjr-a, potem do stopnia ppłk-a w st. sp.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13207, ZKZ z M, KAK, pośmiertnie 7 IX2008 KKOOP.
    Zmarł 11 III 2005.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Z. Sawicki. VII Obwód Okręgu Warszawskiego AK „Obroża”. W-wa 1990; Zeszyty historyczne Okręgu Warszawa-powiat ŚZŻAK „Na przedpolu Warszawy” nr 1-10. Internowani na Uralu. W-wa 2005
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dindorf - Ankowicz Franciszek - , gen. bryg.
    [1888-1963], członek PDS, oficer sł. st. piech. WP, gen. bryg. [1938]
    Ur. 3 XII 1888we Lwowie, syn Józefa i Barbary z d. Rydel. W latach 1900-1907 uczęszczał do gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1907 zdał egzamin dojrzałości. W latach 1907-1914 studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. W okresie VIII 1910-VIII 1911 ukończył jednoroczną szkołę oficerską w 5 potem w 3 pułku Obrony Krajowej armii austriackiej. Mianowany w 1913 ppor. art. W latach 1911- 1 VIII 1914 w Polskich Drużynach Strzeleckich, gdzie był d-cą szkoły podchorążych ZS. Po wybuchu i wojny światowej 1 VIII 1914 zmobilizowany do armii austriackiej walczył na froncie rosyjskim jako d-ca plutonu 19 p. Obrony Krajowej. 23 III 1915 dostał się do niewoli rosyjskiej i przebywał w obozie jenieckim do 6 VI 1918. Po uwolnieniu z niewoli od 6 VI 1918 do I 1920 służył w 5 DP Wojska polskiego na Syberii. Dowodził kompanią potem baonem 1 p. strzelców. Awansowany do stopnia kpt. piech. w I 1919. Po kapitulacji 5 DP w I 1920 w niewoli bolszewickiej, skąd udało mu się uciec do Harbinu, gdzie od II 1920 był d-cą Legii Oficerskiej. Awansowany do stopnia mjr w 1920. Po powrocie do Polski służy w WP. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 na stanowisku     d-cy 1 Syberyjskiego pp, przemianowanego później na 82 pp, którym dowodził od 18 VII 1920 do 1 IV 1927. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 15 VIII 1922, a do stopnia płk 15 VIII 1924. Jednocześnie w okresie od XI 1921-II 1922 ukończył w Rembertowie kurs dla d-ców pułków, a w V 1925 kurs w Centralnej Szkole Strzelania w Toruniu. Od 1 IV 1927 do X 1937 był d-cą piechoty dywizyjnej 30 DP w Kobryniu z przerwą od 10 XI 1932-10 VIII 1933 na kurs w centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Od X 1937 dowodził 10 DP w Łodzi, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Armii „Łódź”. Mianowany gen. bryg. 19 III 1938. Od 3 IX 1939 dowodził GO „Sieradz”. 10 IX 1939 przebił się z częścią 10 DP do Warszawy. Następnie skierowany na Lubelszczyznę uczestniczył w bitwie pod Tomaszowem Lub., gdzie dowodził GO swego imienia. Po kapitulacji 27 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z obozu 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie wstąpił do II KP we Włoszech. Następnie po krótkim pobycie w II KP wyjechał do Wlk. Brytanii. Zamieszkał w Londynie, gdzie zmarł 29 IV 1963. Jego prochy zostały przewiezione do Polski i pochowane na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony; VM kl. IV, nr ooo16 i 5, KN, Orderem Polonia Restituta kl. IV, KW 4x, ZKZ z M.
    Żonaty z Eugenią Krzesińską. Miał syna Jerzego – Wojciecha /ur.1925/ architekta zam. w Toronto.
    CAW. VM 65-5603, ap. 372; Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991;L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dmowski Ryszard
    - , por. kaw.
    [1911-1939], por. sł. st. kaw. WP[1938]
    Ur. 10 III 1911 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 9 X 1932- VIII 1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 26 p. ułanów w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Następnie d-ca 1 plutonu w III szwadronie 26 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 plutonem III szwadronu 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczy z Niemcami pod Działdowem, Lidzbarkiem Warmińskim, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dowodzi zmotoryzowanym plutonem pionierów Krakowskiej Brygady Kawalerii.
