<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę L


    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch


    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997





    Laba - 1619 od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labach - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labacher - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labacki - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labacz - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labaj - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labak - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labal - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labała - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Laban - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Laband - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labandt - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labant - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labark - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labarzewski - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labas - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labasiński - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labasz - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labasz-Głowacki - złożenia brak; Labasz od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną; Głowacki 1461 od nazw miejscowych Głowaczew, Głowaczowa, Głowaczów (kilka wsi).

    Labaś - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labaz - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labbuda - prawdopodobnie od łabudać ‘biedować, ciułać’, łabuda ‘człowiek ociężały’.

    Labczuk - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labczyk - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labczyński - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labda - prawdopodobnie od łabudać ‘biedować, ciułać’, łabuda ‘człowiek ociężały’.

    Labdowski - prawdopodobnie od łabudać ‘biedować, ciułać’, łabuda ‘człowiek ociężały’.

    Labe - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labech - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labecki - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labeda - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labega - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labek - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labenc - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labendowski - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labens - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labenski - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labentz - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labeńska - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Laber - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Labera - 1693 od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Laberchek - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Laberon - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Laberschek - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Laberski - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Laberszek - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Labert - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Labes - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Labetzka - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Labeuz - prawdopodobnie od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labez - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labęcki - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labędzka - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labiak - 1787 od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labich - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labicki - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labid - od ukraińskiego łob ‘łeb’, od staropolskiego łobuzie ‘chwasty, zarośla’., łoboda ‘roślina lebioda’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lob.

    Labiecki - od ukraińskiego łob ‘łeb’, od staropolskiego łobuzie ‘chwasty, zarośla’., łoboda ‘roślina lebioda’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lob.

    Labieda - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Labiedziński - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Labiedź - od łabędź, ze staropolskiego łabęć ‘ptak z rodziny kaczkowatych’.

    Labiek - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labierowski - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Labijak - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labik - 1682 od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labiński - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labis - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labisch - (Śl) od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labisko - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labisz - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labiszak - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labiszek - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labiś - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labka - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labno - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Labo - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od imienia hebrajskiego Laban).

    Laboch - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labocha - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od gwarowego labocha).

    Laboch-Słomka - złożenia brak; Laboch od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną; Słomka 1397 od słomka ‘źdźbło słomy’.

    Labocki - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Laboda - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Labodda - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Labodziński - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Laboga - od gwarowego wykrzyknika laboga ‘dla Boga, na Boga’.

    Laboger - prawdopodobnie od gwarowego wykrzyknika laboga ‘dla Boga, na Boga’.

    Labok - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labon - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Laboń - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labor - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labora - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Laborda - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Laborek - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labork - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Laborowicz - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Laborowski - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Laborski - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Laborudzki - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Laborzewski - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labos - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labosiński - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Laboszka - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Laboś - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labota - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labrak - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Labrec - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labrecht - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labrecki - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labrenc - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labrent - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labrenz - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labręc - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labriga - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labrok - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Labrowski - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labrych - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labryczak - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Labryda - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’.

    Labryga - 1712 od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub też od gwarowego labryga.

    Labrync - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labryszewski - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labrzycki - prawdopodobnie od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labs - od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Labsa - od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Labuc - od łabudać ‘biedować, ciułać’, labuda ‘człowiek ociężały’.

    Labuch - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labucha - (Pom) od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuchn - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuda - od łabudać ‘biedować, ciułać’, labuda ‘człowiek ociężały’.

    Labudra - od łabudać ‘biedować, ciułać’, labuda ‘człowiek ociężały’.

    Labudzki - prawdopodobnie od łabudać ‘biedować, ciułać’, labuda ‘człowiek ociężały’.

    Labuk - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labul - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuł - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labun - 1623 od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labunda - od ukraińskiego łob ‘łeb’, od staropolskiego łobuzie ‘chwasty, zarośla’., łoboda ‘roślina lebioda’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lob.

    Labunga - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuń - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuński - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Laburda - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Laburek - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Laburski - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Laburz - od laber ‘brzeg tkaniny, obrzeżenie ozdobne’ lub od łacińskiego labor ‘wysiłek, praca’.

