<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Obrona Modlina i Warszawy 1939

  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "A - Ć"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "D - G"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "H - J"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "K"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "L - N"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "O - R"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "S - T"
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska na "U - Ż"


  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.
    nazwiska D - G


    Na podstawie książki „Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej” – Ludwika Głowackiego wyd. MON przygotowałem listę imienną osób występującą w Indeksie nazwisk:


    Położenie Armii "Warszawa" w dn. 13 września 1939 r.

    Bardzo proszę o nadsyłanie, celem uzupełnienia informacji, not biograficznych wymienionych osób - stawiz@wp.pl


    LISTA NAZWISK - zawiera 2380 osoby




    Dachtera Franciszek
    [1910-1942], ks. kapelan [1939]
    Ur. 22 IX 1910. Ukończył gimnazjum, potem Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Przed II wojną światową był prefektem Gimnazjum kupieckiego i Szkoły Ogólnokształcącej w Bydgoszczy. Mianowany 1 I 1939 kapelanem rez. WP 1 I 1939. W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję kapelana 62 pp w Bydgoszczy w składzie 15 DP. W czasie walk odwrotowych 17 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX C w Rotenburgu, skąd został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, gdzie był poddawany zbrodniczym doświadczeniom medycznym. Zamordowany w Buchenwaldzie 1 VI 1942.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;St. Podlewski. Wierni Bogu i Ojczyźnie. W-wa 1985; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Daczkowski Czesław
    - , kpt. piech.
    [1897-1939], oficer sł. st. piech., kpt. [1933]
    Ur. 19 XI 1897 we Włocławku, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i POW. Od VIII 1917 w Polskiej Sile Zbrojnej, a od 1919 w WP. Ukończył Centralną Szkołę Podoficerów Piechoty Nr 2 w Biedrusku, potem kurs szkoły podchorążych piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1921. Służył w 36 pp, potem w 78 pp w Baranowiczach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1933. Następnie d-ca kompanii w baonie stołecznym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 kompanią Baonu Stołecznego. Poległ 21 IX 1939 w m. Blizne.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dalecki Józef - , por. sap.
    [1911- 1990], oficer sł. st. sap. WP [1938], w LWP płk inż.
    Ur. 15 VI 1911 w Gonczarach na Nowogródczyźnie. Uczęszczał do Gimnazjum Państwowego typu humanistycznego w Nowogródku, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od IX 1931 do VI 1932 odbywał służbę wojskową w kompanii szkolnej pionierów Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Następnie od IX 1932 w Szkole Podchorążych inżynierii w Warszawie, którą ukończył w 1935. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 X 1934. Po ukończeniu szkoły w 1935 otrzymał przydział do 8 b. sap. w Toruniu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1938 ukończył w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie kurs walki z czołgami. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. Po kursie do V 1939 był d-cą 4 kompanii saperów 8 b. sap. Od V 1939 d-ca 3 zmotoryzowanej kompanii 15 b. saperów 15 DP w Bydgoszczy. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 15 b. saperów w składzie 15 DP od Pomorza, poprzez boje nad Bzurą i Puszczy Kampinoskiej. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji ukrywał się w Warszawie, gdzie został aresztowany przez Niemców 7 XI 1939 i wywieziony do oflagu. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Od V 1945 służy w WP początkowo w stopniu kpt. na stanowisku d-cy kompanii saperów w 7 Brygadzie Inżynieryjno-Budowlanej, potem od 1946 z-cy d-cy 23 batalionu budowlanego. Następnie 1946-1947 był inspektorem samochodowym w DOW 1, potem w latach 1947-1948 d-ca batalionu i k-dt szkoły podoficerskiej w 4 p. sap. awansowany do stopnia mjr-a w 1947. W latach 1938-1953 prowadził szkolenie inżynieryjno-saperskie w Oficerskiej Szkole Artylerii Przeciwlotniczej. W tym okresie czasu awansowany do stopnia ppłk –a sł. st., potem do 1957 starszy wykładowca w Oficerskiej Szkole Artylerii Nr 1. w 1959 ukończył roczny Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, po ukończeniu kursu był d-cą Kursów Doskonalenia Oficerów w Oficerskiej Szkole Wojsk Inżynieryjnych. W latach 1963-1964 był szefem sztabu 12 Brygady Drogowej, a do 1970 jej d-cą. Od 1970-do 1971 w stopniu płk był z-cą d-cy Zgrupowania Wojsk Drogowych i Kolejowych. W 1971 zwolniony ze służby wojskowej.
    Odznaczony: VM kl. V, KW, ZKZ, SKZ.
    Zmarł o4 VI 1990.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki Saperów. W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Damasiewicz Jan - , ppłk art.
    [1895-+?], oficer sł. st. oficer sł. st. art. ppłk [1934]
    Ur. 24 X 1895. W WP od XI 1918. Jako oficer art. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 27 pap, gdzie był d-cą baterii. Przeniesiony w 1927 do 2 dywizjonu pociągów pancernych w Niepołomicach. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1928. Przeniesiony następnie do 1 dywizjonu pociągów pancernych w Legionowie, gdzie pełnił funkcję z-cy d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1934. Następnie d-ca 1 dywizjonu pociągów pancernych. W 1939 mianowano go d-cą 8 pal w Płocku, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. W kampanii wrześniowej 1939 8 pal wspierał działania 8 DP w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina. Od 11 IX 1939 pełni funkcje d-cy artylerii dywizyjnej 8 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 1 z dnia 24 I 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karboński. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Daniec Tadeusz Władysław - , ppłk dypl.
    [1896-+po 1970?], oficer dypl. sł. st. piech. WP, ppłk [1939]
    Ur.2 IX 1896. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 19119-1920. Walczył m. in. na froncie litewsko-białoruskim, gdzie dowodził plutonem i kompanią. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył do 1923 w 85 pp. W okresie X 1923-X 1925 słuchacz MSWoj. W Warszawie. Po ukończeniu MSWoj. był oficerem w sztabie 7 DP w Częstochowie. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. 1 I 1928. W 1931 służył w 63 pp w Toruniu, gdzie dowodził batalionem, potem od IX 1937 do IV 1938 d-ca I batalionu 31 pp. Następnie przeniesiony do sztabu 10 DP w Łodzi na stanowisko szefa sztabu 10 DP. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 początkowo szef sztabu 10 DP, potem szef Oddziału I sztabu w Dowództwie Obrony Warszawy. Od 27 IX 1939 d-ca Pododcinka Południe”. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po wojnie od V 1945 w PSZ na zachodzie. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii potem wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe. Zmarł w latach siedemdziesiątych.
    Odznaczony: KN, KW4x,ZKZ2x,KZWŚL
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Roczniki oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Danilewicz Tadeusz - , piech.
    [1895-1972]oficer sł. st. piech. WP, mjr[1936], żołnierz NOW/NSZ/NZW, ppłk [1944], ps. „Doman”, „Kossak”, „Kuba”, „Łoziński”
    Ur. 21 IX 1895 w Przedrzymicach Małych, pow. Żółkiew, syn Józefa i Wiktorii z d. Buczek. W 1913 ukończył Gimnazjum im. S. Żółkiewskiego w Żółkwi, a od 1913 studiował w akademii Handlowej we Lwowie. Od IX 1915 służy w 58 pp armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską rezerwy, po czym instruktor w batalionie marszowym. Od V 1917 d-ca plutonu, potem kompanii w 58 pp. W XI 1918 podczas przedzierania się do Lwowa aresztowany przez Ukraińców wkrótce zbiegł. Ponownie ujęty 7 XII 1918 był więziony w Kamionce Strumiłowej i Radziechowie, potem od I 1919 w Jazłowcu, gdzie został odbity 7 VI 1919 przez oddziały WP. Od VI 1919 służy w WP, początkowo w Stacji Zbornej Oficerów we Lwowie, a następnie od VII 1919 dowodzi plutonem w 38 pp. W X 1919 przeniesiony do batalionu zapasowego 47 pp. Po ukończeniu kursu taktyki francuskiej w Nowym Dworze dowodził od I 1920 kompanią CKM w 47 pp. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od VII 1920 d-ca kompanii w 12 pp. w czasie walk 2 IX 1920 zostaje ciężko ranny. W V 1921 uznany za niezdolnego do służby wojskowej i od XI 1921 bezterminowo urlopowany. Kontynuował wówczas studia w Akademii Handlowej we Lwowie. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919.
    Ponownie powołany do służby wojskowej we IX 1922. Przydzielony do 6 psp w Samborze, gdzie od X 1922 dowodzi kompanią, a od IX 1923 pełni funkcję oficera administracyjnego pułku, potem od I 1925 d-ca plutonu pionierów. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 15 VIII 1924. W III 1925 przeniesiony do KOP, gdzie był d-ca kompanii i adiutantem 13 Batalionu w Kopyczyńcach w Małopolsce Wschodniej, a od VIII 1925 oficer materiałowy 14 Batalionu KOP w Borszczowie. Od XII 1927 d-ca Kompanii Szkolnej 14 Batalionu KOP, potem od VIII 1928 ponownie d-ca kompanii granicznej 13 Batalionu KOP. W III 1931 przeniesiony do 39 pp w Jarosławiu. Ukończył kurs dla dowódców batalionu w CWP w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1936 i przeniesiony na dowódcę I batalionu w 3 pp Leg. w Jarosławiu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodziu i baonem 3 pp Leg. w składzie 2 DP w Armii „Łódź”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 3 pp Leg., potem w bojach odwrotowych w kierunku Modlina. Od 23 IX 1939 dowodzi 4 Batalionem 132 PP Rez. i walczy w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej, skąd został zwolniony 26 X 1939. Powraca do Jarosławia, gdzie od XI 1939 działa w konspiracyjnej organizacji Narodowo-Ludowa Organizacja wojskowa /NLOW/. Pełnił wówczas funkcje oficera sztabu Komendy Obwodu Jarosław tej organizacji. W v 1940 przeszedł do Narodowej Organizacji Wojskowej /NOW/ i został przeniesiony do KG NOW w Warszawie, gdzie od VII 1941 pełnił funkcję z-cy por. A. Michałowskiego „Romana” – szefa oddziału organizacyjnego KG NOW. W 1942 nie podporządkował się decyzji Prezydium ZG SN o scaleniu NOW z AK. Po utworzeniu NSZ od IX 1942 pełnił funkcję szefa oddziału ogólno-organizacyjnego KG NSZ, a w I 1943 został także szefem wydziału wojskowego w tzw. Wojennym ZG SN, utworzonym przez secesjonistów z SN. W XII 1943 mianowany ppłk NSZ. W III 1944 podporządkował się decyzji o scaleniu NSZ z AK /7 III 1944/ i zgodnie z warunkami umowy zatwierdzono mu stopień ppłk-a. Od V 1944 szef sztabu KG NSZ, funkcję pełnił także w czasie Powstania Warszawskiego przebywając w dzielnicy Śródmieście-Północ. Warszawę opuścił wraz z ludnością cywilną. Przebywał w Piotrkowie Tryb., potem w Częstochowie. Po połączeniu dawnych oddziałów NOW /scalonych z AK/ i oddziałów NSZ /scalonych z AK/i utworzeniu Narodowego Zjednoczenia Wojskowego na naradzie odbytej w X 1944 w Grodzisku Maz. do V 1945 był szefem sztabu KG NZW. Jednocześnie wchodził w skład wydziału wojskowego ZG SN. W obawie przed aresztowaniem 17 XII 1945 opuścił Polskę i przedostał się do Paryża, gdzie przebywał do 1948, a następnie wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie osiadł na stałe.
    Zmarł 21 XI 1972 w Hudersfield, gdzie został pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Od 1932 był żonaty z Jadwigą z d. Stepan, miał dwie córki: Marię i Ewę.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1939; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik konspiracji warszawskie 1939-1944, t. 3. W-wa 1991; Narodowe Siły Zbrojne. Materiały z sesji naukowej poświęconej historii NSZ. W-wa 1994Z. S. Siemaszko. Narodowe siły Zbrojne. Londyn 1982.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dański Władysław - , por. piech.
    [1909-?], oficer sł. st. piech., por. [1936]
    Ur. 14 II 1909. Po ukończeniu szkoły średniej w 1930 odbywa służbę wojskową od 1930-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, a następnie Podchorążych 1931 – VIII 1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1936. Następnie m. in. d—ca 9 kompanii III baonu 4 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku d-cy 9 kompanii III baonu 4 pp Leg. w składzie 2 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 4 pp Leg.  Od 04 IX 1939 dowodzi plutonem gazowym 4 pp Leg. Walczył w walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej, potem w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik personalny MSWoj. nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Daranowski Feliks
     [1902-?], ppor. rez. kaw.[1928]
    Ur. 24 II 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii przy Brygadzie Kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1928 z przydziałem mobilizacyjnym do 18 p. ułanów w Grudziądzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Toruń. W kampanii wrześniowej 1093 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, potem od 7 IX 1939 szwadronu pieszego 18 p. uł. skierowanego do obrony mostu w Brzuminie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Daszewski Jan Kazimierz Michał
     [1915-1942],ppor. sł. st. lot. pilot[ 1938], w PSZ por./ kpt.
    Ur. 5 IV 1915 w Kijowie. Syn Zofii. Ukończył w 1935 gimnazjum. W latach 1935-1936 odbywał przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych piechoty, a od początku 1936 do 1938 w szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 1 X 1938 z przydziałem do 112 Eskadry Myśliwskiej w Warszawie. Brał udział w szeregach 112 eskadry w walkach powietrznych z Niemcami w rejonie Warszawy. 18 IX 1939 ewakuuje się do Rumunii, potem droga morską do Francji., gdzie przebywa w polskiej bazie Lyon-Bron. Przeszedł przeszkolenie na francuskim sprzęcie. Od 17 V 1940 lata w kluczu kpt. T. Opulskiego w Ramorantin. Po klęsce Francji ewakuuje się w VI 1940 do Wlk. Brytanii. Od 2 VIII 1940 zostaje pilotem eskadry „B” w 303 dywizjonie myśliwskim. Uczestniczy w walkach powietrznych z Niemcami w tzw. bitwie o Wlk. Brytanię. 7 IX 1940 w czasie walk zostaje zestrzelony przez niemieckiego myśliwca. Ciężko ranny zdołał się uratować skacząc na spadochronie. Przebywał w szpitalu, skąd wyszedł 27 XII 194o. Po powrocie do dywizjonu uczestniczy w lotach bojowych nad Francję. Od XI 1941 d-ca eskadry „B” w 303 dywizjonie. W dniu 4 IV 1942 wystartował do lotu bojowego nad Francję. W rejonie St. Omer dochodzi do walk z niemieckimi myśliwcami. Zestrzelony w trakcie walki. Nie znaleziono ciała ani szczątków samolotu. Prawdopodobnie zginął w Kanale La Manche.
    Zestrzelił 3 samoloty wroga.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, i innymi medalami.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr3 z 15 X 1938; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie dywizjony lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dawidczyński Stanisław Kazimierz
    [1910-?], por. sł. st. art. [1938]
    Ur. 02 I 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 19310-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 1 pac w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego 1 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 47 dac sformowanego w ramach mobilizacji przez 1pac. Uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dawidziuk Michał
    [1900-?], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 14 VIII 1900. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Bielsk Podlaski. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go do stopnia por. rez. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera gospodarczego II batalionu 80 pp w skaldzie 20 DP. Uczestnik walk na przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąb - Biernacki Stefan - , gen. dyw.
    [1890-1959], członek PDS,legionista, oficer sł. st. WP, gen.dyw. [1931]
    Ur. 07 I 1890 w Gnojnie pow. Błonie, syn Stanisława i Cecylii z Śmiderskich. Ukończył w szkołę handlową w Warszawie, gdzie zdał w 1907 maturę. Następnie odbył studia rolnicze przy Towarzystwie Kursów Naukowych w Warszawie po ukończeniu, których wyjechał do zaboru austriackiego i został asystentem w akademii rolniczej w Dublanach. Od 1 V 1912 był członkiem VIII PDS w Dublanach. Ukończył kurs podoficerski i szkołę podchorążych PDS uzyskując 3 VII 1913 stopień podchorążego, potem, ppor. piech. Od 6 VIII 1914 w oddziale J. Piłsudskiego, gdzie dowodził 7 kompanią, potem 4 kompania I baonu. Po jej rozwiązaniu 1 X 1914 mianowany d-cą 1 kompanii I baonu 1 pp LP. 9 X1915 mianowany por. piech. 26 III 1915 został d-cą 3 kompanii V baonu, potem ponownie d-ca 1 kompanii. Brał udział w całej kampanii wojennej I Brygady LP. 7 V 1916 awansowany do stopnia kpt. piech. Podczas bitwy pod Kostiuchnówką dowodził zastępczo I baonem 1 pp LP.W Xi 1916 ponownie dowodzi 1 kompanią 1 pp LP. W V 1917 przydzielony do kursu wyszkoleniowego w Zambrowie, zaś w VI 1917 objął dowództwo baonu 3 pp LP. Po kryzysie przysięgowym od 23 VII 1917 do 2 VIII 1918 był internowany przez Niemców w obozie w Beniaminowie. Po uwolnieniu od VIII do X 1918 był k-dtem POW okręgu V Ciechanów. Od XI 1918 w WP. Od 1 XII 1918 był d-cą batalionu 32 pp. Mianowany 2 XII 1919 mjr sł. st. piech. Od 28 XII 1918 do 8 I 1919 dowodził zastępczo 32 pp, potem do II 1919 d-ca baonu zapasowego 32 pp. Od 28 II 1919 do XII 1919 dowódca 5 pp Leg. Uczestniczył w wyprawie wileńskiej i walkach na froncie litewsko-białoruskim. 01 XI 1919 awansowany na stopień ppłk sł. st. piech. obejmuje dowodzenie I BP Leg., którą dowodzi od XII 1919 do VII 1920. Podczas walk odwrotowych na Ukrainie 1 VII 1920 objął dowództwo 1 DP Leg., którą dowodził do XI 1926. Awansowany do stopnia płk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Po zakończeniu wojny zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu płk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Należał do grona najwybitniejszych dowódców wojny 1919-1920. W 1921 ukończył kurs wyższych dowódców w Rembertowie. Awansowany do stopnia gen. bryg. 1 VII 1923. Podczas przewrotu majowego w 1926 razem z 1 DP Leg. uczestniczył w działaniach po stronie marszałka J. Piłsudskiego. Od 11XI 1926 do XII 1930 był generałem do prac przy Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych, a od 15 XII 1930 do VIII inspektorem armii z siedzibą w Wilnie. Awansowany do stopnia gen. dyw. 1 I 1931. W wojnie obronnej we IX 1939 był d-cą armii odwodowej „Prusy”. Nieudolne dowodzenie doprowadziło do zniszczenia między 5 a 7 IX 1939 jej części w rejonie Piotrkowa Tryb. i Tomaszowa Maz. Po przedostaniu się na prawy brzeg Wisły 11 IX 1939 otrzymał dowództwo Frontu północnego. Energicznie prowadził akcję reorganizacji rozbitych i rozproszonych oddziałów. Po bitwie pod Tomaszowem Lub. 23 IX 1939 upoważnił swego z-cę gen. E. Przedrzymirskiego-Krukowicza do prowadzenia rozmów kapitulacyjnych, które doprowadziły do ustania walk 27 IX 1939. Po rozwiązaniu swego sztabu przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie został aresztowany w Paryżu i osadzony w więzieniu „Santé”. Po zwolnieniu pozostawał w dyspozycji NW WP. Po ewakuacji do Wlk. Brytanii pozostawał od VI 1940 do XI 1940 bez przydziału w obozie Rothesay na wyspie Bute w Szkocji. 11 XI 1940 został zwolniony z wojska zajął się pracą na roli oraz pszczelarstwem. Zmarł 9 II 1959 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Brompton.
    Odznaczony: VM kl. III, IV, i V, KN, Orderem Polonia Restituta kl. II i  III, KW 4x,ZKZ.
    Żonaty z Zofią Sucharzewską miał z nią córkę Zofię /ur.8 VIII 1918/.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski - St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917, T. I. W-wa 2005; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990.
    Ur. 22 V 1901. Ukończył szkołę średnią. W latach 1921-1922 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 71 pp w Zambrowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Długoletni oficer 71 pp, gdzie był m. in. d-cą plutonu, potem kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W latach 1936-1939 d-ca 3 kompanii I batalionu 71 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w Mławskim Baonie Obrony Narodowej. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Modlina i w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po wojnie w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 14 VII 1977.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 87 z 29 VIII 1924; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbek Stefan Jan - , por. piech.
    [1910-1939], oficer sł. st. piech., por. [1935]
    Ur. 10 XII 1910. W 1929 ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem od X 1930 d0 VIII 1932 w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 70 pp w Pleszewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1935. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Łączności kurs specjalistyczny w zakresie łączności. Następnie d-ca plutonu łączności w 70 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził plut. łączności 70 pp w składzie 17 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 70 pp, nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych. Poległ w Łomiankach 22 IX 1939 w czasie przebijania się do Warszawy. Pochowany w Łomiankach.
    Odznaczony pośmiertnie za okazane męstwo na polu walki Krzyżem Walecznych.
    Dziennik personalny MSWoj. nr 9 z 15 VIII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbkowski Mieczysław
    [1880-1946], członek PPS/ZWC, legionista, oficer sł. st. piech. saperów WP, gen. bryg. [1924]
    Ur. 21 V 1880 w Warszawie, syn Adama i Izabeli z Sierzputowskich. W 1900 ukończył w Warszawie techniczną szkołę kolejową, a następnie studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. We Lwowie wstąpił do organizacji „Nieprzejednani”, potem od 1903 do PPS. Na polecenie J. Piłsudskiego w 1904 przerwał studia i wyjechał do Paryża, gdzie ukończył kilkutygodniowy kurs dywersyjny, na którym wykładowcami byli oficerowie japońscy. Po koniec 1904 powrócił do Warszawy, gdzie przystąpił do wstępnych prac przy konstruowaniu bomb. Na polecenie Wydziału Spiskowo-bojowego zorganizował na użytek OB PPS stałe laboratorium do produkowania materiałów wybuchowych. W VIII 1905 przypadkowo aresztowany z bratem Stefanem, po czym zwolniony 6 XI 1905 na postawie amnestii. W XII 1905 wyjechał do Krakowa n pierwszy kurs szkoły bojowej PPS. Potem był instruktorem na następnych kursach. Następnie członek wydziału bojowego. Latem 1906 pełnił funkcję instruktora w okręgu częstochowskim, a w X 1906 wyjechał do Lwowa. Po rozłamie w PPS od XI 1906 członek PPS- Frakcji Rewolucyjnej. Następnie od III do XII 1907 w skaldzie CKR. Jednocześnie kontynuował we Lwowie studia, które ukończył w 1908 uzyskując dyplom inżyniera.
    Uczestniczył w zebraniu założycielskim ZWC we Lwowie w VI 1908. Następnie do końca 1910 był pełnomocnikiem Wydziału Bojowego PPS-Frakcji rewolucyjnej przy Wydziale ZWC. Posiadał oznakę tzw. „parasol”. Od VIII 1914 w oddziale J. Piłsudskiego. Był współorganizatorem i d-cą kompanii saperów 1 pp LP, potem I Brygady LP. 9 X 1914 mianowany por. saperów. Rozkazem Komendy LP z dnia 5 III 1915 mianowany kpt. saperów. Przeszedł cały szlak bojowy I Brygady. 29 IX 1916 przeszedł pod bezpośrednie rozkazy Komendy Legionów. Po kryzysie przysięgowym w LP w VII 1917 został internowany przez Niemców i uwięziony w obozie w Beniaminowie, skąd został wywieziony do obozu w Rastadt, gdzie przebywał od 7XI do 30 XI 1917, potem od 1 XII 1917 w obozie w Werl. W końcu X 1918 powrócił do kraju. W XI 1918 przyjęty do WP i awansowany do stopnia mjr sł. st. saperów z starszeństwem od 12 x 1918. W III 1919 awansowany do stopnia ppłka sł. st. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu płk sł. st. saperów z starszeństwem od 1 VI 1919. W WP był kolejno szefem inżynierii i saperów DOG Warszawa, z-cą inspektora inżynierii i saperów, szefem sekcji inżynierii i saperów MSWoj. Był jednym z najwybitniejszych polskich saperów i współtwórcą jednostek tej broni. W II 1925 awansowany do stopnia gen. bryg. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Z dniem 05 VI 1926 przeniesiony z dyspozycji MSWoj. na stanowisko d-cy 7 DP. W 1927 ukończył III kurs wyższych dowódców w Warszawie. 12 XII 1933 zwolniony ze stanowiska d-cy dywizji. Z dniem 30 IV 1934 przeszedł w stan spoczynku. Mimo to pozostawał nadal w służbie czynnej.
    W latach 1933-1936 był k-dtem głównym Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny i Związku Rezerwistów. Następnie do IX 1939 zajmował stanowisko inspektora saperów i szefa fortyfikacji w Sztabie Głównym WP.
    W czasie kampanii wrześniowej 1939 był naczelnym dowódcą saperów i szefem fortyfikacji w sztabie NW WP. W nocy z 17/18 IX 1939 przekroczył granicę z Rumunią i został internowany w obozie. 08 II 1941 wydany Niemcom przebywał w oflagu VI B w Dössel. Po uwolnieniu wiosną 1945 wyjechał do Francji, gdzie osiedlił się na stałe.
    Zmarł w Nicei 12 II 1946.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN z M, Polonia Restituta kl. 4, KW 4x i ZKZ oraz innymi medalami.
    Żonaty od 1906 z Michaliną Pietkiewiczową, działaczką OB. PPS, miał z nią syna Stefana /1907-1928/.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski –St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. słownik biograficzny, t. I. W-wa 2005.
    Ur. 20 VI 1883 w Warszawie, syn Adama i Izabeli z Sierzputowskich. Po ukończeniu w 1902 szkoły technicznej kolejowej podjął pracę na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Od 1899 uczestniczył w pracach konspiracyjno-niepodległościowych. Od 1902 był członkiem PPS. Prowadził pracę agitacyjną. Od początku 1905 przebywał w Sosnowcu, kierując przerzutem nielegalnej literatury socjalistycznej z Krakowa do Królestwa Polskiego. Zajmował się też zbiórka dynamitu wśród górników Zagłębia Dąbrowskiego i jego transportem do Warszawy. Od IV 1905 przydzielony do pracy w laboratorium PPS prowadzonym przez jego brata Mieczysława. Przypadkowo aresztowany został zwolniony 6 XI 1905 w wyniku amnestii. W III 1906 porzucił pracę na kolei i przeszedł do pracy konspiracyjnej. Aresztowany 28 IX 1906 jako podejrzany o udział w działalności w OB. PPS w V 1907 został zesłany do Berezowa na Syberii, skąd w V 1908 zbiegł i w VI 1908 przedostał się do Lwowa i wstąpił do ZWC. Od połowy 1909 działał na terenie Królestwa Polskiego. Do Lwowa powraca w 1911. Działa w Związku Strzeleckim. W V 1914 przenosi się do Borysławia, gdzie pełni funkcję miejscowego k-dta ZS.
    Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 należał do organizatorów kompanii borysławskiej, następnie służy w oddziale J. Piłsudskiego, potem po reorganizacji w VIII 1914 w 1 pp LP I Brygady LP, gdzie dowodził plutonem, potem z-ca d-cy kompanii saperów. Mianowany 9 X 1914 ppor. sap., a 1 I 1917 por. sap. Przeszedł szlak bojowy brygady.
    W czasie kryzysu legionowego w VII 1917 zwolniony z Legionów i internowany przez Niemców w Beniaminowie, skąd został zwolniony 26 III 1918. Podejmuje działalność w POW. do VII 1918 działa w Warszawie, potem w Borysławiu. Uczestniczył w XI 1918 w rozbrajaniu Austriaków. 30 XI 1918 aresztowany przez Ukraińców, internowany pod Tarnopolem. Uwolniony 6 V 1919 przez oddziały WP, jako przejściowo niezdolny do służby zostaje przeniesiony do rezerwy. Od VII 1920 ponownie w służbie czynnej. Był d-cą kompanii podoficerskiej w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów, kierownikiem fortyfikacji kilku odcinków w komisji fortyfikacyjnej nr 10 nad Wisłą, potem d-cą kompanii zapasowej saperów nr 2 w Dęblinie, a od VIII 1921 d-cą 16 baonu saperów w Dęblinie.
    Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu ppłk sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 28 VIII 1922d-ca 10 psap. Ukończył kursy specjalistyczne. Od XI 1926 do XII 1927 był szefem wydziału saperów w Departamencie V Inżynierii i saperów MSWoj. w 1927 zostaje k-dtem Szkoły Podchorążych Inżynierii. Mianowany 1 I 1928 płk sł. st. sap. z dniem 30 IV 1934 przeniesiony w stan spoczynku. Następnie podejmuje pracę na stanowisku naczelnika wydziału drogowo-budowlanego w dyrekcji Tramwajów w Warszawie. W 1935 wybrany senatorem z m. st. Warszawy, sprawował funkcję jednego z sekretarzy senatu oraz był członkiem komisji budżetowej, administracyjnej i komunikacyjnej. W 1938 został ponownie wybrany senatorem z listy OZN. Piastował w senacie funkcję wicemarszałka.
    Do wojny był szefem warszawskiej organizacji OZN oraz prezesem klubu radnych OZN w radzie miejskiej w Warszawie.
    Był działaczem Związku Legionistów Polskich, członkiem Sądu Honorowego Krzyża i Medalu Niepodległości. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przebywał początkowo w Warszawie. Po 17 IX 1939 opuścił Polskę i przez Rumunię, Jugosławię przedostał się na Środkowy Wschód. Powołany do służby wojskowej jako oficer nadliczbowy, służył w WP na Środkowym Wschodzie. Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 16 XII 1962. Pochowany na cmentarzu Streatham Park.
    Odznaczony: VM kl. 5, Orderem Polonia Restituta kl. 3, KN z M, KW4x, ZKZ.
    Żonaty z Dorotą z d. n/n
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. słownik biograficzny, t. I. W-wa 2005.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowska Janina
    - , dr med.

    Dąbrowski Aleksander Marian Józef
    [ 1913-1939],por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 24 X 1913. W latach 1932-1933 w szkole podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1934 z przydziałem do 2 pac w Chełmie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 przebywał na kursie dla d0wódców baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego I dywizjonu 2 pac, a od 21 IX 1939 oficer 2 baterii części I dywizjonu. Uczestnik obrony Modlina. Poległ 27 IX 1939 w Kazuniu. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Antoni Franciszek - ,. mjr dypl.
    [1891-1944], mjr dypl. sł. st. [1928]
    Ur. 17 IX 1891. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 79 pp w Słonimiu, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii, a następnie k-dt obwodowy PW przy 79 pp. awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928. W latach 193-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu MSWoj. w stopniu mjr dypl. sł. st. piech. był oficerem w Państwowym Urzędzie WF i PW skierowany do pracy na stanowisko inspektora terenowego Komendy Głównej Związku Strzeleckiego. Latem 1939 przeniesiony do sztabu Armii „Poznań”, gdzie był oficerem I Oddziału. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Poznan”. Walczył nad Bzurą, potem po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w kilku oflagach a w końcu w oflagu VI B w Dössel, gdzie poległ 27 IX 1944 od odłamków bomby podczas nalotu samolotów alianckich. Pochowany na cmentarzu obozowym.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN z M, OP5, KW3x
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939.Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Gracjan Kazimierz
    - , mjr sap.
    [1893-1941], oficer sł. st. sap., mjr[1937]
    Ur. 12 XII 1893 w Warszawie. Uczęszczał do szkoły handlowej w Warszawie, gdzie zdał maturę, a następnie studiował w Instytucie Technologicznym w Tomsku. W 1914 powołany do służby w armii rosyjskiej gdzie odbył w okresie 1914-1915 roczny kurs oficerski w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Petersburgu po ukończeniu, którego został mianowany ppor. sap. i skierowany na front w Galicji wschodniej. Służył w jednostkach saperskich obsługujących kolej. Po koniec 1917 zostaje ranny podczas walk na froncie rumuńskim i odesłany do szpitala w Kijowie. Po zwolnieniu z wojska w 1918 pracował w Kijowie w Związku Fabrykantów Polskich. Po upadku rządu ukraińskiego hetmana Skoropadskiego, jako emisariusz PCK podejmuje starania uwolnienia uwięzionych w Kijowie oficerów polskich z armii hetmańskiej. W wyniku tych starań uwolniono około stu oficerów i odesłano do kraju.
    W I 1919 uciekł z Kijowa przed nadciągającymi bolszewikami i podczas toczącej się wojny polsko-ukraińskiej o Lwów przeszedł granicę i powrócił do kraju. Od 10 II 1910 rozpoczął służbę w WP. Przydzielony do 2 p. sap. na stanowisko d-cy 9 kompanii kolejowej bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Uczestniczy w walkach w grupie gen. Listowskiego pod Brześciem nad Bugiem, Pińskiem i Łunińcem. Podczas walk wraz z swoją kompanią odbudowywał mosty i tory kolejowe m. in. przez rzekę Jasiołdę. W końcu 1919 skierowany na studia do Francji w Éscole Militarie du Genie w Wersalu. W końcu VII 1920 podczas ataków bolszewickich na Warszawę powrócił do kraju i bierze udział w obronie Warszawy. Następnie wyjeżdża do Francji w celu dokończenia studiów. Po powrocie do kraju w 1921 zostaje zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po odbyciu stażu w 1 p. sap. kolejowych służył w tym pułku. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 VII 1923. Przeniesiony do VI Departamentu Wojsk Technicznych MSWoj. w Warszawie na stanowisko referenta, potem do 1928 w Departamencie Inżynierii i saperów MSWoj. W latach 1928-1930 pełnił funkcję z-cy d-cy batalionu mostowego. W latach 1930-1935 był wykładowcą szkolenia saperskiego w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, a od 1936 d-cą Ośrodka Sapersko-Pionierskiego 25 DP w Kaliszu. Awansowany na stopień mjr sł. st. sap. 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy saperów 25 DP i brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP w składzie Armii „Poznań”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli i przedostał się na Zachód. Skierowany do Samodzielnej Dywizji Strzelców Karpackich, gdzie pełnił funkcje z-cy d-cy saperów dywizji. Uczestniczył w 1941 w walkach pod Tobrukiem. W czasie walk zostaje ranny od odłamków bomby. Podczas ewakuacji do szpitala w Aleksandrii polskim statkiem „Warszawa” 26 XII 1941 zatonął wraz z statkiem storpedowanym przez niemiecki okręt podwodny. 
    Odznaczony: ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001; P. Zarzycki. Batalion mostowy. Pruszków 1996
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbrowski Jan - , kpt. łączn.
    [1907 – 2001?], oficer sł. st. łączności WP, kpt. [1938], w konspiracji żołnierz ZWZ/AK, ps. „Olszyna” , vel Tadeusz Kozłowicz 
    Ur. 10. VI. 1907 we wsi Wola Bierwiecka pow. Radom. W 1921r. ukończył siedmioklasową szkołę powszechną w Jedlińsku. W latach 1921-1927 kształci się w gimnazjum realnym przekształconym w Państwowe Gimnazjum im. Tytusa Chałubińskiego w Radomiu, gdzie w 1927r. zdał egzamin maturalny. W okresie 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od 1928 studiuje na Wydziale Łączności w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Szkołę ukończył w sierpniu 1931. Do stopnia ppor. sł. st. łączności awansowany ze starszeństwem 15 VIII 1930./Rocznik oficerski 1932/. Po ukończeniu szkoły w 1931 otrzymał przydział do 7 batalionu Telegraficznego w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany ze starszeństwem 1 I 1933. W 1933 przeniesiony do kompanii telegraficznej 28 Dywizji Piechoty w Zajezierzu k/ Dęblina, na stanowisko d-cy plutonu, potem d-cy kompanii łączności 28 DP. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy kompanii telefonicznej. Walczy z wrogiem w na szlaku bojowym od Wielunia do Modlina. Bierze udział w walkach odwrotowych. W nocy z 13/14 IX 1939 jego kompania wraz z innymi oddziałami 28. DP weszła do Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywa w obozie jenieckim w Działdowie skąd został zwolniony zgodnie z umową kapitulacyjną, w dniu 25 X 1939. Po zwolnieniu z obozu powraca do Radomia gdzie mieszkała jego żona z synem. Od maja 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Początkowo działa na terenie obwodu radomskiego. Do jego zadań należało prowadzenie nasłuchu radiowego, współpraca przy redagowaniu, wydawaniu i kolportażu biuletynu informacyjnego. W połowie 1942 przeszedł do pracy w Inspektoracie Rejonowym Radom dowodzonym przez mjr-a Zygmunta Żywockiego. Pełni funkcję szefa łączności inspektoratu. Awansowany 3 V1943 do stopnia mjr-a sł. st. łączności. Od sierpnia 1943 do I 1945 Szef Oddziału V K.O. Okręgu Radom-Kielce AK. Po rozwiązaniu w styczniu 1945 działa w strukturach konspiracji poakowskiej DSZ oraz WiN. Poszukiwany przez UB wyjechał na teren Dolnego Śląska. przybranym nazwiskiem Tadeusz Kozłowicz, pracował na stanowisku dyrektora w Państwowych Zakładach Lniarskich w Walimiu k/Wałbrzycha. Aresztowany przez funkcj. UB pod koniec X 1946 w Radomiu, gdy przyjechał odwiedzić żonę i syna. Po przesłuchaniach w kieleckim WUBP został przewieziony do Warszawy i uwięziony w lochach MBP. Po wielomiesięcznym śledztwie w VI. 1947 został skazany przez WSR Warszawa na karę 5 lat więzienia, którą na podstawie amnestii z 22 II 1947 mu darowano. Wyrok został mimo zaskarżenia przez prokuratora w mocy przez NSW. W listopadzie 1947 zwolniony z więzienia. Powraca do rodziny w Radomiu. Jednak jako wróg ludowej demokracji długo nie może znaleźć pracy. Dopiero od końca marca 1948 został zatrudniony w Wydziale Handlu Zagranicznego „Społem” w Radomiu. Po latach przeniesiony do Centrali „Społem” w Warszawie, gdzie pracował do 1957. W tym samym roku kupił samochód i pracował jako taksówkarz. Na początku lat sześćdziesiątych podjął pracę w „Elektromontażu”, gdzie pracował do czasu przejścia na emeryturę w 1973. Czynnie pracuje społecznie. Jest sekretarzem Głównej Komisji Naczelnej NOT, działaczem Środowiska „Obrońców Modlina” i Środowiska żołnierzy wojsk łączności. Od 1990 członek ŚZŻAK oraz Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego.
    W 1990 awansowany Rozkazem MON nr 43 z 1990 do stopnia ppłk-a.
    Zmarł
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Borzobohaty. Jodła.   W-wa 1988;
    Ur. 26 V 1899.Ukończył kurs szkoły podchorążych. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w 7 psk. Przeniesiony po 1925 w stan nieczynny. Powołany ponownie do służby wojskowej i zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 III 1922. Służył w m. in. w 75 pp, potem w 80 pp. W latach 1937-1939 d-ca 7 kompanii III batalionu 80 pp w Słonimiu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 80 pp w składzie 20 DP. Uczestnik walk z Niemcami na pozycjach obronnych w rejonie Mławy, potem przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ

    Rocznik oficerski MSWoj. 1924, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Jerzy - , kpt. piech.
    [1903-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1935]
    Ur. 30 III 1903.Ukończył gimnazjum. W latach 1923-1924 w szkole Podchorążych w Warszawie, a następnie od XI 1924 do VIII 1926 w Oficerskiej szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Następnie pełni różne funkcje w 4 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935 obejmuje dowództwo kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 5 kompanii II baonu 4 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję kwatermistrza 4 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych w kierunku Modlina. Ciężko ranny 20 IX 1939 pod Nowym Dworem przebywał w szpitalu w Warszawie, gdzie zmarł z ran 6 X 1939.
    Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Ludwik
     [1903-?], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 25 VIII 1903. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 57 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził oddziałem w grupie dowodzonej przez gen. Bałachowicza. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Rudolf
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 26 VII 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego II batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Uczestnik walk z Niemcami w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Stanisław Konrad
    [1908-?], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 9 X 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go 1 I 1938 do stopnia por. rez. piech. w 1939 zmobilizowany do wP. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w 360 pp. Uczestnik obrony Warszawy.
    Po kapitulacji Warszawy losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Stefan Michał
     [1909-?],ppor. rez. sap.[1937]
    Ur. 2 IX 1909. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do Batalionu Mostów Kolejowych. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy kompanii CKM w Batalionie Mostów Kolejowych. Uczestnik walk z wrogiem na przedpolach Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbrowski Tadeusz Henryk 
    - , kpt. art.
    [1904-?], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 21 v 1904. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 10 pac w Pikulicach k. Przemyśla. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 15 VIII 1929. Następnie d-ca baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W III 1939 przeniesiony do mobilizowanego na terenie DOK IX 20 dac, gdzie objął dowodzenie 1 baterią. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 9 pac 98 dac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 98 dac. Walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Szczepański. 9 Pułk Artylerii ciężkiej. Pruszków 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Tadeusz
    - , ppłk dr med.
    [1885-?], dr med. ppłk.[1928]
    Ur. 25 II 1885. Ukończył studia medyczne z tytułem doktora medycyny. Uczestnik i wojny  światowej jako lekarz wojskowy. Po wojnie w kraju. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. zdrowia z starszeństwem od 1 VI 1919. Jako oficer 1 bat. sanit. był      z-cą k-dta szpitala rejonowego w Modlinie, potem pracuje jako lekarz w 8 Okręgowym Szpitalu w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk –a sł. zdr. – grupa lekarzy 1 I 1928. Po 1936 przeniesiony w stan spoczynku. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 jak lekarz w szpitalu Ujazdowskim, potem kierownik punktu opatrunkowego.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Teodor Andrzej
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 17 XI 1911. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w Ostrowi Mazowieckiej-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 kompanią CKM II batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach w obronie pozycji nadgranicznych w rejonie Mławy. Potem na przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Władysław
     [1905-1939],ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 12 I 1905. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 18 pp w Skierniewicach. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do mobilizowanego w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie I batalionu 115 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 1 kompanii CKM I batalionu 115 pp rez. w składzie 41 DP Rez. Walczył z Niemcami pod Różanem. Poległ w walce 10 IX 1939 w rejonie Węgrowa. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Węgrowie,.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. Nr 13. Londyn 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbrowski Władysław
    [1906-1939], kpt. sł. st. piech. [1939]
    Ur. 27 VI 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie i Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony w 1935 do KOP, skąd zostaje przeniesiony w 1938 do 71 pp w Zambrowie. W latach 1938-1939 d-ca 1 kompanii CKM w I batalionie 71 pp. awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią CKM I batalionu 71 pp w składzie 18 DP. Poległ w walce z Niemcami 11 IX 1939 pod Zambrowem. Pochowany na cmentarzu w Zambrowie.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 13 z 15 VIII 1930;Rocznik oficerski 1932;Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dąbski - Nerlich Paweł Julian - , kpt. art.
    [1899-1983], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1935], w PSZ płk
    Ur. 29 IV 1899 w Międzyrzeczu Podlaskim, syn Romana i Marii z Gębickich. Po ukończeniu Korpusu Kadetów w Pskowie od 1917 uczył się w Michajłowskiej Szkole Oficerów Artylerii. 07 XI 1917 brał udział w obronie Pałacu Zimowego. W XII 1917 jako podchorąży wstępuje do 1 baterii 1 dak I Korpusu Polskiego gen. J. Dowbor-Muśnickiego. Po rozwiązaniu w VI 1918 I KP przebywał na Podlasiu. W XI 1918 brał udział w rozbrajaniu Niemców w Siedlcach. Następnie służy w 1 Wielkopolskim Dywizjonie Artylerii Konnej przemianowanym na 7 dak. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył wojenny kurs podchorążych artylerii. Awansowany ppor. sł. st. art. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 II 1921. Długoletni oficer 7 dak w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje m. in. oficera zwiadowczego, adiutanta. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Uprawiał hippikę. Brał udział w wielu zawodach hippicznych. Osiągnął wiele sukcesów, był m. in. mistrzem Armii w 1927, wicemistrzem Polski w 1932 i 1934. Był członkiem ekipy olimpijskiej w 1932. Po 1936 pełni funkcję II z-cy d-cy i kwatermistrza 7 dak. W wojnie obronnej we IX 1939 pełnił funkcję oficera zwiadowczego 7 dak. Uczestnik walk nad Bzurą i w Puszczy Kampinoskiej. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli. Przez Węgry dotarł do Francji, potem w VI 1940 do Wlk. Brytanii, gdzie otrzymał przydział do 1 DAL I Brygady w Newport. 
    W 1942 wysłany do Palestyny, gdzie był d-cą dyonu w 2 pal. Z dniem 1 III 1943 awansowany do stopnia majora sł. st. art. zostaje mianowany z-cą d-cy 2 pal II KP. Brał udział w bitwie pod Monte Cassino. Następnie od 6 VI 1944 jako z-ca d-cy 1 pal walczył pod Bolonią. Wnioskowany do awansu na stopień ppłk 21 VII 1944. We IX 1946 ewakuowany z II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1946 osiadł na stałe W Wlk. Brytanii. Pracował w przemyśle. Mianowany przez MON w Londynie płk.
    Zmarł w Londynie 24 I 1983. Pochowany na cmentarzu w Srebrnej Górze k. Damasławka w Wielkopolsce.
    Od 1932 żonaty z Heleną Mieczkowską. Miał syna Romana/ur. 8 II 1933, inż.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11315, KW2x, Krzyżem Monte Cassino, SKZ i innymi medalami.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1969; P. Bauer- B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.Komunikat Związku Artylerzystów Konnych na Obczyźnie, nr 89. Londyn 1983; P. Żaroń. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W--wa 1981
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Decker Roland Gustaw Adolf - , por. art.
    [1910-?],por. sł. st.  art. WP[1938]
    Ur. 19 III 1910.Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne, potem w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 24 pal w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W 1938 przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu artylerii w 79 pp w Słonimiu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem artylerii piechoty 79 pp w składzie 20 DP. Walczy e rejonie Mławy, potem w Modlinie, a od 14 IX 1939 uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Stanisław. Juszkiewicz. Mlwskie Mazowsze w walce 1939-1945.W-wa 1968; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „modlin”1939. W-wa 1987.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Decowski Jacek - , por. art.
    [1896-1943], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1934]
    Ur. 08 I 1896. Ukończył gimnazjum realne. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 39 pp w Jarosławiu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 VII 1925. Przeniesiony po 1925 do 66 pp w Chełmnie, gdzie dowodził m. in. kompanią. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w CWPiech. w Rembertowie awansowany 1 I 1934do stopnia mjr sł. st. piech. i mianowany d-cą II batalionu w 19 pp we Lwowie. W 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy III batalionu stacjonującego we Lwowie z 26 pp z Gródka Jagiellońskiego, którym dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939 w składzie 5 DP. Uczestniczy w walkach z wrogiem n przedpolach Warszawy, potem w obronie Warszawy, gdzie wyróżnił się męstwem i odwagą na polu walk. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 19139 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, gdzie zmarł 5 VII 1943.
    Odznaczony: VM kl. 5, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada  września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Delinger Stanisław Aleksander - , mjr rez. piech. 
     [1890-+?], por. piech. w st. sp. rez. [1919], po 1930 komisarz  Straży Granicznej/mjr/
    Ur. 8 XI 1890. Uczestnik I wojny światowej. W WP służył w stopniu ppor. w 60 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 60 pp w Ostrowie Wlkp., gdzie pełnił różne funkcje administracyjne. Przeniesiony w stan spoczynku około 1930. Ewidencyjnie podlegał PKU Ciechanów. Do 1939 pracował na stanowisku komisarza /mjr-a/Straży Granicznej w Ciechanowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego w dowództwie odcinka „Warszawa-Wschód” na Pradze oraz oficera łącznikowego do Armii „Modlin”. Uczestnik obrony Warszawy.
    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Delingowski Jan - , dyr.