    Poległ 23 IX 1939 w bitwie z Niemcami pod Krasnobrodem.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dziennik Personalny Nr 12 z 15 VIII 1934; Zarys historii Szkoły podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dmuchowski Stanisław
    - , ppor. art. 
    [1916-?],ppor. sł. st. art. WP[1939
    Ur. w 1916. Po ukończeniu gimnazjum w okresie 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unifikacyjne. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 1 paplot. Przydzielony na stanowisko d-cy 107 plutonu art. plot dział 40 mm w grupie „Mosty”. Brał udział w obronie Warszawy. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. rozkazem NW WP z 13 IX 1939 z starszeństwem od 1 VIII 1939.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dobiński Stanisław
    - , ppor. rez. piech. dr
    [1909-1939],doc. dr, ppor. rez. piech. WP, [1935]
    Ur. 20 I 1909. W okresie międzywojennym ukończył gimnazjum, potem wyższe studia uzyskując tytuł dr-a. Do 1939 był pracownikiem naukowym /docentem/Uniwersytetu Poznańskiego w Poznaniu. Ukończył kurs Podchorążych Piechoty Rezerwy 14 DP przy 57 pp w Poznaniu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 68 pp we Wrześni. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 68 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 4 kompanii w II baonie 68 pp w składzie 17 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem po przebiciu się do Warszawy, uczestniczy w jej obronie. Poległ w obronie Warszawy 26 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    Ur. 18 IV 1911. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 pac w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Płońsk.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 5 baterii armat 155 mm 2 pac. Walczył z wrogiem n przedpolach Warszawy i w jej obronie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dobrowolski Dymitr
    [1905-?], lekarz med. kpt. sł. st. sanit. [1939]
    Ur. 5VI 1905. Ukończył studia medyczne, a następnie Szkolę Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 VII 1934 z przydziałem do 3 batalionu Strzelców w Rembertowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936, a do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanitarnego 3 batalionu strzelców. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dobrowolski Henryk Tadeusz - , ppor. rez. piech.
     [1912-1939], ppor. rez. piech. WP[1938]
    Ur. 23 I 1913. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 29 DP przy 76 pp w Grodnie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1939 z przydziałem mobilizacyjnym do 81 pp w Grodnie. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 81 pp w składzie 29 DP. Walczył z Niemcami pod Przysuchą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Poległ po 20 IX 1939 podczas walk w obronie Warszawy. Pochowany na cmentarzu rzymsko-katolickim w Wilanowie/Warszawa/
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dobrowolski Stefan - , dypl.
    [1903-1939], oficer dypl. sł. st. piech., kpt.[1934]
    Ur. 10 XI 1903. Uczęszczał do szkoły średniej. Jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczono go KW. Po wojnie ukończył gimnazjum a następnie w latach 1923 -1925 w Oficerskie Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 VII 1927. W 1930 przeniesiony do służby w Korpusie Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1934 i przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii w 13 pp w Pułtusku. W latach 1937-1939 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Latem 1939 przydzielony na stanowisko kwatermistrza 17 DP w Gnieźnie.