    Labus - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną (lub od gwarowego labus, labuś ).

    Labusch - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labusek - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labusga - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labusge - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labusiński - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuska - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuss - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labussek - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labusz - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuszenko - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuszewski - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuszka - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuszyn - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuś - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labut - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuta - od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labuz - 1615 od łabuz ‘chwast, krzak’.

    Labuzek - od łabuz ‘chwast, krzak’.

    Labuzga - od łabuz ‘chwast, krzak’.

    Labuziński - od łabuz ‘chwast, krzak’.

    Laby - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labys - prawdopodobnie od laba próżnowanie, odpoczynek’; niektóre formy od Łaba ‘od staropolskiego łaba, łabaj ‘wyzwisko; też o wielkim psie’, z niemiecką adaptacją graficzną.

    Labytsch - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Labza - od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Labzik - od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Labża - od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Lac - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laca - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacaras - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacaraś - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacaraz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacarek - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacaros - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacars - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacarus - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacaszek - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lace - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacek - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’ (lub od lacek ‘śliniaczek’).

    Lacel - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacelt - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laceras - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacey - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacgeta - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lach - 1428 od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lacha - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’ (od gwarowego lacha ‘laska’).

    Lachab - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’ (od gwarowego lacha ‘laska’).

    Lachacz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachajczak - – od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachajczyk - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachamowicz - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’ (od gwarowego lacha ‘laska’).

    Lachan - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachand - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’ (od gwarowego lacha ‘laska’).

    Lachandrowicz - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’ (od gwarowego lacha ‘laska’).

    Lachaniec - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’ (od gwarowego lacha ‘laska’).

    Lachant - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’ (od gwarowego lacha ‘laska’).

    Lachański - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’ (od gwarowego lacha ‘laska’).

    Lachara - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lacharewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lacharków - – od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lacharski - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lacharz - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachaut - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachawczak - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachawczok - (Śl) od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachawczyk - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachawiec - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachciak - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachcik - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachczy - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachczyk - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lache - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachecki - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachela - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachendro - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lachendrowicz - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lachenorowicz - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lachenro - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lacher - 1788 od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachera - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lacherski - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachert - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lacheta - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachetta - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachewicz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachędro - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lachędrowicz - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lachick - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’ (od gwarowego lacha ‘laska’).

    Lachiewicz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachim - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’ (od gwarowego lacha ‘laska’).

    Lachińska - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’ (od gwarowego lacha ‘laska’).

    Lachky - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachla - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmac - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmajer - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachman - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmaniak - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmaniuk - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmann - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmanowicz - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmański - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmayer - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmayr - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmer - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmider - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmidt - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmirowicz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachmont - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachna - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachnard - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lachnaty - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lachnayer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lachner - 1727 od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lachniak - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachnicht - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lachnicki - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachnik - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachnio - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachnirowicz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lachnit - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lachnitt - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lachniuk - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachno - 1437 od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachnowicz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachocki - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachoda - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachodycz - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachol - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lacholański - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachoła - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachor - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachor - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachorski - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachorz - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachorzyński - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachorzyński - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachosik - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachoski - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachoszczak - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachoszest - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachot - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachota - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachotta - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachow - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachowiak - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachowicki - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachowicz - 1471 od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachowiec - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachowiecki - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachowik - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachowolski - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachowski - 1443 od nazw miejscowych typu Lachowa, Lachowice.

    Lachowszczak - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachór - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachów - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachro - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachryta - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachtara - od lachter ‘miara długości’.

    Lachtarski - od lachter ‘miara długości’.

    Lachtera - od lachter ‘miara długości’.

    Lachula - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachunowicz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachur - od niemieckiej nazwy osobowej Lacher, ta od Lache ‘znak graniczny’.

    Lachus - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachut - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachuta - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachutta - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachwacki - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachwaczak - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachwaczyk - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachwicki - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lachymek - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laciak - od latać, lato.

    Laciborowski - od latać, lato.

    Laciborski - od latać, lato.

    Lacibowski - od latać, lato.

    Laciej - od latać, lato.