    Delong Alfred
    - , por. rez. piech.
    [1902-1939], oficer rez. piech. WP, por. [1939]
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbrowski Janusz
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbkowski Stefan - , gen. bryg.
    [1884-1962], legionista, oficer sł. st. sap., płk [1928], od 1934 w st. sp.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dąbecki Feliks
    [1901-1977], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 14 XII 1902. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 68 pp we Wrześni. Ewidencyjnie podlegał PKU Konin. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. 19 III 1939. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 68 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 0ficera łączności III baonu 68 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk nad Bzurą, potem walk odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. Poległ 17 IX 1939 w Brochowie trafiony serią niemieckiego cekaemu. Pochowany w Brochowie. Po wojnie jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dembiński Antoni Stefan - , por. rez. art.
    [1901-1974], dr prawa, oficer rez. art. WP, por. [1935], w konspiracji AK, kpt. [1944], ps. „Andrzej”, „Antoni”, Brat Antoni”, „ 56”, vel Andrzej Zaklika
    Ur. o1 VII 1901 w Szyszczyńcach pow. pińczowski, syn Stefana i Marii Czetwerttyńskiej. W VI 1920 ukończył gimnazjum filologiczne w Warszawie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Od VI 1920 służy ochotniczo w 4 dak i bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1 XII 1920 do 18 III 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Promowany na stopień ppor. art. 1 IV 1921 powraca do służby w 4 dak. W V 1921 zdemobilizowany i przeniesiony do rezerwy. Następnie podejmuje studia na Wydziale rolnym UW w Warszawie, które ukończył w 1925 uzyskując dyplom inż. rolnika. Jednocześnie od 1924 pracuje jako urzędnik, a od 1926 jako kierownik krochmalni i gorzelni w Nosalewie, a od 1931 dyrektor cegielni Białaczowskich Zakładów Ceramicznych. Równocześnie zarządzał majątkiem swego wuja Z. Broel-Platera w Białaczowie w pow. opoczyńskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1935.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako adiutant, a od 11 IX 1939 p. o. d-cy 2 dywizjonu haubic 4 pac 8 DP. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Zwolniony 20 X 1939 z obozu w Działdowie zamieszkał w Warszawie. Od 1940 pracuje jako przedstawiciel firmy „Solvay w Warszawie. Od II 1940 czynny w konspiracji. Początkowo wchodził w skład Kapitanatu „Muszkieterów”, nadzorując działalność kierowanego przez K. Leskiego  kontrwywiadu tej organizacji. Od VIII 1942 w AK, gdzie od VIII 1942 był kierownikiem referatu „992” /Biuro Studiów”/. Mianowany kpt. rez. art. rozkazem KG AK L.400/BP z 3 V 1944.Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po zakończeniu wojny pracował krótko jako urzędnik Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Łodzi, a od końca 1945 pracuje w różnych firmach chemicznych, m. in. 1948-1950 był kierownikiem Mechanicznej Wytwórni Papierów Impregnowanych w Łodzi, a od 1951 w Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie. Aresztowany przez UB 27 III 1954 i skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego m. st. Warszawy z 1 II 1955 na 3 lata więzienia. W 1956 zwolniony i zrehabilitowany. Powrócił do pracy w muzeum. Był także przewodniczącym sekcji muzealnej Zarządu Okręgowego Związku Zawodowego Pracowników Kultury i Sztuki. Od 1968 na emeryturze.
    Zmarł w Warszawie 21 XII 1974.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1922/ i KW.
    Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów artylerii /1914-1921/ Pruszków; Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; M. Bielski. GO Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dembiński Włodzimierz Leon - , płk art. dr 
    [1889-1973], dr. prawa, oficer sł. st. art. WP, płk [1933], PSZ, gen. bryg. [1964]
    Ur. 20 II 1889 w Nowym Siole pow. Cieszanów. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie uzyskując dyplom dr praw. Ukończył szkołę oficerską w armii austriackiej. Po wybuchu i wojny światowej wcielony do armii c. k. walczył na froncie jako oficer art. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej 1918-1919, gdzie od XI 1918 do VI 1919 dowodził baterią w 4 pap. Uczestnik obrony Lwowa. Potem uczestnik wojny polsko –bolszewickiej 1919-1920, gdzie od VI 1919 do 1920 dowodził dyonem 5 pap. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919, potem 1920-1921 d-ca baterii zapasowej art. konnej. Ukończył kurs d-ców szwadronów w Grudziądzu. Od V 1922 do V 1924 dowodził 7 dak w Poznaniu. Następnie od V 1924 do V 1934 d-ca 11 dak w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. st. art. 1 I 1927, a do stopnia płk  sł. st. art. 1 I 1933. Od V 1934 do 1938 d-ca 21 pal w Bielsku. Od 1938 d-ca art. dywizyjnej 28 DP. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej, skąd uciekł i przedostał się do Francji, gdzie wstępuje do WP. Pełni funkcję d-cy art. dywizyjnej 2 dywizji strzelców. Brał udział w kampanii francuskiej w VI 1940. Następnie internowany w Szwajcarii. Od III 1945 w dyspozycji d-cy I Korpusu Polskiego w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 pozostał w Wlk. Brytanii. Mianowany gen. bryg. 1 I 1964.
    Zmarł w Londynie 13 XII 1973. Pochowany na cmentarzu Steatham Park.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dembiński Zbigniew - , por. rez. piech.
    [1898-?],por. rez. piech. WP [1919]
    Ur. 29 VI 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy. Ewidencyjnie podlegał PKU Inowrocław. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 61 pp. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 61 pp w składzie 15 DP. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie na stanowisku d-cy 1 kompanii batalionu „Cytadela” zorganizowanego z resztek oddziałów, które przebiły się do Warszawy. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Demciuch Leon - , kpt. dr wet. 
    [1901-1973], kpt. dr wet. sł. st. WP [1936]
    Ur. 14 II 1901. Po ukończeniu gimnazjum studiował weterynarię uzyskując dyplom dr weterynarii. Po ukończeniu szkoły podchorążych promowany na stopień ppor. sł. st. – grupa lekarzy weterynarii 1 VII 1925. Służył na stanowisku lek. weterynarii w 7 psk w Biedrusku. Awansowany do stopnia por. 1 I 1933 a do stopnia kpt. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym brygady, walczył z Niemcami nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych i w obronie Warszawy. Od 23 IX 1939 lekarz weterynarii Zbiorowej Brygady Kawalerii. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Zmarł 6 IX 1973 w Londynie.
    Odznaczony: SKZ
    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Demel Franciszek Włodzimierz - , ppłk dypl.
    [1896-1976], legionista, oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1936], W ZWZ, ps. „Heczka”
    Ur. 19 XI 1896. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1912 członek Związku Strzeleckiego. Od VIII 1914 służył w IV baonie LP. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 zwolniony z LP, a we IX 1917 wcielony do armii austriackiej. Od początku 1918 działał w POW. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1920-1922 d-ca kompanii w 32 pp. W okresie X 1923-X 1925 słuchacz MSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu MSWoj. służył jako oficer w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Awansowany do stopnia mjr SG 1 I 1929. Od 1929 kierownik referatu operacyjnego w Oddziale III Sztabu Głównego, od 1930 w Oddziale II Sztabu Głównego WP, gdzie pełnił funkcję kierownika referatu, potem szefa wydziału. Od 7 XI 1933 do 25 IX 1935 d-ca I batalionu w 3o pp. Następnie od IX 1935 oficer do prac, potem II oficer, a następnie I oficer Sztabu w Inspektoracie Armii na „Odcinku Polesie”. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 oficer do zleceń d-cy Frontu Południowego gen. K. Sosnkowskiego. Po przekroczeniu granicy przez Węgry przedostał się do Francji. Od XI 1939 w Komendzie Głównej ZWZ w Paryżu, gdzie w okresie od I-VI 1940 pełnił funkcję z-cy szefa sztabu oraz szefa działu organizacyjnego. W latach 1940-1941 w Oddziale VI Sztabu NW WP. Od 1941 z-ca d-cy batalionu 7 Brygady Kadrowej Strzelców, a od 1943 szef Oddziału III Sztabu NW, potem od 1944 szef Oddziału Wyszkolenia. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. piech. W latach 1944-1945 p. o. d-cy 4 Wołyńskiej Brygady Piechoty w 5 Kresowej Dywizji Piechoty, potem oficer sztabu II Korpusu Polskiego. Po ewakuacji II KP do Wlk. Brytanii zostaje w 1947 zdemobilizowany. Po demobilizacji zamieszkał w Londynie.
    Odznaczony: VM, KN, OP5,SKZ
    Zmarł w Londynie 1976.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 –lecie powstania WSWoj. Warszawie. Londyn 1969; M. Fieldorf – L. Zachęta. Generał „Nil” August Emil Fieldorf. W-wa 1993; K. Sosnkowski. Cieniom września. W-wa 1988;Armia Krajowa. Szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego. Red. K. Komorowski. W-wa 1999.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dendor Kazimierz Michał
    [1913-?], ppor. sł. st. piech. [1936], w PSZ kpt. dypl.
    Ur. 10 IV 1913. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 3 pp Leg. w Jarosławiu. W latach 1938-1939 d-ca oddziału zwiadu 3 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 3 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Brał udział w obronie Modlina. Uniknął niewoli niemieckiej. Następnie w PSZ na Zachodzie. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. W okresie od 15 V 1944-II 1945 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Szkocji. Awansowany do stopnia kpt. dypl. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Tajny Dziennik Personalny Nr 5 z 15 X 1936;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 –lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Denis Kazimierz - , ppor. piech.
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 29 IV 1914. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 59 pp w Inowrocławiu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 5 kompanii II batalionu 59 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 5 kompanii II batalionu 59 pp w skaldzie 15 DP, a po przebiciu się do Warszawy adiutant resztek 59 pułku. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Deorffer Henryka - , dr med.

    Deresiewicz Bogdan Antoni
    [1908-?], mgr, ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 9 VI 1908. Ukończył gimnazjum, a następnie studia wyższe n Uniwersytecie Poznańskim uzyskując dyplom magistra. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 4 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 56 pp w Krotoszynie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 56 pp w składzie 25 DP. Uczestnik walk na Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Brał udział w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; W. Tyczyński. Walki 56 pp w kampanii wrześniowej 1939. Cz. II. WPH nr 3. W-wa 1989; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )
    Urodzony 9.06.1908 r. Września - zmarł 5.03.1982 r. Santa Barbara Calif. przeżył 74 lata.Okupacja ,obóz jeniecki Gross Born, po wojnie emigrował do Stanów Zjednoczonych , żona Catharina ,potomstwa nie posiadał , publicysta i pisarz autor ,,Sarmatii,,
    ( inf. Krzysztof Deresiewicz )
     

    Deskur Feliks Marian 
    - , mjr art.
    [1899-1939], mjr  sł. st. art. WP  [1939]
    Ur. 11 IX 1899.Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył wojenny kurs podchorążych artylerii. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 5 pap, potem 5 pal. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1929. Dowodził m. in. 6 baterią II dywizjonu 5 pal we Lwowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 2 dywizjonem 5 pal w składzie 5 DP. Poległ 8 IX 1939 w Mrozach k. Warszawy podczas bombardowania przez lotnictwo niemieckiej transportu kolejowego wyładującego się na stacji kolejowej w Mrozach.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;P. Zarzycki. 5 Lwowski Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dettloff Włodzimierz
    - , mjr art,
    [1896-1946],mjr sł. st. art. WP [1934]
    Ur. 3 VIII 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1926 służył w 22 pap w Przemyślu. Awansowany na stopień kpt. sł. st. art. 1 VII 1925. Przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie od 26 XI 1926- do 22 I 1927 pełnił funkcję adiutanta szkoły, potem od I 1927 d-ca VI baterii szkolnej. W 1927 przeniesiony do 6 pap w Krakowie na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1934. Przeniesiony do 8 pal w Płocku, gdzie pełnił funkcję kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy pułku. W VIII 1939 w ramach mobilizacji objął dowództwo mobilizowanego przez 8 pal 71 dal armat 75 mm, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VI A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 służył w PSZ, gdzie dowodził 4 Kresowym Pułkiem Artylerii.
    Zmarł w Londynie jesienią 1946.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; S. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dębek Mieczysław Roman
    - , ppor. art.
    [1914-?], ppor. sł. st. art. [1937]
    Ur. 11 X 1914. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu w 8 baterii III dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego 2 pal. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 2 pal w składzie 2 DP. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Dębek Wacław Mikołaj (po wojnie: Dembek Wacław Mikołaj)
     [1907-?], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 10 IX 1907. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 27 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Chełm.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 1 baterii 41 dal. Walczył w obronie Warszawy. W czasie walk 18 IX 1939 zostaje ranny.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )
    Po kapitulacji Warszawy jeniec oflagów: Nienburg (1939), Spittal n. Drawą (1939-1940), Woldenberg (1940-1945). Podczas ewakuacji obozu pozostaje w izbie chorych i samodzielnie powraca do Warszawy w lutym 1945 r. Żonaty z narzeczoną sprzed wojny - Jadwigą Kucharską. Dwóch synów: Mirosław i Wiesław. Mieszkał i zmarł w Warszawie 6 lipca 1994 r.
    inf. Wiesław Dembek - 06.11.2011
     
    Dębski Mieczysław -

    Dębski Stefan Józef
    - , kpt. art.
    [1900-1962], kpt. sł. st. art. WP [1936]
    Ur. 8 X 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1920-1921 w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie. Jako kadet –ochotnik brał udział w okresie V-VI 1921 w III Powstaniu Śląskim. W stopniu kpr. służył w 6 Pułku Pszczyńskim dowodzonym przez kpt. F. Rataja. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 6 pap w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony ok. 1930 do 8 pal w Płocku. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936, po czym przeniesiony do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy baterii. Do 1939 d-ca 2 baterii I dywizjonu 15 pal, którą dowodził w wojnie obronnej we IX 1939 w składzie 15 DP Armii „Pomorze” Uczestnik walk na szlaku bojowym 15 pal. Brał udział w bitwie nad Bzurą, a po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Toruniu, gdzie zmarł w 1962.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Stefan Józef Dębski, syn Zofii z Kubików, imienia ojca nie znam.
    Po bitwie nad Bzurą doprowadził do Warszawy w całości baterię, którą dowodził po rozbiciu jego własnej. Nie zgadza się to z informacją Mariana Porwita, w/g którego żadna bateria 15 PAL nie dotarła do stolicy w komplecie.
    Po wyzwoleniu z oflagu w Woldenbergu służył w WP w Toruniu, kolejno jako major, ppłk, płk artylerii. Był dowódcą artylerii dywizyjnej, nazwy jednostki nie znam. Po 1956 roku (prawdopodobnie w 1960) przeszedł w stan spoczynku.
      Był żonaty dwukrotnie: z Haliną Rościszewską (syn Jerzy jest chyba profesorem Politechniki w Białymstoku) i z Barbarą Narębską, artystką - malarką z Torunia.
      Informacje dot. służby po wojnie znam z rodzinnego przekazu ustnego. 
    inf. Krzysztof Michał Choiński 07.11.2012

    Dęcowski Jacek
    - , mjr piech.

    Diem Rudolf
    - , mjr dr med,
    [1896-1986], dr med. mjr sł. st. sanit. [1939]
    Ur. 23 VIII 1896. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował medycynę. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej 1918-1919 i polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył następnie w 1 p. łączności w Warszawie jako podlekarz. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 III 1921. Ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie służył jako lekarz med. w 21 pp w Warszawie. Ukończył kurs w Wojskowym Instytucie Przeciwgazowym. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1931. Następnie m. in. z-ca szefa służby sanitarnej KOP. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. W 1939 odbywał praktykę szpitalną w 1 Okręgowym Szpitalu w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był kierownikiem punktu opatrunkowego na Pradze. Po kapitulacji Warszawy pracował w Szpitalu Ujazdowskim. Jednocześnie działał w konspiracji niepodległościowej. Aresztowany przez gestapo 12 I 1941 i uwięziony na Pawiaku, skąd został 31 I 1941 wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie przebywał do I 1945. Po zajęciu Oświęcimia przez A. Czerwoną w I 1945 odzyskał wolność. W obozie pracował również jako lekarz. Po wojnie mieszkał w Warszawie i pracował w swoim zawodzie.
    Zmarł w Warszawie 12 XI 1986
    Pochowany na cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Bartoszewski. Warszawski pierścień śmierci.       W-wa 1970
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dietrich Edward Stanisław
    [1910-2005],ppor. rez. piech.[1936], w ZWZ/AK por. ps. „Ralf”, „Edward II”, więzień łagrów sowieckich, ppłk w st. sp.
    Ur. 3 V 1910 w Warszawie, syn Emila. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym kursie podchorążych Rezerwy Piechoty 30 DP przy 82 pp w Brześciu nad Bugiem. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. W III 1939 zmobilizowany i wcielony do 80 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy w 2 kompanii CKM II batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach z Niemcami w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina, potem w obronie Warszawy na Pradze. Po kapitulacji Warszawy nie poszedł do niewoli. Mieszkał w Legionowie, gdzie od x 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej na terenie Legionowa. Początkowo w konspiracyjnej organizacji Związek Czynu Zbrojnego, potem po scaleniu od 1941 w ZWZ/AK w Rejonie I Legionowo Obwodu ZWZ/AK Warszawa-Powiat. Do IX 1942 pełnił funkcję d-cy 3 kompanii szkieletowej I batalionu, a od IX 1942 do X 1944 funkcję adiutanta k-dta Rejonu. Jednocześnie instruktor wyszkolenia. Awansowany w 1944 do stopnia por. Po wejściu A. Cz. na teren Legionowa mieszkał w Legionowie, gdzie został aresztowany przez funkcj. NKWD 29 X 1944 w swoim mieszkaniu przy ul. Mickiewicza. Więziony w areszcie NKWD w Wołominie, potem w Sochaczewie, skąd został przewieziony do obozu NKWD 1 Frontu Białoruskiego nr 43 w Przyłęku k. Garwolina. 26 II 1945 wywieziony z Dęblina do obozu NKWD PFŁ nr 0302 w m. Kizieł w obwodzie mołotowskim, gdzie transport więźniów dotarł 13 III 1945. Od 26 X 1945 więziony w obozie nr 346, a od 25 XI 1945 w obozie nr 207 w Krasnokamsku, potem w obozie 58, skąd go odesłano 19 I 1947 do obozu nr 149, a następnie odesłany do obozu nr 281, potem 20 VIII 1947 do obozu nr 312. Repatriowany do Polski 25 VIII 1947. Wieloletni działacz kombatancki. Przewodniczący środowiska kombatanckiego żołnierzy AK „Obroża”. W 1949 awansowany przez MON w Londynie do stopnia kpt. W 1989 współorganizator ŚZŻAK oraz pierwszy prezes Okręgu ŚZŻAK Warszawa-powiat. W 1994 awansowany do stopnia mjr-a, potem do stopnia ppłk-a w st. sp.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13207, ZKZ z M, KAK, pośmiertnie 7 IX2008 KKOOP.
    Zmarł 11 III 2005.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Z. Sawicki. VII Obwód Okręgu Warszawskiego AK „Obroża”. W-wa 1990; Zeszyty historyczne Okręgu Warszawa-powiat ŚZŻAK „Na przedpolu Warszawy” nr 1-10. Internowani na Uralu. W-wa 2005
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dindorf - Ankowicz Franciszek - , gen. bryg.
    [1888-1963], członek PDS, oficer sł. st. piech. WP, gen. bryg. [1938]
    Ur. 3 XII 1888we Lwowie, syn Józefa i Barbary z d. Rydel. W latach 1900-1907 uczęszczał do gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1907 zdał egzamin dojrzałości. W latach 1907-1914 studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. W okresie VIII 1910-VIII 1911 ukończył jednoroczną szkołę oficerską w 5 potem w 3 pułku Obrony Krajowej armii austriackiej. Mianowany w 1913 ppor. art. W latach 1911- 1 VIII 1914 w Polskich Drużynach Strzeleckich, gdzie był d-cą szkoły podchorążych ZS. Po wybuchu i wojny światowej 1 VIII 1914 zmobilizowany do armii austriackiej walczył na froncie rosyjskim jako d-ca plutonu 19 p. Obrony Krajowej. 23 III 1915 dostał się do niewoli rosyjskiej i przebywał w obozie jenieckim do 6 VI 1918. Po uwolnieniu z niewoli od 6 VI 1918 do I 1920 służył w 5 DP Wojska polskiego na Syberii. Dowodził kompanią potem baonem 1 p. strzelców. Awansowany do stopnia kpt. piech. w I 1919. Po kapitulacji 5 DP w I 1920 w niewoli bolszewickiej, skąd udało mu się uciec do Harbinu, gdzie od II 1920 był d-cą Legii Oficerskiej. Awansowany do stopnia mjr w 1920. Po powrocie do Polski służy w WP. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 na stanowisku     d-cy 1 Syberyjskiego pp, przemianowanego później na 82 pp, którym dowodził od 18 VII 1920 do 1 IV 1927. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 15 VIII 1922, a do stopnia płk 15 VIII 1924. Jednocześnie w okresie od XI 1921-II 1922 ukończył w Rembertowie kurs dla d-ców pułków, a w V 1925 kurs w Centralnej Szkole Strzelania w Toruniu. Od 1 IV 1927 do X 1937 był d-cą piechoty dywizyjnej 30 DP w Kobryniu z przerwą od 10 XI 1932-10 VIII 1933 na kurs w centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Od X 1937 dowodził 10 DP w Łodzi, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Armii „Łódź”. Mianowany gen. bryg. 19 III 1938. Od 3 IX 1939 dowodził GO „Sieradz”. 10 IX 1939 przebił się z częścią 10 DP do Warszawy. Następnie skierowany na Lubelszczyznę uczestniczył w bitwie pod Tomaszowem Lub., gdzie dowodził GO swego imienia. Po kapitulacji 27 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z obozu 29 IV 1945 przez wojska amerykańskie wstąpił do II KP we Włoszech. Następnie po krótkim pobycie w II KP wyjechał do Wlk. Brytanii. Zamieszkał w Londynie, gdzie zmarł 29 IV 1963. Jego prochy zostały przewiezione do Polski i pochowane na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony; VM kl. IV, nr ooo16 i 5, KN, Orderem Polonia Restituta kl. IV, KW 4x, ZKZ z M.
    Żonaty z Eugenią Krzesińską. Miał syna Jerzego – Wojciecha /ur.1925/ architekta zam. w Toronto.
    CAW. VM 65-5603, ap. 372; Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991;L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dłużnierwski Jan
    - , kpt. art. 
    [1900-?], kpt. sł. st. art. [1936]
    Ur. 14 XII 1900. Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 1 III – 1 XII 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 1 I 1922 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach. Przeniesiony do 13 dak we Lwowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1924. Długoletni oficer 13 dak, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Następnie przeniesiony do 7 dak w Poznaniu na stanowisko oficera administracyjno-materiałowego. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 7 dak, którą dowodzi do 21 IX 1939. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych  przez Puszczę Kampinoską w kierunku Warszawy. Od 21 IX 1939 oficer sztabu artylerii dywizyjnej 17 DP. Po przebiciu do Warszawy ponownie w szeregach 7 dak z Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Zb. Moszymański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dmowski Ryszard
    - , por. kaw.
    [1911-1939], por. sł. st. kaw. WP[1938]
    Ur. 10 III 1911 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 9 X 1932- VIII 1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 26 p. ułanów w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Następnie d-ca 1 plutonu w III szwadronie 26 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 plutonem III szwadronu 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczy z Niemcami pod Działdowem, Lidzbarkiem Warmińskim, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dowodzi zmotoryzowanym plutonem pionierów Krakowskiej Brygady Kawalerii.
    Poległ 23 IX 1939 w bitwie z Niemcami pod Krasnobrodem.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dziennik Personalny Nr 12 z 15 VIII 1934; Zarys historii Szkoły podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dmowski Zdzisław Michał
    - , kpt. art.
    [1901-?], kpt. sł. st. art. WP[1936], w PSZ mjr
    Ur. 29 IX 1901. Ukończył gimnazjum. W okresie 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 28 pap w Dęblinie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Następnie d-ca plutonu i baterii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1937-1939 służył w 15 pal w Bydgoszczy, gdzie pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego 15 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii II dywizjonu 15 pal w składzie 15 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 pal, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Po uwolnieniu z niewoli w 1945 służył w PSZ. Awansowany do stopnia mjr-a.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11826, KW
    Roczniki oficerskie 1928,1932; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dmuchowski Stanisław
    - , ppor. art. 
    [1916-?],ppor. sł. st. art. WP[1939
    Ur. w 1916. Po ukończeniu gimnazjum w okresie 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unifikacyjne. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 1 paplot. Przydzielony na stanowisko d-cy 107 plutonu art. plot dział 40 mm w grupie „Mosty”. Brał udział w obronie Warszawy. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. rozkazem NW WP z 13 IX 1939 z starszeństwem od 1 VIII 1939.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dobaczewski Lucjan
    - , por. rez. piech.
    [1911-1944], por. sł. st. piech. [1938], ZWZ/AK ps. Korwin kpt. [1943], mjr [1945],
    Ur. 17 IV 1911 w Płocku. Uczęszczał Gimnazjum im. Marszałka St. Małachowskiego w Płocku, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 62 pp w Bydgoszczy na stanowisko plutonu. W latach 1936-1938 służył w Batalionie KOP Troki na stanowisku d-cy plutonu w kompanii CKM. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 19 III 1938. Następnie przeniesiony do 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie dowodził m. in. kompanią. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii II batalionu 5 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami m. in. nad Narwią i Bugiem, pod Wodyniami. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie IV Obwodu ZWZ/AK Warszawa-Ochota, gdzie pełnił od 1941 w sztabie obwodu funkcję oficera wyszkolenia, potem jednocześnie instruktor i kierownik kursów szkoły podchorążych i podoficerskich, a od 1944 młodszych dowódców. Awansowany rozkazem KG AK  nr L. 113 z 11 XI 1943 do stopnia kpt. sł. st. piech. W 1944 był z-cą k-dta I rejonu oraz d-cą kompanii. W Powstaniu Warszawskim od 1 VIII 1944 dowodził kompanią, potem utworzonym 15 VIII 1944 II batalionem powstańczym.
    Poległ 19VIII1944 na Sadybie od odłamków podczas ostrzału pozycji powstańczych przez artylerię niemiecką.
    Odznaczony: VM kl. 5

    Rozkazem Delegata Sił Zbrojnych na Kraj Nr 319 z 1 VI 1945 awansowany pośmiertnie do stopnia majora.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994; S. M. Bartelski. Pułk AK „Baszta”. W-wa 1990; tenże Mokotów 1944. W-wa 1986; J. K. Wroniszewski. Ochota 1939-1945. W-wa 1976;Rozkaz Delegata Sił Zbrojnych na Kraj Nr 319 /Zatoka /301. W-wa 2000.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dobiński Stanisław
    - , ppor. rez. piech. dr
    [1909-1939],doc. dr, ppor. rez. piech. WP, [1935]
    Ur. 20 I 1909. W okresie międzywojennym ukończył gimnazjum, potem wyższe studia uzyskując tytuł dr-a. Do 1939 był pracownikiem naukowym /docentem/Uniwersytetu Poznańskiego w Poznaniu. Ukończył kurs Podchorążych Piechoty Rezerwy 14 DP przy 57 pp w Poznaniu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 68 pp we Wrześni. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 68 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 4 kompanii w II baonie 68 pp w składzie 17 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem po przebiciu się do Warszawy, uczestniczy w jej obronie. Poległ w obronie Warszawy 26 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązki.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    Ur. 18 IV 1911. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 pac w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Płońsk.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 5 baterii armat 155 mm 2 pac. Walczył z wrogiem n przedpolach Warszawy i w jej obronie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dobrowolski Dymitr
    [1905-?], lekarz med. kpt. sł. st. sanit. [1939]
    Ur. 5VI 1905. Ukończył studia medyczne, a następnie Szkolę Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 VII 1934 z przydziałem do 3 batalionu Strzelców w Rembertowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936, a do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanitarnego 3 batalionu strzelców. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dobrowolski Henryk Tadeusz - , ppor. rez. piech.
     [1912-1939], ppor. rez. piech. WP[1938]
    Ur. 23 I 1913. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 29 DP przy 76 pp w Grodnie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1939 z przydziałem mobilizacyjnym do 81 pp w Grodnie. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 81 pp w składzie 29 DP. Walczył z Niemcami pod Przysuchą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy. Poległ po 20 IX 1939 podczas walk w obronie Warszawy. Pochowany na cmentarzu rzymsko-katolickim w Wilanowie/Warszawa/
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dobrowolski Stefan - , dypl.
    [1903-1939], oficer dypl. sł. st. piech., kpt.[1934]
    Ur. 10 XI 1903. Uczęszczał do szkoły średniej. Jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczono go KW. Po wojnie ukończył gimnazjum a następnie w latach 1923 -1925 w Oficerskie Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 VII 1927. W 1930 przeniesiony do służby w Korpusie Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1934 i przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii w 13 pp w Pułtusku. W latach 1937-1939 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Latem 1939 przydzielony na stanowisko kwatermistrza 17 DP w Gnieźnie.
    W wojnie obronnej we IX 1939 uczestniczy na stanowisku kwatermistrza 17DP. Bierze udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 17 DP. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych. Poległ w walce 22 IX 1939 pod Łomiankami w trakcie przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Łomiankach.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 3x.
    Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 DP w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Chocianowicz. w 50-Lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dobrowolski Władysław
    - , mjr piech.
    [1896-1969], mjr sł. st. piech. WP[1937]
    Ur. 02 I 1896 w Małobądzu pow. Olkusz w Małopolsce. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie nauki był aktywnym członkiem Koła Młodzieży Niepodległościowej, potem Związku Strzeleckiego oraz PPS. Od VIII 1914 żołnierz 6 pp LP. Brał udział w walkach na szlaku I Brygady Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym od VII 1917 działa w POW i Milicji Ludowej. Od XI 1918 w WP. Służył w Batalionie zapasowym 6 pp Leg. W stopniu ppor. w szeregach 6 pp Leg. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1924 zdał jako ekstern egzamin dojrzałości w Wilnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 15 VIII 1924. W 1925 ukończył kurs Wychowania Fizycznego dla oficerów w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i sportu w Poznaniu, a w 1926 kurs szermierki. Po 1927 przeniesiony z 6 pp Leg. do centralnej Wojskowej szkoły Gimnastyki i Sportów w Poznaniu, gdzie był d-cą kompanii i wykładowcą, potem od 1929 po przeniesieniu szkoły do Warszawy i utworzeniu Centralnego Instytutu W-F był tam wykładowcą. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu awansowany 19 III 1937 do stopnia mjr sł. st. i przeniesiony do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy I batalionu.
    W latach międzywojennych był wybitnym sportowcem, uprawiał lekkoatletykę, jako sprinter i wieloboista reprezentował kluby: Strzelca Wilno, 6 pp Leg., Wilię Wilno, potem AZS Warszawa. Uczestnik olimpiady w Paryżu w 1924, wielokrotny rekordzista i mistrz Polski w konkurencjach 100m , 200m, w rzucie oszczepem, skoku w dal i sztafecie 4x 100m. w latach 1929-1930 był prezesem warszawskiego AZS, a w latach 1932-1939 prowadził w Polskim Radiu gimnastykę poranną. Jednocześnie członek zarządu PZLA. Od 1931 uprawiał szermierkę w klubach AZS i Legii Warszawa. Jako szermierz wystąpił w 1932 na Olimpiadzie w Los Angeles zdobywając drużynowo brązowy medal olimpijski. Występował także w 1936 na Olimpiadzie w Berlinie. W 1934 zdobył drużynowo w szabli brązowy medal na mistrzostwach Europy.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy i batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Brał udział w walkach z Niemcami w rejonie Ciechanowa, a 4 IX 1939 pod Chrostowem, później w Modlinie, skąd zostaje skierowany 10 IX 1939 do obrony Warszawy na Pradze. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach m. in. w oflagu VII A w Murnau, gdzie organizował W-F dla jeńców. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Pracował jako dyrektor Państwowych Uzdrowisk w Szklarskiej Porębie i Karpaczu, potem kierownik ośrodka szermierczego CRZZ. Od 1957 pracuje jako trener szermierki w klubach warszawskich m. in. Marymont i Skry. Jego wychowankami byli m. in. R. Parulski i W. Woyda. Był także przez pewien okres czasu prezesem Polskiego związku Sportów Saneczkowych. Autor wielu podręczników sportowych.
    Zmarł w Warszawie 25 II 1969.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14006, KN,KW,MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty. W-wa 1992; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Mydlin” 1939. W-wa 1897.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dobrowolski-Doliwa Grzegorz Bolesław
    - , mjr kaw.
    [1898-1952], oficer dypl. sł. st. kaw. WP, mjr. [1933]
    Ur. 09 VI 1898 w Jelizawietgradzie na Ukrainie /Rosja/, syn Bolesława i Teofilii z  Zachanowiczów. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 1917 służył w armii rosyjskiej, gdzie w 1918 ukończył wojenny kurs szkoły oficerskiej kawalerii. Od wiosny 1918 służył w II Korpusie Polskim w Rosji. Brał udział 11 V 1918 w bitwie z Niemcami pod Kaniowem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec i przedostać do Odessy i tam wstępuje do POW. Działa na odcinku wywiadowczym. Po powrocie do kraju w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919, służy w 6 p. ułanów. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 VII 1923. Po 1924 oficer Wydziału IV Biuro Wywiadowcze „Wschód” II Oddziału Sztabu Generalnego WP. W latach 1927-1930 oficer wywiadu w Mińsku. Po powrocie do kraju w okresie XI 1931-X 1933 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1933. Po ukończeniu WSWoj. otrzymał dyplom oficera dyplomowanego. Po ukończeniu WSWoj. służył w 17 p. ułanów w Lesznie, gdzie był m. in. d-cą szwadronu. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. Następnie przeniesiony na stanowisko I z-cy d-cy 9 p. ułanów w Trembowli, potem kwatermistrz Podolskiej Brygady Kawalerii i na tym stanowisku uczestniczy w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym brygady, z którą przebija się przez Palmiry do Warszawy. Po reorganizacji i utworzeniu 23 IX 1939 z Podolskiej i Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Zbiorczej Brygady Kawalerii pełnił funkcję kwatermistrza tej brygady. Uczestnik Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IV B w Königstein, potem VII A w Murnau, skąd za zgodą gen. J. Rómmla podając się za Ukraińca został zwolniony. Po powrocie do Warszawy włączył się do działalności konspiracyjnej w AK jednak bliższy przydział nie jest znany. Uczestniczył w Powstaniu Warszawskim 1 VIII – 2 X 1944. Aresztowany przez gestapo 22 XI 1944 był więziony początkowo w Krakowie, potem w obozie koncentracyjnym w Gross-Rosen, potem w Mittelbau-Dora, a następnie w Bergen Belsen, skąd został uwolniony 15 IV 1945. Po wojnie przebywał na Zachodzie. Przebywał m. in. w Brukseli, gdzie w połowie 1947 szantażowany przez agentów wywiadu MBP w obawie o uniknięcie represji wobec najbliższych członków rodziny zamieszkałych w Polsce podejmuje współpracę z wywiadem PRL, która była pozorna. Udzielał informacji fałszywych lub błahych. Śledzony przez amerykański kontrwywiad wojskowy CIC. 31 VIII 1949 aresztowany w Norymberdze przyznał się do współpracy z wywiadem PRL, ale z braku dowodów winy zwolniono go i w VII 1950 deportowano do Polski. Po powrocie do Polski zostaje 16 IX 1950 aresztowany przez funkcj. MBP i uwięziony pod zarzutem szpiegostwa. Po ciężkim śledztwie 20 VII 1951 został skazany przez WSR Warszawa, sygn. akt Sr 583/51 na karę śmierci oraz utratę praw na zawsze oraz przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Przewodniczącym WSR był por. Drohomirecki. Podczas rozprawy nie przydzielono mu obrońcy. Na wniosek rewizyjny Naczelnego Prokuratora Wojskowego- NSW w Warszawie 23 VIII 1951 uznając, że niektóre są zbyt niskie uchylił wyrok WSR Warszawa i przekazał do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem WSR Warszawa z 14 IX 1951, sygn. akt Sr 769/51 został ponownie skazany na karę śmierci z art. 7 dek. z 13 o6 1946. Przewodniczącym WSR był por. Gutaker. Postanowieniem NSW w Warszawie z 26 IX 1951 wyrok zostaje utrzymany w mocy. B. Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Zamordowany w więzieniu mokotowskim 12 I 1952.
    W 1957 żona Zofia wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania, lecz NSW oddalił wniosek. Dopiero 24 II 1993 Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego na sesji wyjazdowej w WSG w Olsztynie w wydanym postanowieniu uznał wyrok wydany przez b. WSR w Warszawie za nieważny.
    Odznaczony: KN, KW4x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 –lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;P. Bauer - B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Straceni w polskich więzieniach 1944-1956. Lublin 1994; T. Swat. Przed Bogiem i historią. W-wa.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dobrzański Bronisław Andrzej
    - , kpt. rez. art. dr
    [1898-?], dr, kpt. rez. art. [1939]
    Ur. 10 XI 1898. Ukończył gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. rez. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 12 pap w Złoczowie. Po wojnie ukończył wyższe studia prawnicze uzyskując tytuł doktora praw. Mieszkał i pracował w Poznaniu. W 1933 posiadał przydział mobilizacyjny do 14 pal w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. Ukończył w Centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu kurs dla d-ców baterii. Awansowany do stopnia kpt. rez. art. 19 III 1939. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 41 dal. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Olasik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dobrzański Tadeusz Stefan
    - , kpt. piech.
    [1895-+?], kpt. sł. st. administracji/ z  piech./[1930]
    Ur. 7 IV 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 2 pp Leg. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 2 pp Leg., gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Po 1926 przeniesiony do 40 pp we Lwowie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930. Przeniesiony do grupy oficerów administracyjnych pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego 40 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KN,KW2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty. Pruszków 2007
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dobrzycki Stanisław
    - , por. piech.
    [1910-?], por. sł. st. piech. WP [1937], w PSZ kpt.
    Ur. 17 X 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w okresie 1931-1933 w Szkole Podchorążych w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 pp leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu pionierów 5 pp leg., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 pp Leg. m. in. nad Narwią na Bugiem, pod Kałuszynem i na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie. Po umowie Majski-Sikorski we IX 1941 zwolniony z łagru wstępuje do Armii Polskiej gen. W. Andersa w ZSRR. Służył w 19 pp na stanowisku II z-cy szefa sztabu pułku. Wraz z AP przeszedł do Iranu, potem na Bliski Wschód, następnie w II Korpusie Polskim. Brał udział w kampanii włoskiej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. Odznaczony VM kl. 5. Po II 1944 służył w 1 Baonie Strzelców Karpackich.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11319
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska. Z. 13. Londyn 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dobulewicz Michał
    - , płk dr med.
    [1884-1970], płk dr med. WP [1939]
    Ur. 05 X 1884 w Michaliszkach na Suwalszczyźnie. Ukończył gimnazjum. W latach 1907-1912 studiował w Akademii Wojenno-Medycznej w Petersburgu, gdzie uzyskał dyplom lekarza. Do 1914 pracował jako lekarz-chirurg w klinice chirurgicznej w Petersburgu. Po wybuchu i wojny światowej 1 VIII 1914 powołany do służby w armii rosyjskiej, gdzie był chirurgiem wojskowym. Wojnę zakończył w stopniu kpt. lek. W końcu 1918 powrócił do kraju. Pracował początkowo w Zakładzie Anatomii Prawidłowej Uniwersytetu Warszawskiego. Na początku 1919 wstępuje do WP. Mianowany k-dtem i naczelnym chirurgiem szpitala polowego w Warszawie. Zweryfikowany w 1921 w stopniu mjr z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 przeniesiony do Łodzi z przydziałem do 4 batalionu sanitarnego. Jednocześnie lekarz 10 pap. Pracował też jako chirurg w ubezpieczalni społecznej. Po 1926 pracuje jako  dr med. chirurg – ordynator chirurgii w 4 Szpitalu Okręgowym w Łodzi. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1932, potem do 1939 st. ordynator oddziału chirurgicznego. Do stopnia płk awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach Armii „Łódź”, potem w Warszawie, gdzie pracuje jako chirurg w filii Szpitala Ujazdowskiego. Od XI 1939 pracuje jako ordynator oddziału chirurgii Szpitala Ujazdowskiego. Od 1943 ordynator oddziału chirurgii i dyrektor szpitala w Pruszkowie. Po powstaniu warszawskim niósł pomoc wysiedlonym z Warszawy.
    Po wojnie w 1945 pełni służbę w WP. W stopniu płk był ordynatorem oddziału chirurgicznego Szpitala Okręgowego Nr 1 w Warszawie. Następnie pracował w Toruniu, Łodzi i Zgierzu, potem przez kilkanaście lat pracował jako ordynator w szpitalu w Pabianicach. Po przejściu w 1959 na emeryturę pracował w Miejskiej Poradni Chirurgicznej w Pabianicach.
    Zmarł 17 XII 1970 w Pabianicach.
    Odznaczony: OP 5
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Krzyczkowski. W cieniu Warszawy.      W-wa 1986
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Dodacki Edward
    [1908-1943], ppor. rez. art. [1934]
    Ur. 26 V 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 7 pal w Częstochowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kutno. Po mobilizacji w VIII 1939 wcielony do nadwyżek 8 pal w Płocku i przydzielony do mobilizowanego w Płocku przez 8 pal 71 dal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej 71 dal. Brał udział w walkach na przedpolach Modlina i w jego obronie.
    Zginął w czasie okupacji niemieckiej w 1943.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dojan-Surówka Jan Edward
    - , patrz: Surówka-Dojan Jan Edward
     
    Dokurno Ksawery
    [1914-1944],por. sł. st. art. [1939]
    Ur. 19 I 1914. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 15 VIII 1932-30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 23 pp. uł. w Postawach. Od IX 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 baterii I dywizjonu 15 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 15 pal w składzie 15 DP armii „Pomorze”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 15 pal m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Po rozbiciu 15 pal z grupą oficerów i żołnierzy przebił się do Warszawy i walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI B w Dössel, gdzie poległ 27 IX 1944 od wybuchu bomby podczas nalotu samolotów alianckich.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Doliniec  Bohdan Adam
    [1907-1939],ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 29 V 1907. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 20 pal w Prużanie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 20 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 7 baterii III dywizjonu 20 pal w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, potem na przedpolach Warszawy. Ciężko ranny w walce 10 IX 1939 w rejonie Jabłonnej. Zmarł w szpitalu w wyniku odniesionych ran. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Domański Piotr
    - , ppor. rez. kaw.
    [1907-1939],ppor. rez. kaw. [1934]
    Ur. 31 VII 1907. Ukończył szkołę średnią. W okresie 16 VIII 1930 – 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. ułanów. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. uł. w Augustowie. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 8 DP. Poległ w walce z Niemcami 12 IX 1939 w Zaborowie. Pochowany na  kwaterze wojennej na cmentarzu w Pruszków-Tworki.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Domański Witold Jan - , pchor. piech.

    Domaradzki Adam Zdzisław kpt. piech.
    -

    [1905–1973], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1939], żołnierz ZWZ /AK, ps. „Don”, Od XI 1944 w WP, mjr [1945]
    Kmdt Obwodu AK Lubartów I 1943 – I 1944 – Okręg Lubelski AK.

    Ur. 27 VII 1905 w Tarnopolu w wielodzietnej rodzinie inteligenckiej (miał 10 braci oficerów WP). Syn Antoniego /nauczyciela/ i Teodory. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał w Tarnopolu do gimnazjum matematyczno-przyrodnicze, gdzie w 1927 uzyskał świadectwo dojrzałości. W okresie od sierpnia 1927 do czerwca 1928 odbywa służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty nr VI w Zaleszczykach, a do sierpnia 1928 odbywał praktyki w 54 pp, następnie od października 1928 do sierpnia 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany 15 VIII 1930 na stopień ppor. sł. st. piechoty z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany o stopnia por. sł. st. 15 VIII 1933. Pełni w 79 pp różne funkcje. W latach 1936-1939 dowódcą 6 kompanii kompani strzeleckiej w II baonie 79 pp. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1939r. W szeregach 79 pp w składzie 20 DP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 jako dowódca 6 kompanii II batalionu. Od pierwszych dni września 1939 walczy w rejonie Mławy, broniąc nadgranicznych pozycji, potem uczestniczy w obronie Modlina, a od 14 IX 1939r. w obronie Warszawy. Od 3 IX 1939 był dowódcą 1 batalionu w 80 pp. Walczył z wrogiem na Pododcinku „Północnym” w rejonie „Elsnerów”. W dniu 16 IX 1939 zostaje ciężko ranny i umieszczony w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, skąd został zabrany przez Niemców w marcu 1940 i umieszczony w obozie jenieckim w Ostrzeszowie k/ Ostrowa Wlkp. W IV 1940 zostaje uznany przez komisję lekarską za inwalidę i ponownie umieszczony w szpitalu, gdzie przebywał do IV 1941r. Po wyjściu ze szpitala z powodów bezpieczeństwa przenosi się na teren pow. lubartowskiego, gdzie rozpoczął pracę jako księgowy w Nadleśnictwie Rawityn. Od 1941 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Współpracował z pismem konspiracyjnym „Nasza Warta”. Od I 1943 do I 1944 pełni funkcję  k-dta Obwodu AK Lubartów. Od II 1943 był wykładowcą na kursie podch. rez. piech. AK. Podpisał ze strony AK umowę scaleniowa z NOW wiosną 1943. W II 1943 utworzono z jego polecenia grupę dywersyjną w obwodzie. Miał kwaterę we wsi Mieczysławki. W połowie XII 1943 inspektor lubelski AK mjr E. Jasiński „Nurt”, „Stefan” ze względu na zły stan zdrowia nakazał mu kilkutygodniowy urlop, a po jego zakończeniu miał się zgłosić do dyspozycji inspektora. Na własną prośbę w VI 1944 objął stanowisko szefa wyszkolenia w sztabie obwodu lubartowskiego AK, funkcję sprawował do września 1944. W XI 1944 zgłosił się w Lublinie do służby w WP. Otrzymał przydział do Rejonowej Komendy Uzupełnień w Jarosławiu. Początkowo przewodniczący komisji poborowej, a następnie kierownik referatu oficerskiego. W lutym 1945 mianowany komendantem RKU w Raciborzu na Śląsku. Awansowany jednocześnie w II 1945 do stopnia mjr. W kwietniu 1946r. jako b. oficer przedwojenny WP został zdemobilizowany i przeniesiony do rezerwy. Powraca z rodziną do Jarosławia i osiadł na stałe. Pracował dorywczo, potem ze względu na stan zdrowia na rencie inwalidzkiej. Ostatnio mieszkał w Jarosławiu przy ul. Dobrzańskiego nr 4.
    Zmarł w Jarosławiu 14 listopada 1973.  Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Był żonaty z Julią Heleną Domaradzką z d. n/n
    Odznaczony za kampanię wrześniową 1939r. VM kl. 5 KW.

    Bracia:
    Domaradzki Antoni Leon kpt. sł. st. piech. WP /27 V 1897-IV 1940/- zamordowany w Katyniu
    Domaradzki Kazimierz Zbigniew, kpt. sł. st.  piech. WP/18 VII 1903-IV 1940/- zamordowany w Katyniu
    Domaradzki Jerzy Stanisław por. sł. st. piech. WP /25 VII 1911-?/, żołnierz AK – Okręg Lublin.

    USC Jarosław. Skrócony akt zgonu nr 497/73; Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006: L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. Warszawa 1985; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; Cz. Gregorowicz- D. Salata. ZWZ-AK w obwodzie lubartowskim 1939-1945. Lublin 1998.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Domaszewicz Roman - , kpt. łączno
    [1895-?], kpt. sł. st. łącz. WP [1934]

    Ur. 5 IX 1895. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie oficer sanitarno- administracyjny w 2 batalionie sanitarnym, a po 1926 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie, gdzie pełnił funkcję oficera administracyjnego. W 1932 na kursie w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1934. Po 1937 w dyspozycji d-cy łącz. MSWoj. W latach 1938-1939 d-ca łączności 20 DP w Baranowiczach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łącz. 20 DP. Uczestnik walk w rejonie Mławy, Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w  walce 1939-1945. W-wa 1968; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 6 z 5 III 1934.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dombek Edward
    - , ppor. rez.
    [1913-?], ppor. rez. piech. WP [1937]

    Ur. 27 IX 1913. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1934-1935 służbę wojskową w 4 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 70 pp w Pleszewie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 69 pp w Gnieźnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Gniezno. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 69 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 kompanii I batalionu 69 pp w składzie 17 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 69 pp m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Od 16 IX 1939 dowodzi 2 kompanią. Podczas przebijania się do Warszawy zostaje w walce z wrogiem 22 IX 1939 ranny w Łomiankach. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Arnswalde, a od V 1942 w oflagu II B w Gross Born. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. w 1947 mieszkał w Choszcznie i pracował w obwodowym Urzędzie Ziemskim jako komisarz ziemski.
    Odznaczony: KW

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Domin Stanisław
    - , ppor. rez. piech.
    [1907-1939], oficer rez. piech. WP, ppor. [1934]

    Ur. 19 V 1907. W latach międzywojennych odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 3 kompanii ochotniczego baonu im. Ordona w składzie 360 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ 26 IX 1939 w forcie Czerniaków wysadzonym w powietrze przez Niemców. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie,. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dopierała Franciszek
    - , ppor. rez. piech.
    [1910-1939], ppor. rez. piech. WP [1935]

    Ur. 09 I 1910. Ukończył w 1931 gimnazjum w Kaliszu. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 3 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Przeniesiony w stopniu tytularnego plut. podch. do rezerwy we IX 1932 po odbyciu praktyk w 29 pp. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 29 pp w Kaliszu. Ewidencyjnie podlegał PKU Kalisz. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 29 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 4 kompanii II baonu 29 pp w składzie 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. Poległ 21 IX 1939 w Młocinach w czasie przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Łomiankach.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer - B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dorant Tadeusz Wojciech
    - , kpt. piech. 
    [1906-1939],oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1939]

    Ur. 19 IV 1906 na Lubelszczyźnie. Ukończył gimnazjum. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowiu Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. z 9 pp leg. przeniesiony w 1934 do KOP na Kresy Wschodnie. Po ukończeniu kursu dla d-ców kompanii w CWPiech. w Rembertowie, w latach 1938-1939 służył w 2 pp Leg. w Sandomierzu, gdzie pełnił funkcję d-cy 7 kompanii w III batalionie. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 7 kompanią III baonu 2 pp Leg. w skaldzie 2 DP Armii „Łódź”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp Leg. m. in. w rejonie Rozprzy, potem 6 IX 1939 w ciężkiej bitwie pod Borową Górą. Po zranieniu d-cy III baonu mjr Tadeusza Żelazowskiego od 6 IX 1939 dowodził III baonem. Bierze udział w walkach odwrotowych pod Ołtarzewem  i Ożarowem, a następnie od 13 IX 1939 w obronie Modlina. Dowodzony przez niego III baon obsadzał Fort 1 w rejonie Zakroczmia. Gdy 128 IX 1939 podjęto decyzję o kapitulacji i wywieszono białe flagi Niemcy podeszli do polskich stanowisk i z miotaczy ognia ostrzelali polskich obrońców. W wyniku tej akcji zginął w płomieniach od miotaczy ognia.
    Za wykazane męstwo i wybitne zdolności dowódcze został pośmiertnie odznaczony rozkazem z 29 IX 1939 gen. J. Rómmla VM kl. 5, zatwierdzonym przez Kapitułę Orderu VM w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 140o7.
    Pochowany na cmentarzu w Zakroczmiu.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; VII Promocja 1930 [w:] Rzeczpospolita Podchorążniacka. Ostrów Maz.-Komorowo; J. Rómmel. Za honor i Ojczyznę. W-wa 1958; S. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków1992.