    W wojnie obronnej we IX 1939 uczestniczy na stanowisku kwatermistrza 17DP. Bierze udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 17 DP. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych. Poległ w walce 22 IX 1939 pod Łomiankami w trakcie przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Łomiankach.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 3x.
    Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 DP w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Chocianowicz. w 50-Lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dobrowolski-Doliwa Grzegorz Bolesław
    - , mjr kaw.
    [1898-1952], oficer dypl. sł. st. kaw. WP, mjr. [1933]
    Ur. 09 VI 1898 w Jelizawietgradzie na Ukrainie /Rosja/, syn Bolesława i Teofilii z  Zachanowiczów. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 1917 służył w armii rosyjskiej, gdzie w 1918 ukończył wojenny kurs szkoły oficerskiej kawalerii. Od wiosny 1918 służył w II Korpusie Polskim w Rosji. Brał udział 11 V 1918 w bitwie z Niemcami pod Kaniowem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec i przedostać do Odessy i tam wstępuje do POW. Działa na odcinku wywiadowczym. Po powrocie do kraju w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919, służy w 6 p. ułanów. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 VII 1923. Po 1924 oficer Wydziału IV Biuro Wywiadowcze „Wschód” II Oddziału Sztabu Generalnego WP. W latach 1927-1930 oficer wywiadu w Mińsku. Po powrocie do kraju w okresie XI 1931-X 1933 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1933. Po ukończeniu WSWoj. otrzymał dyplom oficera dyplomowanego. Po ukończeniu WSWoj. służył w 17 p. ułanów w Lesznie, gdzie był m. in. d-cą szwadronu. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. Następnie przeniesiony na stanowisko I z-cy d-cy 9 p. ułanów w Trembowli, potem kwatermistrz Podolskiej Brygady Kawalerii i na tym stanowisku uczestniczy w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym brygady, z którą przebija się przez Palmiry do Warszawy. Po reorganizacji i utworzeniu 23 IX 1939 z Podolskiej i Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Zbiorczej Brygady Kawalerii pełnił funkcję kwatermistrza tej brygady. Uczestnik Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IV B w Königstein, potem VII A w Murnau, skąd za zgodą gen. J. Rómmla podając się za Ukraińca został zwolniony. Po powrocie do Warszawy włączył się do działalności konspiracyjnej w AK jednak bliższy przydział nie jest znany. Uczestniczył w Powstaniu Warszawskim 1 VIII – 2 X 1944. Aresztowany przez gestapo 22 XI 1944 był więziony początkowo w Krakowie, potem w obozie koncentracyjnym w Gross-Rosen, potem w Mittelbau-Dora, a następnie w Bergen Belsen, skąd został uwolniony 15 IV 1945. Po wojnie przebywał na Zachodzie. Przebywał m. in. w Brukseli, gdzie w połowie 1947 szantażowany przez agentów wywiadu MBP w obawie o uniknięcie represji wobec najbliższych członków rodziny zamieszkałych w Polsce podejmuje współpracę z wywiadem PRL, która była pozorna. Udzielał informacji fałszywych lub błahych. Śledzony przez amerykański kontrwywiad wojskowy CIC. 31 VIII 1949 aresztowany w Norymberdze przyznał się do współpracy z wywiadem PRL, ale z braku dowodów winy zwolniono go i w VII 1950 deportowano do Polski. Po powrocie do Polski zostaje 16 IX 1950 aresztowany przez funkcj. MBP i uwięziony pod zarzutem szpiegostwa. Po ciężkim śledztwie 20 VII 1951 został skazany przez WSR Warszawa, sygn. akt Sr 583/51 na karę śmierci oraz utratę praw na zawsze oraz przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Przewodniczącym WSR był por. Drohomirecki. Podczas rozprawy nie przydzielono mu obrońcy. Na wniosek rewizyjny Naczelnego Prokuratora Wojskowego- NSW w Warszawie 23 VIII 1951 uznając, że niektóre są zbyt niskie uchylił wyrok WSR Warszawa i przekazał do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem WSR Warszawa z 14 IX 1951, sygn. akt Sr 769/51 został ponownie skazany na karę śmierci z art. 7 dek. z 13 o6 1946. Przewodniczącym WSR był por. Gutaker. Postanowieniem NSW w Warszawie z 26 IX 1951 wyrok zostaje utrzymany w mocy. B. Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Zamordowany w więzieniu mokotowskim 12 I 1952.