    Laciejewski - od latać, lato.

    Laciewicz - od latać, lato.

    Lacik - od latać, lato.

    Laciok - (Śl) od latać, lato.

    Laciuga - od latać, lato.

    Laciura - od latać, lato.

    Lacke - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’; od przymiotnika lacki ‘polski’, od nazwy miejscowej Lackie.

    Lacki - 1427 od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’; od przymiotnika lacki ‘polski’, od nazwy miejscowej Lackie.

    Lackiewicz - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’; od przymiotnika lacki ‘polski’, od nazwy miejscowej Lackie.

    Lackinger - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lackmayer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lackner - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacko - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lackor - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lackoroński - od nazwy miejscowej Lanckorona (bielskie, gmina Lanckorona).

    Lackoryński - od nazwy miejscowej Lanckorona (bielskie, gmina Lanckorona).

    Lackorzyński - od nazwy miejscowej Lanckorona (bielskie, gmina Lanckorona).

    Lackosz - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lackowiak - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lackowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lackowski - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lackstein - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lackużyńska - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacman - od landsman, lancman, lacman ‘towarzysz, mieszkaniec tej samej wsi’.

    Lacmański - od landsman, lancman, lacman ‘towarzysz, mieszkaniec tej samej wsi’.

    Lacna - od staropolskiego łacny ‘łatwy’, w pochodnych też od staropolskiego łaczny ‘głodny’.

    Lacny - od staropolskiego łacny ‘łatwy’, w pochodnych też od staropolskiego łaczny ‘głodny’.

    Lacoń - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacuch - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lacus - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’ (też od łacińskiego lacus ‘jezioro, staw’).

    Lacwik - prawdopodobnie od staropolskiego łacny ‘łatwy’, w pochodnych też od staropolskiego łaczny ‘głodny’.

    Lacwin - prawdopodobnie od staropolskiego łacny ‘łatwy’, w pochodnych też od staropolskiego łaczny ‘głodny’.

    Lacz - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’ (też od lacz ‘odlewacz’)

    Laczak - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczek - 1433 od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczka - 1390 od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczko - 1420 od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczkowicz - 1438 od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczmański - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczmarek - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczny - od staropolskiego łacny ‘łatwy’, w pochodnych też od staropolskiego łaczny ‘głodny’.

    Laczuch - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczycki - prawdopodobnie od staropolskiego łacny ‘łatwy’, w pochodnych też od staropolskiego łaczny ‘głodny’.

    Laczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laczyński - prawdopodobnie od staropolskiego łacny ‘łatwy’, w pochodnych też od staropolskiego łaczny ‘głodny’.

    Laćkowiak - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Laćkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Latz, ta z kolei może pochodzić od słowiańskich nazw osobowych na Vlad- lub od niemieckiego Latz ‘klapa u spodenek, stanik’.

    Lada - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladach - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladachowski - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladaczek - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladaczuk - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladaczyński - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladamann - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Ladamiak - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Ladanberger - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Ladar - 1426 od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Ladczyszyn - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Laddach - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Laddy - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Lade - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladecki - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladek - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Lademan - od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Lademann - od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Lader - 1405– od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Laderski - od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Ladewski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladiński - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladka - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladkiewicz - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladko - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladkowski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladman - od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Ladmann - od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Ladna - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladner - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladniak - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladno - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Lado - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od gwarowego lado.

    Ladobrucki - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladoch - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladocha - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladochowski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladolach - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladoń - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladoński - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladorowski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladorski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladorucki - od nazwy miejscowej Ladorudz (konińskie, gmina Dąbie, Krzymów).

    Ladoruczka - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; może być odmiejscowe.

    Ladorudzki - od nazwy miejscowej Ladorudz (konińskie, gmina Dąbie, Krzymów).

    Ladoruski - od nazwy miejscowej Ladorudz (konińskie, gmina Dąbie, Krzymów).

    Lados - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladosz - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladowski - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladra - od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Ladrański - od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Ladro - od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Ladrowski - od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Ladrus - od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Ladryk - od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Ladryński - od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Laduch - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Laduda - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladus - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladwich - od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich.