    Ur. 01 VIII 1906. Ukończył gimnazjum. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany w 1931 na stopień ppor. sł. saperów z starszeństwem od 15 VIII 1930 z przydziałem do Batalionu Mostowego w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera mobilizacyjnego Batalionu Mostowego. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca kompanii mostowej saperów. Uczestnik walk z Niemcami na przedpolach Warszawy.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Doros Franciszek - , kpt. piech.
    [1905-?], oficer sł. st. piech., kpt.[1938]
    Ur. 30 XI 1905. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Następnie pełni różne funkcję, a w latach 1938-1939 adiutant pułku. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku i adiutanta 80 pp w składzie 20 DP do 5 IX 1939, potem oficer wywiadowczy pułku. Walczył z Niemcami od 1 – 3 IX 1939 pod Mławą, potem w Modlinie, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach.
    Dalsze losy n/n.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce. W-wa 1969; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933
    Ur. 01 V 1899 w Moskwie, syn Antoniego i Marii z Tynowskich. Po ukończeniu w Moskwie gimnazjum w 1917 studiował na uniwersytecie moskiewskim językoznawstwo. W 1918 przeniósł się do Warszawy i kontynuuje studia na miejscowym uniwersytecie. Jesienią 1918 powołany do WP bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Jesienią 1920 przeniesiony do rezerwy kontynuuje studia na UW w Warszawie, które ukończył w 1923 obroną pracy doktorskiej. W latach 1924-1927 pracuje na UW jako starszy asystent w Katedrze Języka Polskiego, potem w latach 1927-1929 studiuje w École Nationale des Langues Orientales Vivantes w Paryżu. W 1928 zostaje docentem w Katedrze Języka Polskiego UW, potem w 1930 kierownikiem tej Katedry i profesorem nadzwyczajnym. Od 1938 profesor zwyczajny. W okresie 1935-1939 był dyrektorem Instytutu Fonetycznego UW. Wykładał także na Uniwersytetach w Brukseli, Wisconsin w USA, w Lancy i Paryżu, Oxfordzie, Londynie i innych. Podczas kampanii wrześniowej 1939 wszedł w skład utworzonej Komendy Głównej Straży Obywatelskiej i kierował Biurem Opieki nad zakładami naukowymi i zbiorami artystycznymi. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie i prowadził tajne nauczanie. Po Powstaniu Warszawskim od X 1944 do początku 1945 przebywał w Bukowinie Tatrzańskiej.
    Był od 1950 redaktorem naczelnym Słownika języka polskiego i redaktorem Słownika poprawnej polszczyzny Autor wielu prac. Zajmował się także gwarami polskimi.
    Po wojnie nadal profesor UW. W 1968 odszedł z stanowiska kierownika Katedry Języka Polskiego a w 1969 przeszedł na emeryturę. Był członkiem wielu towarzystw naukowych i współpracował z wieloma czasopismami. Polskimi i zagranicznymi. Laureat nagrody państwowej II stopnia /1955/, doktorem honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego /1960/, Uniwersytetu w Berlinie /1960/ i w Pradze /1968/.
    Odznaczony Krzyżem Kawalerskim OOP, Legii Honorowej, Medalem Edukacji Narodowej, KW i wieloma innymi.
    Żonaty z Janiną z Rogowskich- profesorem UW, syn Jan /1931/, profesor biofizyki , syn Marek profesor protozoologii.
    Biogramy uczonych polskich, cz. I: Nauki społeczne, zeszyt 1 : A-J. Wrocław 1983.
    Ur. 26 II 1901. W latach międzywojennych ukończył wyższe studia politechniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Saperów. Awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 batalionu saperów w Modlinie, a po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. sap. 19 III 1939. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodzisk Maz. Mieszkał przed wojną i w czasie okupacji w Komorowie k. Warszawy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 1 kompanii 71 baonu saperów. Podczas okupacji niemieckiej działa w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK, gdzie był m. in. kierownikiem działu skrytek stałych w Oddziale VII KG ZWZ/AK. Aresztowany wraz z żoną Józefą 6 IV 1944 w swoim domu w Komorowie przez gestapo i przewieziony do siedziby gestapo przy ul. Szucha w Warszawie, gdzie po przywiezieniu popełnił samobójstwo przez użycie cyjanku potasu
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; E. Kumor. Wycinek z historii jednego życia.       W-wa 1967.
    Ur. 20 VIII 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Saperów. Mianowany ppor. sł. st. sap. 1 XI 1920. Służył w 7 b. saperów w Poznaniu. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1922. Długoletni oficer 7 b. sap. w Poznaniu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1933. Po 1933 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie, gdzie pełnił m. in. funkcje d-cy 1 kompanii szkolnej oraz wykładowcy i kierownika przedmiotu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer w dowództwie saperów Armii „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 14 III 1933.
    Ur. 14 VII 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 9 pac we Włodawie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 pal w Białej Podlaskiej. Ewidencyjnie podlegał PKU Małkinia. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 9 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 5 baterii II dywizjonu 9 pal w składzie 9 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym II dywizjonu od Pomorza m. in. w rejonie Bydgoszczy, potem w bitwie nad Bzurą i walkach odwrotowych przez Puszcze Kampinoską w kierunku Warszawy. Od 11 IX 1939 d- ca 5 baterii. Po walkach w rejonie Młocin k. Warszawy 18 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski Rezerw 1934; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000.
     
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Drejer Waldemar
    [1916-1939],ppor. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 15 IV 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie i Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 83 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 83 pp w składzie 30 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na pozycjach obronnych na linii Warty i Widawki. Poległ 9 IX 1939 w walce z Niemcami w Jeżowie. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu parafialnym w Jeżowie.
    Tajny Dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939.W-wa 1991;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Drejman Jan
    - , płk art.
    [1889-+?], płk  sł. st. art. WP[1933]
    Ur. 28 X 1889. W WP w stopniu kpt. sł. st. art. Od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 19191-1920. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 9 pap na stanowisku kwatermistrza. Przeniesiony następnie do 4 pap w Inowrocławiu, gdzie był d-cą dywizjonu. Do stopnia ppłk awansowany 1 I 1928 i mianowany z-cą d-cy 4 pap, skąd zostaje przeniesiony z dniem 7 X 1930  na stanowisko d-cy  29 pal w Grodnie. Awansowany do stopnia płk-a 1 I 1933. Z dniem 25 XI 1935 przeniesiony na stanowisko k-dta szkoły strzelań w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca artylerii dywizyjnej 44 DP Rez., a od 16 IX 1939 d-ca artylerii pododcinka obrony Południowo-Zachodniego w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemeickeij.
    Dalsze losy n/n

    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14008, OP 4, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    Ur. 10 V 1905. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Rezerwy Piechoty w Śremie. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 55 pp w Lesznie. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 70 pp w Pleszewie. W kampanii wrześniowej 1939 brał udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 1 kompanii i baonu 70 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku. Walczył nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. Poległ 22 IX 1939 pod Burakowem podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany na cmentarzu w Łomiankach.
    Odznaczony: KW
    Rocznik oficerów rezerw 1934; P. Bauer - B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; L. Głowacki. 17 Wielkopolska dywizja Piechoty. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Drewnowski Jan Franciszek - , por. rez. łączno inż.
    [1896-?], dr  inż.  por. rez. sap. WP[1919]
    Ur. 02 XII 1896. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. rez. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. saperów. Po wojnie ukończył wyższe studia politechniczne uzyskując dyplom inżyniera. W 1933 ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III z przydziałem mobilizacyjnym do 1 batalionu saperów w Modlinie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera taktycznego w sztabie dowództwa saperów Armii „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Droszcz Witold Michał - , por. piech.
    [1910-?],kadet, por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 12 VIII 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlkp. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1936-1939 d-ca plutonu w 7 kompanii II batalionu 60 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie 60 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Walczył w bitwie nad Bzurą, potem w obronie Warszawy na pododcinku „Północ” na Żoliborzu. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po zakończeniu wojny powrócił do kraju.
    Zmarł w Zakopanem w 1972.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2003; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Biuletyn Rzeczpospolita Podchorążacka”. Ostrów Maz.-Komorów.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Drotlew Józef Edward - , ppłk dypl. 
    [1898-?], ppłk dypl. sł. st. piech. [1936], od 1945 -1947 w PSZ.
    Ur. 23 X 1898. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych W Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 19190-1920 w szeregach 5 pp Leg. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył nadal w 5 pp Leg. w Wilnie. W latach 1926-1928 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1928. Po ukończeniu WSWoj. d-ca batalionu w 6 pp Leg. w Wilnie, potem oficer sztabu 1 DP Leg. Do stopnia ppłk dypl. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony na stanowisko szefa sztabu 15 DP w Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej 10939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 DP m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służył w II Korpusie Polskim z przydziałem do sztabu 7 DP. Po ewakuacji w IX 1946 z Włoch do Wlk. Brytanii jednostek II KP zostaje zdemobilizowany. Zamieszkał na stałe w Londynie w Wlk. Brytanii. Działał w ruchu kombatanckim.
    Zmarł w Londynie 17 VII 1976..
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,OP5,KW4x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; Kraków 2006; J. Izebski. Dzieje 9 DP 19180-1939. W-wa 2000;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; K. Ciechanowski. Armia „pomorze” 1939. W-wa 198.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Drozdowski Henryk -
    Drożdżewski Stanisław - , kpt. Str. Poż.

    Drucki-Lubecki Konstanty Maria Józef 
    - , płk dypl.
    [1893-1940], oficer dypl. sł. st. kaw. WP, płk [1932], pośm. gen. bryg.[1964]

    Ur. 13 III 1893 w majątku Porochońsk pow. piński, syn Hieronima i Marii z Götzendorf-Grabowskich. W 1914 ukończył Cesarskie Aleksandrowskie Liceum w St. Petersburgu. Od VII 1914 służy w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs wojenny szkoły oficerskiej kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. służył m. in. w 12 p. huzarów. Podczas walk na froncie był ranny. Od XII 1917 do III 1918 służył w polskim szwadronie rtm. K. Lisowskiego w Bobrujsku i Odessie. Od III-V 1918 służy w 3 p. ułanów I Korpusu Polskiego na Wschodzie. Od XII 1918 w oddziale konnym Samoobrony Wileńskiej – pułku ułanów wileńskich/ późniejszy 13 p. uł./ w, którym walczył w stopniu rtm. jako d-ca szwadronu podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W III 1923 przeniesiony do 23 p. ułanów. Od X 1923 do X 1925  studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera SG. W XI 1925 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko wykładowcy i dyrektora nauk. Awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. kaw. 1 I 1927. Od X 1928 do VII1929 z-ca d-cy 13 p. ułanów, a od VII 1929 do IV 1932 d-ca 2 p. szwoleżerów w Stargardzie. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. kaw. 1 I 1932. Następnie od IV 1932 do IX 1938 w WSWoj. w Warszawie na stanowisku kierownika katedry taktyki kawalerii. Od IX 1938 do VIII 1939 pełni funkcję z-cy d-cy Wileńskiej brygady Kawalerii, potem od VIII d-ca Wileńskiej brygady Kawalerii, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Podczas walk 26 IX 1939 zostaje ranny w rejonie m. Leszczesna dostał się do niewoli sowieckiej. Od X 1939 do IV1940 więzień sowiecki w Samborze, Kijowie, potem w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD w IV 1940.
    Pośmiertnie mianowany generałem bryg. 1 I 1964 przez NW WP, gen. W. Andersa 
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 3535, KW2x, ZKZ.
    Od 1924 żonaty z Marią z Krasińskich. Miał dwie córki.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991; CAW, ap. 1925,2544, 6915, VM-384; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939.Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Drzewiński Michał
    - , ppłk dypl.

    Drzewiński Michał
    - , ppłk dypl.
    [1895-+?], ppłk dypl. sł. st. piech. WP[1937]
    /zmiana nazwiska na Drzystek-Drzewiński /

    Ur. 28 VIII 1895. Pochodził z Lubaczowa. Ukończył gimnazjum. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 powołany do armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Walczył w stopniu podchorążego na froncie rosyjskim i włoskim. Po powrocie z wojny w XI 1918 do Lubaczowa współorganizator polskiego oddziału w Lubaczowie. Brał udział w walkach z Ukraińcami w XII 1918-III 1919, potem w stopniu ppor. sł. st. piech. w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 50 pp. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5 i awansowany do stopnia por. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1919. Służył w 50 pp, skąd został odkomenderowany do Wydziału Ogólnego w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie, gdzie służył do 1929. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1929. W okresie XI 1929-X 1931 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. służył w 7 pp Leg. w Chełmie, gdzie dowodził m. in. batalionem, potem oficer sztabu pułku. Do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. awansowany 19 III 19137. W latach 1938-1939 szef sztabu 5 DP we Lwowie. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony; VM kl. 5, KW, ZKZ, MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dubiński Piotr
    - , por.piech.
    [1904-?], por. sł. st. piech. WP[1937]

    Ur. 28 VI 1904. W WP od 1926 służył jako podoficer zawodowy piechoty. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Następnie do 1939 d-ca plut. ppanc. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. 78 pp w składzie 20 DP. Walczy z Niemcami na pozycjach obronnych w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Duch Mieczysław Wiktor 
    - , mjr piech.
    [1894-1948], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1932]

    Ur. 17 XI 1894 w Szczawnicy, syn Grzegorza i Józefy z d. Małeckiej. W latach 1905-1913 uczęszczał do ck I Gimnazjum w Nowym Sączu, gdzie zdał maturę. W VII 1914 wcielony do 20 p. p. armii austriackiej w Tarnowie. Ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Następnie na froncie rosyjskim. Podczas walk na froncie rosyjskim w III 1915 dostał się do niewoli rosyjskiej, gdzie przebywał do VIII 1918. Po powrocie z niewoli służy batalionie zapasowym 20 pp w Tarnowie. W X 1918 był członkiem organizacji niepodległościowej „Wolność” w 20 pp. Następnie w WP. Od XI 1918 do XII 1918 służył w 1 p. nowosądeckim przemianowanym 1 XII 1918 na 1 psp. W szeregach tego pułku brał udział do V 1919 w wojnie polsko-ukraińskiej. Awansowany do stopnia ppor. 1 III 1919. Następnie od V 1919 do IX 1920 uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Za okazane męstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5. W 1921 mianowany por. sł. st piech. i zweryfikowany w tym stopniu z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1 psp służy do IX 1923. Od IX 1923 do VIII 1924 służy w Batalionie Szkolnym w Niepołomicach. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. We IX 1924 przeniesiony do Baonu KOP „Bereźne” stacjonującym w m. Zbereźne pow. Kostopol na Wołyniu, gdzie pełnił m. in. funkcję d0-cy kompanii. W XI 1928 przeniesiony z Baonu KOP „Bereźne” do 4 psp w Cieszynie, gdzie służył do XII 1931. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1932. w I 1932 przeniesiony do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy batalionu, potem pełnił funkcję kwatermistrza i jednocześnie II z-cy    d-cy pułku. W końcu VIII 1939 mianowany d-cą IV batalionu marszowego 21 pp formowanego w warszawskiej Cytadeli, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem do 27 IX 1939 na odcinku obrony „Warszawa-Południe” na Mokotowie, utrzymując swe pozycje do kapitulacji Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu nr X B w Braunschweigu, potem od VI 1941 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z oflagu w 1945 powraca do kraju. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie zmarł 7 X 1948.
    Żonaty z Heleną Chomińską, miał z nią synów: Zbigniewa i Juliana oraz córkę Annę.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Karczewski. 21 Pułk Piechoty. W-wa 1992.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Duczmal Marian Feliks - , por. piech.

    [1909-?],por. sł. st. piech. WP [1938]

    Ur. 7 XII 1909. Ukończył gimnazjum w Ostrowie Wlkp. W okresie od IX 1931- VI 1932 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej CKM Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 60 pp w Ostrowie Wlk. Ewidencyjnie podległą PKU Ostrów Wlk. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 68 pp we wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 9 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 68 pp w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej w kierunku Warszawy. W końcowej fazie walk od 17 IX 1939 dowodził resztkami I batalionu 68 pp. Wzięty do niewoli przebywał w oflagu m. in. w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dalsze losy n/n.

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dudziński Franciszek Kazimierz - płk. Dypl.

    [1892-1968], oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk [1932]

    Ur.02 X 1892 we Lwowie, syn Fryderyka i Antoniny z d. Kazimierczuk. Ukończył we Lwie szkołę realna oraz Korpus Kadetów. Od 18 VIII 1912 w stopniu chorążego służy w armii austriackiej. W czasie I wojny światowej walczył na froncie rosyjskim, rumuńskim i włoskim, gdzie dowodził kolejno plutonem, kompanią. Awansowany 1 V 1914 ppor., potem por. Po rozpadzie monarchii austro-węgierskiej powraca do kraju i 1 XI 1918 wstępuje ochotniczo do WP. W Przemyślu organizuje baon , który wszedł później w skład 37 pp. Brał udział jako d-ca II baonu 37 pp, potem adiutant pułku i szef sztabu grupy „Przemyśl” w walkach w obronie Lwowa i Przemyśla. Za męstwo wykazane podczas wojny polsko-ukraińskiej odznaczono go VM kl. 5. W VI 1919 powołany na kurs w Szkole sztabu Generalnego w Warszawie. W XII 1919 objął stanowisko Naczelnika Wydziału V, później Szefa Sekcji Oddziału V Naczelnego Dowództwa. W 1920 był oficerem łącznikowym ND WP przy 12 DP. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VII 1921 oficer sztabu wojsk lądowych przy Dowództwie Wybrzeża Morskiego. Od XII 1921 pełni funkcję szefa sztabu 30 DP. Od X 1922 do X 1923 przebywa na kursie dokształcającym w MSWoj. w Warszawie. Z dniem 15 X 1923 zostaje mianowany Szefem Sztabu 28 DP. Nad etatowo przydzielony do 83 pp. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 15 VIII 1924 a od 31 X 1925 szef Oddziału Wyszkolenia w sztabie DOK I w Warszawie. Od 31 X 1927 d-ca II baonu i z-ca d-cy 44 pp. Z dniem 06 1929 przeniesiony na stanowisko d-cy 31 pp. Awansowany 1 I 1932 do stopnia płk dypl. sł. st. piech. Od 1935 d-ca piechoty dywizyjnej 20 DP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczył w składzie Armii „Modlin”. Odznaczył się w szczególności na odcinku obrony „Mława”, później w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po odzyskaniu wolności w 1945 służy w PSZ jako oficer łącznikowy Biura Historycznego 2 KP i z-ca d-cy jednostek w Palestynie i Libanie. Do 1950 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd w 1950 wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam zamieszkał na stałe. Zatrudnił się w American Map Co. Od 1966 na emeryturze.
    Zmarł w Los Angeles 30 XI 1968 i pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Żonaty z Celiną Kluczyńską. Miał córkę Jadwigę  /ur.1926/
    Odznaczony; VM kl. 5, za kampanię wrześniową VM kl. IV, OP-4, KW2x,ZKZ

    CAW, VM 20-1361; ap. 2500, 3432,6002, 6033; Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; R. Juszkiewicz. Płk dypl. Franciszek Dudziński. [w:] Polska Zbrojna nr 66/1991..

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dudziński Kazimierz Marian
    - , ppłk piech.
    [1890-+?], ppłk. sł. st. piech. WP[1936]

    Ur. 15 VII 1890. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 14 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sl. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 14 pp, potem po 1922 w 8 pp Leg. w Lublinie, gdzie dowodził m. in. kompanią. W 1924 odkomenderowany do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie, gdzie pełnił funkcję oficera ordynansowego d-cy DOK II, a następnie ponownie w 8 pp Leg. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1928 dowodził batalionem. Po 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu do 80 pp w Słonimiu. Do stopnia ppłk awansowany 1 I 1936. W Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie ukończył kurs dla d-ców pułków. Następnie do wiosny 1939 I z-ca d-cy 79 pp w Słonimiu. Wiosną 1939 mianowany d-cą 78 pp w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 78 pp w składzie 20 DP. Walczy z Niemcami na pozycjach obronnych w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina. Pułkiem dowodził do 13 IX 1939.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, OP5,KW,ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin”1939. W-wa 1987

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dujanowicz Stanisław Józef
     [1905-?],dr med. por. sł. st. sanit. [1937]

    Ur. 11 IV 1905. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne uzyskując dyplom lekarski. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Sanitarnych Rezerwy w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. rez. sł. sanit. 1 I 1935. W 1936 powołany do służby czynnej w stopniu ppor. sł. st. z starszeństwem od 1 IV 1935. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 odbywał praktyki lekarską w 6 Szpitalu Okręgowym we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanitarnego 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy.
    Za okazane męstwo na polu walki awansowany 27 IX 1939 do stopnia kpt. i wnioskowany o odznaczenie VM kl. 5.
    Po wojnie w kraju.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 200.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dulewicz Wiktor
    [1907-?], por. rez. piech.[1936]

    Ur. 6 I 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 42 pp w Białymstoku. Ewidencyjnie podlegał PKU Białystok. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1936. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 7 kompanii III batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina i w obronie Warszawy. Od 21 IX 1939 d-ca 8 kompanii. Po kapitulacji Warszawy losy n/n.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dunalewicz Mieczysław Leon
    [1912-?], inż. ppor. rez. art.[ 1936]

    Ur. 30 III 1912. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 8 pal w Płocku. Ewidencyjnie podlegał PKU Wierzbnik. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 6 baterii haubic II dywizjonu 2 pal Leg. w składzie 2 DP Leg. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Uczestnik obrony Modlina.
    Po kapitulacji Modlina losy n/n.

    J. Łukasiak. Wołyńska szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dunicz Tadeusz
    - . .kpt. art.
    [1905-?], kpt. sł. st. art. WP [1939]

    Ur. 15 X 1905. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 12 pap w Złoczowie. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 24 pap/pal w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony po 1935 do 1 paplot w Warszawie na stanowisko d-cy baterii. W okresie od 13 XI 1937-12 II 1938 przebywał na kursie samochodowym dla oficerów przy 1 paplot. W latach 1938-1939 oficer zwiadowczy 1 paplot. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego w 11 zmotoryzowanym dywizjonie artylerii przeciwlotniczej. Uczestnik walk w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dunin-Horkawicz Mieczysław
    - , ppłk art.
    [1892-1960?], ppłk. sł. st. art. [1939]
    Do 1930 Horkawicz, a od 1930 Dunin – Horkawicz.

    Ur. 01 XII 1892. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie d-ca baterii w 30 pap, potem po 1926 w 9 dak w Baranowiczach. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1931. Przeniesiony w 1931 do 2 dak w Dubnie, gdzie pełnił m. in. funkcję kwatermistrza i z-cy d-cy dywizjonu.  Przeniesiony w 1938 do 2 pal Leg. w Kielcach na stanowisko i z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk 19 III 1939. Następnie mianowany d-cą 2 pal. Pułkiem dowodził w wojnie obronnej 1939 w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pal od walk obronnych w rejonie Pabianic, potem w bojach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską do Modlina. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie powrócił do kraju. Zmarł ok. 1960.
    Odznaczony: OP 5, KW 2x,MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dunin-Marcinkiewicz Mikołaj
    [1916-1982], ppor. art. [1939]

    Ur. w 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1937-1939 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Mianowany ogn. podch. 8 VIII 1939. Przydzielony w VIII 1939 do 1 paplot w Warszawie. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 108 plut. art. plot. w Grupie „Mosty” osłaniającej mosty w Warszawie. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VIII 1939. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w Ostrołęce 22 III 1982.

    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    During Tadeusz Ludwik
    - , ppor. piech.
    [1913-?], ppor. sł. st. piech.[1936]

    Ur. 26 VIII 1913. Po ukończeniu szkoły średniej od 1933 do 1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca oddziału zwiadu 40 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Awansowany na polu walki do stopnia por. sł. st. piech. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990;J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Durski-Trzaska Antoni
    - płk dypl.
    [1895-1982], legionista, oficer dypl. sł. st. art. płk [1928], gen. bryg. [1966].

    Ur. 21 XI 1895 we Lwowie, syn Karola i Anny z Edlbacherów. W latach 1905-1911 uczył się w szkole realnej /korpusu kadetów/, a od 1912 kształci się w Akademii Wojskowo-Technicznej w Mödling. Maturę zdał eksternistycznie w Wiedniu w 1915. Po wybuchu I wojny światowej od 19 X 1914 był oficerem ordynansowym w Komendzie Legionów. Mianowany 21 X 1914 chor. piechoty. Uczestniczył w kampanii w Karpatach. Od 1 I 1915 służy w II dywizjonie artylerii LP walczącym w składzie I Brygady LP. W V 1915 chory przebywał na leczenie w szpitalu rezerwowym nr w Wiedniu, potem w Bratysławie.  Po powrocie do swego dywizjonu został 20 VI 1915 awansowany do stopnia ppor. art. z starszeństwem od 13 I 1915. Od 12 I 1916 był oficerem w baterii artylerii konnej przy dyonie kawalerii rtm. W. Prażmowskiego-Beliny. Od 4 x 1916 dowodził 4 baterią. 1 XII 1916 awansowany na stopień por. Przeszedł cała kampanię wojenną I Brygady LP 1915-1916. Latem 1917 brał aktywny udział w akcji antyprzysięgowej. 7 VII 1917 mianowany d-cą dyonu, a we IX 1917 wcielony do armii austriackiej. Od 3 IX 1917 służył w 19 pstrz., potem od X 1917 w był słuchaczem oficerskiego kursu artyleryjskiego w Pozsony/Bratysławie/, a po ukończeniu kursu od 1 I 1918 służył w 11 pap, a następnie od 22 II 1918 w 158 pap, od 13 VII 1917 w 11 batalionie szturmowym i ponownie od 5 VIII 1918 w 158 pap. Brał udział w walkach na froncie włoskim. Od XI 1918 służy w WP. Od 20 XI 1918 był adiutantem przybocznym NW WP. 13 XII 1918 mianowany kpt. sł. st. art. W IV 1919 uczestniczył w wyprawie wileńskiej. Od 16 VI do 30 XI 1919był słuchaczem wojennego kursu Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Następnie od XII 1919 był d-cą 9 dak, a od 13 III 1920 był d-cą grupy kierowników wyszkolenia Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu. 11 IV 1920 awansowany na stopień ppłk art. Po wojnie od 20 I 1921 był szefem wydziału i kontrolerem oddziału Naczelnej Kontroli Wojskowej. Następnie od 27 V 1921 został szefem sztabu Centralnego Inspektoratu Wyszkolenia Armii. Z dniem 26 VIII 1921 przydzielony do Biura Ścisłej Rady Wojennej. Od 1 XI 1921 do 13 IX 1922 był słuchaczem I kursu doszkalania MSWoj. w Warszawie. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu ppłk sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po ukończeniu kursu od IX 1922 był kierownikiem referatu Oddziału I Sztabu Generalnego WP, potem od 1 IV 193 do III 1926 był attaché wojskowym przy poselstwie polskim w Pradze. P
    o powrocie do kraju od 22 III 1926 pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Generalnego. Od 26 VII 1926do 20 VII 1929 dowodził 1 dak. Awansowany do stopnia płk SG sł. st. art. 1 I 1928. Od 21 VII1929 obejmuje stanowisko szefa sztabu OK. I w Warszawie. W latach 26 VII 1931do 28 V 1937 był d-cą 1 p. szwol. w Warszawie. Następnie od końca V 1937 dowodził 10 BKZmot., ale po niepomyślnym przebiegu manewrów wołyńskich w X 1938 został przeniesiony na stanowisko II d-cy piechoty dywizyjnej 15 DP. W kampanii wrześniowej 1939 walczył w ramach Armii „Pomorze”. Brał udział w walkach nad Bzurą i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał do końca wojny. Po uwolnieniu z oflagu wiosną 1945 osiedlił się we Francji. Mieszkał w polskim domu w Lailly-en Val. Z dniem 11 XI 1966 awansowany przez prezydenta A. Zaleskiego gen. bryg.
    Zmarł  16 V 1982 w Lailly-en Val.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Orderem Polonia Restituta kl.4, KW 4x,ZKZ I innymi medalami.
    Żonaty od II 1923 z Maria Lubiąską. Dzieci nie miał.

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932, R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. I. Warszawa 2005/

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Durski-Trzasko Jerzy Henryk Władysław,
    - mjr art.

    [1899-?], mjr sł. st. art. WP[1935]

    Ur. 17 X 1899. W WP od XI 10918. Ukończył kurs podchorążych artylerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 pap. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 5 pap we Lwowie. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. Następnie oficer art. w Departamencie Artylerii MSWoj. w Warszawie. Ok. 1930 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był wykładowcą z przedmiotu artylerii w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W VIII 1939 mianowany d-ca 88 dac utworzonego w ramach mobilizacji przez 8 pac w Toruniu i przeznaczonego dla Armii „Modlin” W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 88 dywizjonu haubic 155. Wspierał działania 20 DP w walkach z Niemcami pod Mławą, potem na przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód” na Pradze. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach.
    Po wojnie powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Duszyński Leonard Marcin
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1935]

    Ur. 11 XI 1911. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1932-1933 służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 25 DP przy 29 pp w Kaliszu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 56 pp w Krotoszynie. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 56 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii batalionu marszowego 56 pp w składzie 25 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym batalionu marszowego 56 pp. Uczestnik obrony Modlina. Poległ w rejonie Nowego Dworu 27 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Nowym Dworze.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;W. Tyczyński. Walki 56 pp w kampanii wrześniowej 1939. Cz. II.WPH nr 3. W-wa 1989.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dus Roman
    [1906-?],ppor. rez. piech. [1932]

    Ur. 2 XII 1906. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 79 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Słonim. Zmobilizowany do WP w 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 8 kompanii III batalionu 79 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach z Niemcami pod Mławą, potem na przedpolach Modlina i od 14 IX 1939 w obronie Warszawy na Pradze.

    Rocznik oficerski rezerw 1934

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dutkiewicz Stanisław Paweł 
    - kpt. piech.

    [1898-1939], kpt. sł. st. piech. WP[1933]

    Ur. 18 V 1898. W WP od XI 1918. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920 służył w 83 pp, gdzie był d-cą plutonu, potem kompanii. Po 1926 przeniesiony do 15 pp w Dęblinie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1933. Z 15 pp przeniesiony po 1934 do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii w II batalionie 36 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy kwatermistrza 28 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 28 DP. Poległ w walce 12 IX 1939 pod Brwinowem. Pochowany na cmentarzu w Brwinowie.
    + 12 IX 1939 pod Brwinowem
    Odznaczony: MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 6 z 29 IV 1933

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dworak Tadeusz Ludwik Eugeniusz
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1931]

    Ur. 14 I 1899. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 28 pp. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 28 pp w Łodzi. Odkomenderowany ok. 1923 do Komendy M. Łódź na stanowisko referenta. Następnie ponownie w służbie liniowej w 28 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1931. Po 1934 przeniesiony do 71 pp w Zambrowie na stanowisko d-cy 2 kompanii w I batalionie 71 pp.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 bat. 71 pp w składzie 18 DP. Podczas walk z Niemcami 11 IX 1939 pod Zambrowem zostaje ranny.
    Odznaczony: MN,SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dwornikiewicz Zygmunt Karol
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1934]

    Ur. 2 VI 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 pp Leg. w Sandomierzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Nisko. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 2 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy 3 kompanii CKM II batalionu 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Brał udział w walkach z Niemcami od obrony na linii obronnej od rzeki Warty, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos do Modlina. Uczestnik obrony Modlina. Poległ 28 IX 1939 w Zakroczmiu.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dworzak Stanisław Erazm Franciszek Antoni
    [1895 – 1944], legionista, oficer sł. st. piechoty WP, płk dypl. [1938], żołnierz ZWZ-AK, ps. „Daniel”, „Przemysław”, „Tęcza”, „Topór”.
    Kmdt Okręgu Radomsko-Kieleckiego AK II 1942 – III 1944.

    Ur. 2 VI 1895.  Uczęszczał do gimnazjum w Krakowie, gdzie otrzymał w 1914 świadectwo dojrzałości. W okresie nauki w gimnazjum aktywnie działa w „Sokole”. Od 1914 w Legionach Polskich. 14 V 1915 ukończył kurs szkoły podchorążych Legionów Polskich w Marmaros-Sziger i Kamieńsku. Następnie służył w 6 pp Leg. 1 VII 1915 mianowany chorążym piech. Od września 1915 uczestniczył w szeregach 6 pp Leg. w walkach na froncie wołyńskim na linii Styru i Stachodu. W październiku 1916 wraz z 6 pp Leg. wycofany z frontu i przewieziony do Baranowicz, skąd w listopadzie zostaje przewieziony koleją na teren Królestwa Polskiego.  Od 10 XI 1918 służy w WP. 15 XI 1919 mianowany ppor. sł. st. piech., a 1 VII 1920 por. sł. st. piech. Bierze udział w szeregach 6 pp Leg. w wojnie polsko- bolszewickiej 1919-1920. Był kolejno d-cą kompanii, potem baonu. Po zakończeniu wojny nadal służy w 6 pp Leg. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W stopniu kpt. dowodził III batalionem 6 pp Leg.  Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 VII 1923. Potem do 1928 zastępca d-cy tego pułku. W latach 1928 – 1930 studiuje w WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piechoty 1 I 1930. Następnie nadal zastępca d-cy 6 pp. Leg., potem oficer sztabu 19 DP w Wilnie. Od 1933 do 1935 był szefem sztabu DOK VIII w Toruniu. W 1935 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców pułków. Z dniem 27 VII 1935 mianowany dowódcą 69 pp. w Gnieźnie. Do stopnia płk dypl. awansowany 19 III 1938. Od jesieni 1938 do 15 marca 1939 przebywał na kursie dla udoskonalającym dla oficerów dyplomowanych przewidywanych do objęcia stanowisk szefów sztabów i kwatermistrzów armii. Po ukończeniu kursu dowodzi nadal 69 pp. w kampanii wrześniowej dowodzi 69 pp w składzie 17 DP. Uczestniczy w bojach z wrogiem nad Bzurą oraz przedpolach Warszawy. Wzięty 17 IX 1939 do niewoli niemieckiej, ucieka i ukrywa się w okolicach Wyszogrodu. W dniu 29 IX 1939 w ubraniu cywilnym przedostaje się do Warszawy. Nawiązuje tu kontakty konspiracyjne. Od 1940 do I 1942 jest inspektorem KG ZWZ na Okręg Radomsko-Kielecki ZWZ. Od lutego 1942 pełni funkcję k-dta Okręgu Radom-Kielce AK. Okręgiem dowodzi formalnie do marca 1944. Zagrożony aresztowaniem przez Gestapo w trybie alarmowym w XII 1943 opuszcza Skarżysko, gdzie mieściła się jego kwatera i siedziba K.O. Wraz z nim wyjechał do Warszawy szef sztabu K.O ppłk sł. st. art. Jan Stenzel ps. „Jan”, „Rawicz”.
    Po odwołaniu z funkcji K.O, od marca 1944 w KG AK, gdzie pełni funkcję inspektora KG AK. W sierpniu 1944 bierze udział w Powstaniu Warszawskim. W nocy z 17/18 VIII 1944 podczas inspekcji nocnej Odcinka „Topór” zostaje śmiertelnie ranny. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony za męstwo w wojnie z bolszewikami VM kl.5 za kampanię wrześniową 1939 VM kl. IV, Orderem Odrodzenia Polski kl. 5, Krzyżem Niepodległości, KW 3x, pośmiertnie odznaczony KW 2x, ZKZ z M.
    Żonaty z Sylwią  z d. Kelles – Krauze.

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939r.; P. Bauer. 69 pp. Pruszków 1997; M. Ney – Krwawicz. Komenda Główna AK 1939 – 1945. Warszawa 1990; W. Borzobohaty. „Jodła”. Warszawa 1988; Armia Krajowa. Szkice z dziejów Sił Zbrojnych. Warszawa 1999; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny. T.I. W-wa 2005;Lista starszeństwa oficerów LP z 12 IV 1917.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dworzanowski Władysław Marian - ppor.. piech.
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1935]

    Ur. 9 VIII 1907. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 21 pp w Warszawie. Do stopnia por. awansowany 1 i 1935. Następnie służy w Batalionie Stołecznym w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta batalionu. Uczestnik walk na przedpolach Warszawy i w jej obronnie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka-k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Batalion stołeczny. Pruszków 2005.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dyakowski Antoni
    - , por. rez. Piech. 
    [1894-1939], por. rez. art. [1919]

    Ur. 22 III 1894. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 18 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 18 pap. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W latach późniejszych po 1925 przeniesiony do Korpusu Oficerów Sądowych. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. Brał udział w obronie Warszawy. Ciężko ranny w walce z Niemcami 24 IX 1939 zmarł w szpitalu.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    Rocznik oficerski 1924;Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dybek Stanisław
    [1912-?],ppor. rez. piech.[1938]

    Ur. 10 I 1912. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1935-1936 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 2 DP przy 2 pp Leg. w Kielcach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 2 pp Leg. Zmobilizowany w 1939 do WP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 2 plutonu w 1 kompanii CKM 2 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp Leg. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dybkowski Stefan
    - , kpt. piech. 
    [1898-+?], kpt. sł. st. piech.[1934]

    Ur. 10 XII 1898. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1922 służył w 79 pp w Słonimiu. Długoletni oficer pułku, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1934. Następnie d-ca 1 kompanii CKM w I batalionie 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią CKM 79 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina, skąd w nocy z 13/14 IX 1939 zostaje z pułkiem przerzucony do Warszawy, gdzie walczy w obronie stolicy na odcinku „Warszawa-Wschód” na Pradze. Od 16 IX 1939 dowodzi I batalionem 79 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: KW2x, MN, SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce. W-wa 1968; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modklin” 1939. W-wa 1987; Dziennik Personalny MSWoj. Nr6 z 5 III 1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dylak Tomasz
    - , st. wachm.

    Dymnicki Stefan Leon 
    - , por. art.
    [1911-?], kadet, por. sł. st. art. WP[1936]

    Ur. 12 VIII 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 10 pac w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 7 baterii II dywizjonu 10 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 2 dac w składzie 2 DP Leg. W czasie walk w rejonie Błonie-Ołtarzew zostaje 10 IX 1939 ranny. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie i dowodzi 1 baterią w 3 dywizjonie haubic 2 pal. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dyszewski Zdobysław Jan
     [1917-1939], ppor. sł. st. art.[1938]

    Ur. 26 V 1917. Ukończył gimnazjum. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu w 8 baterii III dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego III dywizjonu 2 pal w składzie 2 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 2 pal. Poległ w obronie Modlina 27 IX 1939.

    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; J. Łukasiak. Szkołą podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dytner Teodor
    - , kpr. pchor.


    Dziadosz Zygmunt Henryk
    [1909-?], ppor. sł. st. piech.[1938]

    Ur. 13 IV 1909. Od 1931 służy w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu w 5 kompanii II batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta IV batalionu marszowego 21 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy losy n/n

    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dziadowicz Wincenty
    [1911-?], ppor. rez. piech., inż.[1938]

    Ur. 17 XII 1911. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 8 kompanii 78 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami od 1-3 IX 1939 w rejonie Mławy, potem przedpolach Modlina i od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Od 18 IX 1939 d-ca 8 kompanii III batalionu 78 pp. Po kapitulacji Warszawy losy n/n.
    Po wojnie w kraju.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dzianott Adam
    - , ppłk dypl. patrz LINK

    Dzieduszycki Aleksander Marian Dominik Jacek.
    - , ppor. rez. kaw 
    [1899-1939], dr, ppor. rez. kaw. [1920]

    Ur. 11 IX 1899 Izodorówka. Ukończył gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1920. Po wojnie ukończył wyższe studia uzyskując stopień doktora. W 1934 miał przydział mobilizacyjny do 14 p. ułanów we Lwowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Stryj. W 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 6 p. ułanów w Stanisławowie w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku oficera żywnościowego. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii. Poległ 19 IX 1939 w Sierakowie w walce z wrogiem podczas przebijania się do Warszawy.
    Pochowany na cmentarzu w Laskach.

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerów rezerw 1934; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dziedziniewicz Julian Edward
    - , kpt. piech.
    [1907-1939], kpt. sł. st. piech. WP [1939]

    Ur. 17 XI 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 193o z przydziałem do 50 pp w Kowlu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty przeniesiony w 1937 do 4 pp w Kielcach na stanowisko d-cy 1 kompanii CKM w I Batalionie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 19139. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu 4 pp, a od 5 IX 1939 dowodzi i batalionem. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 pp w składzie 2 DP Leg. Poległ w nocy z 11/12 IX 1939 w walce z Niemcami k. Błonia. Pochowany na cmentarzu w m. Rokitno.

    Rocznik oficerski 1932; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 6 z 29 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; Promocja oficerska 1930/w:/ Biuletyn SPP” „Rzeczpospolita Podchorążacka”. Komorów.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dzieńkowski Stefan
    - , por. art. 
     [1908-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1936]
    Ur. 22 XI 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie obył przeszkolenie unifikacyjne. W okresie 1931-1933 w szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 pal w Inowrocławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Następnie przeniesiony od 1 IX 1938 do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu z przydziałem do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu na stanowisko d-cy 1 plutonu 5 baterii w II dywizjonie szkolnym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 47 dac zmobilizowanego w VIII 1939 przez 1 pac w Modlinie. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1933.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dzierżanowski Roman Feliks Zygmunt 
    - rtm. 
    [1904-?], oficer sł. st. kaw. WP, rtm[1939]

    Ur. 30 IV 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 W szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, a następnie odbywał praktyki w pułku kawalerii. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sl. st. kaw. 15 VIII 10929 z przydziałem do 14 p. ułanów we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Ukończył w 1939 w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla d-ców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1939. Następnie d-ca 4 szwadronu w 14 p. ułanów, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 14 p. ułanów. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12138, BKZ

    Rocznik oficerów kawalerii 1930; Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dziewanowski Jan
    - , ppor. rez. 
    [1912-1939], oficer rez. art. WP, ppor. [1936]

    Ur. 24 VIII 1912. Ukończył w 1933 gimnazjum. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 pac w Toruniu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 8 pal w Płocku. Ewidencyjnie podlegał PKU Włocławek. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 8 pal. Przydzielony do 71 dal mobilizowanego przez 8 pal w oparciu o kadrę i oficerów, podoficerów rezerwy 8 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 71 dal. Walczy z Niemcami do 7 IX 1939 w obronie Płocka, potem od 7 IX 1939 71 dal wspierał działania bojowe Nowogródzkiej Brygady Kawalerii na przedpolach Modlina. W dniach 17-18 IX 1939 wraz z swoją 2 baterią brał udział w ciężkich walkach w rejonie Palmir - Dziekanówka, gdzie bateria osłaniała marsz GO Kawalerii gen. R. Abrahama przebijającej się przez Sieraków i Laski na Warszawę. Następnie walczy w rejonie Łomianek
    , gdzie poległ 22 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie

    J. Łukasiak. Wołyńska szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Grochowski. 8 Płocki Pułk artylerii Lekkiej. Pruszków 1996.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dziewanowski Kazimierz Stanisław
    - , ppor. rez. piech.
    [1905-1939], ppor. rez. piech. [1933]

    Ur. 1 VI 1905 w Warszawie. Uczęszczał do gimnazjum im. M. Reja w Warszawie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 71 pp w Zambrowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 36 pp w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 36 pp w składzie 28 DP Armii „Łódź”. Uczestniczył w walkach na pozycjach obronnych nad rzeką Widawą, potem na linii obrony na rzece Warcie, potem w rejonie Pabianic i pod Wolą Cyrusową, gdzie poległ 8 IX 1939.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dziewanowski Stanisław
    - ppor. rez. kaw. 
    [1908-1939], por. rez. kaw. WP[1938]

    Ur. 29 XI 1908. Ukończył gimnazjum. W okresie 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie praktyki w 1 p. szwol. w Warszawie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go do stopnia por. 1 I 1938. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu zwiadu konnego z kompanii zwiadu 32 pp z Modlina w składzie 8 DP. Ranny 19 IX 1939 w walce z Niemcami w Koloni Góra. Zmarł w wyniku odniesionych ran. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12436

    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dziewulski - Rawicz Stanisław
    - , gen. bryg. emer.
    [1869-1939], gen. bryg. WP [1919]
    Ur. 06 XI 1869 w m. Koniny pow. Łuków, syn Jana /właściciela ziemskiego/ i Zofii z Bielickich. Do 1917 w stopniu płk był oficerem armii rosyjskiej. Brał udział w walkach na frontach I wojny światowej. Od XI 1917 w stopniu płk służył w I Korpusie Polskim gen. Dowbor-Muśnickiego, z którego rozkazu organizował 4 p. ułanów. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 mieszkał w Warszawie, gdzie od XI 1918 rozpoczął formowanie 4 p. ułanów, którego objął dowództwo. W I 1919 skoncentrował 4 p. uł. w Ostrołęce, a następnie bierze udział w walkach w tzw. Grupie Zaniemeńskiej . Uczestniczy w operacji wileńskiej i w ofensywie na Mińsk. Od 14 IV 1919 d-ca II Brygady Kawalerii. Mianowany gen. bryg. Z starszeństwem od 1 VI 1919. Za dowodzenie Grupą Kawalerii, odwagę wykazaną na polu walki i odparcie kontrataków bolszewickich 5 VIII 1919 na Raków został odznaczony VM kl. 5. Z dniem 1 II 1921 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie.
    Jako ochotnik bierze udział we IX 1939 w obronie Warszawy. Podczas walk ciężko ranny,  zmarł 18 X  1939 w szpitalu. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 4367
    Rocznik oficerski rezerw 1934; cmentarz Komunalny Powązki, dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; Kawalerowie VM 1792-1921.T.II, cz. 1. Koszalin 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dziewulski Stefan - , prof. 
    [1876-1941], prof. , ekonomista, prawnik

    Ur. 04 IX 1876 w Warszawie. Syn Klemensa – Eugeniusza. W latach 1914-1915 sekretarz gen. Komitetu Obywatelskiego m. Warszawy. Od 1917 członek Tymczasowej Rady Stanu. W latach 1904-1928 redaktor i wydawca „Ekonomisty”, a w latach 1929-1930 „Prawa i Ekonomii”. Od 1927 profesor Wolnej wszechnicy Polskiej, gdzie wykładał historię doktryn ekonomicznych. Był założycielem, wiceprezesem i sekretarzem Towarzystwa Ekonomistów i Statystyków Polskich. Autor licznych publikacji z dziedziny ekonomii. Najważniejsza praca z dziedziny ekonomii Polska szkoła ekonomiczna /1927/. Był też autorem I tomu pracy Warszawa /1913/obejmującej dzieje miasta, jego topografie oraz statystykę ludności. We IX 1939 aktywnie działa w Polskim Czerwonym Krzyżu, gdzie pełnił funkcję wiceprezesa.
    Zmarł podczas okupacji niemieckiej 10 III 1941 w Warszawie.

    Encyklopedia Powszechna PWN. W-wa 1966.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dziębowski Feliks - , kpt. Piech 
    [1901-1939], kpt. sł. st. piech. WP [1937]

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Drewnikowski Władysław - , ppor. rez. piech.
    [1905-1939], oficer rez. piech. WP, ppor. [1933]
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Drabarek Stanisław - w, ppor. rez. art. 
    [1908-?], ppor. rez. art.[1933]
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Doruchowski Zygmunt - , ppor. art.

    Dowgiałło Stanisław
    - , kpt. sap.
    [1897-?], kpt. sł. st. saperów [1933]
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Doruchowski Stanisław Karol Teodor - ppor. rez. sap. inż.
    [1901-1944], inż. por. rez. sap [1939], w ZWZ/AK ps. „Smyk”
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Doroszewski Witold - , prof.
    [1899-1976],językoznawca, prof. UW, członek PAN
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dorobek Stanisław
    [1906-?],por. sł. st. sap.[1935]
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dobrosielski Bronisław Stanisław
    [1911-?],ppor. rez. art.[1935]

    Ur. 9 VI 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W 1925 ukończył Szkołę Oficerską Piechoty w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1925 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Po 1929 przeniesiony do 34 pp w Białej Podlaskiej, potem do 82 pp w Brześciu nad Bugiem. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. do lata 1939 d-ca 1 kompanii CKM w I batalionie 82 pp. W kampanii wrześniowej 21939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 82 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 82 pp od pozycji obronnych nad Wartą i Widawką, potem w walkach odwrotowych 9 IX 1939 pod Skierniewicami. Poległ 12 IX 1939 w Żyrardowie podczas przebijania się do Modlina. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: SKZ

    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dzięcielewski Włodzimierz Jan - , kpt. piech. 
    [1907-?], por. sł. st. piech. WP[1934]

    Ur. 30 I 1907. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 9 kompanii w III batalionie 61 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję adiutanta 61 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Podczas walk z Niemcami 15 IX 1939 o Dobrzyków zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 6 z 5 III 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dzięgielewski Józef
    -
    [1895-1952], prawicowy działacz PPS, w konspiracji PPS-WRN, ps. „Kurek”, więzień polityczny PRL.