    W 1957 żona Zofia wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania, lecz NSW oddalił wniosek. Dopiero 24 II 1993 Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego na sesji wyjazdowej w WSG w Olsztynie w wydanym postanowieniu uznał wyrok wydany przez b. WSR w Warszawie za nieważny.
    Odznaczony: KN, KW4x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 –lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;P. Bauer - B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Straceni w polskich więzieniach 1944-1956. Lublin 1994; T. Swat. Przed Bogiem i historią. W-wa.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dobrzański Tadeusz Stefan
    - , kpt. piech.
    [1895-+?], kpt. sł. st. administracji/ z  piech./[1930]
    Ur. 7 IV 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 2 pp Leg. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 2 pp Leg., gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Po 1926 przeniesiony do 40 pp we Lwowie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930. Przeniesiony do grupy oficerów administracyjnych pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego 40 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KN,KW2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty. Pruszków 2007
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dobulewicz Michał
    - , płk dr med.
    [1884-1970], płk dr med. WP [1939]
    Ur. 05 X 1884 w Michaliszkach na Suwalszczyźnie. Ukończył gimnazjum. W latach 1907-1912 studiował w Akademii Wojenno-Medycznej w Petersburgu, gdzie uzyskał dyplom lekarza. Do 1914 pracował jako lekarz-chirurg w klinice chirurgicznej w Petersburgu. Po wybuchu i wojny światowej 1 VIII 1914 powołany do służby w armii rosyjskiej, gdzie był chirurgiem wojskowym. Wojnę zakończył w stopniu kpt. lek. W końcu 1918 powrócił do kraju. Pracował początkowo w Zakładzie Anatomii Prawidłowej Uniwersytetu Warszawskiego. Na początku 1919 wstępuje do WP. Mianowany k-dtem i naczelnym chirurgiem szpitala polowego w Warszawie. Zweryfikowany w 1921 w stopniu mjr z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 przeniesiony do Łodzi z przydziałem do 4 batalionu sanitarnego. Jednocześnie lekarz 10 pap. Pracował też jako chirurg w ubezpieczalni społecznej. Po 1926 pracuje jako  dr med. chirurg – ordynator chirurgii w 4 Szpitalu Okręgowym w Łodzi. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1932, potem do 1939 st. ordynator oddziału chirurgicznego. Do stopnia płk awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach Armii „Łódź”, potem w Warszawie, gdzie pracuje jako chirurg w filii Szpitala Ujazdowskiego. Od XI 1939 pracuje jako ordynator oddziału chirurgii Szpitala Ujazdowskiego. Od 1943 ordynator oddziału chirurgii i dyrektor szpitala w Pruszkowie. Po powstaniu warszawskim niósł pomoc wysiedlonym z Warszawy.
    Po wojnie w 1945 pełni służbę w WP. W stopniu płk był ordynatorem oddziału chirurgicznego Szpitala Okręgowego Nr 1 w Warszawie. Następnie pracował w Toruniu, Łodzi i Zgierzu, potem przez kilkanaście lat pracował jako ordynator w szpitalu w Pabianicach. Po przejściu w 1959 na emeryturę pracował w Miejskiej Poradni Chirurgicznej w Pabianicach.
    Zmarł 17 XII 1970 w Pabianicach.
    Odznaczony: OP 5
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Krzyczkowski. W cieniu Warszawy.      W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dojan-Surówka Jan Edward - , patrz: Surówka-Dojan Jan Edward
     