    Ladwig - od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich.

    Ladwik - prawdopodobnie od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich.

    Ladwiniec - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.
    Wyczytałam na Państwa stronie, ze nazwisko Ladwiniec pochodzi od przysłowka ledwo, co nie jest prawdą. Nazwisko to pochodzi od ukrainskiego/rosyjskiego imienia Ladwin i zostało utworzone na takiej samej zasadzie jak nazwiska Jakubiec, Janiec itp. Ród ten wywodzi sie z terenów nieswiesko-ołyckich, z dóbr Radziwiłła, ktory syna (lub wnuka) rzeczonego Ladwina przywiózł do Białej Radziwiłłowskiej jako swojego stangreta.
    inf. Zofia Frydel-Kośmider, wnuczka Ladwińców, 15.01.2013 
     

    Ladwoń - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Lady - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladyca - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladyga - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladyman - od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Ladyński - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladysz - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladyszkowski - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladziak - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladzianowski - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladzieński - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladzik - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladziński - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladziski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladzki - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladzwójczak - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Ladżyński - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’.

    Lafer - od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Laferi - od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Lafernik - od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Laferski - od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Lafery - od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Lag - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Laga - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagaczew - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagaj - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagan - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Laganek - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagat - prawdopodobnie od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lage - prawdopodobnie od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lager - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagera - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagerman - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagerquista - prawdopodobnie od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagervall - prawdopodobnie od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagerwall - prawdopodobnie od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagiełka - prawdopodobnie od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagier - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagiera - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagierko - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagierski - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagieta - prawdopodobnie od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagiewicz - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagisz - od laga ‘gruba laska’, dawniej też naczynie na płyny.

    Lagler - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagna - od niemieckiej nazwy osobowej Langner, ta od nazwy miejscowej Langen, też Langenau.

    Lagnar - od niemieckiej nazwy osobowej Langner, ta od nazwy miejscowej Langen, też Langenau.

    Lagner - od niemieckiej nazwy osobowej Langner, ta od nazwy miejscowej Langen, też Langenau.

    Lagnier - od niemieckiej nazwy osobowej Langner, ta od nazwy miejscowej Langen, też Langenau.

    Lago - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagocki - prawdopodobnie od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lagod - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lagoda - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lagodni - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lagodziński - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lagodzki - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’; może być odmiejscowe.

    Lagon - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagoniak - prawdopodobnie od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lagoń - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagos - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagosz - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagot - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lagotzki - prawdopodobnie od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lagowicz - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’.

    Lagowski - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lagrzycki - prawdopodobnie od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Lagun - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’ lub od laguna ‘rodzaj zatoki’.

    Laguna - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’ lub od laguna ‘rodzaj zatoki’.

    Laguna-Horodniczy - złożenia brak; od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’ lub od laguna ‘rodzaj zatoki’; Horodniczy od imion złożonych typu Grodzisław oraz od grodzić, gród.

    Lagundzicz - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’ lub od laguna ‘rodzaj zatoki’.

    Lagundzić - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’ lub od laguna ‘rodzaj zatoki’.

    Lagunów - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’ lub od laguna ‘rodzaj zatoki’.

    Laguń - od laga ‘gruba laska’, dawniej też ‘naczynie na płyny’ lub od laguna ‘rodzaj zatoki’.

    Laguta - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lagutyna - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lagwa - od staropolskiego łagiew, łagwa ‘naczynie na płyny’.

    Lagwiński - od staropolskiego łagiew, łagwa ‘naczynie na płyny’.

    Lah - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lahman - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lahmann - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lahmer - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lahn - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lahner - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.

    Lahodny - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lahowicz - (Śl) od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lahs - prawdopodobnie od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lahsek - prawdopodobnie od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lahser - prawdopodobnie od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lahti - prawdopodobnie od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lahus - prawdopodobnie od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lahuta - od niemieckich nazw osobowych Lachmann, Lahmann, te od Lache ‘znak graniczny’.Lahutta od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Lai - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Laibhold - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Laibik - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Laica - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Laicak - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Laich - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Laichanów - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Laicht - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Laickhardt - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Laida - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Laider - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Laidler - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Laik - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’ lub od laik ‘człowiek świecki; zakonnik bez świeceń’, też ‘prostak, niewykształcony’.