    Ur. 22 I 1895 w m. Wierznica pow. płocki. Od 1912 czynny w ruchu młodzieżowym. Należał do koła Młodzieży Postępowej w Płocku. Od 1917 członek POW, potem w pogotowiu bojowym PPS. W 1918 był dwukrotnie aresztowany przez Niemców. W końcu 1918 był k-dtem Milicji Ludowej w Płocku. W latach 1921-1939 aktywny i wybitny działacz PPS. Był członkiem egzekutywy  i sekretarzem warszawskiego OKR , zastępca członka Rady Naczelnej , poseł na Sejm RP 1922—1927 i 1928-1930. We IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy. Od 10 IX 1939 stanął na czele powołanego Wydziału Wojskowego przy Robotniczym Komitecie Pomocy Społecznej. Współpracował z dowództwem Robotniczej Brygady Obrony Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej współorganizator organizacji niepodległościowej PPS-WRN, której organem wojskowym była Gwardia Ludowa - WRN przemianowana później na Organizację Wojskową Pogotowia Powstańczego. OW-PPS. Wchodził w skład władz naczelnych. Od 1941 redagował miesięcznik pt. „Gwardia Ludowa”. Po wojnie kontynuuje działalność polityczną. Aresztowany 23 XI 1946 przez UB i uwięziony. Po długim i ciężkim śledztwie został skazany przez WSR Warszawa 19 XI 1948 na wieloletnie więzienie. Ciężko chory na gruźlicę zostaje zwolniony z więzienia. Przebywał na leczeniu w sanatorium w Otwocku, gdzie zmarł 7 XII 1952.

    J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939 roku. W-wa 1984; Encyklopedia PWN.     W-wa 1966.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dzik Kazimierz - , dr med.


    Dzikowicki Władysław
    [1913-?], kadet, ppor. sł. st. art.[1935]

    Ur. 27 VI 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 x 1935 z przydziałem do 10 pac w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu 2 baterii I dywizjonu 10 pac w Przemyślu. W 1939 przeniesiony do 9 pac we Włodawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta I dywizjonu 9 pac. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000 / tu jako Dzikowski/; A. Szczepański. 9 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dzióbek Władysław - ppłk piech.
    [1895-1971], oficer sł. st. piech,. WP, ppłk [1937]
    Ur. 22 III 1895. Podczas I wojny światowej służył w armii austriackiej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służył na stanowisku d-cy kompanii w 17 pp w Rzeszowie. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu w CWPiech. w Rembertowie awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928 i przeniesiony do 86 pp w Mołodecznie  na stanowisko d-cy II baonu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 19 III 1937. W latach 1937-1939 I z-ca d-cy 14 pp we Włocławku.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 144 PP Rez. w składzie 44 DP Rez. Walczy wrogiem na przedpolach Warszawy potem od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Od 18 IX 1939 dowodzi obroną w Fortu Bema o
    Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ,
    Zmarł 08 VII 1971.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dziubek Zenon Eustachiusz
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1937]

    Ur. 23 VIII 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie i Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 d-ca plutonu 7 kompanii III batalionu 56 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM III batalionu 56 pp w składzie 25 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 56 pp m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. W czasie walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu w II A w Prenzlau, potem II D w Gross Born.
    Dalsze losy n/n

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2003; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Tyczyński. Walki 56 pp w kampanii wrześniowej 1939. Cz. II /w:/ WPH nr 3. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Dziunikowski Jerzy Apoloniusz - , ppor. art.
    [1913-1939], oficer sł. st. art. WP ppor. [1937]
    Ur. 5 III 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Od X 1935 do VIII 1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Następnie do X 1937 odbywał praktyki w 5 pal we Lwowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 5 pal na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu w 7 baterii III dywizjonu 5 pal.
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty 26 pp w składzie 5 DP. Od 8 IX 1939 uczestniczy w walkach z Niemcami w rejonie Karczewa, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Uczestniczy w obronie Pragi na Saskiej Kępie i Grochowie. Poległ na Grochowie 24 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006. Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Dziurzyński Mieczysław Jan
     [1910-?],por. sł. st. piech.[1939]

    Ur. 24 VI 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 7 kompanii III batalionu 43 pp. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 43 pp w składzie 13 DP. Brał udział w ciężkich walkach Z Niemcami 7-8 IX 1939 pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. Po rozproszeniu pułku przebił się do Warszawy i brał udział w jej obronie.
    Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )






    Emerich Franciszek - , por. rez. piech. mgr
    [1906 -?], mgr, oficer rez. piech. WP por. [1937]

    Ur. 28 IX 1906. Po ukończeniu gimnazjum studiował na UJK we Lwowie uzyskując dyplom mgr. Służbę wojskową odbył w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Gródku Jagiellońskim. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 40 pp we Lwowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1937. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 40 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 3 kompanią I baonu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy na odcinku Warszawa „Wschód”. Po kapitulacji Warszawy od 28 IOX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/.n
    Odznaczony: KW

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty. Pruszków 2007.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Eminowicz Olgierd Jerzy - , mjr art. 
    [1902-?], oficer sł. st. art. WP, mjr [1939]
    Ur. 7 II 1902. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1919 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1919. Od 1 XII 1919 do 15 VI 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1920. Przydzielony do 11 pap bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Po wojnie służy w 24 pap. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 III 1922. Następnie przeniesiony do 1 papl w Warszawie. Do stopnia kpt. Awansowany 1 I 1932. Po 1932 przeniesiony do Centrum Obrony Przeciwlotniczej i Przeciwgazowej w Warszawie, gdzie pełnił funkcję dyrektora nauk na kursach doskonalenia art. papl. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził zmotoryzowanym 11 dapl. Brał udział w obronie Warszawy, potem przesunięty z dywizjonem do Lublina, gdzie uczestniczy w walkach z wrogiem. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ender Jan Ferdynand - , kpt. dypl. 
    [ 1900-1981], oficer dypl. sł. st. WP, kpt. [1935]
    Ur. 14 VI 1900. Ukończył szkolę średnią. Od 1919 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. 1 V 1922. Po wojnie służył w 86 pp. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 V 1924. Następnie przeniesiony do 58 pp w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje. W okresie od XI 1933-X 1935 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Po ukończeniu MSWoj. od XI 1935 służy w dowództwie Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu nad Bugiem, gdzie pełni funkcje kierownika referatu w Wydziale Mobilizacji i Uzupełnień. W 1939 przeniesiony do sztabu 2 DP w Kielcach na stanowisko kwatermistrza.
    W wojnie obronnej we IX 1939 uczestniczy na stanowisku kwatermistrza 2 DP. Bierze udział w walkach na szlaku bojowym 2 DP i obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po odzyskaniu wolności w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł w Polsce 24 II 1981.
    Odznaczony: KW.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W.  Chocianowicz. W 50- lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Engel Stanisław Antoni - , płk , piech. 
    [1893- 1962], oficer sł. st. piech. WP, płk .[1939]
    Ur. 17 III 1893 w Stryju, syn Mieczysława i Stefanii. Absolwent C.K gimnazjum. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy piechoty. Mianowany ppor. piech.  Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. dowodził plutonem, potem kompanią w 6 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 nadal służył w 6 pp Leg. w Wilnie, gdzie dowodził kompanią. W 1922-1923 p. o. kmdt kadry pułku. W  1924 p. o. d-cy I baonu, potem d-ca III baonu w 6 pp Leg. Awansowany 17 XII 1924  do stopnia mjr sł. st. piech. z starszeństwem od  15 VIII 1924. W 1925 dowodził nadal I batalionem 6 pp Leg. W 1925 przeniesiony przejściowo z 6 pp Leg. do Departamentu I Piechoty w MSWoj. na stanowisko referenta, potem kierownika referatu. W X 1926 przeniesiony z Departamentu I Piechoty MSWoj. do macierzystego 6 pp Leg. na stanowisko d-cy I batalionu. Przeniesiony w XI  1927 z 6 pp Leg. do sztabu 1 DP Leg. w Wilnie na stanowisko oficera PW. Przeniesiony w X 1928 z sztabu 1 DP Leg. do 6 pp Leg.  na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 1 I 1931. Przeniesiony  w XI 1931 z 6 pp Leg. do Państwowego Urzędu WF i PW w Warszawie na stanowisko szefa wydziału. W 1934 przeniesiony z funkcji szefa wydziału na stanowisko z-cy dyrektora Państwowego Urzędu WF i WP. Ukończył kurs dla dowódców pułku w CWPiech. w Rembertowie. W latach 1936-IV 1937 dowodził 42 pp w Białymstoku, potem od 3 IV 1937 – 12 IX 1939  dowodzi 6 pp Leg. Awansowany do stopnia płk sł. st. piech. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 6 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Uczestniczył w walkach nad Narwią i przedpolach Warszawy. Podczas walk z Niemcami pod Kałuszynem 12 IX 1939 zostaje w czasie szturmu na niemieckie pozycje zostaje ciężko ranny. Odwieziony do punktu sanitarnego w Jakubowie gdzie został wzięty do niewoli przez oddział kawalerii niemieckiej. Przebywał w oflagu XVIII A w Lienz, a od 28 V 1940 w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie od V do VII 1940 pełnił funkcję najstarszego obozu, potem także starszy obozu „Zachód”. Działał w jenieckiej konspiracji obozowej.  Ewakuowany z grupą jeńców  z oflagu II C 25 I 1945. Uwolniony z niewoli 31 I 1945 w m. Deetz.  Po wojnie w kraju. Mieszkał w Opolu, gdzie zmarł 23 I 1962. Pochowany na cmentarzu przy ul. Wrocławskiej, potem po ekshumacji na cmentarzu  Półwieś w Opolu.
    Żona Helena  Engel z d. Dobrowolska /31 VII 1895-14 I 1976/. Miał syna. Lecha.
    Odznaczony: VM kl. 4 nr oo176 /za kampanię wrześniową 1939/, VM  kl.5,OP5, KW3, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 42 z 29 IV 1924; Dz. Pers. Nr 55 z 22 V 1925; Dz. Pers., Nr 42 z 11 X 1926; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H.Tomiczek-M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Engel Teodor
    - , kpt. sap. 
     [1892-+?], oficer sł. st. saperów WP, kpt. [1928]
    Ur. 7 XII 1892. Ukończył szkołę średnią. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VII 1920. Służył w 7 p. saperów, gdzie dowodził kompanią. Awansowany do stopnia kpt. sl. st. sap. 1 I 1928. Ok. 1930 przeniesiony do 4 batalionu saperów w Przemyślu, skąd w 1933 zostaje przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii saperów w pułku KOP „Wilejka”, którą dowodził do mobilizacji w 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził zmotoryzowana kompania saperów i brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5/ za wojnę z bolszewikami/, KW, SKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Englert Adam Wincenty - , ppłk żand.
    [1890-1958], legionista, członek POW, oficer sł. st. żandarmerii WP, ppłk [1938], dr historii, żołnierz ZWZ/AK ps. „Judym”, „Sęp”, „Żołnierz”, w POW vel Tadeusz Korbut, vel Piotr Wysocki.
    Ur. 11 XI 1890 w Stepaniu pow. rówieński na Wołyniu, syn Ludwika i Józefy Kotwicz-Henikowskiej. Ukończył szkołę średnią, potem Akademię Handlową. Studiował również historię na UW w Warszawie. Był członkiem Związku Czynu Zbrojnego i Związku Strzeleckiego. Od 6 VIII 1914 żołnierz 1 plutonu 1 kompanii kadrowej. Następnie w oddziale żandarmerii polowej – Jana Jur - Gorzechowskiego w I Brygadzie LP. Mianowany w 1915 wach. żand. W 1915 skierowany do Lublina, gdzie prowadził działalność agitacyjno-werbunkową do LP. W 1917 mianowany podch. żand. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 działa POW. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. żand. Z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1921-1925 był wychowawcą i wykładowcą historii w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Chełmnie. Następnie w 1 dywizjonie żandarmerii w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1927. Następnie na stanowisku kierownika archiwum Wojskowego Biura Historycznego. Przeniesiony do dyspozycji MSWoj. Przeniesiony w stan sp. i jednocześnie 1 V 1938 awansowany do stopnia ppłk. W 1935 powierzono mu funkcję kierownika organizacji archiwów miejskich w Warszawie. Dzięki poparciu St. Starzyńskiego, przejął i adaptował na cele archiwalne budynek dawnego Arsenału przy ul. Długiej. Uroczyste otwarcie odbyło się 29 XI 1938. Jednocześnie zostaje mianowany dyrektorem Archiwum m. st. Warszawy. Na tym stanowisku pozostawał do 1940. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był z-cą
     k-dta Obrony Przeciwlotniczej Miasta – inż. J. Kolskiego.
    W latach 1940-1943 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Od IV 1940 był kierownikiem archiwum Wojskowego Biura Historycznego VI Oddziału KG ZWZ/AK. Współpracował też z Delegaturą Rządu na Kraj. Aresztowany przez Niemców 2 IV 1943 w ramach represji akcji pod Arsenałem. 13 V 1943 wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Przebywał potem obozach Sachsenhausen-Oranierburgu i Buchenwaldzie skąd został uwolniony 14 IV 1945. W latach 1945-1946 członek Polskiej Misji Wojskowej w Paryżu. Do 1947 oficer II KP. Po demobilizacji mieszkał w Londynie. Działał w organizacjach kombatanckich. Publikował artykuły historyczne w „Bellonie” i Przeglądzie Historyczno-Wojskowym.
    Zmarł w Londynie 4 X 1958.
    Odznaczony: KN, KW4x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; G. Mazur. Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK 1939-1945. W-wa 198;W. Bartoszewski. 1859 Dni Warszawy. Kraków 198; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczpospolitej. W-wa 200.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Erhardt Franciszek - , nadkomisarz Pol. Państw.
    Evert Józef - . senator

    Eysmont Stanisław
    - , mjr art. 
    [1900-1948], oficer sł. st. saperów/art. WP, mjr [1939]
    Ur. 26 I 19oo. Uczęszczał do szkoły średniej. Od XI 1918 w WP. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1919. W okresie od 5 I 1920-10 VII 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. art. 31 VII 1920 z przydziałem do baterii zapasowej artylerii konnej nr 3. Awansowany do stopnia por. 1 V 1922. Następnie w latach 1923-1930 w służył w 4 dak w Suwałkach, potem w 14 dak w Białymstoku na stanowisku d-cy baterii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1933. Następnie przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie był d-cą 1 baterii szkolnej w Szkole Podoficerów Zawodowych Artylerii. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 dowodził II dywizjonem 15 pal z Bydgoszczy w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 15 pal. Walczył pod Brochowem 17 IX 1939 potem w bojach odwrotowych, przebijając się przez Kampinos do Warszawy brał udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu. Wolność odzyskał w 29 IV 1945.
    Zmarł w 1948.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Zb. Moszumański-Z. Kozak.Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Fabierkiewicz Wacław -
    [1891-1967], prof. ekonomista
    Ur. w 1891. Od 1917 członek Wydziału Bojowego PPS. Uczestnik działań niepodległościowych 1917-1918. We IX 1939 działacz Stołecznego Komitetu Samopomocy Społecznej w Warszawie. Po wojnie prof. ekonomii na Uniwersytecie Łódzkim. Członek Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. W 1946 prezes PTE w Łodzi. Autor publikacji z zakresu ekonomii.
    Zmarł w 1967.
    J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939.W-wa 1984.
    Ur. 30 IX 1902. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inż. Służbę wojskową odbył w latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim.  Praktyki odbywał w 14 dak w Białymstoku Awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 11 dak w Bydgoszczy. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. art. z starszeństwem od 19 III 1939. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Konnej Nr 1 na stanowisko d-cy plutonu artylerii. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fagasiński Walenty - piech.
    [1899-?], kpt. sł. st. piech. WP [1936]
    Ur. 1 II 1899. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 VII 1922. w latach międzywojennych służył kolejno w 39 pp, potem 6 pp Leg. w Wilnie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1936 przeniesiony do 68 pp we Wrześni, gdzie dowodził 6 kompanią w II baonie.W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził do 4 IX 1939 6 kompanią, potem od 4 IX 1939 II batalionem 68 pp. Uczestnik walk nad Bzurą, potem walkach odwrotowych. Po reorganizacji oddziałów w Puszczy Kampinoskiej dowodził zbiorczą kompanią. W czasie przebijania się do Warszawy 23 IX 1939 w rejonie Dąbrowy k. Łomianek dostał się do niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW 2x.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fajge Bronisław Apolinary 
    [ 1912-?], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 23 VII 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV. Zmobilizowany w 1939 do WP. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 3 kompanii CKM III batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Mławy, potem na przedpolach Modlina od 14 IX 1939 w obronie Warszawy na Pradze.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Falba Antoni  
    [1907-?], kpt. sł. st. piech. WP[1939]
    Ur. 16 V 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1931 w szkole podchorążych Piechoty w Różanie i Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 33 pp w Łomży. Awansowany do stopnia por. 1 I 1934. Po ukończeniu kursu dla d-ców kompanii przeniesiony na stanowisko d-cy 2 kompanii I batalionu 13 pp w Pułtusku. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy 3 kompanii I batalionu 13 pp w składzie 8 DP. Walczy z Niemcami w rejonie Ciechanowa, potem na przedpolach i w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał początkowo w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie, potem w oflagu w głębi Niemiec.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: BKZ
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Falkowski Władysław
     
    [1916-1994], kadet, ppor. sł. st. piech.[1937], w PSZ por. [1946]
    Ur. 8 I 1916. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Maz. na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu 60 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu potem d-ca części 1 kompanii CKM. 60 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Walczył z Niemcami m. in. nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską w kierunku Warszawy. W obronie Warszawy dowodzi 1 kompanią CKM 60 pp na odcinku „Warszawa-Zachód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu w pobliżu Hamburga, skąd udało mu się zbiec w czasie nalotu samolotów alianckich. W czasie ucieczki odnalazł ciężko rannego kolegę z Korpusu Kadetów – por. Zb. Gutowskiego lotnika zestrzelonego przez Niemców, z którym powrócił do oflagu ratując mu życie. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 wstąpił do 8 Batalionu Strzelców 3 Brygady Strzelców 1 Dywizji Pancernej gen. St. Maczka. Po demobilizacji w 1946 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie. Był członkiem Zarządu ZK II RP.
    Zmarł w Warszawie 30 IX 1994. Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fangrat Tadeusz Stanisław  
    [1904-?], ppor. rez. piech. WP[1932]
    Ur. 3 XI 1904. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 odbył służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 18 pp w Skierniewicach.  Ewidencyjnie podległą PKU Skierniewice. W VIII 1939 zmobilizowany do WP z przydziałem do I batalionu 145 pp rez. mobilizowanego przez 18 pp w Skierniewicach dla 44 DP Rez. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy I batalionu mjr. J. Światłowskiego. Uczestniczy w walkach w rejonie Mszczonowa, potem na przedpolach Warszawy, i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13. Londyn 1973.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fanslau Karol Reinhold - . mjr ,piech.
    [1895-1944], oficer sł. st piech. WP, mjr [1938], w PSZ, ppłk
    Ur. 12 I 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach międzywojennych służył w 86 pp w Mołodecznie. Awansowany na stopień kpt. 1 I 1928. Przeniesiony z 86 pp do 49 pp w Kołomyi, gdzie dowodził m. in. kompanią, baonem. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1938. Przeniesiony na stanowisko kierownika wyszkolenia piechoty w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw w Różanie. W VIII 1939 w ramach mobilizacji zostaje mianowany d-cą I baonu 115 pp rez. mobilizowanego przez Ośrodek Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie. W kampanii wrześniowej 1939 do 7 IX 1939 dowodzi I baonem 115 pp rez. w składzie 41 DP Rez. Bierze udział w obronie Różana 5-6 IX 1939, a następnie uczestniczy w walkach z Niemcami 6/7 IX 1939 w rejonie Czarnowa, a od 7 IX 1939 obejmuje po rannym d-cy 115 pp rez. Cz. Rzedzickim dowodzenie 115 pp rez. Po walkach stoczonych 10 IX 1939 w rejonie Grygów Huta-Gruszczyna z niemiecką kolumna pancerną pułk zostaje rozproszony. Przebija się z częścią I i II baonu na Wschód, a następnie przekracza granicę polską na Węgry, skąd przedostał się na Bliski wschód. Od 1940 w Brygadzie Strzelców Karpackich w Syrii i Palestynie. Od VIII 1941 z-ca d-cy 3 batalionu w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich. Bierze udział w walkach w Tobruku i kampanii afrykańskiej. Po wycofaniu brygady z frontu zostaje przerzucona do Palestyny i tam 3 V 1942 rozformowana. Na bazie brygady zostaje utworzona 3 Dywizja Strzelców Karpackich. Mianowany zostaje wówczas d-cą 4 batalionu w 1 Brygadzie Strzelców Karpackich. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. w 1943. Na przełomie 1943/1944 przerzucony wraz z swym batalionem do Włoch, gdzie uczestniczy w walkach z Niemcami. Bierze udział w bitwie pod Monte Cassino, gdzie poległ 17 V 1944.
    Pośmiertnie odznaczony VM kl. 4 nr 00049.
    Odznaczony: VM kl. IV nr 000146, kl. 5, KW SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fasnacht Mieczysław Andrzej - , mjr piech.
    [1894-?], oficer sł. st. piech. WP, mjr[1937]
    Ur. 10 XI 1894. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 19 pp we Lwowie, potem w 18 pp w Skierniewicach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 15 VIII 1924. Następnie ponownie po 1930 służył w 19 pp we Lwowie, gdzie dowodził kompanią, potem w 3 pp w Jarosławiu. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. W latach 1937-1939 d-ca III batalionu 3 pp Leg. w kampanii wrześniowej 1939 dowodził III baonem 3 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 pp Leg. Podczas walk 13 IX 1939 w rejonie Ołtarzowa zostaje ranny i z pola walki wzięty do niewoli niemieckiej. Przebywał w szpitalu, potem w oflagu w VIIA w Murnau.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14018, KW 2x.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fazan Władysław Wojciech
    - , por. art. 
    [1911-?],por. art. sł. st. WP[1939]
    Ur. 23 IV 1911. Ukończył gimnazjum w 1932. W latach 1932-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unifikacyjne. Następnie w latach 1933-1935 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 7 dak w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Do VIII 1939 oficer zwiadowczy 7 dak. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 7 dak. Uczestnik bitwy nad Bzurą, potem na przedpolach Warszawy i w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony za kampanię wrześniową 1939 VM kl. 5
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1969; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Fedorczyk Stanisław
    - , płk piech.
    [1894-1974], legionista, oficer sł. st. piech. WP, płk [1938]

    Ur. 13 VII 1894 w Rzeszowie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Od 1914 służył w 3 kompanii VI Baonu I Brygady Legionów Polskich. Uczestniczył w bitwie pod Kostiuchnówką 4-6 VII 1916, gdzie zostaje ranny. Pomimo ran nadal pozostaje w swym oddziale. Ukończył kurs oficerski w Legionach. Z dniem 1 IV 1917 mianowany chorążym piechoty. Dowodzi plutonem. Po kryzysie przysięgowym w Legionach wcielony do armii austriackiej. Od 5 XI 1918 w WP. Z dniem 1 III 1919 mianowany ppor. sł. st. piech. Początkowo służył w Krajowym Inspektoracie zaciągu, potem d-ca plutonu 4 kompanii 5 pp Leg. Uczestniczył od XI 1918 w odsieczy Lwowa i w walczył z Ukraińcami na przedpolach Lwowa. Następnie przeniesiony do 1 pp Leg., gdzie dowodzi 8 kompanią w okresie 12 III – 11 VII 1919 oraz w okresie 27 IX 1919-28 I 1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. Od 11 VII -19 VIII 1920 dowodził w zastępstwie II baonem 1 pp Leg. Brał udział w walkach z bolszewikami na froncie litewsko-białoruskim i na Łotwie. W czasie walk pod Lanckoroną 28 I 1920 zostaje ranny.
    Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 57 pp w Poznaniu. Do stopnia mjr sł. st. piech. Awansowany 1 VII 1923. W latach 1923 -1924 dowodził II baonem, a w 1925 III baonem 57 pp. Przeniesiony w 1925 do sztabu DOK VII w Poznaniu, skąd został w 1930 przeniesiony do 80 pp w Słonimiu na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 1 I 1931. Ukończył w CW Piech. w Rembertowie kurs dla d-ców pułków. Następnie mianowany w 1937? d-cą 80 pp. Awansowany do stopnia płk sł. st. piech. 19 III 1938.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 80 pp w składzie 20 DP. Uczestniczy w walkach pod Mławą, gdzie został 2 IX 1939 kontuzjowany a 3 IX 1939 ranny, mimo ran dowodził nadal pułkiem. Bierze udział w walkach z Niemcami w obronie Warszawy na odcinku praskim. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. A oflagach przebywał do końca wojny. Początkowo w oflagu nr IIA w Prenzlau, potem nr II D w Gross Born.
    Po wojnie powraca do kraju. Po 1956 brał udział w spotkaniach kombatanckich. Mieszkał w Poznaniu, gdzie zmarł 24 III 1974.

    Odznaczony: VM kl. 5, KN,OP5,KW5x,ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Fedorko Adam
    - , mjr art.
    [1898-+?], mjr art. sł. st. WP[1935]

    Ur. 09 XI 1898. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie oficer 4 pap w Inowrocławiu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1925. Po 1925 przeniesiony na stanowisko d-cy baterii do 9 dak w Baranowiczach. W latach 1930-1934 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie był od 1 X 1930 do 11 VIII 1932 oficerem 1 baterii konnej, potem od 11 VIII 1932 do 23 VI 1933 d-ca 1 plutonu w 1 baterii konnej, potem do 1934 d-ca VI baterii szkolnej. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1935. Następnie przeniesiony na stanowisko oficera artylerii do Dowództwa Obszaru warownego Wilno”, potem do 30 pal w Brześciu nad Bugiem, gdzie dowodził III dywizjonem. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził III dywizjonem 30 pal w składzie 30 DP. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 30 pal. Uczestnik obrony Modlina, gdzie 22 IX 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach m. in. w VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 pozostał na zachodzie. Służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14019, KW, ZKZ

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie artylerii konnej i weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków”1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Fedorowicz Adolf
    - , ks. st. kap. 
    [1889-1941?], ks. katolicki, st. kapelan WP [1936]

    Ur. 2 IV 1889. Syn Antoniego. Ukończył metropolitalne seminarium duchowne w Petersburgu. Świecenia kapłańskie przyjął 13 IV 1914. W latach 1914-1917 był wikariuszem parafii Orzeł w archidiecezji mohylewskiej. W latach 1917-1918 był kapelanem w I KP na Wschodzie. Po wojnie polsko-bolszewickiej 1920 pozostał na terenie Związku Sowieckiego, gdzie pracował jako duszpasterz wśród Polaków. Aresztowany przez NKWD i w 1926 skazany na 3 lata łagrów. Przebywał w 1927 łagrze na Sołówkach, gdzie miał pracować jako buchalter. Następnie w kraju. W latach trzydziestych był kapelanem w CWKaw. w Grudziądzu, potem administratorem parafii Stanisławów. Mianowany st. kapelanem 1 I 1936. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był kapelanem Podolskiej Brygady Kawalerii, a po przebiciu do Warszawy kapelan zbiorowej Brygady Kawalerii utworzonej w Warszawie z Podolskiej i Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie powrócił do Stanisławowa. Zamordowany przez Niemców w Czarnym Lesie k. Stanisławowa w końcu 1941?.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fedorowicz Edward -
    [1914-?], ppor. sł. st.  sap. WP [1938]

    Ur. 16 VI 1914.Ukończył gimnazjum. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Saperów. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 1 X 1938 z przydziałem do 1 batalionu saperów w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy plutonu w 1 kompanii 8 batalionu saperów przydzielonego do 8 DP. Uczestnik walk z Niemcami w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14356.

    R. Rybka –K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Fedorowicz Józef
    - . por. piech.
    [1906-1939], oficer sł. st. piech. WP, por.[1934]

    Ur. 17 III 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1931 w szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 82 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 82 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 2 kompanią CKM II batalionu 82 pp w składzie 30 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 82 pp od walk obronnych nad Wartą, potem nad Widawą, potem w bojach odwrotowych 9 IX 1939 pod Skierniewicami i 10 IX 1939 pod Żyrardowem, a następnie przebija się do Modlina, gdzie dociera 13 IX 1939. Bierze udział w obronie Modlina. Poległ 25 IX 1939 w Kazuniu. Po wojnie ekshumowany i pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Pośmiertnie mianowany kpt.
    Wg informacji wnuczki Joanny Początek jego zwłoki zostały zabrane przez żonę Pelagię Fedorowicz i pochowane na cmentarzy w Siedlcach lub Sokołowie Podlaskim.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki, dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 23 II 1934; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Feist Wiktor- . mjr art.
    [1896-?], mjr sł. st. piech. [1935]

    Ur. 21 VI 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem 1 VI 1919. Służył w 72 pp. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928 służył w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie był m. in. d-cą kompanii. Przeniesiony następnie do 44 pp w Równem, gdzie dowodził kompanią. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu awansowany do stopnia mjr 1 I 1935. Był d-cą batalionu w 44 pp, a następnie przeniesiony do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko kwatermistrza i II z-cy d-cy pułku. W VIII 1939 mianowany kwatermistrzem 94 pp rez.
    Kwatermistrz 94 pp rez. w grupie Sandomierz.
    Odznaczony: ZKZ, MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fengler Alfons Roman 
    - . mjr art.
    [1898-1993], mjr art. sł. st. WP[1938], w PSZ płk

    Ur. 26 VII 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W 1919 brał udział w szeregach 12 pap w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 5 I -10 VII 1920 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 31 VII 1920. Po ukończeniu szkoły służy w Centralnym Obozie Podoficerskich Szkół Artylerii w Toruniu. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po 1925 przeniesiony z Centralnej szkoły Podoficerskiej w Toruniu do 1 Pułku art. Przeciwlotniczej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Następnie d-ca baterii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 19 III 1938. Do VIII 1939 d-ca III dywizjonu w 1 paplot. W wojnie obronnej we IX 1939 d-ca 1 dywizjonu samochodowego art. plot. zmobilizowanego przez 1 paplot w Warszawie, któruy od 26 VIII 1939 do 2 IX 1939 był rejonie Katowic, potem przerzucony do obrony Centralnej Składnicy Uzbrojenia w Stawach i ochrony mostów na Wiśle w Dęblinie. Następnie dowodził 2 baterią motorową. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Środkowy Wschód, gdzie służył w 5 Dywizji Strzelców Karpackich. Był tam w III 1944 stopniu ppłk sł. st. d-cą 5 Karpackiego Pułku Art. Przeciwlotniczej w II Korpusie Polskim gen, W. Andersa. Uczestnik kampanii włoskiej w 1944-1945. Po ewakuacji oddziałów polskich II KP we IX 1946 w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia płk-a. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Lesznie Wlk., gdzie zmarł 07 X 1993. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony; VM kl. 5, KW, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Krakow 2006; Z. Moszumański. Szkoły Wojenne dla Oficerów artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; P. Żarom. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie.W-wa 1981.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ferencowicz Artur - , kpt. rez. piech. 

    Feric Mirosław
     
    - , kpt. rez. piech. 
    [1915-1942], ppor. sł. st. lot., pilot [1938], por. PSZ[1941]
    Ur. 17 VI 1915 w m. Travnik k. Sarajewa, syn Ivana /Chorwata/ i Zofii /Polka/. Rodzice byli nauczycielami. Ojciec poległ w I wojnie światowej. W 1919 powrócił z matką do Polski i osiedla się w Ostrowie Wlkp., gdzie uczył się w szkole powszechnej, a potem w Gimnazjum Męskim, gdzie w V 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. – pilota z starszeństwem od 1 X 1938 z przydziałem do 111 eskadry myśliwskiej w 1 pułku lotniczym w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w składzie 111 eskadry przydzielonej do Brygady Pościgowej. Uczestniczył w walkach z Niemcami nad Warszawą. Zestrzelił 1 samolot niemiecki. Wraz z swoją jednostka przesuwany na południowy wschód. 17 IX 1939 przeleciał granicę z Rumunią i wylądował na lotnisku w Czerniowcach. Internowany w obozie w Foscani, skąd udało mu się zbiec i przedostać do portu w m. Balcik nad Morzem Czarnym skąd na statku greckim 15 X 1939 odpłynął do Bejrutu, a następnie do Marsylii, gdzie dotarł 29 X 1939. Przydzielony do 3 Dywizjonu Myśliwskiego, odbywał przeszkolenie na francuskim myśliwcach w Lyon-Bron. Po wybuchu wojny francusko-niemieckiej odbył kilka lotów patrolowych. Ewakuował się 19 VI 1940 z portu w La Rochelle do Wlk. Brytanii docierając 23 VI 1940 do Liverpoolu. Następnie w polskiej bazie w Blacpool. 2 VIII 1940 przydzielony do formującego się w Norholt Polskiego Dywizjonu 303. Brał udział w walkach z Niemcami w „Bitwie o Anglię”. Awansowany 3 V 1941 do stopnia por. sł. st. lot. Od X 1941 do I 1942 był instruktorem w 58 OTU w Grangemouth, potem powraca do latania bojowego. 14 II 1942 wystartował na Spitfirze II na lot treningowy. W okolicach lotniska w Northolt podczas wykonywania akrobacji na niskiej wysokości urwało się od samolotu skrzydło, a samolot spadł na ziemie. Zginął na miejscu.
    Pochowany 19 II 1942 na cmentarzu w Nordhwood.
    Zestrzelił 9 samolotów wroga.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 8822, KW2x oraz brytyjskim DFC
    9 V1984 jego imię otrzymała Szkoła Podstawowa w Ostrowie Wlk.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 3 z 15 X 1938;  R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; B. Polak.  Biogram M. F /w:/Kawalerowie VM 1792-1945. T. IV, cz. 1. Koszalin 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Fickowski Ferdynand - , por. piech.
    [1910-?], oficer rez. piech. WP, ppor.[1935]
    Ur. 20 XI 1910. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w szkolnej kompanii pionierów Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 78 pp w Baranowiczach. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M IV. W VIII 1939 zmobilizowany i wcielony do WP.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 1 pp Obrony Pragi. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Fiedler Mieczysław Edward - , kpt. piech.
    [1903-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1936]
    Ur. 12 I 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W 26 pp pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1936-1939 m. in. d-ca 3 kompanii I batalionu 26 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 3 kompanią 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1928, 1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fiedorkiewicz Witalis Witold - , por. art.
    [1907-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1936]
    Ur. 14 XI 1907. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1929-1930 służbę wojskowa w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 1 pal w Wilnie. W okresie 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 3 pac w Wilnie na stanowisko     d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego 3 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera broni p/gaz.,  3 pac, potem oficer p/gaz. w sztabie d-cy artylerii Dowództwa obrony Warszawy.
    Odznaczony: KW
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fijałkowski Edward - , kapr. pchor. rez. piech. 
    [1918?-1939], kpr. podch. rez. piech. WP
    Ur. w 1918 ?. Ukończył szkołę średnią. W latach 1938-1939 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 8 DP., którą ukończył w stopniu kpr. podch. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii i batalionu 21 pp. Uczestnik obrony Modlina i Warszawy. Ciężko ranny 14 IX 1939 na Grochowie zmarł w wyniku odniesionych ran.
    L. Karczewski. 21 Warszawski  Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fijałkowski Marcin Stanisław Maria - , kapr. pchor. rez. piech.
    [1907-?], ppor. rez. piech. WP[1933]
    Ur. 14 XI1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 36 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 36 pp w składzie 28 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 36 pp od walk obronnych nad Widawką, potem w walkach odwrotowych przez Puszczę Kampinoską przebijając się 12 IX 1939 do Modlina, gdzie bierze udział w jego obronie. Po kapitulacji Modlina jego losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; E. Walczak. 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Fila Zygmunt - , ppłk piech. 
    [1894-1939], oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1936]

    Ur. 15 IV 1894. Uczestnik działań niepodległościowych 1914-1918. Od XI 1918 w WP. W szeregach 14 pp brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie nadal oficer 14 pp, potem przeniesiony do sztabu 4 DP w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1928. Ok. 1930 przeniesiony do 60 pp w Ostrowie Wlkp. na stanowisko d-cy batalionu. Do stopnia ppłk sł. st. awansowany 1 I 1936. Następnie z-ca k-dta Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 114 pp rez. w skaldzie 41 pp. Uczestniczy w walce z Niemcami na szlaku bojowym 41 DP w rejonie Różana, potem nad Narwią i na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z wrogiem 26 IX 1939 w rejonie m. Aleksandrów. Pochowany na cmentarzu wojennym w m. Aleksandrów-Sigła.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Filipek Marian Franciszek - , płk art 
    [1901-?],dr , por. rez. piech.[1936]
    Ur. 29 I 1901. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 21 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go do stopnia por. 1 I 1936. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do 21 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii w IV batalionie marszowym  21 pp. Podczas walk w obronie Warszawy 12 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przez okres wojny przebywał w oflagach. Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Karczewski. 21 Warszawski Pułk Piechoty. W-wa 1992.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Filipkowski Władysław Jakub - , płk art
    [1892-1950], legionista, członek ZS, oficer sł. st. art. płk [1931], w ZWZ/AK, ps. „Cis”, „Janka”, „Orkan”, „Stach”
    Kmdt Obszaru Lwowskiego AK 01 VIII 1943-VIII 1944.

    Ur. 01 V 1892 w Filipowie pow. Suwałki, syn Dominika /ziemianina/ i Anny z Łopieńskich. W 1909 ukończył gimnazjum handlowe w Suwałkach, po czym od 1909 do 1914 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, uzyskując absolutorium oraz przez 6 semestrów na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. Był w tym czasie członkiem Związku Strzeleckiego. Od 1 VIII 1914 służył w Legionach Polskich. Przydzielony w stopniu kpr. do I baterii kadrowej, potem w 1 pułku artylerii, gdzie kolejno był d-cą działa, plutonu, oficerem wywiadowczym. Uczestniczył w walkach w Karpatach i na Bukowinie. Mianowany 14 III 1915 do stopnia chorążego. Po wycofaniu z frontu latem 1915 jako d-ca plutonu służył w nowej 1 baterii. Przeniesiony do II dyonu artylerii działającego w ramach I Brygady LP. W jego składzie uczestniczył w kampanii wołyńskiej. Mianowany 1 V 1916 ppor. art. i pełnił funkcję adiutanta dyonu haubic. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 zwolniony z Legionów. Od 22 VII 1917 do 1 XI 1918 więziony przez Niemców. Przebywał w obozie w Szczypiornie, a potem w Rastadt i od 1 XII 1917 w Werl. Zwolniony 1 XI 1918 powrócił do kraju. Od 5 XI 1918 służy w WP. Początkowo był referentem w Inspektoracie Artylerii w Warszawie, a od 29 XI 1918 adiutantem w Adiutanturze Generalnej Naczelnego wodza. 25 XI 1918 awansowany do stopnia por. sł. st. art. Od 11 II 1919 dowodził baterią w 2 pap, następnie od 1 XI 1910 do 15 VII 1921 kierował wydziałem II Sztabu /kontrwywiad/ DOG Lwów. Zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 16 II 1921 był w 1 pap kolejno d-cą dyonu i od 11 II 1922 z-cą d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 15 VIII 1924. Od 21 I 1927 do 15 XII 1935 był d-cą 1 pal w Wilnie. Awansowany do stopnia płk sł. st. art. 1 I 1931. W XII 1935 objął dowództwo I Grupy Artylerii w Warszawie /DOK I/, a 30 III 1936 z-cy II wiceministra spraw wojskowych – Szefa Administracji Armii i z tego tytułu od 1 IV 1936 do 15 V 1937 zajmował stanowisko prezesa Rady Administracyjnej Państwowych Zakładów Inżynierii w Warszawie. Był też od 24 V 1936 członkiem Komendy Naczelnej Związku Legionistów Polskich.
    Od VI 1938 dowodził piechotą dywizyjną w 16 DP, a od VII 1939 1 DP Leg. w Wilnie. W składzie 1 DP Leg. brał udział w kampanii wrześniowej 1939. W końcu IX 1939 dowodził samodzielną grupą w skład, której wchodził siły z załogi Brześcia i szeregu pomniejszych oddziałów. 27 IX 1939 dowództwo nad grupą przejął płk dypl. Tadeusz Zieleniewski. W walkach na Lubelszczyźnie uczestniczy do kapitulacji 2 x 1939. Dostał się do niewoli sowieckiej, skąd udało mu się zbiec we Lwowie i przedostać się do Otwocka, potem do Warszawy. Czynny w konspiracji ZWZ/AK od 1940. Początkowo od 1940 d0 był inspektorem KG ZWZ/AK na teren obszaru lwowskiego ZWZ/AK. Od 1 VIII 1943 k-dt Obszaru Lwowskiego AK. Kierował do 31 VII 1944 akcją „Burza” na terenie obszaru. W kontaktach z dowództwem sowieckim za zgodą KG AK używał tytułu generała. 31 VII 1944 wyjechał na czele delegacji Komendy Obszaru na rozmowy z gen. M. Żymierskim do Żytomierza. Aresztowany w nocy z 2/3 VIII 1944 przez Sowietów. Przetrzymywany w centralnym wiezieniu w Kijowie, a potem przewieziony do dyspozycji kontrwywiadu I Frontu Ukraińskiego do Lwowa, Rawy Ruskiej i Trzebuski. 5-6 IX 1944 przewieziony samolotem do obozu w Charkowie, skąd go przewieziono do obozu w Riazaniu-Diagilewie i tu osadzony 04 I 1946. Odesłany 06 VII 1947 z obozu nr 454 do obozu nr 158 w Griazowcu, skąd go odesłano 02 X 1947 do obozu nr 437 w Bogorodskoje. Odesłany 05 X 1947 do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 03 XI 1947 przez obóz PUR w Białej Podlaskiej.
    Po powrocie do kraju zamieszkał w Pieńsku k/Zgorzelca, gdzie podjął pracę jako dyrektor administracyjny zespołu hut szkła.
    Zmarł w Pieńsku 17 IV 1950. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony; VM kl. 5/1922/, KW2x, ZKZ,KN/1931/,OOP 4 kl. /1936/.
    Żonaty z Janiną Obiedzińską, która w czasie okupacji była żołnierzem AK ps. „Grabina” na północnym Mazowszu.
    Mieli dwóch synów: Jana/ur.1922/, studenta Politechniki Warszawskiej, żołnierza AK w pułku „Baszta”, poległego we IX 1944, Andrzeja  /ur. 1925/, żołnierza AK ps. „Bohdan”.
    Awansowany pośmiertnie do stopnia gen. brygady 28 IX 1994.

    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; J. Węgierski- G. Mazur. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny, t. I. W-wa 2005; Uwięzieni w Staszkowie i Riazaniu. W-wa 200
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Filipowicz Julian
    - , płk dypl.
    [1895-1945], legionista, działacz POW, oficer dypl. sł. st. kawalerii WP, płk [1933], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, gen. bryg. [1942], ps. „ Kogan”, Pobóg”, „Róg”.
    D-ca Wojewódzki SZP w Krakowie. Kmdt Okręgu ZWZ Kraków X 1939-V 1941. Kmdt Obszaru Białystok ZWZ IX 1941 – XII 1941.