    Dokurno Ksawery
    [1914-1944],por. sł. st. art. [1939]
    Ur. 19 I 1914. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 15 VIII 1932-30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 23 pp. uł. w Postawach. Od IX 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 baterii I dywizjonu 15 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 15 pal w składzie 15 DP armii „Pomorze”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 15 pal m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Po rozbiciu 15 pal z grupą oficerów i żołnierzy przebił się do Warszawy i walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI B w Dössel, gdzie poległ 27 IX 1944 od wybuchu bomby podczas nalotu samolotów alianckich.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Domański Piotr
    - , ppor. rez. kaw.
    [1907-1939],ppor. rez. kaw. [1934]
    Ur. 31 VII 1907. Ukończył szkołę średnią. W okresie 16 VIII 1930 – 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. ułanów. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. uł. w Augustowie. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 8 DP. Poległ w walce z Niemcami 12 IX 1939 w Zaborowie. Pochowany na  kwaterze wojennej na cmentarzu w Pruszków-Tworki.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Domański Witold Jan - , pchor. piech.

    Domaradzki Adam Zdzisław kpt. piech. -

    [1905–1973], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1939], żołnierz ZWZ /AK, ps. „Don”, Od XI 1944 w WP, mjr [1945]
    Kmdt Obwodu AK Lubartów I 1943 – I 1944 – Okręg Lubelski AK.

    Ur. 27 VII 1905 w Tarnopolu w wielodzietnej rodzinie inteligenckiej (miał 10 braci oficerów WP). Syn Antoniego /nauczyciela/ i Teodory. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał w Tarnopolu do gimnazjum matematyczno-przyrodnicze, gdzie w 1927 uzyskał świadectwo dojrzałości. W okresie od sierpnia 1927 do czerwca 1928 odbywa służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty nr VI w Zaleszczykach, a do sierpnia 1928 odbywał praktyki w 54 pp, następnie od października 1928 do sierpnia 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany 15 VIII 1930 na stopień ppor. sł. st. piechoty z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany o stopnia por. sł. st. 15 VIII 1933. Pełni w 79 pp różne funkcje. W latach 1936-1939 dowódcą 6 kompanii kompani strzeleckiej w II baonie 79 pp. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1939r. W szeregach 79 pp w składzie 20 DP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 jako dowódca 6 kompanii II batalionu. Od pierwszych dni września 1939 walczy w rejonie Mławy, broniąc nadgranicznych pozycji, potem uczestniczy w obronie Modlina, a od 14 IX 1939r. w obronie Warszawy. Od 3 IX 1939 był dowódcą 1 batalionu w 80 pp. Walczył z wrogiem na Pododcinku „Północnym” w rejonie „Elsnerów”. W dniu 16 IX 1939 zostaje ciężko ranny i umieszczony w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, skąd został zabrany przez Niemców w marcu 1940 i umieszczony w obozie jenieckim w Ostrzeszowie k/ Ostrowa Wlkp. W IV 1940 zostaje uznany przez komisję lekarską za inwalidę i ponownie umieszczony w szpitalu, gdzie przebywał do IV 1941r. Po wyjściu ze szpitala z powodów bezpieczeństwa przenosi się na teren pow. lubartowskiego, gdzie rozpoczął pracę jako księgowy w Nadleśnictwie Rawityn. Od 1941 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Współpracował z pismem konspiracyjnym „Nasza Warta”. Od I 1943 do I 1944 pełni funkcję  k-dta Obwodu AK Lubartów. Od II 1943 był wykładowcą na kursie podch. rez. piech. AK. Podpisał ze strony AK umowę scaleniowa z NOW wiosną 1943. W II 1943 utworzono z jego polecenia grupę dywersyjną w obwodzie. Miał kwaterę we wsi Mieczysławki. W połowie XII 1943 inspektor lubelski AK mjr E. Jasiński „Nurt”, „Stefan” ze względu na zły stan zdrowia nakazał mu kilkutygodniowy urlop, a po jego zakończeniu miał się zgłosić do dyspozycji inspektora. Na własną prośbę w VI 1944 objął stanowisko szefa wyszkolenia w sztabie obwodu lubartowskiego AK, funkcję sprawował do września 1944. W XI 1944 zgłosił się w Lublinie do służby w WP. Otrzymał przydział do Rejonowej Komendy Uzupełnień w Jarosławiu. Początkowo przewodniczący komisji poborowej, a następnie kierownik referatu oficerskiego. W lutym 1945 mianowany komendantem RKU w Raciborzu na Śląsku. Awansowany jednocześnie w II 1945 do stopnia mjr. W kwietniu 1946r. jako b. oficer przedwojenny WP został zdemobilizowany i przeniesiony do rezerwy. Powraca z rodziną do Jarosławia i osiadł na stałe. Pracował dorywczo, potem ze względu na stan zdrowia na rencie inwalidzkiej. Ostatnio mieszkał w Jarosławiu przy ul. Dobrzańskiego nr 4.
    Zmarł w Jarosławiu 14 listopada 1973.  Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Był żonaty z Julią Heleną Domaradzką z d. n/n
    Odznaczony za kampanię wrześniową 1939r. VM kl. 5 KW.