    Laiman - od niemieckiej nazwy osobowej Laimann, ta od Lehman, z średnio-wysoko-niemieckiego lebeman ‘chłop posiadający grunt z lenna’.

    Laimann - od niemieckiej nazwy osobowej Laimann, ta od Lehman, z średnio-wysoko-niemieckiego lebeman ‘chłop posiadający grunt z lenna’.

    Laimert - od niemieckiej nazwy osobowej Laimann, ta od Lehman, z średnio-wysoko-niemieckiego lebeman ‘chłop posiadający grunt z lenna’.

    Lain - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’ lub od laik ‘człowiek świecki; zakonnik bez świeceń’, też ‘prostak, niewykształcony’.

    Laine - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’ lub od laik ‘człowiek świecki; zakonnik bez świeceń’, też ‘prostak, niewykształcony’.

    LaineI - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’ lub od laik ‘człowiek świecki; zakonnik bez świeceń’, też ‘prostak, niewykształcony’.

    Lainka - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’ lub od laik ‘człowiek świecki; zakonnik bez świeceń’, też ‘prostak, niewykształcony’.

    Laiński - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’ lub od laik ‘człowiek świecki; zakonnik bez świeceń’, też ‘prostak, niewykształcony’.

    Lais - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Laisner - od niemieckiej nazwy osobowej Leisner, ta od nazw miejscowych Leisen, Leißen, dziś Łajsy (Olsztyńskie, gmina Gietrzwałd).

    Laiszner - od niemieckiej nazwy osobowej Leisner, ta od nazw miejscowych Leisen, Leißen, dziś Łajsy (Olsztyńskie, gmina Gietrzwałd).

    Laiter - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Laitinen - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Laitl - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Laitmunt - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Laitner - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Laitof - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Laitt - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Laja - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajawka - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’ lub od laik ‘człowiek świecki; zakonnik bez świeceń’, też ‘prostak, niewykształcony’.

    Lajb - od niemieckiej nazwy osobowej Laib, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leip ‘bochenek chleba’.

    Lajbel - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Laib, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leip ‘bochenek chleba’.

    Lajbich - od niemieckiej nazwy osobowej Laib, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leip ‘bochenek chleba’.

    Lajbida - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Laib, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leip ‘bochenek chleba’.

    Lajbig - od niemieckiej nazwy osobowej Laib, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leip ‘bochenek chleba’.

    Lajbik - od niemieckiej nazwy osobowej Laib, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leip ‘bochenek chleba’.

    Lajblich - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Laib, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leip ‘bochenek chleba’.

    Lajborek - od niemieckiej nazwy osobowej Laib, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leip ‘bochenek chleba’.

    Lajbszang - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Laib, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leip ‘bochenek chleba’.

    Lajcak - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajch - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajche - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajchenberger - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajchman - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajcht - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajchtman - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajcygier - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajczekus - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajczuk - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajczyk - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajda - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lajdamik - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lajdanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lajdenforst - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lajdenfrost - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lajdigkajt - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lajdorf - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lajeczko - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajek - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajer - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajeśnica - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajfer - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajfert - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajgner - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajh - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajk - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajkert - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajko - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajkosz - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajkowicz - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajkowski - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajks - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajm - od niemieckiej nazwy osobowej Laimann, ta od Lehman, z średnio-wysoko-niemieckiego lebeman ‘chłop posiadający grunt z lenna’.

    Lajman - od niemieckiej nazwy osobowej Laimann, ta od Lehman, z średnio-wysoko-niemieckiego lebeman ‘chłop posiadający grunt z lenna’.

    Lajmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Laimann, ta od Lehman, z średnio-wysoko-niemieckiego lebeman ‘chłop posiadający grunt z lenna’.