    Ur. 13 IX 1895 we Lwowie, gdzie ukończył w 1914 gimnazjum i zdał maturę. Od VIII 1914 do VII 1917 służył w 1 pp Leg., potem w 1 kaw. Beliny-Prażmowskiego. Ukończył w Legionach szkołę oficerską. Po kryzysie przysięgowym 23 VII 1917 został internowany i we IX 1917 wcielony do armii austriackiej, z której zdezerterował i wstąpił do POW. Od XI 1918 w stopniu por. służy w WP. Uczestniczył w obronie Lwowa XII 1918-III 1919, potem uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem 01 VI 1919. Służył w 11 ułanów w Ciechanowie. Ukończył kurs dla dowódców szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Następnie dowodził szwadronem. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 15 VIII 1924. Do 1928 pełnił funkcję kwatermistrza w 11 p. ułanów i jednocześnie z-ca d-cy 11 p. ułanów. W latach 1928-1930 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 1 i 1930. Po ukończeniu MSWoj. od IX 1930 oficer dyplomowany. Od X 1930 do VI 1935 d-ca 7 p. ułanów w Mińsku Mazowieckim. Awansowany do stopnia płk-a dypl. sl. st. kaw. 1 i 1933. Od VII 1935 do VI 1939 dowodzi 3 psk w Wołkowysku. Od VI 1939 do IX 1939 d-ca Wołyńskiej Brygady Kawalerii w Równem, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 od 6 IX – 23 IX 1939 w składzie GO „Piotrków”, potem GO kawalerii gen. W. Andersa do ostatniej bitwy pod Tomaszowem Lubelskim. Przeszedł szlak bojowy od bitwy z Niemcami pod Mokrą do obrony Warszawy, potem w walkach na Lubelszczyźnie m. n. 22-23 IX 1939 pod Jacnią i Tomaszowem Lubelskim. Uniknął niewoli. Od początku X 1939 przebywał w Warszawie, gdzie podjął działalność konspiracyjną w strukturach SZP. 10 X 1939 wyznaczony przez gen. M. Tokarzewskiego d-cę gł. SZP na stanowisko d-cy wojewódzkiego SZP Kraków. Około 19 X 1939 przybył do Krakowa, gdzie podjął współpracę z krakowską Radą Społeczno-Polityczną, której przewodniczył T. Orzelski. Uczestniczył w odprawie z oficerem z SZP w Krakowie. Po tym spotkaniu wraz z płk T. Komorowskim wyjechał do Warszawy, gdzie brał udział w odprawie prowadzonej przez płk dypl. S. Roweckiego. Na przełomie XI/XII 1939 wyznaczył oficerów inspekcyjnych z zadaniem organizowania struktur konspiracyjnych na podległym terenie. W I 1940 przekształcił dowództwo wojewódzkie SZP w oparciu o kadry SZP w Okręg ZWZ Kraków i został jego k-dtem. W II 1940 uczestniczył w spotkaniu Komendy Obszaru ZWZ Kraków z Okręgowym Kierownictwem Ruchu Ludowego. Zorganizował sztab Komendy Okręgu ZWZ Kraków oraz struktury terenowe. Teren okręgu został podzielony na 9 Inspektoratów Rejonowych ZWZ: Kraków, Miechów, Nowy Sącz, Nowy Targ, Tarnów, Jasło, Tarnobrzeg, Rzeszów i Przemyśl.
    Prowadził aktywną działalność konspiracyjną. Na przełomie IV-V 1941 po masowych aresztowaniach wśród członków ZWZ na tym terenie i wyjeździe z Krakowa gen. T. Komorowskiego pełni jako p. o. dodatkowo funkcję k-dta Obszaru Kraków ZWZ. Zagrożony aresztowaniem przeniesiony do KG ZWZ w Warszawie. Od IX – XII 1941 k-dt Obszaru Białostockiego ZWZ. Następnie ze względu na stan zdrowia przeniesiony do rezerwy osobowej KG ZWZ/AK. Awansowany 15 VIII 1942 do stopnia GRN. Brygady. Następnie w latach 1943-1944 inspektor KG AK. W VIII-X 1944 brał udział Powstaniu Warszawskim. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej, skąd powraca do kraju wiosną 1945. Ciężko chory przebywał w sanatorium wojskowym w Otwocku, gdzie zmarł 14 VIII 1945.
    Odznaczony: VM kl. IV kl. nr oo146 i 5, Krzyżem Niepodległości, KW2 x, Złotym Krzyżem Zasługi

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; M. Bielski. Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. W-wa 1991; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; tenże: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; T. Kryska – Karski, S. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991;T. Jurga. Obrona polski 1939. W-wa 1990; T. Gąsiorowski. Biogram J. F /w:/ MSBUDN 1939-1956, t. 1. Kraków 1997/ tu obszerniejsza bibliografia/; A. Zagórski. Okręg AK Kraków /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK. Kraków 1994; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)



    Filipowicz Marian
    - , kpt. piech.
    [1899-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1934]

    Ur. 17 IX 1899 w Poznaniu. Uczęszczał do gimnazjum w Poznaniu. Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim. Następnie w 11 p. strzel. Wlk. przemianowanym w XII 1919 na 69 pp. W 1920 ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 69 pp w Gnieźnie. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1921. Przeniesiony ok. 1926 do 68 pp we Wrześni, skąd w 1930 zostaje przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie od 1930 do 1933 jest instruktorem w 5 kompanii szkolnej II baonu, potem 1933-1934 instruktor w 2 kompanii szkolnej I baonu, a w latach 1934-1935 d-ca 2 kompanii szkolnej I baonu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1934. W 1935 przeniesiony do 57 pp w Poznaniu, gdzie pełnił funkcję d-cy kompanii, potem adiutanta pułku. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 57 pp w składzie 14 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem walk odwrotowych. Poległ 18 IX 1939 w rejonie m. Kamion Mały. Pochowany na miejscowym cmentarzu. W 1951 jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze  wojennej  na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony; KW /za wojnę 1919-1920/

    Roczniki oficerskie: 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; l. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty. Lublin 1969; Cmentarz Komunalny Powązki-Dawny Wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Filzek Franciszek - , kpt. piech.
    [1900-?] kpt. sł. st. piech. WP[1939], w PSZ
    Ur. 27 III 1900. W WP od 1923. Ukończył szkołę podoficerską i służył jako podoficer zawodowy. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył kurs specjalistyczny dla oficerów w zakresie pionierstwa, po czym d-ca plutonu pionierów 84 pp, a następnie d-ca 4 kompanii II batalionu 84 pp. 1939 Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego84 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp m. in. pod Przyłękiem i Słupią. W czasie walk 9 IX 1939 zostaje ranny i wzięty do niewoli niemieckiej w rejonie m. Rogów k./Skierniewic. Przebywał w oflagach II A w Prenzlau, II C w Woldenbergu i po ewakuacji w 1945 w oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie i wstąpił do PSZ, gdzie dowodził kompanią zaopatrzenia artylerii. Po demobilizacji jego losy n/n.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Fink Oskar Juliusz
    - , kpt. piech.
    [1899-1939], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [ 1936]
    Ur. 4 VIII 1899 w Krechowicach. W 1917 ukończył szkołę realną. W latach 1917-1918 służył w armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Od XI 1918 służy w WP. Przydzielony do 20 pp bierze udział w stopniu ppor. sł. st. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 20 pp pełni różne funkcje, m. in. dowodzi kompanią. Przeniesiony w 1927 do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu, potem adiutanta w 19 Baonie KOP „Słobódka”, potem ok. 1931 przeniesiony do 32 pp w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca kompanii CKM w 32 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził kompanią CKM 5 baonu strzelców. Uczestniczył w walkach z Niemcami n przedpolach Warszawy. Poległ 26 IX 1939 pod Nowym Dworem.
    Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Firla Kazimierz Józef 
    - , mjr art.
    [1897-1949], oficer sł. st. art. WP, mjr [1936]
    Ur. 28 II 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1925 oficer Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr 5. Przeniesiony do 6 pap w Krakowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1928 dowodził baterią. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 1 I 1936. Następnie służy na stanowisku d-cy I dywizjonu w 1 Pułku Artylerii Najcięższej. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 11 dyonem art. najcięższej zmobilizowanym przez 1 pan. Bierze udział w obronie Modlina, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu.
    Po wojnie w 1945 powrócił do kraju, zamieszkał w Krakowie, gdzie zmarł w 1949. Pochowany na cmentarzu Podgórskim w Krakowie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; P. Zarzycki. 1 Pułk artylerii Najcięższej. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fisch Leon Józef - , ppor. rez. piech. dr
    [1903-1939], dr, ppor. rez. piech. [1935]
    Ur. 3 XI 1903. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe uzyskując tytuł dr-a. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Piechoty w Gródku Jagiellońskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 40 pp we Lwowie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 40 pp we Lwowie. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 2 plutonem 5 kompanii II baonu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ w walce z Niemcami 26 IX 1939 na Woli. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    R. Rybka-K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. St. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty. Pruszków 2007; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fiszer Jan Zygmunt - , por. piech.
    [1911-?], kadet, por. sł. st. piech.[1938], w PSZ kpt. [1946]
    Ur. 19 VII 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1932 otrzyma świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 80 pp w Słonimiu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w okresie 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu 80 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 3 kompanią CKM I III batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami na pozycjach obronnych w rejonie Mławy i Rzegnowa, potem na przedpolach Modlina, Franciszek od 14 IX 1939 w obronie Warszawy na odcinku obrony „Warszawa-Wschód” na Pradze. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.
    Po wojnie na Zachodzie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fiutowski Tadeusz Antoni- , ppor. rez. piech. dr
    [1908-1945], oficer sł. st. art., por. [1935], żołnierz ZWZ/AK, kpt. [1943], ps. „Ben”, „Bogusz”, „Karol”, „Stefan”.
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego ZWZ-AK Brodnica IX 1941-VIII 1944. Okręg ZWZ-AK Pomorze.
    Ur. 20 III 1908 w Milowicach pow. Będzin. Syn Aureliusza /budowniczego/ i Marii z d. Kisyńska. W 1926 ukończył w Wąbrzeźnie gimnazjum i zdał maturę. W latach 1926-1929 studiował w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. Od IX 1929 do VIII 1930 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rez. Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Od X 1930 do VIII 1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 17 pal w Gnieźnie na stanowisko młodszego oficera baterii, potem d-ca plutonu. 1 I 1935 awansowany do stopnia por. sł. st. Pełni w tym czasie funkcję adiutanta 17 pal. Od 1937 d-ca baterii. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 8 baterii haubic w III Dywizjonie 17 pal w składzie 17.DP Armii „Poznań”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 17 pal od Gniezna przez boje toczone z wrogiem nad Bzurą. Następnie uczestniczy w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli Niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie, skąd został 20X 1939 zwolniony zgodnie z umową kapitulacyjną. Powraca do Gniezna, gdzie mieszka jego rodzina. Wysiedlony przez Niemców z Gniezna zamieszkał z żoną i synem u swych teściów w Brodnicy. W XII 1939 podjął nieudana próbę przekroczenia granicy z Węgrami z zamiarem przedostania się do Francji i wstąpienia tam do WP. Po powrocie do Brodnicy zostaje aresztowany przez gestapo. Wkrótce zwolniony i skierowany do przymusowej pracy w firmie niemieckiej. Wiosną 1941 nawiązał z nim kontakt mjr J. Gruss „Stanisław”. We IX 1941 mianowany k-dtem Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Brodnica. Na podległym terenie działa efektywnie przestrzegając ściśle zasad konspiracyjnych. Zorganizował szkieletowy sztab inspektoratu, organizował szkolenie żołnierzy ZWZ/AK, rozbudowywał systematycznie struktury terenowe inspektoratu. Kieruje przygotowaniami sił inspektoratu do przyszłej walki zbrojnej z Niemcami. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 11 XI 1943. W 1944 opracował plan prowadzenia działań zbrojnych AK p-ko Niemcom. Zdradzony przez konfidenta, został w dniu 18 VIII 1944 aresztowany przez gestapo wraz z członkami swego sztabu: B. Laskowskim „Jeleń”, M. Łukowskim, Cz. Wątrobińskim. Po okrutnym śledztwie w Bydgoszczy i Gdańsku został osadzony w obozie Sztutthof. W czasie ewakuacji obozu w III 1945 podczas tzw. marszu śmierci zachorował na tyfus. Zmarł 08 III 1945 we wsi Rybno k/Lęborka. Pochowany we wspólnej mogile.
    Żonaty z Barbarą z d. Graff/1918-1996/, żoł. AK. Mieli dwóch synów: Andrzeja /ur. 1939/ i Aleksandra /ur. /1940/ zam. w Warszawie.
    Odznaczony: KW za kampanię wrześniową 1939.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rez. Art. we Włodzimierzu Wołyńskim. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Art. w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii wrześniowej 1939. Lublin 1969; K. Komorowski. Konspiracja pomorska 1939-1947. Gdańsk 1992; Słownik Biograficzny Konspiracji Pomorskiej 1939-1945. T. II. Toruń.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Flatau Franciszek Józef - , rtm. 
     [1900-1940], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1930]
    Ur. 25 II 1900. Ukończył kurs dla oficerów jazdy w Grudziądzu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sl. st. kaw. s z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1p. szwol., potem w 1 dyonie żandarmerii w Warszawie, skąd po 1926 zostaje przeniesiony do 1 p. szwol., gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm 1 I 1930. Był m. in. d-cą szwadronu liniowego, potem po 1936 d-cą szwadronu zapasowego. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 szwadronem 1 p. szwol. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. W wyniku działań wojennych 11 IX 1939 dowodzony przez niego szwadron odłączył się od macierzystej jednostki. Brał udział w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie. Od 16 IX 1939 w grupie 22 p. uł. ppłk W. Płonki, potem w 22-24 IX 1939 w grupie „Chełm” ppłk W. Płonki, potem od 27 IX 1939 w GO płk dypl. T. Zieleniewskiego. 30 IX 1939 walczy z sowietami. Po okrążeniu grupy przez wojska sowieckie w rejonie m. Momotywobec braku dalszych możliwości prowadzenia walki zostaje podpisana 2 X 1939 umowa kapitulacyjna w rejonie wsi Bukowa k. Janowa Podlaskiego. Wzięty do niewoli sowieckiej zostaje wywieziony przez Lwów do Szepietówki potem do obozu w Starobielsku. Zamordowany  został  przez funkcj. NKWD w IV 1940.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; L. Szcześniak. Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Fleming Walerian Wiktor - , ppor. rez. piech. 
    [1917-?], ppor. rez. piech. [1939], w PSZ por.[1946]
    Ur. 15 XII 1917. Ukończył szkołę średnią. W latach 1937-1938 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 15 DP przy 62 pp w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. i zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu II kompanii II batalionu 62 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 62 pp oraz w obronie Warszawy.
    W 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Awansowany 1 I 1946 do stopnia por. rez. piech.
    Dalsze losy n/n.
    Biuletyn „Rzeczpospolita Podchorążacka. Nr 12. Londyn XI 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fleszar Adam - , mjr. piech. 
    [1899-1939], mjr sł. st. piech. WP[1938]
    Ur. 12 II 1899. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 60 pp w Ostrowie Wlk., potem w 72 pp w Radomiu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. W latach 1928-1932 służył w Korpusie Ochrony Pogranicza, skąd zostaje przeniesiony do 67 pp w Brodnicy, gdzie pełni różne funkcje, następnie k-dt obwodowy PW przy 67 pp w Brodnicy. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1938. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 63 pp w składzie 4 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce w Babicach 23 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Babicach Starych.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Flis Roman - , por. piech.
    [1904-1944], por. rez. piech. WP[1937]
    Ur. 22 XI 1904. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Piechoty w Gródku Jagiellońskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pp w Gródku Jagiellońskim. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1937. Odbył ćwiczenia wojskowe dla d-ców kompanii. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 26 pp. w wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii w III baonie 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 od wybuchu bomby podczas nalotu lotnictwa alianckiego.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Floryanowicz Ksawery - , mjr dypl.
    [1898-1984], oficer sł. st. art. WP, mjr dypl.[1935], w LWP ppłk/płk [1945], gen. bryg. [1946]
    Ur. 14 I 1898 w Nicei. Ukończył gimnazjum. W 1916 wcielony do armii rosyjskiej zostaje skierowany na wojenny kurs szkoły oficerskiej artylerii, który ukończył w stopniu chorążego. Brał udział w walkach na froncie. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 dak w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. W 1 dak pełni różne funkcje m. in. d-ca baterii. W latach 1930-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. był oficerem sztabu 4 DP w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr dypl. 1 I 1935. Następnie przeniesiony do 26 pal w Skierniewicach na stanowisko d-cy I dywizjonu. Latem 1939 przeniesiony do sztabu Armii „Pomorze” na stanowisko oficera operacyjnego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego w sztabie Armii „Pomorze”, potem w GO gen. M. Tokarzewskiego-Karaszewicza. Uczestnik walk nad Bzurą. Po bitwie nad Bzurą na czele oddziału rozbitków z różnych oddziałów przedarł się przez Puszczę Kampinoską do Warszawy i brał udział w jej obronie na stanowisku d-cy     d-cy Legii Oficerskiej i Podoficerskiej. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach m. in. w II C w Woldenbergu, gdzie działał aktywnie w obozowej konspiracji. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju. Przyjęty do służby w WP od V 1945 w Dowództwie Okręgu Wojskowego Lublin, na stanowisku szefa oddziału organizacyjno-mobilizacyjnego, potem w stopniu płk dypl. szef sztabu OW Lublin. Od 17 X 1946 do I 1947 d-ca 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii, która rozkazem ND WP z 27 I 1947 zostaje rozformowana. Mianowany w 1946 gen. bryg. Po rozformowaniu 1 WDKaw. został przeniesiony na stanowisko z-cy szefa Departamentu Piechoty i Szkolnictwa Wojskowego MON, a następnie na stanowisko k-dta Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, skąd został przeniesiony do Dowództwa Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Po 1950 aresztowany przez funkcj. Informacji Wojskowej i uwięziony pod zarzutem tzw. spisku w wojsku. Przeszedł ciężkie śledztwo. Po zwolnieniu z więzienia mieszkał w Warszawie. W 1955 przeniesiony formalnie w stan spoczynku.
    Zmarł 12 X 1984 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązki.
    Odznaczony: VM, KW, ZKZ2x, MN, Krzyżem Grunwaldu kl. III.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000; Poksiński. Ciechanowski. Armia „Pomorze” 1939. W-wa 1983; J. Poksiński. Tatar-Utnik-Nowicki. „TUN”. W-wa 1992; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny Wojskowy. W-wa 1989; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fober Jakub
     -
    [1899-1942], mjr sł. st. piech. WP[1938]
    Ur. 20 VII 1899. Ukończył kurs podchorążych piechoty w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 4 psp w Cieszynie, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr sł. st. i przeniesiony na stanowisko d-cy III batalionu 71 pp w Zambrowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 71 pp w składzie 18 DP. Podczas walk o Zambrów 12 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Następnie ewakuowany do szpitala. Pod czas okupacji niemieckiej przebywał w szpitalu niemieckim w Warszawie, gdzie zmarł w IV 1942.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fogt Stefan -
    [1909-?], por. sł. st. kaw. WP [1938]
    Ur. 24 VII 1909. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w okresie od 16 VIII 1931-30 VI 1932 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem od IX 1932 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 21 p. ułanów w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Po ukończeniu kursu dla oficerów łączności w centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu pełni funkcję d-cy plutonu łączności w 21 p. ułanów.
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 21 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczy 1 IX 1939 pod Mokrą, potem 8 IX 1939 pod Wola Cyrusową, a następnie w walkach odwrotowych na przedpolach Warszawy. Od 15 IX 1939 walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Folga Emanuel Dobromir - , kpt. piech. 
    [1904-?], kpt. sł. st. piech. WP[1938]
    Ur. 25 XII 1904. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 18 pp w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po ukończeniu kursu dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie mianowany d-cą kompanii. Przeniesiony do 21 pp w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 6 kompanii II batalionu 21 pp. w wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 1 kompanią i batalionu 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Ciechanowa i Chrostowa. Po wycofaniu pułku do Modlina zostaje następnie skierowany do obrony Warszawy, gdzie dowodzi 1 kompanią i batalionu 21 pp. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fonrobert Edmund Andrzej - , kpt. piech. 
    [1912-1939], ppor. rez. piech. [1938]
    Ur. 26 XI 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 17 DP. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 68 pp we Wrześni. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu moździerzy w 2 kompanii Ckm II batalionu 68 pp w składzie 17 DP. Poległ 17 IX 1939 w rejonie Brochowa. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fordymacki Stefan - , por. art.
    [1907-?] oficer sł. st. art. WP, por.[1936]
    Ur.14 VII 1907 w Olkuszu. Uczęszczał do Gimnazjum w Olkuszu, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie IX 1930-VI 1931 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem praktyki w 23 pal w Będzinie. Następnie w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 31 pal w Toruniu na stanowisko plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego w 31 pal. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 31 pal – 48 dywizjonu artylerii lekkiej, w którego składzie bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 3 baterii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 48 dal. Po przebiciu do Warszawy uczestniczy w jej obronie na stanowisku oficera zwiadowczego 29 pal. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; j. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fornalski - Halicz Zygmunt - kpt. piech. 
    [1894-1940],oficer sł. st. administracji WP, kpt.[1919], od 1938 w st. sp.
    Ur. 8 IV 1894 w Łodzi, syn Aleksandra i Antoniny z Albertów. Uczęszczał do szkoły średniej. Od VIII 1914 żołnierz I Brygady Legionów Polskich. Brał udział w walkach na szlaku bojowym I Brygady LP. Od XI 1918 w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Służył w 28 pp, w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1921 przeniesiony na stanowisko oficera inspekcyjnego do Wojskowego Więzienia Śledczego, potem przeniesiony do Rejonowego Kierownictwa Inż. i Saperów w Łodzi na funkcję oficera kanc., skąd zostaje przeniesiony do Szefostwa Budownictwa OK. IX w Brześciu nad Bugiem. W 1928 oficer administracji koszar nr 7 w Warszawie, potem oficer kanc. w Komendzie Miasta Warszawy. W 1938 przeniesiony w stan spoczynku. Pracował jako urzędnik. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie. Pochowany w zbiorowej mogile.
    Odznaczony: KN, KW3x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Charków Księga Cmentarna. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Frajndt Stefan Paweł - , ppor. rez. piech. 
    [1912-1939], oficer rez. piech. WP, ppor.[1936]
    Ur. 24 I 1912 w Sandomierzu, syn Tadeusza i Stanisławy z Chotkowskich. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do Gimnazjum w Sandomierzu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od IX 1933 do VII 1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 2 DP przy 4 pp Leg. w Kielcach. Odbywał ćwiczenia aplikacyjne od 6 V do 15VI 1935 w 2 pp Leg. w Sandomierzu. Awansowany na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. Po ukończeniu służby wojskowej pracował od 1934 w Biurze Kreślarskim Zarządu Dróg Wodnych w Sandomierzu. Jednocześnie instruktor Związku Strzeleckiego w Sandomierzu. Kolejne ćwiczenia wojskowe odbywał od 15 IV do 10 VB 1937. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 2 pp Leg. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 6 kompanią II baonu 2 pp Leg. w składzie 2 DP Armii „Łódź”. Walczył z Niemcami na podci9nku obronnym w rejonie Księży Młyn-Rozprza, a następnie 6 IX 1939 w ciężkich walkach obronnych pod Borową Górą, potem w walkach odwrotowych pod Ołtarzewem, gdzie poległ 13 IX 1939 podczas przebijania się do Modlina.
    Za męstwo i odwagę na polu walki odznaczony rozkazem gen. J. Rómmla z 29 IX 1939 VM kl. 5 nr 14020 zatwierdzonym przez Kapitułę VM w Londynie.
    Pochowany na cmentarzu w Ołtarzewie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; St. Wyrzycki. 2 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1992; J. Rómmel. Za honor i Ojczyznę. W-wa 1958; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; B. Szwedo. Kawalerowie VM ziemi Sandomierskiej. Sandomierz 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Frankiewicz Eugeniusz
    - , ppor. lek.
    [1909-1939], oficer sł. st. sanit. WP, lekarz , ppor.[1937]
    Ur. 25 XI 1909. Ukończył gimnazjum. Po zadaniu matury w latach 1931-1937 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiował na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit.- grupa lekarzy z starszeństwem od 1 VI 1937 z przydziałem do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko lekarza med. w Szkole Podchorążych Artylerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w jako lekarz w składzie 15 DP. Poległ 20 IX 1939 w walce we wsi Śladów nad Wisłą k. Czerwieńska podczas przebijania się w kierunku Warszawy.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Frankowski Czesław - , kpt. art.
    [1907-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1934]
    Ur. 20 VI 1907. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 11 pap w Stanisławowie. W latach 1929-1931 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 4 pac w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera zwiadowczego 4 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii w Dowództwie Artylerii Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu. Pruszków 2000;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Frąckiewicz Ludomir - , por. piech.
    [1900-1980], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1939], żołnierz ZWZ/AK, ps. „Mnich”, „Rożan”, „Rdzawy”
    Ur. 20 IV 1900 w Orechowie pow. na Krymie, syn Edmunda i Aleksandry z d. Drowamańska. Po ukończeniu szkoły powszechnej od 1910 do 1911 uczęszczał do Gimnazjum Przyrodniczo-Matematycznego w Orechowie. Do 1912 mieszkał z rodzicami w Orechowie, potem w Kijowie, gdzie od 1912 był uczniem Gimnazjum Humanistycznego Nr 8. 20 IV 1917 zaciągnął się do oddziałów rosyjskich gen. Ławra Kornikowa. Brał udział jako szeregowiec w rewolucji lutowej. W 3 Uderzeniowym Rewolucyjnym Batalionie. Po rewolucji październikowej mieszkał w Humaniu. Od 15 IV 1919 był żołnierzem Armii Powstańczej na Ukrainie, bił się z bolszewikami pod Humaniem i Monastyrzem. 17 VIII 1919 wstępuje do armii gen. Antona Denikina. W dniu 09 XII1919 dostał się do niewoli bolszewickiej, skąd został uwolniony 26 IV 1920 przez oddziały polskie w rejonie Żytomierza. Od 29 IV 1920 służy w 6 pp Leg. w Żytomierzu. W szeregach tego pułku bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie pozostaje w stopniu kpr. w służbie zawodowej. Od IX 1921 jest kancelistą w Dowództwie Wojsk Środkowej Litwy, potem w Dowództwie III Korpusu w Grodnie. We IX 1923 przeniesiony do 85 pp w Nowowilejce, gdzie objął funkcję p. o. d-cy II plutonu 2 kompanii CKM. We IX 1924 ukończył kurs dla podoficerów w Batalionie Szkolnym Piechoty w Lidzie, a następnie w Wilnie kurs oświatowy. W 1925 ukończył Centralną Szkołę Strzelniczą w Toruniu. Awansowany 1 IV 1926 do stopnia st. sierż. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1933. Następnie d-ca 9 kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 8 kompanią III baonu 5 psk w składzie 21 DP Gór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Przemyśla poprzez Trzebinię i od 3 IX 1939 w rejonie Olkusza, potem w walkach odwrotowych na kierunku Miechów-Stopnica-Busko. Po ciężkich walkach i rozbiciu pułku 10 IX 1939 pod Staszowem uczestniczył nadal w bojach z Niemcami w zgrupowaniu części 13 DP. Po zakończeniu działań nie poszedł do niewoli. Początkowo ukrywał się u swego brata w Warszawie, potem od IV 1940 w Żyrakowie k. Dębicy. W VI 1941 zostaje zaprzysiężony do ZWZ. Początkowo oficer szkoleniowy potem od 1942 do VII 1943 oficerem dywersji Obwodu ZWZ/AK Dębica. W 1943 oficer w Inspektoracie AK Rzeszów. 10 X 1943 przeniesiony do Obwodu AK Kolbuszowa n Stanowisko z-cy k-dta tego obwodu. Pracował wówczas oficjalnie w leśnictwie w Porębach Kupieńskich. W VI 1944 uczestniczył w odbiorze zrzutu lotniczego dla Obwodu AK Kolbuszowa. W czasie „Burzy” latem 1944 dowodził zgrupowaniem partyzanckim w Porębach Kupieńskich. Po wejściu A. Cz. mieszkał w Rzeszowie. Od 3 VIII do 18 VIII 1944 pełnił funkcję tłumacza i oficera łącznikowego między dowództwem AK a Armia Czerwoną w Rzeszowie. 18 VIII 1944 aresztowany przez NKWD i więziony w Bakończycach, a następnie w łagrach w Riazaniu i Archangielsku. Do kraju wrócił 12 XI 1947 i zamieszkał w Zielonce k. Warszawy. Podjął pracę w Centrali Drewna w Zielonce, a następnie pracował w Centrali Przemysłu Węglowego w Warszawie, potem w warszawskim Przedsiębiorstwie Zaopatrzenia Budownictwa, a od 29 IV 1964 pracował w Spółdzielni Pracy „Zbieracz” w Warszawie. Od 20 IV 1970 na emeryturze. 22 IV 1970 rozkazem MON awansowany do stopnia mjr –a.
    Zmarł w Warszawie 18 XII 19809.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ, Krzyżem Partyzanckim.
    Żonaty z Rozalią Frąckiewicz z d. n/n.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. K. Wójcik - A. Zagórski. Na katorżniczym szlaku. W-wa 1994; G. Ostasz-A. Zagórski. Akcja „Burza” w Inspektoracie AK Rzeszów. Kraków 2003; Rok Pierwszy. Powstanie i działalność Aparatu Bezpieczeństwa Publicznego na Rzeszowszczyźnie VII 1944-VII 1945. /opr. D. Iwaneczko, Z. Nawrocki. Rzeszów 2005.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Frąckiewicz Piotr
    - , kpt. piech.
    [1898-+?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1936]
    Ur. 14 VIII 1898. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1920. Służył w 54 pp, potem w latach 1928-1932 w KOP, a następnie w 79 pp w Słonimiu gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W 1938 ukończył kurs dla oficerów gospodarczych i  kwatermistrzów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 79 pp w składzie 20 DP. Uczestnik walk w rejonie Mławy, Modlina, potem od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Frąckowiak Edward
    - , ks. kap. rez. 
    [1905-1976], ks. kapelan rez. WP [1939]
    Ur. 4 X 1905. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Pracował jako wikariusz. Z dniem 1 VII 1935 mianowany kapelanem rez., a 1 I 1939 kapelanem 28 DP. W latach 1938-1939 był proboszczem Parafii pw. NMP Wniebowziętej w Piłce k. Wielenia. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję szefa duszpasterstwa 28 DP, potem służył w PSZ na Zachodzie. Od 1948 mieszkał w Leicester w Wlk. Brytanii, gdzie zorganizował Wspólnotę Katolicką miejscowej Polonii i do IX 1953 był proboszczem tej Wspólnoty.
    Zmarł w 1976 w Leicester w Wlk. Brytanii.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Frączek Józef
    - , płk piech.
    [1892-+?], oficer sł. st. piech. WP, płk[1939]
    Ur. 6 XII 1892. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 6 pp Leg., gdzie dowodził kompanią. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 VII 1925 zostaje przeniesiony na stanowisko d-cy I batalionu w 57 pp w Poznaniu. Do stopnia ppłk-a awansowany 1 I 1931. Następnie d-ca baonu, potem z-ca d-cy 57 pp. Przeniesiony do 44 pp w Równem na stanowisko z-cy d-cy. W latach 1938-1939 d-ca 44 pp. awansowany do stopnia płk 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 dowodził 44 pp w składzie 13 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 44 pp. z częścią pułku przeprawił się 11 IX 1939 przez Wisłę w rejonie Magnuszewa. Po odtworzeniu 44 pp na Lubelszczyźnie nadal dowodzi pułkiem w składzie utworzonej 13 Brygady Piechoty płk W. Szalewicza. Uczestniczy w walkach z wrogiem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 jego losy n/n. W 1943 służył w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Od III 1944 brał udział w kampanii włoskiej. Był m. in. z-cą d-cy 7 DP.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW4x, ZKZ,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Frączek Władysław
    - , płk dypl.
    [1895-1969], legionista, członek ZS, oficer dypl. sł. st. piech. WP/ZWZ/AK, ps. „Janczak”,„Wid” vel Witold Sawicki
    Urodził się 27 grudnia 1895 w Stryszawie pow. Sucha Beskidzka woj. krakowskie, syn Marcina i Agnieszki. Od 1902 do 1906 uczęszczał do szkoły ludowej, a następnie do gimnazjum w Bochni, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1912 członek Związku Strzeleckiego w Bochni. W sierpniu 1914 wraz z 2 kompanią bocheńską Związku Strzeleckiego zostaje wcielony do III baonu 2 pp Legionów Polskich. Po reorganizacji Legionów w XII 1914 przeniesiony z III baonem 2 pp Leg. do 3 pp Leg.  II Brygady LP. Odbył kampanię Karpacką, Bukowińską. Uczestniczy w walkach nad Styrem na Wołyniu. Skierowany na kurs oficerski w, Zegrzu, który ukończył w grudniu 1916 w Zegrzu. Mianowany z dniem 1 stycznia 1917 chorążym piechoty. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 służy od września 1917 w baonie zapasowym Polskiego Korpusu Posiłkowego. W następstwie przejścia II Brygady Legionów Polskich w nocy z 15/16 lutego 1918 przez front pod Rarańczą zostaje internowany przez Austriaków i osadzony w obozie Szaldabos na Węgrzech, gdzie przebywa do czerwca 1918. Następnie wcielony do 57 pp armii austriackiej i wysłany na front włoski, gdzie uczestniczy w walkach do października 1918. W końcu października 1918 przybył do Lwowa. Od 1 listopada 1918 bierze udział w obronie Lwowa na odcinku I – Dom Techników. Następnie dowodzi plutonem, potem 4 i 11 kompanią 4 pp Leg. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. w III 1919, potem por. sł. st. piech. 1 VII 1920. Uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od sierpnia 1920 okresowo dowodzi II baonem, potem 5 kompanią w 3 pp Legionów. Po zakończeniu działań wojennych nadal d-ca kompanii w 3 pp Leg., potem do maja 1921 referent wyszkolenia pułku, a od sierpnia 1921 p. o d-cy I baonu. Zweryfikowany w 1922 przez MSWoj. w stopniu kpt. sł. st. piechoty z starszeństwem od 1 VI 1919. W sierpniu 1923 mianowany dowódcą III baonu w 3 pp Leg. W lutym 1924 mianowany mjr sł. st. piechoty z starszeństwem od 1 VII 1923. Od kwietnia do września 1925 zastępca dowódcy 3 pp Leg. w Jarosławiu, potem ponownie d0wódca III baonu.
    Od 14 października 1925 do 15 października 1927 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, po ukończeniu, której jako mjr sł. st. piech. SG zostaje asystentem, a później wykładowcą operacyjnej służby sztabów. Od 1929 kierownik katedry taktyki ogólnej w MSWoj. W marcu 1930 mianowany ppłk sł. st. SG z starszeństwem od 1 I 1930.Od stycznia 1931 do kwietnia 1932 dyrektor nauk w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. W kwietniu 1932 przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, gdzie pełnił funkcję szefa Wydziału Przepisów Służbowych, potem od 1935 w Wydziału Administracyjno - Instrukcyjnego w Biurze Ogólno-Administracyjnym. W listopadzie 1935 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy pułku KOP „Wołożyn” z miejscem postoju w Wołożynie na Nowogródczyźnie. Z dniem 22 czerwca 1938 przeniesiony na stanowisko dowódcy 15 pp w Dęblinie. Jesienią 1938 dowodził 15 pp w operacji zajęcia Zaolzia. Mianowany płk dypl. sł. st. piech. 19 III 1939.
    W nocy z 23 na 24 sierpnia 1939 pułk otrzymał rozkaz mobilizacji. W nocy z 26 na 27 sierpnia 1939 z pułkiem opuścił garnizon i przez Siedlce, Małkinię, Warszawę, Koluszki dotarł transportem kolejowym do Zduńskiej Woli, skąd zostaje skierowany na pozycje obronne w rejon Wielunia. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 15 pp w składzie 28 DP wchodzącej w skład Armii „Łódź”. Po walkach z przeważającymi siłami wroga pułk wycofuje się w rejon Rychłocic, gdzie 03 września 1939 w godzinach rannych rozpoczął przeprawę przez Wartę. W trakcie przeprawy pododdziały 15 pp zostają zaatakowane przez niemiecki oddział pancerno-motorowy. W wyniku ostrzału nieprzyjaciela zostaje ciężko ranny w brzuch. Uczestnik walk ppor. Józef Nasiełowski we w swych wspomnieniach pisze: Pułkownik Frączek człowiek wielkiego charakteru, który głoszone przez siebie zasady w czyn podczas walki wprowadzał, został na posterunku aż do końca. „Stary Wilk” nie skorzystał z usług łazika, lecz czekał aż wszystkie Wilki przejdą na drugą stronę Warty. Ciężko ranny w brzuch, uśmiechał się przez łzy żegnając swe dzieci” To nic ... to przejdzie... ja jeszcze do was wrócę.. zdążymy się zemścić!” Pamięć pozostała po nim i nikt nie splamił czystej karty, na której on własną krwią się zapisał. Po udzieleniu pierwszej pomocy medycznej zostaje przewieziony na dalsze leczenie do szpitala w Łodzi, skąd zostaje wraz z szpitalem ewakuowany do Wilna.
    Czynny w konspiracji od początku wiosny 1940 na terenie Wilna i Kowna, gdzie był oficerem Bazy nr 3 /Sztokholm-Kowno/. Używał wówczas ps. „Janczak”. Wraz z kpt. A. Jakubiańcem zorganizował w 1940 za pośrednictwem placówek dyplomatycznych Japonii i Wlk. Brytanii w Kownie łączność listowną z k-dtem Bazy „Anna” w Sztokholmie ppłk T. Rudnickim. Następnie przeniesiony w lutym 1942 do KG ZWZ/AK w Warszawie. Od kwietnia 1943 do VIII 1943 szef Wydziału Operacyjnego w Oddziale III KG AK, a od sierpnia 1943 do 02 października 1944 szef sztabu Obszaru Warszawskiego AK. Po upadku Powstania Warszawskiego od 2 X 1944 w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim nr II c w Woldenbergu. Po odzyskaniu wolności powraca do kraju. Uznany ze względu na zły stan zdrowia przez komisję wojskową za inwalidę. Chory na gruźlicę leczył się w sanatorium w Gostyninie - Kruki. Po podleczeniu zdrowia pracował w tym sanatorium w administracji aż do przejścia na emeryturę w 1968.
    Jako emeryt zamieszkał na stałe we Wrocławiu, gdzie zmarł 19 stycznia 1969.
    Odznaczony: Krzyżem Virtuti Militari 4 /1939 i 5 klasy /1921/, KN, KW 6x i ZKZ 2x., Medalem Pamiątkowym za wojnę 1919-1921,
    Był żonaty z Anną z d. Jarmolińska.  
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty „Wilków”. Pruszkow 1996; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina ma tle kampanii wrześniowej 1939. W-wa 1985; J. Gozdawa- Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny, t. 1. W-wa 2005; M. Ney – Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990; J. Wołkonowski. Okręg Wileński ZWZ-AK w latach 1939-1945. W-wa 1996; Armia Krajowa w dokumentach, t 1. Szczecin 1989; USC Wrocław. Skrócony akt zgonu nr 188/1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Freisler Juliusz - , por piech. 
    [1909-1951], oficer sł. st. piech. WP, por. [1938]
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fafius Roman - , por. rez. art. inż. 
    [1902-?], inż., por. rez. art. [1939]

    Ur. 30 IX 1909. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 10 pp w Łowiczu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony na stanowisko z-cy oficera mobilizacyjnego kadry w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w Batalionie Stołecznym. Podczas walk obronie Warszawy zostaje 24 IX 1939 ciężko ranny. /stracił oko i prawą rękę/Przebywał na leczeniu w szpitalu.
    Po wojnie mieszkał podobno w Siedlcach, gdzie zmarł w 1951.
    Przedstawiony do odznaczenia VM kl. 5.

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Batalion Stołeczny. Pruszków 2005;X Promocja 1933 SPP /w:/Biuletyn SPP. Rzeczpospolita Podchorążacka. Komorów.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Frej Zbigniew Włodzimierz 
    - , por. art.
    Frej Zbigniew Włodzimierz [1911-1977], kadet, oficer sł. st. art. por.[1938], w LWP, płk
    Ur. 5 X 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 17 pal w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 67 dal zmobilizowanego przez 17 pal. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 67 dal, po przebiciu się do Warszawy od 20 IX 1939 pełni funkcję z-cy d-cy pociągu pancernego „Śmierć” działającego w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. Od lata 1945 służy w WP, gdzie pełni różne funkcje dowódcze. Awansowany do stopnia płk-a.
    Zmarł 24 VIII 1977.
    Odznaczony: KW

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Frelek Klemens -

    Frey Juliusz Artur
    - , kpt. pil.
    [1907-1991], oficer sł. st. lot., kpt. pilot[1938] w PSZ mjr.

    Ur. 14 VII 1907 w m. Opary w lubelskim. Po ukończeniu w 1927 gimnazjum odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Piechoty, a następnie w latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. obs. sł. st. lot. 15 VIII 1930 z przydziałem do 6 Pułku Lotniczego we Lwowie, gdzie służył w 62 eskadrze. W 1931 ukończył podstawowy kurs pilotażu, a w 1932 w Grudziądzu ukończył Kurs Wyższego Pilotażu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1933. Od X 1933 instruktor w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu. Przeniesiony w X 1937 do 114 eskadry myśliwskiej w 1 Pułku Lotniczym w Warszawie. Od 19 XI 1937 pełnił zastępczo funkcję d-cy eskadry. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938 od XI 1938 d-ca 114 eskadry. Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w ramach Brygady Pościgowej w walkach powietrznych z Niemcami w obronie Warszawy. 17 IX 1939 wraz z eskadrą przekracza granice z Rumunią, a następnie przedostał się do Francji i dotarł do Bazy Lotniczej w Lyon-Bron. Przydzielony do I/145, gdzie objął dowództwo II eskadry. Uczestniczył w walkach z Niemcami podczas kampanii francuskiej. 19 VI 1940 z całą eskadrą ewakuował się drogą morską z portu La Rochelle do Wlk. Brytanii. Przebywał w polskiej bazie w Blackpool. 11 VI 1940 otrzymał przydział do 607 dywizjonu stacjonującego na lotnisku w Turnhouse, potem 12 XI 1940 przeniesiony do 303 dywizjonu myśliwskiego. Uczestnik „Bitwy o Anglię”. Z dniem 19 II 1941 skierowany do Pembrey, gdzie zajmował się organizacją 316 dywizjonu myśliwskiego. Przeniesiony 10 VIII 1941 do 16 FTS w Newton na stanowisko d-cy dywizjonu treningowego. W I 1942 przekazany do dyspozycji Dowództwa Lotnictwa. Od III 1942 przebywał na kursie instruktorskim, po czym powraca do Newton, potem od 17 XI 1942 odbywa przeszkolenie na myśliwcach Mosquito w 51 OTU w Cranfeld. Od 17 III 1943 służy w 418 kanadyjskim dywizjonie nocnych myśliwców. W XII 1943 przeniesiony do Bazy Polskiego Lotnictwa w Blacpool. Od VIII 1944 w dowództwie ADGB, potem od XII 1944 w dowództwie lotnictwa myśliwskiego. Awansowany do stopnia mjr sł. st. lot. W 1946 zdemobilizowany wyjechał do Kanady i tam osiedlił się na stałe. Mieszkał w m. Qualicum Beach, gdzie zmarł 30 III 1991.
    Odznaczony: KW

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie Dywizjony lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945.W-wa 1976; J. Pawlak. Polskie eskadry w wojnie Obronnej 1939. W-wa 1982.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Freyberger Marian Karol Ludwik
    - , kpt. piech.
    [1903-+?], kpt. sł. st. piech.[1936]

    Ur. 24 III 1903. Ukończył Szkołę podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Następnie po 1934 w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. Do lata 1939 w Komisji Doświadczalnej CWPiech. w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w 3 batalionie strzelców. Uczestnik walk na szlaku bojowym 3 b. strz. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem 4-5 IX 1939. Po rozproszeniu 3 b. strz. w walkach na przedpolach Warszawy i utracie kontaktu z Mazowiecką brygadą Kawalerii od 12-16 IX 1939 dowodził 3 b. strz., który 15 IX 1939 dotarł do Rembertowa. Uczestnik obrony Warszawy na Pradze. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945.W-wa 1968
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Fried Eugeniusz - , por. rez. piech.
    [1896-1957], oficer rez. piech., por.[1939]

    Ur. 19 VII 1896. Syn Hugona i Władysławy z Niesiołowskich. Ukończył szkołę średnią. Po 1914 był żołnierzem Legionów Polskich, a po kryzysie przysięgowym w LP w VII 1917 służył w Polskich Sile Zbrojnej. Jako kadet był w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz., którą ukończył w 1918. Mianowany ppor. piech. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. i przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 13 pp. Mieszkał i pracował w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał wojskowo PKU Warszawa M III. Awansowany do stopnia kpt. rez. piech. 19 III 1939. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 115 kompanii CKM plot. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 21 XII 1957 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązki.

    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Fryc Leon Bronisław - , mjr art. - biografia w LINK

    Fryczyński Michał
    - , por. art.
    [1907-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1938]

    Ur. 17 XI 1907. Od 1928 służy w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 8 pal w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W 1938 przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu artylerii w 84 pp w Pińsku. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem artylerii 84 pp w składzie 30 DP. Uczestnik walka z Niemcami na szlaku bojowym 84 pp od walk obronnych w rejonie Działoszyna, potem nad Widawą, a następnie od 6-14 IX 1939 w ciężkich bojach odwrotowych w kierunku Puszczy Kampinoskiej docierając 14 IX 1939 do Modlina. Bierze udział w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 przebywał w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Wnioskowany 20 IX 1939 przez d-cę pułku o odznaczenie go VM kl. 5

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; A. Nawrocki. 84 Pułk Strzelców Poleskich. Pruszków 2002; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Frydrych Marian Ludwik
    - , ppłk piech.
    [1897-1939], legionista, członek POW, oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1930]

    Ur. 14 VIII 1897 w Piotrkowie Trybunalskim, syn Jana i Marii z d. Wilgat. W Piotrkowie uczęszczał do gimnazjum. Działał w tajnym skautingu, potem członek Polskich Drużyn Strzeleckich. 6 VIII 1914 wymaszerował z Krakowa w I Kompanii Kadrowej oddziału J. Piłsudskiego. Brał udział w kampanii kieleckiej i we wszystkich walkach oddziału kadrowego. Po reorganizacji służył w 1 pp LP. Walczył pod Kozinkami, gdzie został ranny, potem pod Sobieszczanami na Lubelszczyźnie oraz na Wołyniu. Awansowany do stopnia sierż. dowodził plutonem. Po wycofaniu oddziałów legionowych z frontu wołyńskiego do Baranowicz w XI 1916 został wraz z 1 pp LP przewieziony na teren Królestwa. Ukończył w Zambrowie kurs szkoły podchorążych. Po kryzysie legionowym w VII 1917 został internowany w Szczypiornie, potem w Łomży, skąd latem 1918 uciekł. Działa w POW na terenie pow. łomżyńskiego i ostrołęckiego. Od XI 1918 w WP. Awansowany do stopnia ppor. w XI 1918. W szeregach 33 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W czasie walk zostaje ranny. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. w 1920. Dowodził plutonem, potem kompanią. Za okazane męstwo na polu walki zostaje odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służy nadal w 33 pp, gdzie dowodzi kompanią, potem p. o. d-cy I baonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 VII 1925 obejmuje stanowisko d-cy I baonu 33 pp w Łomży, a od VII 1926 do XII 1928 dowodzi I baonem 30 pp. Od XII 1928 do IX 1929 pełni funkcję kwatermistrza 30 pp. W latach 1929-193o d-ca baonu szkolnego w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1930 zostaje przeniesiony do 18 pp w Skierniewicach na stanowisko     z-cy d-cy pułku. W 1931 przeniesiony do DOK III w Grodnie na stanowisko kierownika Okręgowego Urzędu PW i WF, skąd zostaje przeniesiony w 1934 do Państwowego Urzędu PW i WF w Warszawie na stanowisko kierownika wydziału. Następnie do 1938 k-dt główny Związku Strzeleckiego. Od 1938 dc-a 60 pp w Ostrowie Wlk., którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939 w skaldzie 25 DP. Bierze udział w walkach nad Bzurą. Poległ 18 IX 1939 w Dąbrowie Starej w Puszczy Kampinoskiej podczas przebijania się do Warszawy. Pochowany w zbiorowej mogile.
    W XII 1951 jego prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 za wojnę 1919-1920, pośmiertnie VM kl. 4 nr oo115; KN. OP5, KW 4x; ZKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty. Lublin 1969; P. Bauer – Bayer. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Cmentarz Komunalny Powązki- Dawny Wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Frydrych Władysław Tadeusz - , por. piech.
    [1911-1939], oficer sł. st. piech. WP, por.[1937]
    Ur. 8 X 1911. Po ukończeniu szkoły średniej wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa w latach 1930-1933. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 26 pp w Grodku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 d-ca 2 kompanii w I batalionie 26 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 2 kompanią I batalionu 26 pp w składzie 5 DP. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 26 pp. Bierze udział w obronie Warszawy. Poległ 16 IX 1939 na Pradze. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka  - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Frydrychowicz Tadeusz Stanisław - , mjr. dr. med.
    [1895-?], mjr dr med.[1937]
    Ur. 21 III 1895. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne uzyskując dyplom lekarza. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 XI 1920. Służył jako lekarz wojskowy w 60 pp w Ostrowie Wlk. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930. Następnie st. lekarz 60 pp. do stopnia mjr awansowany 19 III 1937. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sanitarnej 25 DP. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Fuks Ludwik
    -

    Furgalski Teodor Wiktor
    - , płk dypl. 
    [1893-1939]; członek Związku Strzeleckiego ps. „Pandor”, legionista, oficer sł. st. piechoty WP, płk dypl. sł. st. [1929]. Podczas kampanii wrześniowej 1939r. d-ca 8. DP WP.
    Urodził się 11 września 1893 w Brzostku pow. Jasło, / Małopolska / w rodzinie Antoniego /notariusza/ i Heleny z d. Grychowska. W roku 1911, po ukończeniu I gimnazjum w Rzeszowie, przenosi się do Krakowa, gdzie studiuje na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wychowany w rodzinie o tradycjach patriotycznych rozpoczął swą walkę o niepodległość Ojczyzny w 1912 wstąpieniem do Związku Strzeleckiego. W okresie 1913-1914 brał udział w ćwiczeniach organizowanych przez kierownictwo Związku Strzeleckiego Okręgu Kraków na terenie Krakowa i Lwowa. W ramach szkolenia ukończył kurs szkoły oficerskiej. Był instruktorem na kursach podoficerskich ZS. Awansowany do stopnia ppor. Wielki wpływ na jego patriotyczną podstawę miał starszy brat Tadeusz. Na początku sierpnia 1914 zostaje wcielony wraz z grupą członków ZS, do formowanego w Krakowie zgrupowania strzeleckiego, dowodzonego przez Mieczysława Trojanowskiego „Ryszard”. W stopniu ppor. zostaje dowódcą II plutonu w 5 kompanii Juliana Stachiewicza „Wicz”, w składzie batalionu dowodzonego przez Aleksandra J. Łuczyńskiego „Narbut”. W tym okresie używa ps. „Pandor’. W dniu 8 sierpnia 1914r. na czele swego plutonu wymaszerował na Krzeszowice a następnego dnia do Chrzanowa, gdzie batalion zostaje dozbrojony i powraca do Krzeszowic. W nocy z 11 na 12.VIII. 1914 jego batalion wyrusza przez Miechów, Książ Wielki i Jędrzejów na front. W dniach 15 i 16 sierpnia 1914 uczestniczy w walkach z wojskami rosyjskimi w rejonie Małogoszczy. Tego samego dnia nastąpiło połączenie wszystkich batalionów zgrupowania, którym dowodził osobiście Józef Piłsudski. W okresie odpoczynku grupy Piłsudskiego w dniu 18 sierpnia przeprowadzono reorganizację grupy. „Pandor” zostaje wyznaczony d-cą III plutonu 5 kompanii, której dowódca zostaje poprzedni d-ca batalionu „Narbut”. Dowódcą I batalionu wyznaczono Mariana Józefa Januszajtisa”. W następnych dniach uczestniczy „Pandor” w walkach z patrolami wojsk rosyjskich. W dniu 22 sierpnia 1914 wkracza na czele swego plutonu do Kielc. Tu grupa Piłsudskiego zostaje przeformowana na 1 pp Legionów Polskich. Do grudnia 1914 uczestniczy w walkach z wojskami rosyjskimi na Kielecczyźnie potem na Podhalu w rejonie Limanowej i Nowego Sącza. W połowie grudnia 1914 oddziały 1 pp Legionów dowodzonego przez J. Piłsudskiego, zostają przeformowane w I Brygadę Legionów Polskich. W tym okresie czasu zostaje przeniesiony do utworzonego 5 pp Leg. na stanowisko dowódcy kompanii. Walczy w dniach 22-25.XII. 1914 w zaciętej i krwawej bitwie pod Łowczówkiem z oddziałami rosyjskimi które przerwały front austriacki na linii rzeki Białej. Dalszy jego szlak bojowy prowadzi poprzez Pińczów i uczestniczenie walkach pozycyjnych na linii Nidy. W maju 1915 wraz z 55 pp Leg. przesuwa się na Wschód za wycofującymi się oddziałami rosyjskimi. Walczy w rejonie Konar potem Tarłowa. Na początku września 1915 po stoczonych wielu bitew zostaje wraz z 5 pp Leg. przerzucony na Wołyń na linię rzek Stochodu i Styru. Uczestniczy tu w ciężkich bojach toczonych z wojskami rosyjskimi. Na linii frontu, który przebiega nad Styrem, przebywa od połowy do X. 1916r., kiedy to wycofano z frontu oddziały legionowe, najpierw do Baranowicz a następnie do Pułtuska, gdzie 5 pp Leg. miał być zalążkiem do tworzenia przyszłych sił zbrojnych przy boku Niemiec. W czasie kryzysu przysięgowego żołnierze 5 pp Leg. odmówili złożenia przysięgi. W dniu 17 lipca 1917 pułk zostaje w Zegrzu rozwiązany, a T. F. jako poddany austriacki zostaje wysłany do stacji zbornej w Przemyślu i następnie wcielony do 57 pp w którego szeregach walczy na froncie włoskim. W końcu X 1918 przyjechał do Krakowa. Na początku listopada 1918r. wstępuje do odtwarzanego w Krakowie 5 pp Leg. Następnie dowodzi kompanią w walkach o Przemyśl i Lwów. Awansowany w 1918 do stopnia por. sł. st. WP. Do początku marca 1919 bierze udział w walkach z Ukraińcami usiłującymi odbić Lwów. Na początku marca 1919 - 5 pp Leg. zostaje wycofany z frontu ukraińskiego i przetransportowany w rejon Komorowa k/Ostrowi Maz. po wcieleniu rekrutów oraz krótkim szkoleniu, pułk w składzie 2 Dywizji Piechoty Leg. wyrusza na front litewsko – białoruski i bierze udział w wyprawie na Wilno. Awansowany w 1919r. do stopnia kpt. sł. st. piech. WP - dowodzi do 5 czerwca 1919 batalionem 5 pp Leg. W walkach toczonych z wojskami bolszewickimi o Lidę i Wilno odznacza się męstwem i odwagą.
          W czerwcu 1919 zostaje skierowany do Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie, gdzie kształci się do grudnia 1919 potem powraca do macierzystego 5 pp Leg. i uczestniczy w walkach z wojskami sowieckimi. W roku 1920r. awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. W okresie od 1XI1921 do X. 1922r. przebywa na kursie doszkolenia oficerów Sztabu Generalnego w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. W 1922 zweryfikowany w stopniu mjr-a ze starszeństwem 1.VI. 1919. W stopniu mjr-a SG zostaje z dniem 1.X. 1922 przeniesiony na stanowisko szefa sztabu 30. DP w Kobryniu. Uzyskuje kolejny awans do stopnia ppłk-a SG sł. st. piech. ze starszeństwem 1.VII. 1923. Następnie z dniem 1VII 1924 przeniesiony na stanowisko szefa I wydziału w II Oddziale Sztabu Generalnego. Na tym stanowisku pozostaje do 31.VII. 1926. Kolejnym etapem w jego karierze wojskowej jest objęcie od dnia 31VII 1926 funkcji szefa Biura Ogólno-Organizacyjnego w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W marcu 1927 powraca do służby liniowej. Przeniesiony z dniem 3 marca 1927 na stanowisko d-cy 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie odbywa staż d-cy liniowego. Do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. awansowany ze starszeństwem 1I1929. Z dniem 3 III1932 przeniesiony na stanowisko szefa Oddziału II Sztabu Głównego WP i pozostaje na tej funkcji do 2 I 1934. Następnie mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 29.DP w Grodnie. Po kilku latach pełnienia służby w Grodnie, na początku 1938 zostaje przeniesiony na stanowisko dowódcy 8. DP w Modlinie w skład, której wchodzą; 13 pp,21 pp i 32 pp.
    Na odprawie dla wyższych dowódców wyrażał opinię, że największe niebezpieczeństwo zagraża Polsce ze strony Niemiec hitlerowskich i w mniejszym stopniu ze strony Związku Sowieckiego. Jego opinia we wrześniu 1939 się potwierdziła.
          Już po objęciu dowództwa 8 DP w Modlinie dostrzega grożące niebezpieczeństwo ze strony, dość licznie zamieszkałej w rejonie Modlina ludności niemieckiego pochodzenia, która w razie wybuchu wojny może zagrażać walczącym z wrogiem polskim żołnierzom. M.in. dlatego na początku 1939r.  czyni bezskuteczne starania u władz administracji cywilnej o zamknięcie lub chociażby o ograniczenie ruchu autobusów w rejonie twierdzy by w ten sposób uniemożliwić penetrację tego terenu przez niemieckich agentów. Nie zrealizowano tez wniosków o wyewakuowanie niemieckiej ludności zamieszkałej w tym rejonie. Osobiście na krótko przed wybuchem wojny zatrzymał pomocnika attache wojskowego III Rzeszy w Warszawie, gdy ten dokonywał korekty wywiadowczej w systemie polskich umocnień w rejonie Modlina.
          8 Dywizja Piechoty zostaje zmobilizowana 24 sierpnia 1939r. w Modlinie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi siłami dywizji w walce z agresorem niemieckim. W początkowym okresie wojny 8 DP wchodziła w skład armii „Modlin”. Po napaści wojsk niemieckich na Polskę 1IX1939 dowodzi podległą jednostką w walkach z wrogiem w rejonie Ciechanowa i Mławy. Wobec przeważających sił wroga wycofuje się do Modlina. Na rozkaz gen. Rómmla wieczorem dnia 11 września 1939 /bez 21 pp / wymaszerowała w kierunku na Sochaczew, gdzie miano nawiązać łączność z grupą armii gen. T. Kutrzeby. W dniu 12 września 1939 po napotkaniu oddziałów GO gen. Wiktora  Thommego podporządkowuje  mu 8. DP, lecz następnego dnia otrzymuje polecenie skierowania 8 DP na przedpola Warszawy. Po zajęciu stanowisk w rejonie Modlina uczestniczy jako dowódca odcinka „Kazuń”- „Nowy Dwór”, w zaciętych walkach z przeważającymi siłami wroga. Do końca swego życia pozostawał ze swymi żołnierzami. W trakcie walk zostaje ranny i  umieszczony w  szpitalu w Tworkach, gdzie zmarł w dniu 25 września 1939 i tu został pochowany.
          W rozkazie pożegnalnym dla żołnierzy i oficerów gen. W. Thommee dziękuje żołnierzom 8.DP za to, że od początku do końca spełnili swoje zadanie, mocno i stale zaczepnie bronili odcinka Nowy Dwór oraz  d-cy 8. DP płk. dypl. T. Furgalskiemu, który swoim trzeźwym umysłem ,taktem, powagą i spokojem wraz ze swym sztabem przyczynił się do utrzymania dywizji stale w dobrej gotowości bojowej.  
    Dopiero po zakończeniu II wojny światowej, w dniu 16 lutego 1946 jego prochy zostały ekshumowane i przeniesione na Cmentarz Wojskowy na Powązkach i złożone  w kwaterze legionowej.
    Za męstwo okazane podczas walk o niepodległość Ojczyzny był odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari kl. 5, Krzyżem Walecznych 4x, Krzyżem Niepodległości oraz Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Wojska, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Francuską Legią Honorową.
    Miał brata Tadeusza 1890-1916], ps. „Wyrwa”, członka Związku Strzeleckiego, oficera Kompanii Kadrowej, który przeszedł cały szlak bojowy formacji legionowych, biorącego udział we wszystkich najważniejszych bitwach, odznaczonego za wybitne czyny pośmiertnie VM kl.5, KN, który zginął w dnia 7.VII. 1916 w bitwie pod Maniewiczami na Wołyniu. Ceniony przez J. Piłsudskiego za wybitne cechy żołnierskie. Stał się potem jedną z czołowych postaci czynu legionowego. Po wojnie patron kół Związku Strzeleckiego, organizacji harcerskiej oraz bohater wielu pieśni i wierszy patriotycznych.  