    Bracia:
    Domaradzki Antoni Leon kpt. sł. st. piech. WP /27 V 1897-IV 1940/- zamordowany w Katyniu
    Domaradzki Kazimierz Zbigniew, kpt. sł. st.  piech. WP/18 VII 1903-IV 1940/- zamordowany w Katyniu
    Domaradzki Jerzy Stanisław por. sł. st. piech. WP /25 VII 1911-?/, żołnierz AK – Okręg Lublin.

    USC Jarosław. Skrócony akt zgonu nr 497/73; Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006: L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. Warszawa 1985; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; Cz. Gregorowicz- D. Salata. ZWZ-AK w obwodzie lubartowskim 1939-1945. Lublin 1998.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dombek Edward
    - , ppor. rez.
    [1913-?], ppor. rez. piech. WP [1937]

    Ur. 27 IX 1913. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1934-1935 służbę wojskową w 4 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 70 pp w Pleszewie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 69 pp w Gnieźnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Gniezno. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 69 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 kompanii I batalionu 69 pp w składzie 17 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 69 pp m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Od 16 IX 1939 dowodzi 2 kompanią. Podczas przebijania się do Warszawy zostaje w walce z wrogiem 22 IX 1939 ranny w Łomiankach. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Arnswalde, a od V 1942 w oflagu II B w Gross Born. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. w 1947 mieszkał w Choszcznie i pracował w obwodowym Urzędzie Ziemskim jako komisarz ziemski.
    Odznaczony: KW

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dudziński Kazimierz Marian
    - , ppłk piech.
    [1890-+?], ppłk. sł. st. piech. WP[1936]

    Ur. 15 VII 1890. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 14 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sl. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 14 pp, potem po 1922 w 8 pp Leg. w Lublinie, gdzie dowodził m. in. kompanią. W 1924 odkomenderowany do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie, gdzie pełnił funkcję oficera ordynansowego d-cy DOK II, a następnie ponownie w 8 pp Leg. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1928 dowodził batalionem. Po 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu do 80 pp w Słonimiu. Do stopnia ppłk awansowany 1 I 1936. W Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie ukończył kurs dla d-ców pułków. Następnie do wiosny 1939 I z-ca d-cy 79 pp w Słonimiu. Wiosną 1939 mianowany d-cą 78 pp w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 78 pp w składzie 20 DP. Walczy z Niemcami na pozycjach obronnych w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina. Pułkiem dowodził do 13 IX 1939.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, OP5,KW,ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin”1939. W-wa 1987

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dulewicz Wiktor
    [1907-?], por. rez. piech.[1936]

    Ur. 6 I 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 42 pp w Białymstoku. Ewidencyjnie podlegał PKU Białystok. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1936. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 7 kompanii III batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Od 21 IX 1939 d-ca 8 kompanii. Po kapitulacji Warszawy losy n/n.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dunicz Tadeusz
    - . .kpt. art.
    [1905-?], kpt. sł. st. art. WP [1939]

    Ur. 15 X 1905. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 12 pap w Złoczowie. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 24 pap/pal w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony po 1935 do 1 paplot w Warszawie na stanowisko d-cy baterii. W okresie od 13 XI 1937-12 II 1938 przebywał na kursie samochodowym dla oficerów przy 1 paplot. W latach 1938-1939 oficer zwiadowczy 1 paplot. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego w 11 zmotoryzowanym dywizjonie artylerii przeciwlotniczej. Uczestnik walk w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dunin-Marcinkiewicz Mikołaj
    [1916-1982], ppor. art. [1939]

    Ur. w 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1937-1939 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Mianowany ogn. podch. 8 VIII 1939. Przydzielony w VIII 1939 do 1 paplot w Warszawie. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 108 plut. art. plot. w Grupie „Mosty” osłaniającej mosty w Warszawie. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VIII 1939. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w Ostrołęce 22 III 1982.

    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Durski-Trzaska Antoni
    - płk dypl.
    [1895-1982], legionista, oficer dypl. sł. st. art. płk [1928], gen. bryg. [1966].

    Ur. 21 XI 1895 we Lwowie, syn Karola i Anny z Edlbacherów. W latach 1905-1911 uczył się w szkole realnej /korpusu kadetów/, a od 1912 kształci się w Akademii Wojskowo-Technicznej w Mödling. Maturę zdał eksternistycznie w Wiedniu w 1915. Po wybuchu I wojny światowej od 19 X 1914 był oficerem ordynansowym w Komendzie Legionów. Mianowany 21 X 1914 chor. piechoty. Uczestniczył w kampanii w Karpatach. Od 1 I 1915 służy w II dywizjonie artylerii LP walczącym w składzie I Brygady LP. W V 1915 chory przebywał na leczenie w szpitalu rezerwowym nr w Wiedniu, potem w Bratysławie.  Po powrocie do swego dywizjonu został 20 VI 1915 awansowany do stopnia ppor. art. z starszeństwem od 13 I 1915. Od 12 I 1916 był oficerem w baterii artylerii konnej przy dyonie kawalerii rtm. W. Prażmowskiego-Beliny. Od 4 x 1916 dowodził 4 baterią. 1 XII 1916 awansowany na stopień por. Przeszedł cała kampanię wojenną I Brygady LP 1915-1916. Latem 1917 brał aktywny udział w akcji antyprzysięgowej. 7 VII 1917 mianowany d-cą dyonu, a we IX 1917 wcielony do armii austriackiej. Od 3 IX 1917 służył w 19 pstrz., potem od X 1917 w był słuchaczem oficerskiego kursu artyleryjskiego w Pozsony/Bratysławie/, a po ukończeniu kursu od 1 I 1918 służył w 11 pap, a następnie od 22 II 1918 w 158 pap, od 13 VII 1917 w 11 batalionie szturmowym i ponownie od 5 VIII 1918 w 158 pap. Brał udział w walkach na froncie włoskim. Od XI 1918 służy w WP. Od 20 XI 1918 był adiutantem przybocznym NW WP. 13 XII 1918 mianowany kpt. sł. st. art. W IV 1919 uczestniczył w wyprawie wileńskiej. Od 16 VI do 30 XI 1919był słuchaczem wojennego kursu Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Następnie od XII 1919 był d-cą 9 dak, a od 13 III 1920 był d-cą grupy kierowników wyszkolenia Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu. 11 IV 1920 awansowany na stopień ppłk art. Po wojnie od 20 I 1921 był szefem wydziału i kontrolerem oddziału Naczelnej Kontroli Wojskowej. Następnie od 27 V 1921 został szefem sztabu Centralnego Inspektoratu Wyszkolenia Armii. Z dniem 26 VIII 1921 przydzielony do Biura Ścisłej Rady Wojennej. Od 1 XI 1921 do 13 IX 1922 był słuchaczem I kursu doszkalania MSWoj. w Warszawie. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu ppłk sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po ukończeniu kursu od IX 1922 był kierownikiem referatu Oddziału I Sztabu Generalnego WP, potem od 1 IV 193 do III 1926 był attaché wojskowym przy poselstwie polskim w Pradze. P
    o powrocie do kraju od 22 III 1926 pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Generalnego. Od 26 VII 1926do 20 VII 1929 dowodził 1 dak. Awansowany do stopnia płk SG sł. st. art. 1 I 1928. Od 21 VII1929 obejmuje stanowisko szefa sztabu OK. I w Warszawie. W latach 26 VII 1931do 28 V 1937 był d-cą 1 p. szwol. w Warszawie. Następnie od końca V 1937 dowodził 10 BKZmot., ale po niepomyślnym przebiegu manewrów wołyńskich w X 1938 został przeniesiony na stanowisko II d-cy piechoty dywizyjnej 15 DP. W kampanii wrześniowej 1939 walczył w ramach Armii „Pomorze”. Brał udział w walkach nad Bzurą i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał do końca wojny. Po uwolnieniu z oflagu wiosną 1945 osiedlił się we Francji. Mieszkał w polskim domu w Lailly-en Val. Z dniem 11 XI 1966 awansowany przez prezydenta A. Zaleskiego gen. bryg.
    Zmarł  16 V 1982 w Lailly-en Val.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Orderem Polonia Restituta kl.4, KW 4x,ZKZ I innymi medalami.
    Żonaty od II 1923 z Maria Lubiąską. Dzieci nie miał.