    MSWoj. Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)
     


    Furman Wincenty Wojciech 
    - , ppor. piech.
    [1915-?] oficer rez.piech. WP, ppor.[1938]

    Ur. 9 I V 1915. Po ukończeniu w 1935 szkoły średniej odbywał w okresie 1935-1936 służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 5 DP przy 19 pp we Lwowie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pp w Gródku Jagiellońskim. Zmobilizowany do WP i wcielony do III batalionu 26 pp stacjonującego we Lwowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 9 kompanii III batalionu 26 pp. Brał udział w obronie Warszawy. Podczas walk był ranny.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Furmański Edmund
    - por. piech.
    [1899-?], oficer sł. st. piech. WP, por.[1934]

    Ur. 6 XI 1899. Od 1921 służył w WP jako podoficer zawodowy. Ukończył kurs dla podoficerów zawodowych w Chełmnie. W latach 1928-1931 w szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie pełni w pułku funkcje administracyjne. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii gospodarczej 80 pp w składzie 20 DP. Uczestniczy w walkach z wrogiem w rejonie Mławy 1—3 IX 1939, potem w nad Narwią i Bugiem, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 23 II 1934.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Furmański Stanisław Kostka Kajetan
    - , kpt. dypl.
    [1905-?], kpt. dypl. sł. st. art. WP[1938], w PSZ mjr
    Ur. 7 VIII 1905. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 zdał maturę. W latach 1925-1927 w Oficerskie Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 7 pac w Poznaniu na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Następnie pełnił w 7 pac m. in. funkcję d-cy baterii. W okresie XI 1936-X 1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. Po kończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. przydzielony na stanowisko I oficera sztabu do 5 DP we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie, gdzie służył w PSZ. Awansowany do stopnia mjr-a. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł.
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gabriel (Gabryel) Jakub - , kpt. aert.
    [1904-1963], kpt. sł. st. art. [1938], w konspiracji PLAN/BCh/AK mjr ps. „Kuba”, „Ramon” vel Jakub Węglowski
    Po  1945 używał nazwiska Gabriel-Węglowski Jakub

    Ur. 19 IV 1904. Ukończył Seminarium Nauczycielskie uzyskując dyplom nauczyciela szkół powszechnych. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 22 pap w Przemyślu. Ewidencyjnie podlegał PKU Nisko. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 24 pap w Jarosławiu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W IV 1935 przeniesiony z 24 pal do 32 dal w Rembertowie. Ukończył kurs dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. W latach 1938-1939 k-dt Szkoły Podoficerskiej 32 dal w Rembertowie, a w VIII 1939 d-ca 3 baterii 32 dal W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu 32 pal przydzielonego do 33 DP Rez. w składzie SGO „Narew”. Jego bateria wspierała działania bojowe m. in. 134 pp rez. Walczył nad Bugiem i Narwią. W czasie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej w Warszawie. Początkowo oficer wydziału wojskowego w organizacji Polska Ludowa Akcji Niepodległościowej „PLAN”, a po rozbiciu przez gestapo działa w ZWZ/AK na terenie Inspektoratu Radom ZWZ/AK w Okręgu Radomsko-Kieleckim ZWZ/AK. W latach 1941-1944 był wykładowcą na zastępczych kursach konspiracyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty AK. W działaniach bojowych prowadzonych w ramach akcji „Burza” w 1944 bierze udział na stanowisku szefa sztabu i z-cy d-cy 72 pp AK zmobilizowanego w Inspektoracie Radom AK. Awansowany w konspiracji do stopnia mjr-a. Po wojnie w kraju. Zagrożony aresztowanie wyjechał na Wybrzeże. Mieszkał z rodziną w Pucku, gdzie zmarł 15 VI 1963. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Żona Józefa z Redestewiczów, żołnierz AK ps. „Baśka”, syn Andrzej

    J. Łukasiak: Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże; Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935;P. Zarzycki. 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998; J. Drewnowski - K. Koźniewski. Pierwsza bitwa z gestapo. W-wa 1965; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa 1988
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gabszewicz Aleksander Klemens
    - , por. pil.
    [1911-1983] oficer sł. st. lot., por. [1938] w PSZ

    Ur. 06 XII 1911 w m. Szawle na Kowieńszczyźnie. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Następnie w latach 1934-1935, odbywał kurs pilotażu w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Dęblinie. Po ukończeniu kursu przydzielony do 1 p. lot. w Warszawie. W 1937 ukończył wyższy kurs pilotażu w Grudziądzu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. Następnie z-ca d-cy 114 Eskadry Myśliwskiej, potem p. o.     d-cy 113 Eskadry Myśliwskiej. Od VIII-IX 1939 pełnił funkcję oficera taktycznego IV dywizjonu Brygady Pościgowej. Brał udział w walkach powietrznych z Niemcami. Zestrzelony 1 IX 1939 w walce powietrznej zostaje ranny. Przebywał w szpitalu. Ewakuowany do Rumuni, skąd przedostał się do Francji do IV 1940 w eskadrze treningowej. Brał udział w kampanii francuskiej w składzie francuskiego dywizjonu lotniczego. Po ewakuacji do Wlk. Brytanii od VI do XI 1940 służy w 607 Dywizjonie Myśliwskim RAF potem w 303 Dywizjonie Myśliwskim, a od 15 XI 1940 do II 1941 z-ca d-cy eskadry w 316 Dywizjonie Myśliwskim, potem od II –IX 1941 łącznik, a następnie od XI 1941 do 4 VI1942 d-ca 316 Dywizjonu Myśliwskiego. Awansowany do stopnia kpt. 1 IX 1942. Od VII 1942 do I 1943 d-ca 58 Operacyjnej Szkoły Latania. Awansowany do stopnia mjr 1 IX 1942. Od 28 I 1943 do 20 VI 1943 d-ca II Polskiego Skrzydła Myśliwskiego, potem od 21 VI do 12 XII 1943 d-ca 1 Polskiego Skrzydła Myśliwskiego. Od x 1943 do VI 1944 d-ca Sekstonu /9 dyonów/ Myśliwskiego. Od 12 VII 1944 do I 1947 dowodził 131 Polskim Skrzydłem myśliwskim. Awansowany do stopnia ppłk 1 IX 1944. Odbył w sumie 384 loty bojowe i miał 9 i pół zestrzeleń pewnych oraz 1 1/3 prawdopodobnych. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Działał aktywnie w ruchu kombatanckim. Przez 17 lat pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Lotników Polskich. Awansowany do stopnia płk 1 X 1966. Gen. bryg. mianowany 1 I 1974.
    Zmarł 10 x 1984 w m. Halley Swan Worcester i tam pochowany.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 09425, VM kl. 4 nr ooo29, KW 4x, OOP kl. 2, Medalem lotniczym Distinguished Serwis Order i innymi.
    9 IX 1992 jego prochy zostały przywiezione do Polski. Po uroczystościach żałobnych w Dęblinie zostały przewiezione na dawne lotnisko Powiatów /Legionowo/, skąd wystartował do 2 lotu bojowego i zgodnie z jego wolą rozsypane w powietrzu.

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991; B. Polak. Biogram AG /w:/ Kawalerowie VM  1792-1945, t. IV. Cz. 1 /1939-1945/. Koszalin 1995.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gadulski Tadeusz Edmund
    - , kpt. piech.
    [1901-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1931]

    Ur. 9 II 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920. Służył w 77 pp w Lidzie, potem w 4 psp w Cieszynie, skąd został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Po 1934 przeniesiony z KOP do 56 pp w Krotoszynie, gdzie pełnił różne funkcje. W latach 1937-1939 oficer administracyjno-materiałowy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 56 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Brał udział w walkach nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN,KW2x, SKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Znalazłem tu nazwisko mojego dziadka Tadeusza Edmunda Gadulskiego. Dodam kilka słów uzupełnienia: Lata wojny spędził a Oflagu, powrócił do kraju w 1946 roku, odmówił służby w LWP, był szykanowany (zapewne jak większość przedwojennych oficerów)i \"zesłany\" na Ziemie Odzyskane, gdzie mieszkał do końca lat 50-tych i pracował w PTTK jako przewodnik. Zmarł w 1960 roku. Pochowany jest w Kazimierzu Dolnym.
    inf. 'kubrgy" 20.10.2013




    Gajewski Jerzy - , por. piech 
    [1905-?], por. rez. piech.[1935]

    Ur. 5 VI 1905. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 37 pp w Kutnie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go 1 I 1935 do stopnia por. Ewidencyjnie podlegał PKU Kutno. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do mobilizowanego przez 37 pp w Kutnie I batalionu 144 pp rez. 44 DP Rez. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 144 pp rez. Od 4-9 IX 1939 wraz z 144 pp maszeruje z Sochaczewa w kierunku Skierniewic, a następnie 12/13 IX 1939 dociera do Wisły. W nocy z 13/14 IX 1939 z 144 pp wycofuje się do Warszawy. Od 14 IX 1939 walczy w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gajewski Mieczysław
    - , rtm. 
    [1904-?], oficer sł. st. kaw., por. [1931]

    Ur. 16 II 1904. Od 1924 w WP. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy./ Klasa kawalerii/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 25 pułku ułanów w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy 4 szwadronu 25 p. uł. W VIII 1939 przeniesiony do zmobilizowanego szwadronu kawalerii dywizyjnej 30 DP na stanowisko z-cy d-cy szwadronu. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym szwadronu. Po przebiciu się do Modlina wyznaczony na stanowisko d-cy taborów dywizyjnych. Uczestnik obrony Modlina.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ

    Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gajewski Piotr
    -

    Gajewski Władysław Michał
    - , mjr kaw.
    [1898-1939], mjr sł. st. kaw. WP [1937]

    Ur. 04 I 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 25 p. ułanów w Prużanie. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1927. Ukończył w CWKaw. W Grudziadzu kurs dla dowódców szwadronu. W 1930 przeniesiony do 15 p. uł. w Poznaniu na stanowisko d-cy szwadronu, a w 1932 do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy szwadronu, potem do 26 p. uł. w Baranowiczach. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 19 III 1937. Następnie do 1939 k-dt rejonu konnego 20 DP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził szwadronem kawalerii dywizyjnej 20 DP. Walczył z wrogiem na przedpolach Warszawy, potem w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa Wschód” – Praga. Poległ w walce 22 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, SKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gajewski Włodzimierz Cezary - , por. lot 
    [1910-1939], por. obs. sł. st. lot. [1937]

    Ur. 15 XII 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Po ukończeniu kursu dla obserwatorów lotniczych i odbyciu praktyki przeniesiony do 1 p. lot. w Warszawie z przydziałem do 216 Eskadry Bombowej 215 Dywizjonu Bombowego na stanowisko obserwatora. Awansowany do stopnia por. obs. sł. st. lot. 19 III 1937. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Podczas wykonywania zadania bojowego samolot „Łoś” zostaje w dniu 7 IX 1939 zestrzelony przez myśliwce niemieckie w rejonie Radzymina, wyniku, czego poległ.
    Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Radzyminie.

    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gajzler Franciszek
    - , kapr. pchor. piech.

    Galanter Franciszek - , ppor. rez. piech. 
    [1914-?], ppor. rez. piech.[1938]

    Ur. 22 IX 1914. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 2 DP Leg. przy 4 pp Leg. w Kielcach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do3 pp Leg. w Jarosławiu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 3 kompanii IV batalionu marszowego 3 pp Leg. Brał udział w walkach obronnych na lii Sanu.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Galczak Tadeusz
    - , ppor. rez. piech.
    [1910-1939], ppor. rez. piech. WP [1934]

    Ur. 23 VIII 1910. W 1931 ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 37 pp w Kutnie.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 37 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 5 kompanii II baonu 37 pp w składzie 26 DP. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ 18 IX 1939 w rejonie Gągolina. Pochowany w zbiorowej mogile w m. Dębsk. W II 1952 jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; E. Walczak. 37 Pułk Piechoty. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Galica Władysław - , mjr piech.
    [1900-1943], oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1939], w ZWZ/AK ppłk [1942], ps. „Bródka”, „Dulęba”, „Kozica”, „Poręba” vel Wiesław Wojtkowski.

    Ur. 20 IX 1900 w Chicago /USA/. Syn Stanisława i Marii z d. Pawlikowskiej. Jego rodzice wyemigrowali w poszukiwaniu pracy do Stanów Zjednoczonych. W 1904 powraca z rodzicami do kraju. Po ukończeniu szkoły ludowej uczy się w III Gimnazjum w Krakowie, które ukończył w III 1917. Od XI 1917 służył w 4, potem 10 kompanii Polskiego Korpusu Posiłkowego w Bolechowie. Po rozwiązaniu tej formacji internowany w II 1918 i osadzony w obozie na Węgrzech, skąd w IV 1918 zbiegł. Przybył wówczas do Krakowa i kontynuował naukę w Wyższej Szkole Przemysłowej.
    Od XI 1918 służy w WP, początkowo w 4 pp Leg. Brał udział w wojnie polsko - ukraińskiej XII 1918-II 1919 i polsko-bolszewickiej 1919-1920. Był dwukrotnie ranny. Od 1919 d-ca plutonu karabinów maszynowych w 6 pp Leg. Od II 1920 do VI 1920 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 1 VII 1920. Następnie od VII 1920 był instruktorem w kompanii karabinów maszynowych batalionu zapasowego kolejno 5, potem 2 pp Leg., a od X 1920d-cą plutonu w 51 pp. Od V 1921 oficer ordynansowy i p.o. adiutanta 14 Brygady Piechoty, a od I 1922 służył w 51 pp jako d-ca plutonu karabinów maszynowych, a od II 1922 adiutant III batalionu, od III 1922 ponownie d-ca plutonu, od VI 1922 ponownie adiutant III batalionu. Od VIII 1922 d-ca plutonu. Od IX 1922 do I 1923 przebywał na kursie w Centralnej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. w 1 X 1922. Jednocześnie zweryfikowany w tym stopniu przez MSWoj. z starszeństwem 1 X 1920. W I 1923 przeniesiony do 69 pp w Gnieźnie, gdzie pełnił różne funkcje, m. in. d-cy kompanii, instruktora WF. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 I 1932. W 1935 przeniesiony do 13 pp w Pułtusku. Od 1938 wykładowca i instruktor w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1939.
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca III batalionu 116 pp rez. w składzie 41 DP Rez. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 116 pp rez. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej skąd zbiegł i przedostał się do Krakowa, gdzie od jesieni 1939 działa w konspiracji ZWZ. Od XII 1939 pełni funkcję szefa wydziału I Komendy Okręgu ZWZ Kraków, a następnie od III 1940 szefa sztabu K. O. ZWZ Kraków. Zagrożony aresztowaniem wiosną 1941 wyjechał do Warszawy, gdzie od VII 1941 był Głównym Inspektorem utworzonej wówczas WSIP. Mieszkał przy ul. Mickiewicza 21. Awansowany rozkazem KG AK nr L. 65/BP z 11 XI 1942 do stopnia ppłk sł. st.
    Aresztowany 2 VI 1943 pod nazwiskiem Wiesław Wojtkowski w„kotle” w lokali konspiracyjnym w sklepie Karola Borsuka przy ul. Wspólnej 6. Osadzony na Pawiaku został zamordowany 7 IX 1943 w kilka godzin po zlikwidowaniu przez oddział AK „Agat” z-cy k-dta Pawiaka Franza Bürkla.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, ZKZ z M i pośmiertnie w 1968 Krzyżem AK.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK. Kraków 1994; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t.1. W-wa 1987.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Galinat Edmund
    - , mjr dypl. mgr  patrz LINK

    Galiński Kazimierz Jan
    - , ppłk dypl.
    [1894-1939], oficer dypl. sł. st. piech. ppłk dypl. [1929]

    Ur. 8 II 1894. Ukończył gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 34 pp, gdzie w stopniu por. dowodził kompanią, a w 1920 III baonem, a w okresie VII –VIII 1920 pułkiem. Podczas walk 03 VIII 1920 zostaje ciężko ranny. Przebywa na leczeniu szpitalnym. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Awansowany do stopnia mjr –a 15 VII 1923. W latach 1926-1929 służył w Korpusie Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 1 I 1929. Od XI 1929-X 1931 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu ppłk SG był oficerem Sztabu Głównego WP. Po 1936 przeniesiony w st. sp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Warszawy na stanowisku d-cy 360 pp, a od 12 IX 1939 d-ca pododcinka „Mokotów”. Śmiertelnie ranny 26 IX 1939 podczas natarcia na Królikarnię.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony; VM kl. 5, i kl. 4 nr oo206, KK OOP, KW4,

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2001; J. K Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986; Cmentarz Komunalny Powązki, dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Galos Stanisław Józef - , ppłk żand. dr 
    [1894-?],dr, ppłk żand.

    Ur. 14 III 1894 w Krakowie, gdzie ukończył gimnazjum oraz Wydział Prawa UJ. Od 1912 czynny w Związku Strzeleckim. Od VIII 1914 w Legionach Polskich, gdzie był d-cą sekcji potem plutonu. Wyróżnił się w bitwie pod Łowczówkiem. Brał udział w walkach i Brygady Legionów. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 zwolniony z LP przebywał w Krakowie. Od IV 1918 przebywał w obozie Szaldobosz na Węgrzech. Wcielony do armii austriackiej walczył na froncie włoskim. W XI 1918 wstępuje do WP z przydziałem do żandarmerii wojskowej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. żand. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 dywizjonie żandarmerii. Do stopnia kpt. awansowany 15 VIII 1924. Następnie w Kadrze Oficerów Żandarmerii – odkomenderowany do dowództwa żandarmerii w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. żand. 1 I 1931. W dowództwie żandarmerii pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia ppłk 19 III 1937 do stopnia ppłk-a. w latach 1937-1939 I z-ca d-cy żandarmerii wojskowej WP.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję d-cy żandarmerii w Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KN, KW3x,ZKZ, SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gała Stanisław - . por. piech.
    [1909-1980], por. sł. st. piech. WP[1938]

    Ur. 10 IV 1909. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 21 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Ciechanowa, Mławy potem w Modlinie, skąd z 21 pp został skierowany do obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł 14 IX 1980

    Dziennik personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gałat Józef - . ks. kap. rez.
    [1908-?], ks. kapelan [1 I 1939]

    Ur. 7 I 1908. Ukończył Seminarium Duchowne. Wikariusz parafii Puławy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był kapelanem Szpitala Polowego 301. w czasie walk wzięty do niewoli 17 IX 1939. Przebywał w oflagu II A  Prenzlau i w IC C Rottenburgu, potem w obozie koncentracyjnym w Dachau. Zwolniony na skutek starań 7 VII 1942. Od 1945 w II Korpusie Polskim, gdzie pełnił funkcję kapelana dowództwie 16 Pomorskiej Brygady Piechoty. Po wojnie ewakuowany z II KP  do Wlk. Brytanii., gdzie pracował jako duszpasterz w środowisku polonijnym.
    Dalsze losy n/n.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi. /red. J. Wysocki/W-wa 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gałczyńska Maria - , dr med.

    Gałęzowski Alojzy Adam 
    - , por. rez. art.
    [1914-1940], ppor. rez. piech. WP[1938]
    Ur. 12 IV 1914 w Wylatowie pow. Mogilno, syn Antoniego i Franciszki z Szubskich. Uczęszczał do Gimnazjum klasycznego w Trzemesznie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie IX 1935-V 1936 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 4 DP przy 67 pp w Brodnicy. Praktyki odbywał w 31 pp. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych w 1937 w 14 pp został awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 14 pp we Włocławku.
    Zmobilizowany do WP w VIII 1939 brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku oficera sztabu 4 DP Leg. Uczestnik walk na szlaku bojowym 4 DP Leg. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
    Zamordowany przez NKWD w Lesie Katyńskim.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.Lista wywozowa nr025/2 z 9 IV 1940
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gałła Stanisław - , por. piech.

    Gałuszka Józef Mieczysław - , ppor. rez. piech.. 
    [1909-?], ppor. rez. piech. [1935]

    Ur. 11 IV 1909. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 5 DP we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 40 pp we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii CKM III batalionu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik walk w obronie Warszawy. Za męstwo i odwagę okazaną na polu walki został odznaczony 29 IX 1939 przez gen. J. Rómmla VM kl. 5 nr 14314. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 200; J. Grzybowski. 40 pułk piechoty „Dzieci Lwowskich” w obronie Warszawy. W-wa 1990
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Ganc Tadeusz (Dawid) - , mjr. lek.
    [1897-1972], dr med. mjr sł. st. sanit. WP [1938]

    Ur. 13 II 1897. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował medycynę. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-192o. Awansowany do stopnia ppor. 1 XII 1920. Służył jako podlekarz w 3 p. szwol. Odkomenderowany w celu dokończenia studiów na wydziale Lekarskim UJ w Krakowie, które ukończył w 1926 uzyskując dyplom dr medycyny. 1 XII 1926 przemianowany w korpusie oficerów sanitarnych w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VIII 1923. Przeniesiony do 15 pp w Dęblinie na stanowisko lekarza sanit. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. Następnie st. lekarz. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 st. lekarz 15 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 15 pp w składzie 28 DP. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie. Od wiosny 1941 komisarz do walki z epidemią w getcie warszawskim, potem kieruje wydziałem zdrowia w Radzie Gminy. Po wojnie w kraju. Był m. in. dyrektorem Państwowego Szpitala Klinicznego w Warszawie.
    Odznaczony: ZKZ
    Zmarł w 1972 w Warszawie.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers,. Nr 52 z 7 XII 1926; Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu Sanitarnego. W-wa VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Garapich Michał Józef Paweł  - , ppor. rez. kaw.. 
     [1906-1939], ppor. rez. kaw.[1932]
    Ur. 28 V 1906. Syn Kazimierza i Marii hr. Łubieńskiej. Ukończył gimnazjum. W okresie 15 VIII 1929-27 VI 1930 odbywał służbe wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 9 p. ułanów w Trembowli. Przeniesiony we IX 1930 do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 p. ułanów. Ewidencyjnie podlegał PKU Tarnopol. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do szwadronu KOP„Rokitno”, który został włączony do utworzonego latem 1939 1 Pułku Kawalerii KOP. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie liniowym 1 Pułku KOP. Walczył z Niemcami na Ziemi Łódzkiej, potem w walkach odwrotowych w kierunku wyznaczonego miejsca koncentracji w rejonie Otwocka. Poległ 12 IX 1939 w rejonie Karczew -Otwock. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Karczewie.
    Żonaty z Maria z Jankowskich /1910-1994/. Miał syna Marka.

    Rocznik oficerski rezerw 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Garason Franciszek - , ppor. piech. 
    [1913-?], ppor. sł. st. piech. [1937]

    Ur. 1 X 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 80 pp w Słonimiu. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu 9 kompanii III batalionu 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plut. 9 komp. III batalionu 80 pp, a od   18 IX 1939 d-ca 9 kompanii III batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami pod Mławą, na przedpolach Modlina, potem od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 przebywał w Wlk. Brytanii.
    Żył w 1986.
    Dalsze losy n/n

    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Garbacki Józef - , ppor. piech.
    [1912-1939],oficer sł. st. piech. WP, ppor.,[1936]

    Ur. 19 VII 1912. Ukończył w 1933 gimnazjum. Następnie w latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem na stanowisko d-cy 1 plutonu 3 kompanii 36 pp Legii Akademickiej.
    Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Początkowo dowodził 2 plutonem 1 kompanii, potem d-ca 1 kompanii I baonu 36 pp
    Poległ pod Brwinowem 12 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Brwinowie.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Kielecki. GO „Piotrków”1939. W-wa 1991
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gardulski Stanisław Błażej
    - , por. pil.
    [1905-?], por. sł. st. lot., pilot[1937]

    Ur. 12 VII 1905. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 VIII 1930 z przydziałem do 1 Morskiego Dywizjonu Lotniczego w Pucku. Po ukończeniu kursu pilotażu w Grudziądzu przeniesiony do 3 pułku lotniczego w Poznaniu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1937, gdzie dowodził II plutonem w 33 Eskadrze Obserwacyjnej. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w działaniach w ramach Armii „Poznań”. Po przybyciu do Warszawy bierze udział w jej obronie w szeregach Szturmowego Oddziału Lotniczego. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pawlak. Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. W-wa 1982; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Garliński Mieczysław - , ppłkk.art. 
    [1894-1939], ppłk dypl. sł. st. art. [1938]

    Ur. 26 VII 1894. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. sł. st. art. bierze udział w szeregach 19 pap w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 19 pap. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii mianowany d-cą baterii w 19 pap. Odkomenderowany w 1927 z 19 pap w Nowowilejce do sztabu 19 DP w Wilnie. W okresie XI 1930- X 1932 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1932. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr dypl. z dniem 1 XI 1932 został przydzielony do sztabu DOK VI we Lwowie, skąd zostaje przeniesiony w VI 1934 na stanowisko szefa sztabu Brygady KOP „Wołyń” . Awansowany do stopnia ppłk dypl. 19 III 1938. w latach 1938-1939 szef sztabu 16 DP z m. p. w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 16 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 16 DP w składzie Armii „Pomorze”. Podczas walk odwrotowych w kierunku Warszawy zostaje cieżko ranny 22 IX 1939 w Łomiankach, przywieziony do punktu opatrunkowego w Błoniach, gdzie zmarł 23 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Błoniach.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,KW, SKZ, KZWŚr. L.

    Zarys Historii Wojennej 19 pap. W-wa 1929; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Garwacki Zbigniew Józef 
    - , piech.
    [1899-?], kpt. sł. st. piech. WP[1932]

    Ur. 1 II 1899. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1921. Służył w 42 pp w Białymstoku, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1932. W 1932 w dyspozycji szefa departamentu Piechoty MSWoj. Następnie służył w 32 pp w Modlinie. W latach 1937-1939 dowodził 5 kompanią strzelecką w II batalionie 32 pp. W kampanii wrześniowej w 1939  oficer wywiadu w sztabie 8 DP, potem dowodzi 2 kompanią CKM II batalionu 32 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami na przedpolach Modlina potem w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW, SKZ, MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gawłowski Stanisław - , ppor. sap. 
    [1914-1939], ppor. sł. st. sap.[1938]

    Ur. 28 IX 1914.Po ukończeniu szkoły średniej w 1935 odbywał w latach 1935-1936 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Saperów w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 1 x 1938 z przydziałem do 6 Batalionu Saperów w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu w 2 kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w 9 batali0onie saperów w składzie 9 DP. Walczył z Niemcami na Borach Tucholskich, potem w bojach odwrotowych. Poległ od bomby lotniczej 9 IX 1939 w Ołtarzewie. Pochowany na miejscowym cmentarzu.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Dzieje 9 DP 1918-1930. W-wa 2001.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gawroński Kazimierz  - , mgr praw, mjr aud. sł. st. 
    [1898-?], mgr praw, mjr aud. sł. st. [1939]

    Ur. 27 XI 1898. Ukończył gimnazjum. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych w 1920. Po wojnie w 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. adm. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył jako oficer administracyjny-dział sanitarny w 2 batalionie sanitarnym. Po 1925 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie na stanowisko oficera adm. z jednocześnie w kadrze oficerów adm. - dział sanit. Ukończył studia prawnicze na UW w Warszawie uzyskując tytuł mgr –a. Z dniem 1 XII 1929 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Sanitarnych do Wojskowego Sadu Okręgowego nr 1 w Warszawie na okres 6 miesięcy celem odbycia praktyki. W VI 1930 po odbyciu praktyki przydzielony na stanowisko asystenta do WSO nr 1. Jednocześnie przeniesiony z korpusu Oficerów Administracyjnych-Dział Sanitarny do Korpusu Oficerów Sądowych. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. W III 1932 mianowany sędzia śledczym w wojskowych sądach z równoczesnym przesunięciem na stanowisko sędziego śledczego w WSO nr 1. Po 1936 przeniesiony na stanowisko podprokuratora w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej nr 1 w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku referenta służby sprawiedliwości w sztabie armii „Poznań”.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, ZKZ, SKZ

    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Gawroński  Stefan - , ppor. rez. piech.. 
    [1914-?],ppor. rez. piech.[1937]

    Ur. 30 VIII 1914. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 15 DP przy 62 pp w Bydgoszczy. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 62 pp. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 kompanii CKM II batalionu 62 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 62 pp, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy jego losy n/n.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Gawrylenia Dymitr  - , ppor. rez. piech.. 
    [1913-?], ppor. rez. piech.[1938]

    Ur. 20 III 1913. Ukończył gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 4 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, a praktyki w 78 pp w Baranowiczach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 78 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Baranowicze. W V1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 9 kompanii III batalionu 78 pp, a od 25 IX 1939 dowodzi 9 kompanią III batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Walczył w rejonie Mławy, na przedpolach Modlina, potem od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gawurski Wiktor - , por. piech.
    [1912-1944], por. sł. st. piech. [1939], w konspiracji ZWZ/AK ps. „Viktor”, „Wrzos”

    Ur. 3 XII 1912. Ukończył w 1932 gimnazjum. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 x 1935 z przydziałem do 82 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu 2 kompanii I batalionu 82 pp. w kampanii wrześniowej 1939 początkowo d-ca plutonu, a od 4 IX 1939 d-ca 5 kompanii II batalionu 82 pp w składzie 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 82 pp. Uczestnik obrony Modlina.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Początkowo działa na terenie Warszawy, potem w Okręgu AK Polesie. Od wiosny 1943 pełnił funkcję szefa Oddziału II w Komendzie Okręgu AK Polesie. Podczas aresztowania wiosną 1944 przez gestapo popełnił samobójstwo zażywając cyjanek potasu.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków”1939. W-wa 1991Cz. Hołub. Okręg Poleski ZWZ-AK w latach 1939-1944. W-wa 1991; 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gayda Ignacy
    - , ppłk piech.
    [1894-1962], oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1939]

    Ur. 13 VII 1894. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 16 pp, gdzie m. in. dowodził kompanią. Po 1925 przeniesiony do 36 pp w Warszawie. Ukończył w CWPich. W Rembertowie kurs dla d-ców batalionu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1929. Ok. 1930 przeniesiony do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1937-1929 dowodził I batalionem 32 pp. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy IV i V batalionu marszowego 32 pp w składzie 8 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami na przedpolach Modlina, a następnie w obronie Modlina, gdzie z rozkazu dowódcy obrony Modlina obejmuje 16 IX 1939 odtworzonego 72 pp i dowodzi nim do 20 IX 1939. W czasie walk 20 IX 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 30 III 1962.
    Odznaczony: KW, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; S. M. Przybyszewski. 72 Pułk Piechoty. Pruszków 2003; T. Jurga – W. Karwowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gazicki Michał Ziemowit
    - , ppor. rez. piech.
    [1905-?], ppor. rez. piech. WP [1933]

    Ur. 29 IX 1905. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Tomaszowie Maz. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 25 pp w Piotrkowie Tryb. Ewidencyjnie podlegał PKU Łódź M II.
    Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 360 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.

    Rocznik oficerski rezerw 1934.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Gąsecki Henryk
    - , kpt. art.
    [ 1903-?], kpt. sł. st. art. WP[1938]

    Ur. 22 IV 1903. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1924-1925 w szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu 1925-1927. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 13 dak we Lwowie, potem w Kamionce Strumiłowej na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. W 13 dak pełnił różne funkcje m. in. w latach 1936-1939 d-ca 2 baterii stacjonującej w Kamionce Strumiłowej. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 13 dak w składzie Kresowej Brygady Kawalerii przydzielonej do armii „Łódź”. Brał udział w walkach pod Piotrkowem Tryb., potem w walkach odwrotowych. Po rozproszeniu 13 dak maszerował z swoją baterią  samodzielnie w kierunku Warszawy. W rejonie Mszczonowa dostaje się 10 IX 1939 do niewoli niemieckiej. Przebywał przez okres wojny w oflagu.
    Dalsze losy n/n

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006. 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gąsiorowski - Rusiniak Tadeusz
    - , kpt. piech. 318 
    [1898-1970], kpt. sł. st. piech. WP[1937]

    Ur. 18 XII 1898. Ukończył szkołę podchorążych piechoty. W szeregach 21 pp brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VIII 1921 służył nadal w 21 pp w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1929 przeniesiony z 21 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Od 1936 służył w Batalionie Stołecznym w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego w Batalionie Stołecznym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Batalionu Stołecznego. Uczestnik walk z Niemcami w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł 23 IV 1970.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Batalion Stołeczny. Pruszków 2005. 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)
    .

    Gąsiorowski Wiesław Józef - , por. art.
    [1908-1996],kadet, por. sł. st. art. WP[1934], w PSZ kpt.

    Ur. 17 I 1908 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1931 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. 1 XI 1931 z przydziałem do 20 pal w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 5 baterii II dywizjonu 20 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 59 dal wspierającej działania 336 pp na pododcinku „Północ” odcinka „Warszawa-Wschód” na Pradze. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wstąpił do PSZ na Zachodzie. Służył w 1 paplot w składzie 1 Dywizji Pancernej gen. St. Maczka. Awansowany do stopnia kpt. art. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd powrócił do Kraju. Był działaczem Związku Kadetów. Awansowany do stopnia mjr w st. sp.
    Zmarł 22 VIII 1996 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym.
    Odznaczony: VM kl. 5

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 5 z 23 II 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)
    .

    Gąska Lucjan
    - , ppor. piech.
    [1915-1939], sierż. podch.  piech. /ppor. WP [1939]

    Ur. w 1915. Po ukończeniu szkoły średniej wstępuje do szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa w latach 1936-1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 5 kompanii w II batalionie 21 pp. Uczestnik walk na szlaku bojowym 21 pp w składzie 8 DP oraz w obronie Warszawy. Ciężko ranny 15 IX 1939 zmarł w Szpitalu Ujazdowskim. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. 
    Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VIII 1939.

    Lista absolwentów SPP w Ostrowi Maz.-Komorowie poległych podczas II wojny światowej. Biuletyn Przyjaciół SPP” Rzeczpospolita Podchorążacka”. Ostrow Maz. – Komorów.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gdulewicz Adam
    - , kpt. piech.
    [1899-1939],oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1934]

    Ur. 16 XI 1899 w Przemyślu. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej 1918-1920. W 1921 ukończył w Warszawie Szkołę Podchorążych Piechoty. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921. Służył w 53 pp w Stryju, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1925 przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu w 2 Batalionie Ciężkich Karabinów Maszynowych w Różanach. Następnie w 1930 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie był d-cą plutonu i instruktorem. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1934. W latach 1937-1939 służył w 13 pp w Pułtusku, gdzie dowodził 3 kompanią I baonu. W wojnie obronnej 1939 pełnił funkcję I adiutanta 13 pp w składzie 8 DP. Walczył z wrogiem pod Mławą, potem na przedpolach Modlina. 
    Poległ 24 IX 1939 w Łomnie  k. Izabelina i tu pochowany na miejscowym cmentarzu. Po wojnie jego prochy przeniesiono na cmentarz Powązki.
    Odznaczony: SKZ

    Roczniki oficerskie MWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gebethner Jan Stanisław 
    - , dr
    [1894-1981], dr, wydawca i księgarz

    Ur. 29 XII 1894 w Warszawie, syn Jana Roberta. Ukończył gimnazjum potem studia wyższe. W 1915 był podkomisarzem Straży Obywatelskiej w Warszawie, a w 1918 naczelnikiem rejonu Straży Obywatelskiej w Warszawie. W latach międzywojennych współwłaściciel wydawnictwa Gebethner-Wolf. Był wydawcą i księgarzem. Jednocześnie był też prezesem Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. Uprawiał taternictwo, narciarstwo turystyczne i zawodnicze. We IX 1939 pełnił funkcję powołanej 5 IX 1939 Straży Obywatelskiej dla ochrony porządku po ewakuacji z Warszawy Policji Państwowej, która został rozwiązana przez Niemców 30 X 1939. Był członkiem komitetu Obywatelskiego. Aresztowany jako zakladnik był więziony na Pawiaku od X 1939 do II 1940. Po zwolnieniu mieszkał w Warszawie. Podczas okupacji współpracował z Departamentem Informacji i Prasy Delegatury Rządu na Kraj.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 26 VI 1981.

    J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; L. Wanat. Za murami Pawiaka. W-wa.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gede Jerzy Robert Edward - , ppor. piech. 
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1933]

    Ur. 23 IX 1907.po ukończeniu gimnazjum w latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej CKM Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie z przydziałem do 14 pp we Włocławku. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 3 kompanii  CKM III batalionu 32 pp w składzie 8 DP.  Walczył z Niemcami na przedpolach Modlina i w jego obronie. Poległ 10 IX 1939 w Kazuniu.
    Po wojnie jego prochy ekshumowano i pochowano na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Rocznik oficerski Rezerw 1934.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Geissler Antoni Andrzej
    - , por. piech.
    [1910-1939], oficer sł. st. piech. WP, por. [1938]

    Ur. 02 V 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 60 pp w Ostrowie Wlk. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii I baonu 60 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 60 pp w składzie 25 DP. Uczestnik walk nad Bzurą i w obronie Warszawy. Poległ na Bielanach 26 IX 1939. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer - B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939.W-wa 198; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12. Warszawa 15 VIII 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Geleta Roman - , ppor. piech.
    [1911-?], ppor. rez. piech.[1935]

    Ur. 16 I 1911. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty Rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 26 pp W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku       d-cy 1 plutonu 7 kompanii III batalionu 26 pp w składzie 5 DP. Uczestnik walk w obronie Warszawy. podczas walk zostaje 27 IX 1939 kontuzjowany.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Geras Tadeusz Leonard
    - , kpt. piech.
    [1895-1971],członek ZWC, ZS, legionista, działacz POW powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1937]

    Ur. 6 XI 1895 w Kalwarii Zebrzydowskiej. Uczęszczał do Gimnazjum Realnego w Wadowicach oraz ukończył I rok prawa na UJ w Krakowie. W latach 1911-1914 był członkiem Związki Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego, gdzie pełnił funkcję k-dta ZS w obwodzie kalwaryjsko-lackorońskim. 4 VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Przydzielony do 4 kompanii 2 pp LP na stanowisko d-cy plutonu. W czasie walk na froncie zostaje ranny. W 1915 ukończył w Mamaris Sziget na Węgrzech kurs podchorążych. W 1916 mianowany sierż. piech. był szefem kompanii, potem instruktorem w kompanii karabinów maszynowych. W 1917 był oddelegowany na 3 miesiące do prac werbunkowych na rzecz POW w Słupcy. Następnie ukończył w 1918 jako aspirant Oficerską Szkołę POW w Bolechowie. Następnie w 2 pp II Brygady PKP. W nocy z 15/16 II 1918 uczestniczył w przebijaniu się oddziałów II Brygady przez front austriacko-rosyjski pod Rarańczą, gdzie dostał się do niewoli austriackiej z tylnią strażą pułku. Osadzony w obozie Bustyhaza, potem w Talaborfalva na Węgrzech. Podczas rozprawy skazany za udział w buncie przez sąd austriacki na karę śmierci. Ułaskawiony i skierowany do kompanii karnej na front włoski pod Udane. W VII 1918 w przebraniu uciekł z frontu i przedostał się do Krakowa, gdzie uczestniczył w XI 1918 w zajmowaniu koszar austriackich. W tym samym miesiącu wstępuje do WP. Przydzielony do Baonu Pogranicznego w Szczypiornie na stanowisko d-cy kompanii karabinów maszynowych. Prowadził tam szkolenie wojskowe. Uczestniczy w Powstaniu Wielkopolskim. W nocy z 30/31 XII 1918 brał udział w zdobyciu Skalmierzyc. Uczestniczył w potyczkach pod Boczkowem i w wypadach na Ostrów Wlk., potem 1 I 1919 na Krotoszyn. Pozostaje nadal w Szczypiornie. Mianowany ppor. sł. st. w 1919. Do X 1919 był oficerem ewidencyjnym w PKU w Kaliszu, potem od X 1919 do XII 1920 oficer ewidencyjny w PKU Wadowice. W 1920 awansowany do stopnia por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od XII 1920 do 1922 oficer ewidencyjny w PKU w Piotrkowie tryb., potem od 1922 do 1927 z-ca k-dta PKU w Nowym Targu., potem 1928-1931 kierownik referatu poborowego w PKU Żywiec, uzupełnień od 1931 do 1934 kierownik referatu uzupełnień w Komendzie Miasta w Lublinie. W latach 1934-1939 kierownik referatu uzupełnień w PKU Konin.19 III 1937 awansowany na stopień kpt. adm. woj. 15 II 1939 przeniesiony do MSWoj. do prac mobilizacyjnych w Departamencie Uzupełnień. W VIII 1939 powraca do Konina, a 5 IX 1939 wraz z personelem PKU Konin ewakuowany zostaje do Warszawy. Uczestniczy w obronie Warszawy na stanowisku adiutanta k-dta cytadeli. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Od X 1939 do VI 1940 przebywał w oflagu nr XI B w Braunschweig, skąd został przewieziony w VI 1940 do oflagu II C w Woldenbergu, gdzie przebywał do I 1945. W dniu 3o I 1945 odzyskał wolność w m. Deetz /Dziedzice, gdzie kolumna jeniecka, wśród których się znajdował został wyzwolona przez oddział pancerny wojsk sowieckich. Powraca następnie do Konina. W III 1945 zgłosił się do czynnej służby wojskowej w RKU w Łodzi, lecz nie został przyjęty. Próbę podjął jeszcze w 1946 ale także bezskutecznie. Następnie od 1946 pracuje zawodowo jako urzędnik w Polskich Zakładach Zbożowych , potem w Spółdzielni Stolarskiej w Koninie. W 1960 przeszedł na emeryturę.
    Mieszkał nadal w koninie, gdzie zmarł 19 III 1971. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: Orderem Odrodzenia Polski kl. 5, KN, KW, wielkopolskim Krzyżem Powstańczym , Odznaką Grunwaldzką.
    Żonaty z Janiną Ganowicz, z którą miał syna Gościmierza /ur.1932/

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Dzienniki Personalne MSWoj. nr 59/1919, 49/1920, 1/1937; J. Kuropieska. Obozowe refleksje. Oflag II C. Kraków 1985; Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Geremek Jan - , ppor. piech.
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 15 II 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 70 pp w Pleszewie. Ewidencyjnie podlegał PKU Ostrów Wlkp. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 60 pp w składzie 25 DP. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 60 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ 21 IX 1939 na Bielanach. Pochowany na cmentarzu wojennym w Wawrzyszewie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gerlecki Jerzy - , ppor. piech.
    [1907-?],ppor. sł. st. piech. WP[1937]
    Ur. 27 I 1907. Od 1928 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył szkołę podoficerską. Po zostaje w WP służbie zawodowej. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM w I batalionie. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 29 pp w Kaliszu 9 batalionu strzelców. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM 9 batalionu strzelców w składzie 14 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych, a po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gerutto Mikołaj - , ppor. piech. 
    [1914-1939], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 10 IV 1914. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934 - 1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem 1935-1937 Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 27 pp na stanowisko d-cy plutonu, a następnie w 1938 do Batalionu Stołecznego w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 2 kompanii Batalionu Stołecznego. Walczył z Niemcami na przedpolach Warszawy i w jej obronie. Ciężko ranny podczas walk zmarł 11 IX 1939 w Szpitalu Ewangelickim. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Getreut Chaim - , ppor. dr. med. 
    [1905-+?], ppor. rez. dr med.[1935]
    Ur. 29 III 1905. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne uzyskując dyplom lekarza. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy. Awansowany do stopnia ppor. rez. sł. sanit. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. II batalionu 26 pp w składzie 5 DP. Zginął w czasie okupacji niemieckiej.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gębala Henryk Otto - , por. dlek. wet. 
    [1905- 1976], por. rez.lek. wet. [1938]
    Ur. 22 I 1905. Po ukończeniu gimnazjum studiował weterynarię uzyskując dyplom lekarza weterynarii. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych. W 1935 awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1934. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza weterynarii 30 dac zmobilizowanego przez 9 pac dla 30 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 30 dac. Uczestnik obrony Warszawy.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 1976.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; A. Szczepański. 9 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998;M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gębarski Leonidas - , kpt. art. patrz LINK

    Gęstwicki Paweł Bolesław
    - , kpt. uzbr.
    [1895-?], kpt. administracji wojskowej /z art./ sł. st. WP [1939]
    Ur. 12 I 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Wieloletni oficer 8 pac w Toruniu, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1932 przeniesiony do korpusu oficerów administracji wojskowej. Pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego w 8 pac potem od 1 IX 1937-1939 pełni funkcję oficera administracyjno-materiałowego w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej jego losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gibas Piotr - , ppor. pich. 
    [1915-1939], ppor. rez. piech.
    Ur. 1 V 1915. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 62 pp w Bydgoszczy. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 62 pp w składzie 15 DP Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 62 pp. Poległ w walce 21 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu wojennym w Wawrzyszewie.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gibbel Ludwik Antoni - , por. art.
    [1908-1992], por. sł. st. art. WP [1935]
    Ur. 28 XI 1908 w Warszawie. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do Gimnazjum im. M. Reja w Warszawie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1930 służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 26 pap w Skierniewicach. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 26 pal w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu, gdzie w okresie 1 IX 1938-1939 był d-cą 1 plutonu 6 baterii szkolnej w II dywizjonie szkolnym.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d0-cy baterii armat 75 mm sformowanej w Modlinie. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach.
    Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Zmarł 02 XI 1992 w Warszawie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gierałtowski Czesław Marian - , kadet, kpt. sł. st. art..
    [1906-?], kadet, kpt. sł. st. art. [1938], ppłk PSZ
    Ur. 13 V 1906 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 29 pap z równoczesnym odkomenderowaniem do 3 samodzielnego daplot., potem do 2 daplot. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W X 1931 przeniesiony do 6 daplot. we Lwowie. Ukończył 13 XI 1937-12 II 1938 kurs samochodowy dla oficerów przy 1 paplot. w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 5 baterii II dywizjonu 1 paplot. w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1o5 baterii w 101 dywizjonie art. plot zmobilizowanego przez 1 paplot. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli i przedostał się na Bliski Wschód, gdzie służył na stanowisku d-cy dywizjonu w pułku art. plot. 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Brał udział w kampanii włoskiej w 1944. W IX 1945 ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie zamieszkał na stałe. Aktywny działacz Związku Artylerzystów Plot. w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM, KW
    Zmarł w Wlk. Brytanii.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Rocznik oficerski 1928,1932; Z. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gieranowski Stefan - , piech. 
    [1896-1939], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1935]

    Ur. 03 XII 1896 w Gostyninie. Od 1918 w Szkole Podchorążych PSZ w Ostrowi Maz. – Komorowie, a następnie od XI 1918 w WP. Awansowany na stopień ppor. w XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 WI 1919. W okresie międzywojennym służył w 30 pp w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje m. n. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1928. Po 1928 d-ca 5 kompanii w II baonie. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu w Centrum wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany 1 I 1935 do stopnia mjr sł. st. i przeniesiony do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy batalionu.
    W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził I batalionem 83 pp w składzie 30 DP. Poległ w walce z Niemcami 12 IX 1939 w Żyrardowie podczas przebijania się oddziałów Armii „Łódź” do Warszawy.
    Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    VM kl. 5, /pośmiertnie”, KW, MN, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Gżegżółka. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny Wojskowy w Warszawie.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Gieruszczak Wiktoryn Józef 
    - , mjr piech.
    [1896-?], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1932]
    Do 1929 Wiktor Emanuel- potem zmiana imion na Wiktoryn Józef

    Ur. 28 XI 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 42 pp. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 42 pp w Białymstoku. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. W 1924 odkomenderowany do sztabu 18 DP na stanowisko II oficera sztabu. Następnie przeniesiony do 2 batalionu CKM, gdzie dowodził m. in. kompanią, potem w 1 batalionie strzelców w Chojnicach na stanowisku z-cy d-cy batalionu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1932. Następnie przeniesiony do 13 pp w Pułtusku na stanowisko d-cy i batalionu. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził i batalionem 13 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami pod Ciechanowem i pod Gruduskiem, skąd wycofuje się do Modlina i uczestniczy w walkach w obronie twierdzy. Podczas walk w nocy z 23/24 IX 1939 pod Palmirami został ciężko ranny. Wyniesiony z pola walki, przebywał w szpitalu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, MN

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gierwieleniec Stanisław - , ppor. rez. piech..
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1938]

    Ur. 23 IX 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w szkolnej kompanii łączności w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M III. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności III batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Uczestniczył w walkach pod Mławą, potem przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy dalsze losy n/n.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gieysztor Stanisław
    - , płk Str. Poż.
    [1891-1940], legionista „Szachowski”, „Pionek”, kpt. rez. art. WP [1930], ppłk pożarnictwa.

    Ur. 15 IX 1891 w Warszawie, syn Feliksa i Józefy z d. Gorazdowskiej. Uczęszczał do gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie. Działał w tym okresie czasu w tajnych organizacjach szkolnych, a następnie w Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. W latach 1908-1911 studiował w Szkole Mechaniczno-Technicznej im. Wawelberga i Rotwanda, a od 1911 studiuje w Instytucie Elektrotechniczno-Mechanicznym w Lancy we Francji. Był członkiem ZS. Wiosną 1914 powraca do Polski. 6 VIII 1914 wymaszerował z Krakowa w składzie 3 plutonu I Kompanii Kadrowej oddziału J. Piłsudskiego, potem LP. Do 20 IX 1914 uczestniczył we wszystkich walkach oddziału kadrowego. Ranny 20 IX 1914 w  bitwie pod Uściskami. Przebywał na leczeniu szpitalnym. Od III 1917 czynny w POW na terenie Janowa Lubelskiego. Jednocześnie w 1918 objął funkcję Naczelnika Straży Pożarnej w Janowie Lubelskim. Od XI 1918 służy w WP. Przydzielony do 1 pap Leg. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 jako oficer art. Awansowany 1 XII 1920 do stopnia por. sł. st. art. Od IX 1922 do IV 1925 pełnił obowiązki k-dta Wojskowej Straży Pożarnej w Kielcach. Ukończył kurs dla instruktorów pożarniczych w wojsku. W 1928 służył w 1 Pułku artylerii najcięższej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1930. Po 1930 był oficerem w sztabie DOK I w Warszawie. Od 1934 przebywał na rocznym urlopie. Odbył w tym czasie praktykę pożarniczą w warszawskiej Straży Pożarnej na stanowisku d-cy oddziału. W 1935 przeniesiony do rezerwy. W 1935 ukończył uzupełniające kursy pożarnicze oraz odbył praktykę pożarniczą w Straży Pożarnej w Łodzi. Następnie objął funkcję kierownika referatu wyszkoleniowego w Związku Straży Pożarnych RP. W latach następnych odbył praktyki z zakresu pożarnictwa w Berlinie i Dreźnie.
    Z dniem 1 I 1939 w stopniu ppłk pożarnictwa objął stanowisko k-dta Warszawskiej Straży Ogniowej. W związku z zbliżającą się wojną z Niemcami kierował pracami przygotowawczymi do obrony Warszawy. Podczas oblężenia Warszawy we IX 1939 kierował obroną przeciwpożarową, współpracując z dowództwem obrony przeciwlotniczej i komendą Obrony miasta. Wchodził w sklad biura Komisarza Cywilnego Obrony Warszawy Stefana Starzyńskiego. 23 XII 1939 był jednym z współzałożycieli Strażackiego Ruch Oporu „Skała”, gdzie pełnił funkcję z-cy k-dta. Aresztowany 03 VII 1940 przez gestapo i uwięziony na Pawiaku, skąd został 14 VIII 1940 wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie został zamordowany 23 XI 1940.
    Jego grób symboliczny znajduje się na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.

    Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; Cmentarz Komunalny Powązki-Dawny Wojskowy w Warszawie. W-wa 1989; W. Bartoszewski. 1859 Dni Warszawy. Kraków 1982; L. Wanat. Za murami Pawiaka. W-wa 1985.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gil Stanisław  - , ppor. rez. piech..
    [1902-?], ppor. rez. piech.[1929]

    Ur. 21 VIII 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1929. W 1934 miał przydział mobilizacyjny do 3 batalionu strzelców w Rembertowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześni0wej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 5 kompanii II batalionu 84 pp w składzie 30 DP. Walczył na szlaku bojowym 84 pp, który zakończył się walką w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina dalsze losy n/n.

    Rocznik oficerski rezerw1934
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gil Władysław Jan - , kpt. art.
    [1906-?], kpt. sł. st. art. WP [1938]

    Ur. 27 VI 1906. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unifikacyjne. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 2 pac w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po 1934 przeniesiony do 1 Pułku artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W okresie 13 XI 1937-12 II 1938 przebywał na kursie samochodowym dla oficerów przy 1 paplot. W latach 1938-1939 d-ca 11 baterii w IV dywizjonie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 101 samodzielną baterią artylerii przeciwlotniczej – półstałą w składzie 103 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; roczniki oficerskie 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/. Pruszków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gilewicz Zygmunt - , płk dr med.
    [1880-1960], płk dr med. WP [1928], gen. bryg. [1947], prof. dr med.

    Ur. 16 IV 1880 w Januszówce na Wołyniu. Uczęszczał do gimnazjum klasycznego w Żytomierzu, gdzie w 1900 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1900-1907 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Kijowskiego w Kijowie, gdzie uzyskał dyplom lekarza med., a w 1912 uzyskał stopień doktora wszech nauk lekarskich. Ukończył szkołę oficerską. Do 1914 pracował w klinice uniwersyteckiej. W VIII 1914 powołany do służby w armii rosyjskiej, służył jako lekarz wojskowy. Awansował do stopnia kpt. lek. wojskowego. Od VIII 1917 do V 1918 służył w I Korpusie Polskim w Rosji. Po powrocie do kraju służy w stopniu mjr w WP. Od XII 1920 z-ca k-dta Okręgowego Szpitala Wojskowego w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu ppłk sł. st. – grupa lekarzy z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1923 d-ca 8 Batalionu Sanitarnego w Toruniu. W 1924 nostryfikował swój dyplom na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego w poznaniu. Od 1925 k-dt 8 Okręgowego Szpitala Wojskowego w Toruniu, a następnie szef sanitarny DOK VIII w Toruniu. W latach 1923-1927 był prezesem Wojskowego Klubu Sportowego „Gryf”. Był też organizatorem Towarzystwa Naukowego Lekarzy Wojskowych. Awansowany do stopnia płk 1 I 1928. W okresie od 22 X 1929-8 IV 1930 był       p. o.  k-dtem, a od 8 IV 1930 do 13 X 1931 k-dtem Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. W okresie 0d 14 X 1931 do 23 VIII 1938 był dyrektorem Centralnego Instytutu WF w Warszawie. Przeniesiony z dniem 24 VIII 1938 w stan spoczynku. Do IX 1939 pracował w Centralnym Instytucie  WF jako wykładowca. We IX 1939 zgłosił się do dyspozycji ZG PCK w Warszawie. Mianowany wówczas szefem placówek PCK w Warszawie. Brał udział w obronie Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej był dyrektorem szpitala PCK. W latach 1943-1944 organizował tajne nauczanie. W czasie Powstania Warszawskiego był lekarzem w szpitalu powstańczym na Starówce.
    Po wojnie powrócił do działalności w dziedzinie nauki WF. Zorganizował Państwowa radę Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego i jako przewodniczący kierował jej pracami. Służył w WP. W VII 1947 mianowany gen. bryg. Od IV 1948 profesor nadzwyczajny i dziekan Akademii Wychowania Fizycznego, od 1956 prorektor ds. nauki. W latach 1959-1960 rektor AWF w Warszawie.
    Od 1950 był członkiem Głównego Urzędu W-F, a od 1953 członek Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego. Autor kilkudziesięciu prac naukowych z dziedziny WF.
    Zmarł 15 IX 1960 w Warszawie.
    Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie. 
    Odznaczony: KW, ZKZ z M, SKZ Polonia Restituta kl. 4.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Ginalski Edmund Wiktor - , kpt. dypl.
    [1900-1987], kpt. dypl. sł. st.[1932] w LWP płk dypl.

    Ur. 28 XI 1900. Syn Władysława. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od jesieni 1920 do VII 1921 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1921. Służył w 37 pp w Kutnie. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1923. Następnie d-ca plutonu w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po 1926 ponownie w 37 pp, gdzie był d-cą plutonu, potem kompanii. W latach 1931-1933 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1932. Po ukończeniu WSWoj. w X 1933 w stopniu kpt. dypl. sł. st. odbywał praktyki sztabowe, a następnie służył w 68 pp we Wrześni, gdzie m. in. dowodził 2 kompanią I batalionu. Od VIII 1939 i na początku IX 1939 był k-dtem Załadowczym i Wyładowczym węzła kolejowego we Wrześni. Następnie szef transportu 20 DP. Bierze udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie w oflagu II c w Woldenbergu, gdzie działał w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju i wstępuje do WP z przydziałem d0 28 pp 9 DP 2 Armii WP. Bierze udział w walkach na froncie jako starszy adiutant I batalionu 28 pp, potem d-ca batalionu. Awansowany do stopnia mjr oficer sztabu 9 DP. Po wojnie awansowany do stopnia ppłk-a był szefem sztabu dywizji, potem d-ca związku taktycznego. Później pełnił różne funkcje sztabowo-dowódcze. Awansowany do stopnia płk dypl. Po przeniesieniu w stan spoczynku mieszkał w Warszawie. Działał w ZBOWiD. Był m. in. przewodniczącym środowiska Żołnierzy Września 1939. Autor publikacji z dziedziny wojskow0-historycznej oraz artykułów opublikowanych w WPH.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, MN, SKZ, Krzyżem Grunwaldu III kl. i innymi.
    Zmarł w Warszawie 14 VIII 1987.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; H. Tomiczek – M. S. Zarudzki. Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Ginter Marian Bogdan - . ppor. piech.
    [1915-?], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1937], konspiracji ZWZ/AK, ps. „Cedro”, „Piotr”, por. , w LWP mjr.

    Ur. 20 I 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. 1 X 1937 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu w 3 kompanii CKM. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 72 kompania CKM na taczankach. Uczestnik walk na szlaku bojowym 68 pp m. in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych i przedpolach Warszawy. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej, skąd wkrótce uciekł. Od jesieni 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ/AK na terenie Rudy Pabianickiej, gdzie był współorganizatorem siatki konspiracyjnej SZP/ZWZ, a następnie k-dtem SZP/ZWZ/AK na tym terenie, organizacyjnie od 1940 w Inspektoracie Rejonowym ZWZ/AK Łódź. Po włączeniu jako rejonu terenu Rudy Pabianickiej do Dzielnicy Łódź-Południe AK od XI 1943 do VI 1944 pełni funkcję k-dta dzielnicy, a od VI 1944 do I 1945 k-dta Rejonu AK Ruda. Awansowany w AK do stopnia por.
    Po wojnie od 1945 służył LWP. Przydzielony do WOP, był m. in. d-cą batalionu WOP. Awansowany do stopnia kpt/mjr. Po przeniesieniu do rezerwy mieszkał w Szklarskiej Porębie. /Jelenia Góra/
    Odznaczony; VM kl. 5.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; Tajny Dziennik Personalny Nr 4. Warszawa 15 X 1937;E. Wawrzyniak. Łódzki Okręg AK /w:/AK-Rozwój organizacyjny. W-wa 1996.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gintowt Aleksander  - , ppor. sł. st. piech. . 
    [1913-1939], ppor. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 21 I 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu 32 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 1 kompanii 32 pp . Poległ 26 iX 1939 w obronie Modlina. Po ekshumacji przeprowadzonej po wojnie pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Tajny Dz. Personalny Nr 3 z 15 X 1938;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Girej Józef - , ppor. rez. piech. 
    [1911-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 19 I 1911. W 1934-1935 służbę wojskową odbywał w 4 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 78 pp. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 78 pp w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 3 kompanii I batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Uczestnik walk z Niemcami w rejonie Mławy, potem w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Giza Bolesław Władysław  - , por. łącz., obs. 
    [1908-1939], por. łącz., obs.[1935]
    Ur. 28 XII 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 odbywał służbę w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, Podchorążych w okresie 1932-1933 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1933 do stopnia ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1932 z przydziałem do pułku radiotelegraficznego. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Po 1936 przeniesiony do 1 p. lot. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu łączności w eskadrze szkolnej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łącznikowego 1 p. lotniczego. Poległ 27 IX 1939 w Warszawie.
    Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Glac Mieczysław Józef - , ppor. rez. piech.
    [ 1910-?], ppor. rez. piech. [1935]
    Ur. 01 II 1910. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w szkolnej kompanii pionierów Szkoły Podchorążych Piechoty w Zambrowie. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 19 pp we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 38 pp w Przemyślu. Ewidencyjnie podlegał PKU Łańcut. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 2 pp Leg. z Kielc. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Podczas przebijania się do Modlina 13 IX 1939 ranny.
    Dalsze losy n/n.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gliński Jerzy - , ppor. rez. kaw..
    [1908-?], ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur. 2 IV 1908. Ukończył szkołę średnią. W okresie 16 VIII 1931-30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 16 p. ułanów. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 16 p. ułanów w Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu CKM w szwadronie CKM 16 p. uł. w składzie Pomorskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 16 p. uł. Po przebiciu w rejon Warszawy dowodzony przez niego pluton zostaje włączony do zgrupowania kawalerii mjr. J. Juniewicza wyznaczonego do dozorowania Wisły i obrony mostu na Wiśle w Brzuminie.
    Dalsze losy n/n
    S. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski

    Gliński Stanisław Kazimierz - , kpt. sł. st. piech... 
    [1908-?], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 22 XI 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 19291-931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 57 pp w Poznaniu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii I batalionu 57 pp w Poznaniu. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera operacyjnego 25 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP w składzie Armii „Poznań” m. in. nad Bzurą.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie 1939. Poznań 1983
    (inf. Tadeusz Łaszczewski

    Gliński Stanisław - , mjr br. panc.
    [1900-1994], harcerz, działacz POW, powstaniec śląski, oficer sł. st. broni pancernej WP, mjr [1936], PSZ, ppłk
    Ur. 10 III 1900 w Warszawie, syn Jana i Eugenii z Amirowiczów. Uczęszczał do gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie. Uczestniczył w szkolnej organizacji niepodległościowej. W VI 1915 został aresztowany przez władze carskie i uwięziony w Arsenale, skąd został wywieziony do Wilna. Uciekający Rosjanie zabrali go do Konotopu potem do Charkowa, gdzie został w końcu 1915 zwolniony z więzienia. Rozpoczął wówczas naukę w polskiej szkole w Charkowie. Zostaje hufcowym w harcerstwie i w 1917    k-dtem miejscowej placówki POW. Latem 1918 przedostał się do Lwowa, skąd zostaje przez POW przerzucony do Kraśnika. W XI 1918 uczestniczy w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Był żołnierzem kompanii ochotników im. Kordeckiego. Od XI 1918 w WP. Od I 1919 służy w 3 p. ułanów. W1919 bierze udział w walkach na froncie białorusko-litewskim wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 2 dywizjonu strzelców konnych pod dowództwem por. Jackowskiego. Po powrocie z frontu do Warszawy jesienią 1919 zdał egzamin dojrzałości w Państwowej szkole dla Byłych Wojskowych. Zapisał się na studia w Politechnice Warszawskiej. W 1920 przerwał studia i wyjechał ochotniczo na Górny Śląsk, gdzie otrzymał przydział do referatu do zadań specjalnych śląskiej organizacji bojowej. W VIII 1920 uczestniczył w II powstaniu śląskim. Po powstaniu został d-cą ochrony w. Korfantego. Po koniec 1920 jako podch. Witold Korczak przeszedł do nowo utworzonego referatu destrukcji górnośląskiej organizacji zbrojnej. W przygotowaniach wojskowych do III powstania objął dowodzenie oddziałem dywersyjnym grupie „UE”. Uczestniczył w akcji „Mosty”, która zapoczątkowała wybuch III powstania śląskiego. W trakcie działań powstańczych jego oddział wysadził kilka mostów. Działa na najbardziej newralgicznym odcinku, w centrum powstańczego frontu. Po zakończeniu powstania awansowany do stopnia ppor. i odznaczony VM kl. 5, KN z Mieczami. Przydzielony następnie do 4 psk. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1920. Ukończył w 1924 w Grudziądzu kurs dokształcający dla młodszych oficerów kawalerii. W 1926 ukończył kurs samochodowy. Przeniesiony do 1 p. szw. w Warszawie z przydziałem do szwadronu samochodów pancernych. Awansowany do stopnia rtm sł. st. 1 I 1929. W 1930 przeniesiony do broni pancernej. Następnie wykładowca w centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych oraz w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. Awansowany do stopnia mjr sł st. broni panc. 1 I 1936. W 1938 skierowany na staż liniowy do 12 batalionu pancernego w Łucku, gdzie objął funkcję z-cy d-cy batalionu. W VIII 1939 objął dowództwo 21 dywizjonu pancernego mobilizowanego przez 12 baon panc. przydzielonym do Wołyńskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w walkach od 1 Ix 1939 z niemiecką 4 D Panc. w rejonie Ostrawy-Miedzno-Mokra II, a następnie w rejonie Rozprzy, Wadlewa i Andrespola i Cytrusowej Woli. 10 IX 1939 21 dywizjon panc. dotarł do Warszawy, skąd wyruszył do Łucka. Po otrzymaniu informacji 17 IX 1939 o agresji sowieckiej na Polskę, skierował swój dywizjon w kierunku Przełęczy Tatarskiej i przekroczył granicę z Rumunią, gdzie został internowany. Po ucieczce z obozu przedostał się z Rumunii do Francji, gdzie wstępuje do WP, gdzie otrzymał zadanie zorganizowania 4 bat. Czołgów w St.Cecile-Le-Vignes. Podczas wojny francusko-niemieckiej dowodził 1 batalionem czołgów R-35 w 4 p. czołgów. Brał udział w walkach w rejonie Vertuze-Avize i pod Montgivroux. Po kapitulacji Francji w końcu VI 1940przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w WP. W 1942 odkomenderowany na Bliski Wschód , gdzie 2 VI 1942 w Palestynie obejmuje dowodzenie 1 bat. Czołgów, przemianowanym na 4 bat. czołgów, czołgów w 1943 na 4 pułk pancerny, który przeniesiono potem do Egiptu, gdzie przeprowadzał ćwiczenia na pustyni. W IV 1944 wraz z pułkiem przerzucony do Włoch. Awansowany do stopnia ppłk-a. Brał udział w walkach pod Monte Cassino, potem pod Ankoną, gdzie zostaje ciężko ranny. Odwołany wówczas przez gen. W. Andersa z funkcji d-cy 4 p. panc. „Skorpion” Przez dwa lata był leczony w szpitalach angielskich, gdzie przeszedł także nieudaną operację plastyczną twarzy. W latach 1947-1949 był wykładowcą taktyki broni pancernej w polskiej Wyższej szkole Wojennej w Szkocji. Założył rodzinę. W 1964 otrzymał rentę angielskiego ppor. i wyjechał z Wlk. Brytanii i osiedlił się na Tasmanii. Utrzymywał kontakty z towarzyszami broni.
    Ciężko chory umiera 26 II 1994 w Launceston na Tasmanii. Pochowany 28 II 1994 na cmentarzu w Launceston 24 IX 1994. W dniu 24 IX 1994 jego prochy spoczęły w Alei Zasłużonych na cmentarzu w Opolu. Żołnierski pogrzeb sprawili mu pancerniacy z Opola – ci, którzy przejęli tradycje 4 pułku „Skorpionów”.

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; J. Tarczyński. 12 Batalion Pancerny. Pruszków 1995.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Gliwa Ignacy
    - , ppłk int. dr
    [ 1890-+?], dr ppłk int. sł. st. WP[1936]

    Ur. 3 II 1890. Ukończył wyższe studia z tytułem dr-a. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 16 pp w Tarnowie. Awansowany do stopnia mjr-a 15 VIII 1924. Po 1925 przeniesiony na stanowisko k-dta kadry 6 batalionu administracyjnego we Lwowie – grupa oficerów intendentów. Następnie po 1928 przeniesiony na stanowisko szefa intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. Do stopnia ppłk –a awansowany 1 I 1936. W latach 1936-1939 pełnił funkcję z-cy szefa intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. W 1939 przeniesiony do Szefostwa Intendentury MSWoj. w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer intendentury w Dowództwie Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006. 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Głaz Józef  - , por. sł. st. piech.. 
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1935]

    Ur. 13 IV 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w okresie 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. -Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 78 pp w Baranowiczach. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W 1938 przebywał w centrum Wyszkolenia Piechoty na kursie dla dowódców kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 78 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach pod Mławą, potem przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Podczas walk zostaje ranny. W latach 1939-1945 w niewoli niemeickeij. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n

    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Głowacki Antoni Jan - , ppor.art. 
    [1913-1939], mgr ppor. rez. art., [1936]

    Ur. 4 VI 1913. Ukończył szkołę średnią oraz studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1934 w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 i przydziałem mobilizacyjnym do 31 pal w Toruniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Poznań M. W 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 6 baterii II dywizjonu 17 pal w składzie 17 DP Armii „Poznań”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym pułku. Poległ 18 IX 1939 we wsi Cisowe w Puszczy Kampinoskiej. Pochowany na cmentarzu w m. Granica.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Głowacki Julian Tomasz
    - , mjr br. panc.
    [1897-?] mjr sł. br. panc. / z piech./ [1935]

    Ur. 03 XII 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył następnie w 1 p. czołgów w Żurawicy. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1924. Od 1930 oficer w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1935. W okresie od III 1936-1 V 1939 był d-cą Batalionu Stołecznego, potem od V – IX 1939 d-ca 3 baonu pancernego w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy broni pancernej w Dowództwie Obrony Warszawy, potem od 14 IX 1939d-ca broni panc. Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP 5, SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Batalion Stołeczny. Pruszków 200;R. Szubański. 3 Batalion Pancerny. Pruszków 1995.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Głowacki Ludwik
    - , kpt. art.
    [1904-1986], kpt. sł. st. art. WP[1939], w LWP mjr/ppłk sł. st. art.

    Ur. 10 VIII 1904 w Rossoszy pow. Biała Podlaska, syn Ludwika i Wiktorii. Uczęszczał do Gimnazjum im. J. I. Kraszewskiego w Białej Podlaskiej, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 30 pal w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1931-1935 służył w 9 pac we Włodawie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1935 zostaje przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty w 68 pp we Wrześni. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii piechoty 68 pp w składzie 17 DP, a od 4 IX 1939 d-ca 6 baterii II dywizjonu 17 pal. Odrzucił natarcie 35 pułku czołgów niemieckiej 4 DPanc., niszcząc ogniem swej baterii 22 czołgi i 31 motocykli wroga. Od 17 IX 1939 przejściowo d-ca II dywizjonu 17 pal, potem d-ca 4 baterii 17 pal. Podczas przebijania się do Warszawy dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju i wstępuje do służby w WP. W stopniu mjr-a służy na stanowisku szefa artylerii 48 pp 13 DP w Chorzowie, następnie w 1946 organizator i d-ca Dywizyjnej Szkoły Podoficerów Artylerii w 1 berlińskim pal 1 DP. Od 1947 w stopniu ppłk sł. st. art. zostaje wykładowcą taktyki artylerii w Wyższej Szkole Piechoty w Rembertowie, następnie od 1948 w Wojskowym Biurze Historycznym, gdzie pełni funkcję szefa Wydziału Kampanii Wrześniowej. Kierownik Sekcji Historii Jednostek Wojska Polskiego w Oddziale IX Sztabu Generalnego. Mieszkał w Warszawie przy ul. Marymonckiej. Rozpracowywany od IX 1950 przez agentów Informacji Wojskowej. Zatrzymany 16 VII 1951 przez agentów Informacji wojskowej. Aresztowany przez NPW w Warszawie pod zarzutem, że w okresie od IX 1947 do VII 1951 działał w komórce dywersyjno-szpiegowskiej Podczas przesłuchań stosowano przymus fizyczny i psychiczny w celu wymuszenia zeznań go obciążających. Śledztwo trwało do 23 VII 1952. Wyrokiem NSW w Warszawie, sygnatura akt Sn 15/52 z dnia 8 VIII 1952 został skazany na karę śmierci. Sądzony przez NSW w składzie: płk Juliusz Krupski - przewodniczący, sędziowie: ppłk Zygmunt Krasucki, mjr Bolesław Wnorowski, oskarżał prokurator mjr Stanisław Banaszak. Zgromadzenie Sędziów NSW postanowieniem z 28 VIII oddaliło jego skargę rewizyjną, a B. Bierut 19 XI 1952 odrzucił prośbę o ułaskawienie, ale 10 XII 1952 wyraził zgodę na wstrzymanie wykonania kary śmierci, ponieważ był jeszcze potrzebny władzom śledczym do wymuszenia zeznań obciążających gen. S. Mossora. Decyzją Rady Państwa z 25 I 1954 karę śmierci zmieniono na dożywotnie więzienie. Po procesie więziony na Mokotowie, skąd został przewieziony do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach, gdzie odbywał orzeczoną przez NSW w Warszawie karę. W 1956 po umorzeniu sprawy zwolniony z więzienia i zrehabilitowany. Od 1956 pracował jako kustosz Biblioteki Narodowej w Warszawie. Od 1977 na emeryturze. Autor wielu cennych publikacji historycznych - 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939, Obrona Warszawy i Modlina 1939, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku i licznych artykułów.
    Laureat Nagrody Miasta Stołecznego Warszawy w 1982.
    Odznaczony: VM kl. 5.
    Zmarł w Warszawie 12 X 1986.

    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988; J. Poksiński. „TUN” Tatar-Utnik-Nowicki. W-wa 1992; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-więziennych z lat 1944-1956. Poznań 1993;USC m.st. Warszawa. Akt zgonu nr II/1502/1986; 
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Głowacki Zdzisław
    - , kapr. piech.

    Głowiak Władysław - , por. rez. piech. . 
     [1908-?], por. rez. piech. [1938]

    Ur. 11 VII 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w batalionie szturmowym „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Głowiński Filip
    - , mjr dr med.
    [1893-1965], dr, med. mjr sł. st. sanit.[1930]

    Ur. 01 II 1893. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919.Po wojnie ukończył studia medyczne i służył w WP na stanowisku lekarza 27 p. ułanów, potem w 9 batalionie sanitarnym. Do stopnia kpt. awansowany 15 VIII 1924. Następnie w Kadrze Oficerów służby zdrowia, potem ponownie w 27 p. uł. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1930. Przeniesiony ok. 1930 do 80 pp w Słonimiu na stanowisko st. lekarza pułku. Funkcję pełni do 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby zdrowia 20 DP.
    Odznaczony: ZKZ
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1965.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce. W-wa 1969.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Głowiński Maksymilian Albin
    - . kpt. art.
    [1891-1968], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. art.
    WP, kpt. [1924], żołnierz ZWZ/AK, ps. „Godziemba”, „Maciek”

    Ur. 24 V 1891 w Szamotułach woj. poznańskie. Od 1912 odbywał służbę wojskową w armii niemieckiej.  Ukończył szkołę podoficerską artylerii. Bierze udział w walkach na froncie zachodnim I wojny światowej. Od 18 XII 1918 służył w Straży Ludowej w Poznaniu. Uczestniczył w zdobyciu cytadeli poznańskiej i koszar 6 pułku grenadierów. Od 6 I 1919 służy ochotniczo w stopniu ogniomistrza 1 baterii Wielkopolskiej dowodzonej przez por. Edwarda Cybulskiego. Brał udział w walkach powstańczych o Sieraków, Międzychód, Kolno oraz na południu Wielkopolski Ostrzeszów Kępno Ostrzeszów i Wieluń. Ukończył w 1919 kurs szkoły podchorążych w Poznaniu i mianowany ppor. art.  16 V 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. służył w 7 pac w Poznaniu. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 15 VIII 1924. Następnie oficer w Komendzie Obozu Ćwiczeń 7 pac. Przeniesiony w 1929 do 30 pal, gdzie pełnił m. in. funkcję pomocnika d-cy I dywizjonu 30 pal do spraw gospodarczych, potem oficera zwiadowczego. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku oficera sztabu d-cy art. dyw. 30 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami pod Piotrkowem Tryb., potem w walkach odwrotowych na przedpolach Warszawy i obronie Modlina. Ni poszedł do niewoli. W 1940 przebywał na terenie Grójca, gdzie rozpoczął działalność konspiracyjną w szeregach ZWZ/AK. Od I 1941 pełnił w sztabie Obwodu ZWZ/AK Grójec funkcję kwatermistrza, a od I 1943 do I 1945 funkcję z-cy k-dta obwodu. Po rozwiązaniu AK w I 1945 nie prowadził działalności konspiracyjnej. Wyjechał z terenu Grójca i zamieszkał w Swarzędzu k. Poznania, gdzie zmarł w VI 1968.

    Roczniki oficerskie MSWoj,. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; H. Świderski. AK w Obwodzie Grójec „Głuszec”. W-wa 1993.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Głuszek Franciszek
    - , st. strzel.

    Gmachowski Lucjan Adam 
    - , por. piech.
    [1911-1965], por. sł. st. piech. WP[1939]

    Ur. 15 XII 1911. Po ukończeniu w 1932 gimnazjum wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorpowie, gdzie przebywa w latach 1932-1935. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Do lata 1939 był d-cą II plutonu 3 kompanii i baonu 68 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził 72 kompanią kolarzy z 17 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie na stanowisku d-cy plutonu 3 kompanii I baonu 56 pp. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł w 1965.
    Odznaczony: VM kl. 5 /za kampanie wrześniową 1939/

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Gmerek Antoni Ignacy - , kpt. lek.
    Gmerek Antoni Ignacy [ 1901-1940], dr med., kpt. sł. sanit. WP [1935], pośm. mjr [2007]

    Ur. 01 II 1901 w Opocznie, syn Jana i Marianny z Rybczyńskich. Ukończył gimnazjum. Od I 1920 służył w 2 pp Leg. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1930 dyplom lekarza med., potem tytuł dr medycyny. Od 1930 w WP. Mianowany ppor. sł. st. sanit. 1 I 1930. Od 1931 lekarz II batalionu 43 pp w Równem. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932, a do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1935. Od XII 1935 lekarz Baonu KOP „Podświle”. Od VIII 1939 naczelny lekarz 3 pp KOP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza 3 pp KOP. Uczestniczy w walkach w rejonie Augustowa, potem skierowany z 3 pp KOP - przeznaczonym dla obrony Lwowa, transportem kolejowym przez Wołyń, ale z powodu uszkodzeń torów 3 pp KOP wyładował się i kontynuował marsz pieszy w kierunku Lwowa. Po sowieckiej agresji na Polskę 17 IX 1939 uczestniczy 23 IX 1939 w rejonie wsi Radoszyn w walkach z Sowietami, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940. Pochowany w zbiorowej mogile na cmentarzu w Charkowie.
    Pośmiertnie awansowany Postanowieniem Prezydenta RP z 5 X 2007 do stopnia majora.
    Odznaczony: SKZ,MN, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; S. Buczyński. Suwalszczyzna 1939-1944. W-wa 1991; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gniadek Stanisław - , ppor. rez. piech.. 
    [1909-1991], ppor. rez. piech.[1935], romanista prof. UAM

    Ur. 14 II 1909. Ukończył w 1929 gimnazjum. W latach 1929-1933 studiował filologię romańską na Uniwersytecie Lwowskim. Służbę wojskową odbywał na kursie Szkoły Podchorążych rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 40 pp we Lwowie. Od 1933 pracował jako asystent na Uniwersytecie Lwowskim. Był wykładowcą języka francuskiego. W latach 1938-1939 był wykładowcą języka francuskiego w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 40 pp., w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Dowodził 2 plutonem 6 kompanii II batalionu 40 pp w składzie 5 DP. Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał od V 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Uczestniczy aktywnie w obozowej działalności edukacyjnej. Prowadził wykłady na kursach zawodowych. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powrócił do kraju. W latach 1945-1951 pracował w szkolnictwie średnim jako nauczyciel języka francuskiego w Zakliczynie potem w Tuchowie. Od 1951 w Poznaniu. Pracuje w reaktywowanej Katedrze Filologii Romańskiej UAM. W latach 1952-1957 kierownik katedry. W 1956 mianowany docentem. W latach 1957 -1961 był prodziekanem Wydziału Filologicznego, następnie dziekanem. Prowadził wykłady na UJ w Krakowie i UW we Wrocławiu. Od 1971 profesor nadzwyczajny. Brał udział w licznych pracach towarzystw naukowych.
    Zmarł 8 X 1991 w Poznaniu. Pochowany 15 X 1991 na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. S. Wojciechowski. 40 Pułk Piechoty „Dzieci Lwowskich”. Pruszków 2007; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gniadek Wojciech Antoni - , mjr piech. 
    [1891-?], mjr sł. st. piech. WP[1937]

    Ur. 02 XI 1891. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 77 pp. Do stopnia kpt. awansowany 15 VIII 1924. Przeniesiony do Batalionu Szkolnego Piechoty Nr 3 na terenie DOK III Grodno, potem ok. 1926 do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko d-cy kompanii i instruktora. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937 i przeniesiony na stanowisko d-cy II batalionu 62 pp w Bydgoszczy, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 15 DP. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej w kierunku Warszawy. W dniu 21 IX 1939 zostaje ciężko ranny w walce z wrogiem pod Laskami. Przebywał w szpitalu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW2x, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Gniazdowski Zygmunt - , ppor. rez. kaw. 
    [1914-?], ppor. rez. kaw. WP[1935]

    Ur. 30 I 1912. Po ukończeniu szkoły średniej w okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 8 psk w Chełmnie. W wojnie obronnej we IX 939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w szwadronie CKM 8 psk w składzie Pomorskiej Brygady Kawalerii. Walczył w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych. Wyróżnił się w walce z Niemcami 18 IX 1939 w Palmirach. Po przebiciu się do Warszawy bierze udział w jej obronie.
    Dalsze losy n/n

    S. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gnich Józef - , por. sł. st. sap..
    [1911-?], por. sł. st. sap.[1939]

    Ur. 14 I 1911. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Saperów w Modlinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany 1 I 1935 do stopnia ppor. rez. sap. W 1938 powołany do służby czynnej w WP i przydzielony do 2 batalionu mostów kolejowych w Legionowie. Do stopnia por. sł. st. sap. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939     d-ca plutonu w 2 kompanii 2 batalionu mostów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 17 kompanii mostów kolejowych w zmobilizowanym przez 2 batalion mostów kolejowych – batalionie mostów kolejowych. Uczestniczył w walkach na przedpolach Warszawy potem w SGO „Polesie” na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n

    R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 2 Batalion Mostów Kolejowych. Pruszków 1994.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gniewkowski Józef Władysław - , por. piech.
    [1908-1958?], oficer sł. st. piech. WP, por.[ 1935], w konspiracji ZWZ/AK/ROAK/DSZ, kpt. [1942], mjr [1945], działacz WiN, ps. „Bojar”, „Narbutt”, „Orsza”, „Poraj”, „Sambor” vel Aleksander Mirski.Kmdt Obwodu ZWZ Tomaszów Lub. II-IV 1940, AK/ROAK/DSZ Biłgoraj  I 1943-V 1945,Inspektoratu DSZ Chełm VI-VIII 1945, Prezes Inspektoratu WiN Chełm IX 1945-III 1947.
    Ur. 12 VI 1908 w Tomaszowie Lubelskim. Syn Władysława. W 1929 ukończył gimnazjum w Tomaszowie i zdał maturę. Od IX 1929 do VIII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od IX 1930 do 15 VIII 1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie – Ostrowi. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1932 z przydziałem do 76 pp w Grodnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie d-ca kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 4 kompanią II batalionu 76 pp w składzie 29. DP. Walczy z wrogiem w lasach sulejowskich, nad Pilicą i pod Piotrkowem Tryb. W dniu 06 IX 1939 po śmierci d-cy II batalionu mjr E. Justyniaka dowodzenie II baonem obejmuje d-ca 5 kompanii kpt. S. Myśliwski, który zostaje podczas walki ciężko ranny. W tej sytuacji J. G. obejmuje dowództwo pozostałości II bat. Dzięki swej odwadze i męstwie wyprowadza dowodzony przez siebie oddział z okrążenia. Uczestniczy potem w walkach odwrotowych. Unika niewoli. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powraca do rodzinnego Tomaszowa Lub., gdzie się ukrywa. Od początku 1940 czynny w konspiracji ZWZ. W okresie II –IV 1940 był k-dtem Obwodu ZWZ Tomaszów Lub. Poszukiwany przez gestapo przenosi się na teren Obwodu Biłgoraj, gdzie kontynuuje działalność konspiracyjna w ZWZ/AK. Do XI 1942 k-dt Rejonu Aleksandrów. Awansowany do stopnia kpt. 11 XI 1942. Następnie od XI 1942 z-ca k-dta Obwodu AK Biłgoraj. W I 1943 mianowany k-dtem obwodu. W okresie „Burzy” dowodził całością sił AK Obwodu AK Biłgoraj. Po wejściu wojsk sowieckich w VII/VIII 1944 na teren Lubelszczyzny nie ujawnia się i pozostaje w konspiracji i nadal pełni funkcje k-dta Obwodu Biłgoraj AK. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK czynny w konspiracji poakowskiej ROAK, potem DSZ. W nocy z 25/26 III 1945 bierze udział w uderzeniu Oddz. Part. ROAK na filię więzienia Lubelskiego w Błudku. W okresie I – IV 1945 przeprowadził reorganizację obwodu. Po aresztowaniach dokonywanych przez UB/NKWD wśród członków podziemia uzupełniał sztab obwodu oraz podległe rejony. Awansowany do stopnia mjr –a sł. st. piech. Rozkazem nr 319 z 1 VI 1945 Delegata Sił Zbrojnych na Kraj płk dypl. J. Rzepeckiego „Wojnar”. W V 1945 odwołany z funkcji k-dta obwodu DSZ Biłgoraj i przeniesiony do K.O. DSZ Lublin. W VI 1945 mianowany k-dtem Inspektoratu Rejonowego DSZ Chełm. Po rozwiązaniu w VIII 1945 DSZ od IX 1945 czynny w WiN. Od IX 1945 do III 1947 Prezes Inspektoratu WiN Chełm. Na rozkaz Prezesa Okręgu WiN Lublin ujawnił się wraz z podległym inspektoratem w III 1947.
    Po akcji ujawnienia opuścił Lubelszczyznę i wyjechał do Bydgoszczy, gdzie mieszkał jego brat. Później wyjechał do Wrocławia i tu zamieszkał na stałe.
    Wg I. Cabana zmarł w 1958 we Wrocławiu. Jednak nie figuruje w rejestrach USC Wrocław.
    R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; R. Wnuk. Konspiracja akowska i poakowska na Zamojszczyźnie od VII 1944 do 1956. Zamość 1993; R. Wnuk. Lubelski Okręg AK-DSZ –WiN 1944-1947. Warszawa 2000; A. Zagórski. Zrzeszenie WiN w dokumentach. T. VI, cz. II. Wrocław 2000; Informacja z USC Wrocław z 1998.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Godlewski Edward Józef 
    - , płk kaw.
    [1895-1945], dowborczyk, oficer sł. st. kawalerii WP, płk [1936], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, gen. bryg. [1944], ps. „Garda”, „Izabelka”.
    Kmdt Okręgu AK Kraków VI-X 1944.

    Ur. 10 VII 1895 w Harasimowiczach pow. Sokółka, syn Szymona /ziemianina/ i Marii z Rodziewiczów. W latach 1902 -1908 uczęszczał do szkoły powszechnej w Sokółce, a od 1908 do 1914 uczył się w gimnazjum w Grodnie gdzie w 1914 zdał maturę. Od o1 VIII 1914 służy w armii rosyjskiej. Ukończył szkołę oficerską kawalerii. Walczył na froncie zachodnim I wojny światowej, był kilkakrotnie ranny. Skierowany do Szkoły oficerskiej kawalerii, po ukończeniu, której był awansowany 10 II 1917 do stopnia chorążego, a 01 VIII 1917 do stopnia ppor. kaw. Od jesieni służył w I Polskim Korpusie Wschodnim gen. J. Dowbora – Muśnickiego. Po rozwiązaniu i Korpusu w VI 1918 przedostał się do oddziałów Armii Ochotniczej gen. M. Aleksiejewa, gdzie w Stanicy Paszowskiej nad Donem wstąpił do szwadronu polskiego, który później dał początek 14 p. uł. Jazłowieckich. Od 01 IX 1918 służy w 1 dyonie kawalerii polskiej na Kubaniu. Od I 1919 w Odessie służy w 4 D. Strzelców gen. L. Żeligowskiego. Brał udział w szarży pod Jałowcem w 1919. 15 VI 1919 razem z 14 p. ułanów przekroczył granicę Polski. Następnie służy w 14 p. ułanów WP, w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził w stopniu ppor. sł. st. kaw., kolejno plutonem, szwadronem. Wyróżnił się szczególnie w boju pod Niestanicą 14 VIII 1920 jako d-ca 4 szwadronu odparł ogniem atak przeważających sił piechoty bolszewickiej. Za ten czyn odznaczony zostaje VM kl. 5 nr 2627. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 VII1921. Po wojnie nadal służy w 14 p. ułanów i dowodzi szwadronem. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 VII 1922. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs doszkalający dla dowódców szwadronów. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 15 VIII 1924. Ukorzył kurs unifikacyjno-doszkalający w Rembertowie. Od 1924 pełni funkcję kwatermistrza i II zastępcy d-cy 14 p. uł. Jazłowieckich we Lwowie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 1 I 1930. Z dniem 30 XII 1930 objął funkcję d-cy 20 p. ułanów w Rzeszowie. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. kaw. 1 I 1936. Od 05 II 1935 d-ca 14 p. ułanów, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył na czele pułku w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii nad Bzurą. 19 IX 1939 wsławił się szarżą pod Wólką Węglową. Brał udział w walkach w Puszczy Kampinoskiej i 23 IX 1939 przebił się do Warszawy i uczestniczy w jej obronie. Po kapitulacji 28 IX 1939 Warszawy nie poszedł do niewoli. Od X 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ/AK. Do jesieni 1942 inspektor kierunkowy KG ZWZ/AK na Okręg Białystok. Następnie od jesieni 1942 do III 1944 k-dt Obszaru białostockiego AK w skład, którego wchodziły okręgi AK: Białystok, Nowogródek, Polesie. Rozkazem KG AK nr 530/I z 24 III 1944 Obszar AK Białystok został zlikwidowany. Przeniesiony do KG AK na stanowisko inspektora.
    W V 1944 mianowany przez KG AK k-dtem Okręgu Kraków AK. Funkcję objął faktycznie w VI 1944. 24 VII 1944 mianowany d-cą Grupy operacyjnej AK „Kraków”. 26 VII 1944 nakazał rozpoczęcie akcji „Burza” na terenie podległym. 30 VIII 1944 po wręczeniu nominacji oficerskich nakazał batalionowi „Skała” przejście do lasów na zachód od szosy Warszawa-Kraków. 01 IX 1944 wydał rozkaz baonowi „Skala” do marszu na pomoc Warszawie. 11 IX 1944 wydaje rozkaz do prowadzenia ograniczonych działań prowadzonych w ramach akcji „Burza”. Rozkazem KG AK z 28 VII 1944 mianowany gen. bryg. Aresztowany 19 X 1944, gdy podróżował bryczką z Kielc do pobliskiej wsi. Przewieziony do Krakowa i uwięziony od XI do XII 1944 na Montelupich. 06 XII 1944 wywieziony do obozu w Gross Rosen, a lutym 1945 do obozu w Mauthausen, gdzie zmarł z głodu i wycieńczenia w V 1945 na kilka dni przed wyzwoleniem obozu.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4 /za kampanię wrześniową 1939,KN, KW4x, ZKZ,ZKZ z M, Krzyżem Żołnierskim św. Jerzego IV kl., Medalem Dziesięciolecia.
    Żonaty z Idą Westmark, miał dwóch synów: Haralda i Witolda.

    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985; T. Gąsiorowski. Biogram E. G. /w:/ MSBUDN 1939-1956, t. 1. Kraków 1997 /tu obszerna bibliografia/; słownik Kawalerów VM 1792-1945, t. II, cz. I /1914-1921/. Koszalin 1991.
     (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Goebel Władysław
    - , ppłk int.
    [1894-1968], legionista, oficer sł. st. int. WP, płk [1938]

    Ur. 09 VI 1894. Syn Jana i Marii z Wolskich. Uczęszczał do gimnazjum realnego. Od 1915 służył w LP z przydziałem do prowiantury. Mianowany chor. prow. 1 IV 1917. Po kryzysie przysięgowym służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. W czasie przejścia przez front oddziałów II Brygady w nocy z 15/16 II 1918 dostał się do niewoli austriackiej. Należał do grupy oskarżonych w procesie legionistów w Marmaros-Sziger 8 VI-30 IX 1918. Od XI 1918 w WP. Mianowany ppor. sł. st. z starszeństwem od 1 III 1918. Przydzielony dpo MSWoj.Po wojnie polsko-bolszewickiej zweryfikowany w stopniu kpt. int. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w VII Departamencie Intendentury MSWoj. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia mjr sł. st. int. obejmuje stanowisko kierownika Rejonowego Kierownictwa Intendentury w Baranowiczach /1925-1928/. Następnie studiuje na kursie w Wyższej Szkole Intendentury przy mSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. int. 1 I 1932. Po ukończeniu WSInt. Mianowany szefem intendentury OK. VIII w Toruniu. Awansowany do stopnia płk sł. st. int. 19 III 1938. Wiosną 1939 przeniesiony na stanowisko szefa intendentury OK. I w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był szefem intendentury w dowództwie Armii „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Krakowie.
    Zmarł w Krakowie 11 XII 1968.
    Odznaczony: KN, KW.

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. II. W-wa 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Goerick Reinhold Robert - , ppor. sł. st. piech. 
    [1913-1940], ppor. sł. st. piech. [1936]

    Ur. 8 IX 1913. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 80 pp w składzie 20 DP. Walczył pod Mławą, potem na przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się na Węgry, gdzie zmarł w 1940.

    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Goldenberg Józef
    - , kpt. piech.
    [1901-?], kpt. sł. st. piech. WP, kpt. [1932]

    Ur. 07 V 1901. Ukończył szkołę podchorążych piechoty. Po wojnie polsko-bolszewickiej służył w 20 pp w Krakowie. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 1 III 1922. W 20 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca plutonu, kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. W latach 1937-1939 d-ca 5 kompanii w II batalionie 20 pp. Latem 1939 przeniesiony do sztabu 5 DP we Lwowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n                                                                            
    Odznaczony: SKZ,

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Golik Józef - , por. rez. piech.. patrz LINK 

    Goljan Tadeusz - , por. sł. st.  piech..
    [1911-1939], por. sł. st.  piech.[1938]

    Ur. 24 VI 1911.Ukończył szkołę średnią. W okresie 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. 15 VIII 1934 z przydziałem do 70 pp w Pleszewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony z 70 pp do Batalionu KOP „Orany” na stanowisko d-cy 1 plutonu w 1 kompanii odwodowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu  dowodzonego przez mjr T. Hordta  z  134 pp w składzie 33 DP rez. Poległ w bitwie pod Brańszczykiem 9 IX 1939.

    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Golmont Karol - , por. sł. st. piech..
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1938]

    Ur. 04 XI 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w okresie 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. piech. 15 VIII1934 z przydziałem do 78 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 7 kompanii III batalionu 78 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. 78 pp w składzie 20 DP. Walczył pod Mławą, potem na przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n.