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932, R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. I. Warszawa 2005/

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )
     

    Ur. 11 XI 1911. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1932-1933 służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 25 DP przy 29 pp w Kaliszu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 56 pp w Krotoszynie. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 56 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii batalionu marszowego 56 pp w składzie 25 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym batalionu marszowego 56 pp. Uczestnik obrony Modlina. Poległ w rejonie Nowego Dworu 27 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Nowym Dworze.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ur. 2 XII 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 79 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Słonim. Zmobilizowany do WP w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 8 kompanii III batalionu 79 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach z Niemcami pod Mławą, potem na przedpolach Modlina i od 14 IX 1939 w obronie Warszawy na Pradze.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dutkiewicz Stanisław Paweł 
    - kpt. piech.

    [1898-1939], kpt. sł. st. piech. WP[1933]

    Ur. 18 V 1898. W WP od XI 1918. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920 służył w 83 pp, gdzie był d-cą plutonu, potem kompanii. Po 1926 przeniesiony do 15 pp w Dęblinie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1933. Z 15 pp przeniesiony po 1934 do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii w II batalionie 36 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy kwatermistrza 28 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 28 DP. Poległ w walce 12 IX 1939 pod Brwinowem. Pochowany na cmentarzu w Brwinowie.
    + 12 IX 1939 pod Brwinowem
    Odznaczony: MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 6 z 29 IV 1933

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dwornikiewicz Zygmunt Karol
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1934]

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dworzanowski Władysław Marian - ppor.. piech.
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1935]

    Ur. 9 VIII 1907. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 21 pp w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 i 1935. Następnie służy w Batalionie Stołecznym w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta batalionu. Uczestnik walk na przedpolach Warszawy i w jej obronnie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka-k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Batalion stołeczny. Pruszków 2005.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dybek Stanisław
    [1912-?],ppor. rez. piech.[1938]

    Ur. 10 I 1912. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1935-1936 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 2 DP przy 2 pp Leg. w Kielcach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 2 pp Leg. Zmobilizowany w 1939 do WP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 2 plutonu w 1 kompanii CKM 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp Leg. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dylak Tomasz
    - , st. wachm.

    Dymnicki Stefan Leon - , por. art.
    [1911-?], kadet, por. sł. st. art. WP[1936]

    Ur. 12 VIII 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 10 pac w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 7 baterii II dywizjonu 10 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 2 dac w składzie 2 DP Leg. W czasie walk w rejonie Błonie-Ołtarzew zostaje 10 IX 1939 ranny. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie i dowodzi 1 baterią w 3 dywi