    Tajny Dz. Personalny Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce 1939-1945. W-wa 1968.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Gołębiowski Bolesław - , kpt. art.
    [1904-?], kadet, kpt. sł. st. art.[1939]

    Ur.01 II 1904. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 1 pac w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Długoletni oficer 1 pac. W latach 1937-1939 d-ca 8 baterii III dywizjonu 1 pac. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 47 dac zmobilizowanego przez 1 pac w Modlinie. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy prawdopodobnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gołębiowski Cesław - patrz LINK 

    Gołogórski Jerzy Mieczysław
    - , kpt. art.
    h. Dębno, ca 1900 +poległ w kampani wrześniowej 1939 rotmistrz, kpt.artylerii zawodowy oficer, ranny w przewrocie majowym 1926.
    Ożeniony 19.03.1924 Góra z Heleną h.Krzywda Znaniecką 1904-1932
    Po ślubie był administratorem majątku Łąkocin k.Inowrocławia.Po śmierci żony opuszcza Łąkocin.Z poruczenia rządu jeździ do Brazylii z misjami dotyczącymi emigracji.

    (inf. Mirek Paliszewski )

    [1896-1939], oficer art. w st. sp., kpt. [1923]

    Ur. 24 I 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 dak.. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył nadal w 1 dak. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1923. W 1928 w dyspozycji k-dta kadry oficerskiej 1 dak, potem przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII Toruń – grupa oficerów w stanie spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Inowrocław.
    W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 1 dak. Brał udział w walkach z wrogiem na Lubelszczyźnie. Poległ 25 IX 1939 w m. Kukiełki. Pochowany k. szkoły w Zniczynie, a po ekshumacji na cmentarzu Wojennym w Zwierzyńcu.
    Odznaczony: KW 4x

    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Gorczyński Edward - , ppłk łączno
    [1891-+?], ppłk sł. st. łącz. WP [1938]

    Ur. 18 II 1891. Ukończył szkołę średnią. W latach 1916-1918 działał w POW. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w pułku radiotelegraficznym, skąd został odkomenderowany do Szkoły Podchorążych Łączności na stanowisko instruktora. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII1923. Następnie ponownie po 1925 w pułku radiotelegraficznym, skąd zostaje odkomenderowany w 1927 do Departamentu Inżynierii MSWoj. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1930. Przeniesiony z dniem 1 XII 1932 z pułku radiotelegraficznego na stanowisko szefa łączności Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia ppłk 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa łączności w Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN z M, OP5, KW2x, ZKZ, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i Granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. W-wa-Pułtusk 2001.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Gorecki Eugeniusz Franciszek - , ppor. rez. piech.
    [1905-1939], ppor. rez. piech. WP [1934]

    Ur. 20 XII 1905.Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 83 pp w Kobryniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 5 kompanii II batalionu 83 pp w składzie 30 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 83 pp w składzie 30 DP, potem w obronie Modlina, gdzie 18 IX 1939 poległ. Pochowany na kwaterze wojennej na cmentarzu Powązki w Warszawie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków”1939. W-wa 1991
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Góra Jan - , kpt. piech.

    Góral Józef
    - , ppor. rez. piech.
    [1907-1939], ppor. rez. piech. WP [1935]

    Ur. 14 I 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. W VIII 1939 zmobilizowany i wcielony do Baonu Obrony Narodowej „Stargard”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w Baonie ON  „Stargard” w składzie Armii „Pomorze”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym armii „Pomorze”, a po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie w składzie 29 pp. Poległ 27 IX 1939 na Ochocie. Pochowany na cmentarzu Powązki.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Góralczyk Stanisław - , kpt. piech.
    [ 1897-1978], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [ 1939], konspiracji ZWZ-AK, ps. „Dora”, „Walewski”
    Kmdt rejonu III Rembertów w Obwodzie ZWZ Warszawa Powiat, III 1940 -IV 1941

    Ur. 25 XII 1897. W latach międzywojennych służył w WP jako podoficer zawodowy. W okresie 1927-1930 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 19309 z przydziałem do 3 batalionu strzelców w Rembertowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie d-ca kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii 10 batalionu strzelców, potem 103 pułku strzelców. Podczas walk w obronie Warszawy zostaje 16 IX 1939 zostaje ranny. Przebywał w szpitalu.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK w Obwodzie Warszawa-Powiat, gdzie od III 1940 do IV 1941 pełnił funkcję k-dta Rejonu III Rembertów, potem d-ca konspiracyjnego batalionu w III rejonie.
    Po wojnie w Kraju.
    Zmarł 23 VII 1978

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. z. Rawicki. VII Obwód Okręgu Warszawskiego AK „Obroża”. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Górczyński Antoni
    - , por. art.

    Górka Antoni
    - , kpt. int. dypl.
    [1897-?], kpt. int. dypl. [1933]

    Ur. 12 VIII 1897. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. 1 XII 1920. Po wojnie oficer administracji wojskowej-grupa oficerów kancelaryjnych. Służył w PKU Modlin, potem po 1926 w sztabie Dok I w Warszawie. W latach 1931-1932 na kursie oficerów WSInt. przy WSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. int. 1 I 1933. Do 1939 oficer w komendzie Miasta Warszawy, gdzie pełnił funkcję kierownika referatu administracyjno-kwaterunkowego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa intendentury Komendy Miasta Warszawa. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski9 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Górnicki Andrzej - , mjr piech.
    [1896-1939], mjr sł. st. piech. WP [1935]

    Ur. 29 X 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919, służył w 78 pp w Baranowiczach, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. w 10929 przeniesiony do sztabu 20 DP w Baranowiczach. Ukończył kurs dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1935. Następnie oficer GISZ w sztabie Inspektoratu Armii gen. T. Piskora na odcinku „Baranowicze”.
    W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 samodzielnego batalionu CKM, potem d-ca  III batalionu 336 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Poległ w walce z wrogiem 16 IX 1939 w natarciu na Wał Gocławski. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14029, KW, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Cmentarz Komunalny Powązki, dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Górnik Bolesław Bronisław 
    - , kpt. art.
    [1904-1985], kpt. sł. st. art. WP[1937]

    Ur. 27 VII 1904. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet uczestniczył ochotniczo w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 i w III Powstaniu Śląskim V-VII 1921. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 10 pal w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Po 1928 przeniesiony do 26 pal w Skierniewicach, a ok. 1931 do 22 pal w Przemyślu, gdzie dowodził baterią. Po 1934 przeniesiony do pracy w Oddziale II Sztabu Głównego WP, potem oficer wywiadu w Ekspozyturze 4 Oddziału II SG WP w Katowicach. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Wiosną 1939 przeniesiony do Oddziału II sztabu Armii „Łódź” , a następnie po wycofaniu do Warszawy oficer Oddziału II w dowództwie Armii „Warszawa”. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II D w Gross-Born. Działał aktywnie w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Warszawie. Działacz kombatancki. Działał w ZBOWiD, gdzie był członkiem Prezydium ZG ZBOWiD. Awansowany do stopnia ppłk w st. sp.
    Zmarł w Warszawie 11 III 1985. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie na Kwaterze Powstańców Śląskich.
    Odznaczony; KW 3, MN, SKZ

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Górski Jan
    - , por. piech.

    Górski Janusz
    - , kpt. piech.
    [1908-1977], kpt. sł. st. piech. WP[1939]

    Ur.04 XII 1908. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie był słuchaczem XIX Promocji WSWoj. 1938-1940. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego w sztabie 13 DP. Brał udział w walkach z Niemcami w rejonie Tomaszowa Maz., potem w walkach odwrotowych na przedpolach Warszawy, a po udanej przeprawie przez Wisłę dowodził kompanią, potem batalionem rozbitków z 13 DP broniąc odcinka Wisły w rejonie Maciejowic. Wzięty do w niewoli niemieckiej, przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu zniewoli 31 I 1945 powraca do Kraju. Mieszkał i pracował w Toruniu, gdzie zmarł w 1977.

    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Górski Józef
    - . instr. str. Poż.
    Górski Karol - , ppor. rez. kaw. doc. dr

    Górski Marian
    - , kpt. br. panc. 
    [1904-?], kpt. br. panc. [1938]

    Ur. 20 V 1904. Ukończył gimnazjum. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1925-1928 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany w 1928 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1927 z przydziałem do 3 batalionu saperów w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Po  ukończeniu kursu aplikacyjnego dla oficerów broni pancernej w Modlinie został przeniesiony do 3 batalionu pancernego w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. br. panc. 19 III 1938. Następnie d-ca kompanii pancernej 3 b. panc. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą 2 kompanii czołgów I baonu czołgów zmobilizowanego w końcu VIII 1939, który wspierał działania 13 DP pod Sulejowem i Głowaczowem, potem po przebiciu się do Warszawy d-ca obrony przy moście Średnicowym i Poniatowskiego w Warszawie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Szubański. 3 Batalion Pancerny. Pruszków 1995
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Górski Stefan - , mjr piech. 
    [1897-?], mjr sł. st. piech. [1938]

    Ur. 25 II 1897. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 8 pp Leg., gdzie dowodził plutonem, potem kompanią. Po 1928 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931 i przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii do 79 pp w Słonimiu. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1938. Następnie przeniesiony do 13 pp w Pułtusku na stanowisko d-cy II batalionu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 8 DP. Brał udział w obronie Modlina. Ciężko ranny w walkach z Niemcami w nocy z 22/23 IX 1939 w Palmirach.
    Odznaczony: KW 2x, SKZ
    Dalsze losy n/n.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Górzyński Antoni - , mjr piech.
    [1912-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1939]

    Ur. 18 XI 1912. Ukończył szkołę średnią. W okresie IX 1932-VI 1933 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 30 pal w Brześciu nad Bugiem. W latach 1933-1935 w Szkole podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 20 pal w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Następnie oficer łączności 20 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 20 pal w składzie 20 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami w walkach pod Mławą, potem w Modlinie, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 jego losy n/n

    L. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2006; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Grabiński Jan Witold 
    - . Witold, kpt. piech.
    [1906-?], kpt. sł. st. piech. WP [1939]

    Ur. 23 III 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Następnie w 57 pp w Poznaniu, skąd został przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 14 DP w Poznaniu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 57 pp w składzie 14 DP. Walczył z Niemcami nad Bzurą, a po przebiciu się do Warszawy oficer Oddziału I sztabu Dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Grabowski Edmund Karol - , ppor. piech.
    [1916-1983], ppor. sł. st. piech. WP[1937]

    Ur. 18 VIII 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 40 pp we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu w 7 kompanii. W wojnie obronnej we IX 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 40 pp w składzie 5 DP. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w 1983.

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Grabowski Maciej - , kpt. br. panc. 
    [1896-?], kpt. sł. st. br. panc. WP [1927]

    Ur. 3 IX 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 10 pap w Łodzi, potem w Komendzie Obozu Ćwiczeń w Leśnej, gdzie pełnił funkcję oficera ordynansowego. Po 1926 przeniesiony do 13 pap w Bydgoszczy, gdzie był m. in. d-cą baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1927. Przeniesiony do 3 p. pancernego w Modlinie, potem do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie w latach 1936-1938 pełnił funkcję oficera wywiadu. Przeniesiony w 1938 do 10 batalionu pancernego w Zgierzu na stanowisko   d-cy kompanii czołgów rozpoznawczych. Po mobilizacji od kończ VIII 1939 d-ca 42 samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych przydzielonej do Kresowej Brygady Kawalerii. Od 4 IX 1939 dowodzona przez niego kompania wspiera działania oddziałów Kresowej Brygady Kawalerii na przedpolach Warty. W czasie walk odwrotowych traci łączność z brygadą i wycofuje się w kierunku Warszawy. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, gdzie działał w Polskiej Organizacji Walki o Niepodległość  i francuskim ruchu oporu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11699, KW, SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa- Pułtusk 2001; W. Kozłowski. Łódzko-Zgierski 10 Batalion Pancerny 1935-1939/w:/ Rocznik Łódzki, t. XXXV. Łódź 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Grabowski Tadeusz Bronisław - , ppor. rez. piech.
    [1909-1939], ppor. rez. piech.[1935]

    Ur. 18 IX 1909. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 26 pp w Warszawie. w Viii 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 8 kompanii III bataliony 336 pp. Walczy z wrogiem w obronie Warszawy. Poległ 27 IX 1939 na Saskiej Kępie.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Krakow 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Grabowski Witold - , por. piech.
    [1910-1965],por. sł. st. piech. WP[1936]

    Ur. 31 VIII 1910. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu,. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. w latach 1937-1939 oficer administracyjno- materiałowy 78 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 78 pp w składzie 20 DP. Brał udział w walkach pod Mławą 1-3 IX 1939, potem po wycofaniu do Modlina walczy z wrogiem na przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach XI B w Braunschweig, potem od VI 1940 w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju.
    Zmarł ok. 1965.

    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce. W-wa 1969; X Promocja S.P.P 1933.Biuletyn Koła Przyjaciół S.P.P. „Rzeczpospolita Podchorążacka”. Ostrów Maz.-Komorów.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Grabowski Włodzimierz Julian - , mjr piech. 
    [1900-1940], mjr sł. st. piech. [1938]

    Ur. 02 I 1900 w Drohobyczu. Syn Józefa i Anny z Deców. W rodzinnej miejscowości uczęszczał do gimnazjum. Wiosną 1916 wstępuje ochotniczo do Legionów Polskich. Był żołnierzem 1 pp LP. Brał udział w walkach na froncie wołyńskim. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 zwolniony z LP. W WP od XI 1918. Służył w 1 pp Leg. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył wojenny kurs podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 1920. W 1 pp Leg. służył do IX 1939. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1920 dowodził plutonem, potem kompanią. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr i mianowany d-cą I batalionu 1 pp Leg., którym dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939 w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem, pod Kałuszynem, potem na Lubelszczyźnie, gdzie w rejonie Chełma dołączył do pułku i od 19 IX 1939 po reorganizacji 1 DP Leg. dowodził odtworzonym zbiorowym I batalionem 1 pp Leg. Uczestniczył 23 IX 1939 w bitwie pod Tarnawatką, gdzie 1 DP Leg. zostaje rozbita i przestała istnieć. Z częścią pododdziałów wycofał się w rejon Wożuczyna, a w nocy z 23/24 IX 1939 wyruszył na czele grupy przez Dąbrowę  i Majdan Krynicki  i pod Krasnobrodem dołączył do 39 DP Rez. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie NKWD w Ostaszkowie. Zamordowany w IV lub w V 1940 w Kalininie. Pochowany na cmentarzu w Miednoje.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11848, KN,KW4x, SKZ,

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006;L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; Miednoje. Księga Cmentarna. W-wa 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Grabski Józef Marian - , kpt. art.
    [1908-?], kadet, kpt. sł. st. art.[1939]

    Ur. 28 V 1908 w Worgule. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie i Chełmnie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1934 przeniesiony do Morskiego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej w Pucku, potem do 15 dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej w Katowicach na stanowisko d-cy 1 baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 156 baterii półstałej wchodzącej w skład przeciwlotniczej obrony Warszawy. Po kapitulacji przedostał się do Francji. W VI 1940 w oddziale wydzielonym 10 BKPanc. gen. St. Maczka Uczestnik kampanii  francuskiej, potem w PSZ w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n

    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939.Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Grajewski Andrzej - , kpt. sap.

    Grala Ludwik Marian - , ppor. piech.
    [1913-1939], ppor. rez. piech.[1936]

    Ur. 2o VI 1913. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 17 DP przy 69 pp w Gnieźnie. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 68 pp we Wrześni. Zmobilizowany w 1939 do WP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 68 pp w składzie 17 DP na stanowisku d-cy 2 plutonu 4 kompanii II batalionu. Walczył nad Bzurą potem w walkach odwrotowych przez Kampinos w kierunku Warszawy. Poległ w walce 23 IX 1939 w Wólce Węglowej. Pochowany na Cmentarzu w Wawrzyszewie.

    R. Rybka – Franciszek. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Wrzesińscy Kombatanci. Września 1986.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)

    Grażyński Michał - , min. prop.
    /rodowe nazwisko Kurzydło/ [1890-1965], dr historii i praw, działacz POW, powstaniec śląski, oficer rez. WP, kpt. [1919], polityk

    Ur. 12 V 1890 w we wsi Gdów pow. myślenicki, syn Michała nauczyciela wiejskiego. Ukończył szkołę ludową w Gdowie. Od 1902 uczył się w Gimnazjum klasycznym św. Anny w Krakowie, gdzie w 1909 otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie od 1909 studiuje na Wydziale Filozoficznym UJ w Krakowie, uzyskując w 1914 tytuł dr historii. Jednocześnie aktywnie działał w ruchu niepodległościowym w „Zarzewiu”, „Zecie” i Drużynach Strzeleckich. 03 VIII 1914 wcielony do armii austriackiej, walczył na froncie rosyjskim i włoskim. Ciężko ranny przebywa w szpitalu. Po wyleczeniu ran do wojska już nie powrócił. Prowadził aktywną działalność oświatową i publicystyczną propagującą postać Józefa Piłsudskiego i jego koncepcje polityczne. Czynny w POW. Od XI 1918 służy w WP. Awansowany do stopnia ppor. potem por. Brał udział w pracach plebiscytowych na Spiszu i Orawie w charakterze z-cy przewodniczącego Komitetu plebiscytowego. Wyróżniał się jako zdolny organizator i zręczny polityko zakończeniu swej misji na Spiszu i Orawie w VIII 1920 został skierowany do Bytomia na Górnym Śląsku. Brał udział w walce z niemieckimi bojówkami. Uczestnik II powstania śląskiego. W I 1921 pełnił funkcję z-cy szefa I wydziału zajmującego się sprawami organizacyjno-mobilizacyjnymi w tajnym Dowództwie Obrony Plebiscytu. Od 3 V 1921 bierze udział III powstaniu śląskim pełniąc funkcję szefa sztabu Grupy „Wschód”. Był przeciwnikiem politycznym W. Korfantego. Był w grupie oficerów, którzy 2 VI 1921 próbowali wbrew woli W. Korfantego powołać na stanowisko naczelnego wodza powstania K. Grzesika. Ponieważ W. Korfanty miał jeszcze wówczas bardzo silną pozycję na  Śląsku konflikt zakończył się dla M. G. niepowodzeniem.
    W VIII 1921 opuścił Górny Śląsk i zamieszkał w Krakowie. Zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919, w VIII 1921 przeniesiony do rezerwy. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. Podjął pracę na Wydziale Prawa UJ w Krakowie jako asystent profesora St. Kutrzeby. W 1922 uzyskał swój drugi doktorat z prawa. Specjalizował się w zakresie prawa rolnego. Jako specjalista pracował od 1924 do 1926 w Ministerstwie Reform Rolnych. Prowadził działalność społeczno-polityczną i dziennikarską Działał także w Związku Powstańców Śląskich, gdzie cieszył się wielkim autorytetem. Był honorowym przewodniczącym Związku Powstańców Śląskich. 28 VIII 1926 został mianowany przez prezydenta I. Mościckiego Wojewodą Śląskim i sprawował tę funkcję do 5 IX 1939.
    W 1926 był współtwórcą Związku Naprawy Rzeczypospolitej. W latach 1931-1939 był przewodniczącym Rady Naczelnej ZHP, działał w międzynarodowym skautingu oraz pełnił m. in. funkcję wiceprzewodniczącego światowego komitetu skautów. Zwalczał wpływ niemieckie w życiu gospodarczym i kulturalnym w woj. śląskim, wspierał ruch polski w rejencji opolskiej. Z jego inicjatywy wybudowano w Katowicach muzeum, teatr oraz Śląski Instytut Naukowy.
    Związany z „sanacją” miał wielkie zasługi dla rozwoju Śląska, czego nie kwestionują jego wrogowie, którzy byli z nim w konflikcie.
    Po napaści Niemców na Polskę 1 IX 1939 i utracie Śląska wyjechał do Warszawy. W dniu 05 IX 1939 mianowany ministrem informacji. We IX 1939 przedostał się na Zachód. Od 1940 przebywał w Wlk. Brytanii. Po wojnie uczestniczył w życiu politycznym emigracji polskiej. Był twórcą Ligi Niepodległości Polski. Do 1960 przewodniczył Związkowi Harcerstwa Polskiego.
    Zginął tragicznie 19 XII 1965 w wypadku drogowym.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN z M, KW 2x, ZKZ

    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wygląda Wspomnienia z lat 1939-1943. Opole 1983; A. Lenkiewicz. Kawalerowie Polski niepodległej. W-wa 1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Grąbczewski Stanisław Konstanty 
    - , rtm. br. panc. 
    [1901-1991], kpt. br. panc. WP [1935]

    Ur. 8 II 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs oficerów jazdy. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 III 1922 służył w 16 p. ułanów w Bydgoszczy. Długoletni oficer 16 p. ułanów. Przeniesiony w 1930 do 2  p. pancernego w Modlinie, gdzie ukończył przeszkolenie aplikacyjne. Do stopnia kpt. br. panc. awansowany 1 I 1935. Następnie d-ca kompanii panc., potem szkolnej w 3 batalionie pancernym w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi kompanią czołgów lekkich 7 TP w grupie pancerno-motorowej. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w I 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Ożarowie, gdzie był dyrektorem Zakładów K-3 w Ożarowie. Aktywny działacz społeczny.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14352, SKZ
    Zmarł w 1991.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Szubański. 3 Batalion Pancerny. Pruszków 1995.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski)


    Greenfield Marian Wacław - , por. piech.
    [ 1912-1939], oficer sł. st. piech. WP, por. [1935]

    Ur. 6 IV 1911. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie d-ca kompanii. W latach 1938-1939 d-ca 3 kompanii w I baonie 36 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 początkowo d-ca kompanii sztabowej Kwatery Głównej 28 DP, potem d-ca 8 kompanii 1 Pułku Obrony Pragi. Poległ 26 IX 1939 przy ul. Floriańskiej podczas nalotu.

    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski1939. Kraków 2006; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9. Warszawa 15 VIII 1932; J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gregorowicz Józef - , por. piech.
    [1896-1977], por. int. /z piech./. sł. st.

    Ur. 28 XI 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 29 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca plutonu, oficer gospodarczy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 29 pp w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po przebiciu się do Warszawy walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. W 1945 po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Mieszkał w Kaliszu.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Zmarł w 1977.

    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer -  B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej w 1939. Poznań 1983.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grellus Antoni Julian - , por. piech.
    [1910-+?], por. sł. st. piech. WP [1937]

    Ur. 02 III 1910 w Wejherowie, syn Jana /inżyniera budowy maszyn rolniczych/. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 d-ca 2 plutonu w 8 kompanii III batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dywizyjnej kompanii kolarzy 25 DP w składzie Armii „Poznań”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 25 DP m. in. nad Bzurą potem w walkach odwrotowych. Po przebiciu się do Warszawy uczestniczył w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Po wojnie pracował w kopalni węgla brunatnego w Koninie.
    Zmarł w Łodzi.

    Księga Pamieci Kadetów II Rzeczpospolitej. W-wa 2001; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grizani Jan - , kpt. piech. 
    [1895-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1938]

    Ur. 29 VIII 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 41 pp w Suwałkach. W latach 1931-1935 był wychowawcą w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu. W 1935 przeniesiony do administracji wojskowej i przydzielony do 32 pp w Modlinie. Awansowany do stopnia kpt. adm. /piech./ 19 III 1938. W latach 1937-1939 był m. in. pomocnikiem ds. gospodarczych d-cy III baonu 32 pp stacjonującego w Działdowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził IV batalionem marszowym 32 pp. Brała udział w walkach w obronie Modlina. Podczas walk 23 IX 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji Modlina od 29 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. Aneks. W-wa 2006.

    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Grobicki Jerzy - , płk dypl.
    Groblewski Zdzisław - , dyr.

    Grochola Władysław Maciej 
    - , mjr piech. 
    [1895-1957], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 24 II 1895 w m. Łęki pow. Brzesko w Małopolsce, syn Stanisława i Marianny. Uczęszczał do gimnazjum w Brzesku. Uczestnik I wojny światowej, potem w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 52 pp, skąd został przeniesiony do 75 pp w Królewskiej Hucie /Chorzów/. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928 dowodził m. in. kompanią. Następnie po 1928 przeniesiony do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy, gdzie był wychowawcą i d-cą plutonu szkolnego. Po ukończeniu kursu dla d-ców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Warszawie awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1937 i mianowany d-cą batalionu w 56 pp w Krotoszynie. W latach 1937-1939 d-ca III batalionu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 25 DP Armii „Poznań”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 56 pp m. in. nad Bzurą, potem w ciężkich walkach na przedpolach Warszawy i jej obronie. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w niewoli niemieckiej m. in. w oflagu II A w Prenzlau oraz II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Zamieszkał w Krotoszynie. Ciężko chory na serce nie pracował zawodowo.
    Zmarł 24 IV 1957 w Krotoszynie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krotoszynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14033, KW, ZKZ
    Żona Józefa. Miał z tego związku syna Władysława i córkę Wiesławę.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Informacja z Muzeum w Krotoszynie; Płk W. Tyczyński. Walki 56 Pułku Piechoty w kampanii wrześniowej 1939/w:/WPH nr 2/1989 i nr 3/1989.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Grochowski Henryk - , ppor. piech.
    [1915-2003], ppor. sł. st. piech.[1937], w AK por., ps. „Henryk”, „Kruk” vel Zagórski Henryk
    Ur. 6 I 1915 w Wilnie. W 1919 wraz z rodzicami zamieszkał w Lublinie, gdzie uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. S. Staszica w Lublinie otrzymując w 1934 świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1937 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu 1 kompanii I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 2 kompanii 9 b. strzelców zmobilizowanego przez 29 pp. Ranny pod Łęczycą przebywał w szpitalu, potem w niewoli, skąd zbiegł w końcu 1939. Przedostał się do Lublina i związał się z organizacją OW. Z jej ramienia pełnił funkcję k-dta IV rejonu /Lublin/. Zagrożony dekonspiracją w 1941 przeniósł się do Zamościa, gdzie oficjalnie podejmuje pracę w Nadleśnictwie Zamość przy ul. Lubelskiej. Kontynuuje działalność konspiracyjną w AK, gdzie zajmuje się szkoleniem żołnierzy konspiracji. W III 1943 zorganizował grupę partyzancką. Następnie z-ca OP W. Rokickiego „Nerwa”, a od wiosny w Oddziale Leśnym „Jemioły”. – J. Turowskiego. Awansowany w AK do stopnia por. sł. st. piech. Od IV 1944 adiutant d-cy 27 WDP AK na Lubelszczyźnie. Po rozwiązaniu 27 DP AK w VII 1944 ukrywał się. Wiosną 1945 wyjechał do Kalisza, gdzie zamieszkał na stałe. W V 1945 wcielony do WP. W stopniu kpt. służył w 49 pp w Koronowie, gdzie był d-cą szkoły podoficerskiej. Awansowany do stopnia mjr w 1946 był d-cą batalionu. W końcu 1946 zdemobilizowany i przeniesiony do rezerwy. Powoływany na ćwiczenia awansowany do stopnia ppłk-a rez. Po przejściu do rezerwy zamieszkał w Kaliszu i podjął pracę w handlu. Był organizatorem i kierownikiem domów handlowych w Kaliszu i Poznaniu. W 1957 pełnił funkcję prezesa Zarządu PSS „Społem” w Kaliszu, potem od początku 1980 naczelny dyrektor Oddziału WSS „Społem” w Kaliszu. W tym samym roku przeszedł na emeryturę. Mieszkał w Kaliszu i aktywnie uczestniczył w ruchu kombatanckim oraz był wybitnym działaczem społecznym.
    Odznaczony: VM kl. 5, Medalem wojska, KAK, KKOOOP.
    Zmarł w Kaliszu 03 XI 2003.

    Tajny Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; Z. Mańkowski - I. Caban. Okręg Lubelski ZWZ-AK 1939-19344. Lublin 1971; J. Grygiel. ZWZ-AK w Obwodzie Zamojskim 1939-1944.       W-wa 1985; I. Caban. 8 Pułk Piechoty Legionów AK. W-wa 1994
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grochowski Stefan Julian - kpt. piech.
    [1901-?],kpt. sł. st. piech. WP[1936]
    Ur. 16 II 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 1923 w WP. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 13 pp w Pułtusku n stanowisko d0-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Następnie m. in. d-ca kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Do 1939 pełnił funkcję k-dta Powiatowego PW Ciechanów przy 13 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 13 pp w składzie 8 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Ciechanowa i w obronie Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Kociszewski. 13 Pułk Piechoty. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grodecki Franciszek - , mjr dr med.
    [1893-?], dr med. mjr sł. st. sanit. [1933]
    Ur. 27 V 1893.Ukończył gimnazjum, a następnie studia medyczne uzyskując dyplom dr med. Od 1919 służy w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie pełnił funkcję lekarza 65 pp w Grudziądzu. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Następnie przeniesiony na stanowisko st. lekarza W Zakładach Amunicyjnych Nr 2, potem ponownie do 65 pp. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1933. W latach 1937-1939 st. lekarz 64 pp w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku st. lekarza 64 pp, potem po przebiciu się do Warszawy pracuje jako lekarz w filii Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie.
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grodzicki Mirosław Jan - por. łączn.
    [1908-?], kadet, por. sł. st. łącz. WP[1936]
    Ur. 26 VII 1908. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Chełmnie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii na kierunku łączności. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 p. łącz. w Warszawie, potem przeniesiony do kompanii łączności 25 DP w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu radio. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem radio w kompanii łączności 25 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 25 DP. Z resztkami 25 DP przebił się do Warszawy i walczy w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grodzki Stanisław Edward - , płk dypl.
    [1895-1946], oficer dypl. sł. st. piech. WP, płk dypl. [1937], w LWP gen. bryg. [1946]
    Ur. 19 X 1895 w Zieleniewiczach pow. Grodno, syn Kazimierza i Heleny Hermanowicz. W latach 1905-1912 uczęszczał do szkoły realnej w Pińsku. Od X 1914 służył w armii rosyjskiej. Ukończył w II 1915 szkołę oficerską w Wilnie, a następnie w stopniu ppor. d-ca kompanii w 111 pp. Od III 1917 oficer do zleceń rosyjskiego attaché wojskowego w Paryżu. Od XI 1917 oficer Oddz. II sztabu Misji Polsko-Francuskiej, a od I 1918 członek misji rekrutującej do armii gen. J. Hallera w USA i Kanadzie. Następnie d-ca 3 pułku strzelców pieszych w Armii gen. J. Hallera, z która w IV 1919 powrócił do kraju. Następnie w WP bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 d-ca 43 pp, potem z-ca d-cy 45 pp, potem d-ca baonu 43 pp. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od V 1922 kierownik referatu organizacyjno-mobilizacyjnego Departamentu Piechoty MSWoj. Od 1923 kierował referatem ewidencji „Rosja” w Oddziale II Sztabu Generalnego. W latach 1927-1928 był attaché wojskowym RP w Jugosławii. Awansowany do stopnia płk sł. st. 1 I 1928. W okresie XI 1928-X 1930 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Od XI 1930 z-ca d-cy 71 pp w Zambrowie, a od 1934 d-ca 57 pp w Poznaniu. Awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. 19 III 1937. Od X 1938 do III 1939 uczestniczył w kursie dla szefów sztabu i kwatermistrzów armii. Następnie I oficer sztabu Generała do Prac w GISZ – E. Przedrzymirskiego-Krukowicza. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był szefem sztabu Armii „Modlin”.
    Od XII 1939 czynny w konspiracji. Był członkiem Rady Wojskowej Organizacji Wojskowej „Wilki”, a po wejściu tego ugrupowania w skład Organizacji Wojskowej „Unii” we IX 1941 został jej k-dtem. W III 1942 po scaleniu z AK objął funkcję pełnomocnika D-cy AK gen. St. Roweckiego ds. scalenia Polskich Wojsk Unijnych, a następnie inspektora K-dy Gł. AK. Od 1943 k-dt Obszaru Zachód AK z siedzibą w Warszawie. Po wojnie od 1945 służył w LWP, gdzie dowodził kolejno 16, potem 5 DP. Z dniem 9 V 1946 mianowany gen. bryg.
    Zmarł 02 XII 1946 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4x, ZKZ, pośmiertnie Krzyżem Grunwaldu III klasy.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gron Bolesław - , por. art.
    [1906-1946], por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 18 VIII 1906. Od 1927 w WP. Po odbyciu czynnej służby wojskowej pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1931-1934 w szkole Podchorążych dla podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 9 pac we Włodawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Do III 1939 d-ca 2 baterii I dywizjonu 9 pac. W III 1939 mianowany d-cą 2 baterii w zmobilizowanym przez 9 pac – 30 dac przydzielonym do 30 DP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 baterią 30 dac w składzie 30 DP. Walczy z Niemcami na pozycji obronnej na Warcie i Widawie, potem w walkach odwrotowych docierając 11 IX 1939 w rejon Modlina. Następnie przydzielony do wspierania działań 20 DP. Od 14 IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy na odcinku „Warszawa-Wschód”. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli powraca do kraju.
    Zmarł w 1946.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Szczepański. 9 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1998; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12 z 15 VIII 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Grudniewicz Wacław Gwidon - , ppłk dypl.
    [1898-+?],ppłk dypl. st. st. art. [1939]
    Ur. 12 IX 1898. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 13 pap w Równem. Awansowany do stopnia sł. st. art. 15 VIII 1924 dowodził baterią. Przeniesiony po 1926 z 13 pap do Departamentu Artylerii MSWoj. w Warszawie. W okresie XI 1929-X 1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu kpt. dypl. sł. st. art. został przydzielony do sztabu 4 DP w Toruniu. Awansowany do stopnia mjr dypl. 1 I 1934. W latach 1938-1939 d-ca 28 dac w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 oficer sztabu Naczelnego Kwatermistrza WP. Brak danych o latach 1939-1945.
    Po wojnie służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji zamieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Gruziński. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; Dziennik Personalny MSWoj. Nr 4 z 5 II 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Grudziński Stanisław - , kpt. piech.
    [1907-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 27 III 1907. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1926-1929w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 79 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Następnie d-ca kompanii. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W okresie 1938-1939 d-ca 2 kompanii CKM 79 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 79 pp w składzie 20 DP. Walczył z Niemcami pod Mławą, potem na przedpolach Modlina, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie powraca do kraju. Aktywny działacz kombatancki. Awansowany do stopnia mjr w st. sp. W V 1977 brał udział w poszukiwaniu sztandaru 79 pp.
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce. W-wa 1969; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Grusiecki Antoni - , kpt. piech.
    [1903-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 18 IV 1903. W latach 1925-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 4 pp Leg. był d-cą plutonu, potem kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W okresie 1937-1939 d-ca 3 kompanii CKM w III batalionie 4 pp Leg. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodził kompanią ppanc. 4 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. przydzielonej do Armii „Łódź”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 pp Leg. Uczestnik obrony Modlina. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gruszka Jan Stefan - , ppor. rez. piech.
     [1916-?]ppor. rez. piech. [1938]
    Ur. 26 XII 1916. Po ukończeniu w 1935 szkoły średniej odbywał w okresie 1935-1936 służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 101 samodzielnej kompanii CKM na taczankach w składzie 2 pp Leg. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 2 pp Leg. Brał udział w obronie Modlina.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Gryglaszewski Józef - , ppłk dypl,
    [1898-1963], ppłk dypl. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 15 VIII 1898. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Służył w 28 pp, w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej na Wołyniu w 1919, potem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919 -1920 na froncie litewsko-białoruskim, potem w Małopolsce Wschodniej. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5 oraz awansowany do stopnia por. sł. st. piech. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył nadal w 28 pp w Łodzi. Przeniesiony z 28 pp do KOP. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1928. W okresie od XI 1929 do X 1931 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, uzyskując dyplom oficera dypl. Po ukończeniu MSWoj. przydzielony do 15 pp w Dęblinie na stanowisko d0-cy batalionu. Przeniesiony do Głównego Inspektoratu Sił zbrojnych /GISZ/na stanowisko II oficera sztabu Inspektoratu Armii „na odcinku Poznań”. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 19 III 1937. Od III 1939 był szefem Oddziału II w sztabie Armii „Poznań” i na tym stanowisku brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Uwolniony z oflagu w 1945. Po wojnie w Polsce.
    Zmarł 11 IV 1969.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Bauer-B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania MSWoj,. w Warszawie. Londyn 196.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Gryl Florian Piotr - , ppłk piech. 
     [1892-1974], oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1934], płk LWP [1949]
    Ur. 01 VIII 1892 w Tarnowie, syn Władysława i Emilii z d. Królikiewicz. W rodzinnym Tarnowie ukończył szkołę powszechną, a następnie uczęszczał do I Gimnazjum Państwowego im. K. Brodzińskiego, gdzie w 1910 zdał maturę. W latach 1910-1914 studiował na Wydziale Prawa UJK we Lwowie, uzyskując przed wybuchem I wojny światowej dyplom. W VIII 1914 wcielony do armii austriackiej, gdzie początkowo służył jako szeregowiec w 4 pp, a od X 1914 w 3 pp. Od jesieni 1914 do początku 1915 przebywał na kursie do oficerów rezerwy w Oficerskiej Szkole Podchorążych Rezerwy w Opawie. Po ukończeniu szkoły powraca do 3 pp i dow0dzi w stopniu sierż. plutonem, a od VIII 1916 kompania w I baonu 104 pp na froncie włoskim. W 1916 po ukończeniu kursu szturmowego zostaje mianowany ppor., a w 1917 do stopnia por. Po zakończeniu wojny powraca do Tarnowa. Od XI 1918 służy w stopniu por. w WP. Początkowo jest referentem organizacyjnym w Dowództwie Okręgu wojskowego Tarnów, potem od V 1919 z-ca k-dta Zarządu Kwatermistrzostwa DOW Tarnów, a od 1 VI 1919 do 7 IX 1920 służy w 17 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 XII 1919. W szeregach 17 pp walczy ł na froncie wojny polsko-bolszewickiej dowodząc kolejno kompanią, potem batalionem. W X 1920 zostaje ciężko ranny i umieszczony na leczeniu w szpitalu wojskowym. Po wyleczeniu ran powraca do służby w 17 pp. W I 1922 przeniesiony do 85 pp w Nowowilejce, gdzie dowodzi baonem sztabowym, a następnie od VIII 1924 kwatermistrz 85 pp. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 145 VIII 1924. Z dniem 1 II 1926 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy 21 Baonu KOP „Niemenczyn” na Wileńszczyźnie, którym dowodził do 10 II 1931. Następnie przeniesiony od 10 II 1931 na stanowisko d-cy baonu do 32 pp w Modlinie. Awansowany na stopień ppłk sł. st. piech. 1 I 1934. Z dniem 1 V 1934 przeniesiony z 32 pp do 65 pp w Grudziądzu na stanowisko z-cy d-cy pułku., a od 10 X 1938 d-ca 29 pp w Kaliszu.
    Jednocześnie zaangażowany w działalność społeczną, działał w PCK, Związku Obrony Kresów Zachodnich. W 1939 był przewodniczącym Koła Ligi morskiej i Kolonialnej w Kaliszu.
    W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 65 pp w składzie 25 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 29 pp od Kalisza poprzez walki nad Bzurą i przebił się do Warszawy, gdzie uczestniczy w jej obronie w rejonie Wawrzyszew-Bielany, na Ochocie w rejonie Dworca Zachodniego. Za okazane wybitne męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Od X 1939 przebywał w oflagu II A w Prenzlau, skąd został w XII 1939 przeniesiony do oflagu VIII A w Kluczborku, gdzie był k-dtem polskiego obozu. W VI 1940 przeniesiony do oflagu VII A w Murnau. Brał udział w konspiracji obozowej. Po wyzwoleniu przez wojska amerykańskie i zakończeniu wojny pozostał na Zachodzie. W II 1946 powrócił do Polski i zamieszkał w Krakowie. W IV 1946 wstępuje do wojska. Przydzielony do DOW VII Lublin na stanowisko kierownika sekcji wychowania fizycznego. W fizycznego 1946 przeniesiony na stanowisko d-cy 7 pp, a później na stanowisko szefa Wydziału Wyszkolenia Bojowego DOW V w Krakowie. W VII 1949 mianowany płk sł. st. W VIII 1951 jako b. oficer przedwojenny został zwolniony z wojska i przeniesiony do rezerwy. Mieszkał w Krakowie.
    Zmarł w Krakowie 6 VIII 1974. Pochowany na cmentarzu Rakowieckim.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14035, KW, ZKZ, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem Za Warszawę i innymi.

    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; M. Krogulski. Biogram F. G. [w:] MSBUDN 1939-1956, t. 3. Kraków 1998.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )

    Grynczyk Włodzimierz
    - , por. piech. 
    [1907-?], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 28 VII 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Następnie d-ca oddziału zwiadu 78 pp. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi kompanią zwiadu 78 pp w składzie 20 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami pod Mławą, potem w Modlinie, a od 14 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dziennik Personalny MSWoj. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Juszkiewicz. Mławskie Mazowsze w walce. W-wa 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grzebieniowski Mieczysław
    - por. piech.
    [1912-1987], kadet, por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 09 VIII 1912. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 15 pp w Dęblinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Następnie d-ca 1 kompanii CKM w I batalionie 15 pp. W wojnie obronnej we IX 1939 dowodzi 1 kompanią CKM w I batalionie 15 pp w składzie 28 DP przydzielonej do armii „Łódź”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 15 pp, potem w walkach odwrotowych. Z I baonem 15 pp przebił się do Modlina i brał udział w jego obronie. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie powrócił do kraju.
    Zmarł w Opolu w 1987.
    Odznaczony KW 3x
    Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 15 Pułk Piechoty „Wilków”. Pruszków 1996.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grzegrzółka Feliks
    - , kpt. dypl.
    [1905-1939], oficer dypl. sł. st. sap., kpt.[1939]

    Ur. 20 XI 1905. Ukończył szkołę średnią w 1926. Następnie w latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1928. Po ukończeniu szkoły służy w 2 baonie saperów w Puławach. Awansowany do stopnia por. sap. sł. st. 1 i 1931. Następnie służył w Szkole Podchorążych Saperów w Warszawie. Od X 1936 do X 1938 studiował w MSWoj. w Warszawie uzyskując tytuł oficera dypl. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. sap. 19 III 1939. W latach 1938-1939 służył w 8 batalionie saperów w Toruniu, gdzie był d-cą plutonu łączności, jednocześnie dowodził plutonem specjalnym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję oficera operacyjnego sztabu d-cy saperów armii „Pomorze”. Uczestniczył w walkach z Niemcami nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych w Puszczy Kampinoskiej. Poległ 20 IX 1939 pod Laskami.

    Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1988; W. Chocianowicz. w 50-lecie powstania MSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grzesiewicz Władysław
    - , kpt. rez. piech. 
    [1891-?], kpt. piech. w st. sp. [1925]

    Ur. 8 III 1891. Uczestnik i wojny światowej. W WP od IX 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 30 pp. Następnie odkomenderowany z 30 pp do PKU Brzeziny z siedzibą w Tomaszowie Maz., gdzie był oficerem- instruktorem. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony po 1925 do 60 pp w Ostrowie Wlk., gdzie pełnił różne funkcje. w 1930 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I – grupa oficerów piech. w st. sp. 
    W kampanii wrześniowej 1939 d-ca kompanii w batalionie asystencyjnym Dowództwa Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n.

    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grzesło Janusz Józef 
    - , ppłk art. mgr 
    [1896-1948], mgr, ppłk sł. st. art. [1937]

    Ur. 13 III 1896. Ukończył gimnazjum. Służył w 1 Pułku Artylerii Legionów Polskich. W okresie 21 V -23 VII 1917 w Szkole Podchorążych Artylerii przy 1 Pułku Artylerii w Górze Kalwarii. Mianowany ppor. art. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919. W okresie 29 XII 1919-14 II 1920 przebywał na kursie dla oficerów zwiadowczych przy Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych w Rembertowie. Następnie w szeregach 12 pac walczy na froncie wojny z bolszewikami. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 VII 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 22 pap na stanowisku d-cy baterii. Odkomenderowany z 22 pap w Przemyślu w celu dokończenia studiów na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał dyplom mgr-a. w okresie studiów w Kadrze Oficerów Artylerii – przydział w 1 Dywizjonie Pociągów Pancernych w Legionowie, skąd zostaje przeniesiony do 26 pal w Skierniewicach na stanowisko d-cy baterii, potem dywizjonu. Do stopnia mjr awansowany 1 I 1930. Po 1934 przeniesiony na stanowisko I z-cy d-cy 5 pal we Lwowie. Awansowany do stopnia ppłk –a sł. st. art. 19 III 1937. W VII 1939 mianowany d-cą 13 dak w Brodach, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami nad Nerem potem, pod Aleksandrowem i bojach odwrotowych, a następnie pod Skierniewicami i 11 IX 1939 pod Mszczonowem, w zgrupowaniu z 10 DP dowodzonym przez ppłk W. Wnuka. Po zakończeniu działań wojennych w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 1948 w Warszawie.
    Odznaczony; KN, KW2x, SKZ.

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939.W-wa 2004
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grzeszczyński Tadeusz Izydor - , mjr piech.
    [1896-?], mjr sł. st. piech. WP [1937]

    Ur. 15 XII 1896. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 44 pp. do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. W 444 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany do stopnia mjr 19 III 1937 i mianowany d-cą III batalionu 44 pp w Równem. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 44 pp w składzie 13 DP Armii „Prusy”. Walczył 7-8 IX 1939 z Niemcami pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. Z częścią swego batalionu pod przeprawie przez Wisłę pod Studzienkami wycofał się na Lubelszczyznę, gdzie dowodził nadal III batalionem w odtworzonym 44 pp w składzie 13 BP. Walczył z wrogiem 22-23 IX 1939 w drugiej bitwie tomaszowskiej. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW2x, SKZ

    Roczniki oficerskie 1924,1928,21932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939.Lublin 1976
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grzeszkiewicz Stanisław
    - , ppor. rez. art.
    [1904-1939], oficer rez. art. WP, ppor. [1932]

    Ur. 04 IV 1904. Ukończył gimnazjum. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 8 pal w Płocku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 jako oficer obserwacyjny w Dowództwie Obrony Warszawy. Uczestnik obrony Warszawy. Podczas walk ciężko ranny. Zmarł w szpitalu w Warszawie w wyniku odniesionych ran. 29 IX 1939.

    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski Rezerw 1934.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )


    Grzeżułko Tadeusz
    - , mjr dypl.
    [1899-?], mjr dypl. sł. st. kaw. WP [1938]

    Ur. 26 VIII 1899. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Ukończył kurs oficerów jazdy. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 1 p. ułanów. Zweryfikowany po wojnie w stopni por. sl. st. kaw. 1 VIII 1921. W latach 1921-193o służy w 1 p. uł. na różnych stanowiskach. W latach 1930-1932 oficer w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1932. Od XI1932 do x 1934 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Następnie odbywał praktyki sztabowe, po czym przydzielony do sztabu wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. 19 III 1938. Następnie szef sztabu Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 szef sztabu Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk nad Bzurą, potem w bojach odwrotowych w kierunku Warszawy. Wraz z resztkami brygady po walkach w Puszczy Kampinoskiej przebił się 20 IX 1939 w rejonie Wólki Węglowej do Warszawy i bierze udział w jej obronie. Od 23 IX 1939 pełnił funkcję szefa sztabu utworzonej w Warszawie Zbiorowej Brygady Kawalerii. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweig, potem od VI 1940 w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14036 KW2x, ZKZ, MN, SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,.1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1990; P. Bauer – B. Polak. Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983; L. Głowacki. 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939. Lublin 1969.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Grzmilas Tadeusz - , kpt. pil.
    [1901-?], kpt. sł. st. lot. pilot [1935]
    Ur. 28 I 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 I 1922. Przeniesiony do służby w lotnictwie z przydziałem do 1 p. lotniczego w Warszawie, skąd został odkomenderowany /1924/ do Oddziału Służby Lotniczej w Poznaniu, a następnie ok. 1931 do Centrum Wyszkolenia Oficerów lotnictwa w Dęblinie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. lot. 1 I 1935. Do III 1939 był kierownikiem referatu w Wydziale PW i Sportu Lotniczego w Biurze Wojskowym Ministerstwa komunikacji. Przeniesiony do Brygady Pościgowej na stanowisko oficera zaopatrzenia i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Odznaczony; MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 19224,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Grzybowski Bronisław Stanisław - , kpt. art.
    [1900-?], kpt. sł. st. art.[1931]

    Ur. 4 IX 1900. W WP od XI 1918.Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IX 1920. Służył w 51 pp w Brzeżanach, gdzie pełnił różne funkcje. Po 1926 przeniesiony do korpusu oficerów artylerii ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu i przeniesiony do 6 pac we Lwowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1931. Następnie d-ca baterii. W latach 1937-1939 d-ca 8 baterii III dywizjonu 6 pac. W VIII 1939 mianowany d-cą 5 dac mobilizowanego przez 6 pac we Lwowie dla 5 DP. Wraz z pododdziałami 5 DP część 5 dac przybyła do Warszawy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 dac i walczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KW2x,MN, SKZ
    Dalsze losy n/n

    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 6 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1997.
    (inf. Tadeusz Łaszczewski )



    Grzybowski Jan - , kpt. piech.
    [1900-1942], kadet, powstaniec ślaski, oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1938], w konspiracji ZWZ, ps. „Lecho”, „Zenon” vel Jan Górski.
    Kmdt Obwodu ZWZ Lublin I 1940 – I 1941. Okręg ZWZ Lublin.

    Ur. 18 XII 1900 we wsi Ciężkie pow. Lublin. Uczęszczał do gimnazjum w Lublinie, a od 28 IX 1919 uczy się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. W 1920 ochotniczo uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej, a w V – VII 1921 w III Powstaniu Śląskim. Po ukończeniu nauki w KK Nr I i  zdaniu w 1923 matury służył jako podoficer sł. st. w WP. Od IX 1928 uczy się w Szkole Podchorążych dla Podoficeró