    Lajmert - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajn - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajnas - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajnert - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajnweber - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajos - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajourdie - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajpelt - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajper - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajplich - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajpold - prawdopodobnie niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajs - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lajski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lajsner - od niemieckiej nazwy osobowej Leisner, ta od nazw miejscowych Leisen, Leißen, dziś Łajsy (Olsztyńskie, gmina Gietrzwałd).

    Lajstedt - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lajsten - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lajstet - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lajstowicz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lajszczyk - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lajszner - od niemieckiej nazwy osobowej Leisner, ta od nazw miejscowych Leisen, Leißen, dziś Łajsy (Olsztyńskie, gmina Gietrzwałd).

    Lajsztul - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lajszwic - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lajt - od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lajter - od niemieckiej nazwy osobowej Leuter, ta od Leuter ‘przewodnik’.

    Lajtgeber - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lajtke - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lajtlich - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lajtloch - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lajtner - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lajus - od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te od średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Lajuzan - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leiser.

    Lajzarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Leiser.

    Lajzer - od niemieckiej nazwy osobowej Leiser.

    Lajzerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Leiser.

    Lajzner - od niemieckiej nazwy osobowej Leisner, ta od nazw miejscowych Leisen, Leißen, dziś Łajsy (Olsztyńskie, gmina Gietrzwałd).

    Lajzurowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Leiser.

    Lak - staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakaj - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakajczyk - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakan - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakander - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakarelski - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakarewicz - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakata - prawdopodobnie od łaknąć, łakomy, ze staropolskiego łakota ‘łakomstwo’.

    Lakatos - prawdopodobnie od łaknąć, łakomy, ze staropolskiego łakota ‘łakomstwo’.

    Lakatosz - prawdopodobnie od łaknąć, łakomy, ze staropolskiego łakota ‘łakomstwo’.

    Lakatus - prawdopodobnie od łaknąć, łakomy, ze staropolskiego łakota ‘łakomstwo’.

    Lakący - prawdopodobnie od łaknąć, łakomy, ze staropolskiego łakota ‘łakomstwo’.

    Lake - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakei - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakert - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Laketa - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakęs - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakierka - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakiert - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakiewicz - od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakina - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakiński - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakis - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakner - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Laknerys - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakocha - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakocki - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakocy - od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’; też od staropolskiego łakota ‘łakomstwo’, łaknąć, łakomy.

    Lakoma - od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’; też od staropolskiego łakota ‘łakomstwo’, łaknąć, łakomy.

    Lakomek - od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’; też od staropolskiego łakota ‘łakomstwo’, łaknąć, łakomy.

    Lakomiec - od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’; też od staropolskiego łakota ‘łakomstwo’, łaknąć, łakomy.

    Lakomski - od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’; też od staropolskiego łakota ‘łakomstwo’, łaknąć, łakomy.

    Lakomy - od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’; też od staropolskiego łakota ‘łakomstwo’, łaknąć, łakomy.

    Lakonek - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakonia - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakoniec - prawdopodobnie od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakos - staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakoś - staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakota - od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’; też od staropolskiego łakota ‘łakomstwo’, łaknąć, łakomy.

    Lakotowicz - od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’; też od staropolskiego łakota ‘łakomstwo’, łaknąć, łakomy.

    Lakotta - od staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’; też od staropolskiego łakota ‘łakomstwo’, łaknąć, łakomy.

    Lakowicz - staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakowiecki - staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakowski - staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Laks - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Laksa - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej (może też od laksa ‘biegunka’).

    Laksander - 1393 od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Laksandrzak - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Laksender - 1393 od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lakser - prawdopodobnie od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Laksi - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Laksiewicz - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Laksiński - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lakson - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Laksoń - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lakstein - prawdopodobnie od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lakston - prawdopodobnie od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Laksy - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Laksycki - prawdopodobnie od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Laksztajn - prawdopodobnie od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lakus - staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakusiewicz - staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakutowicz - staropolskiego lak ‘masa żywiczna służąca do pieczętowania’, też ‘rodzaj sosu wydzielanego z solonych ryb’.

    Lakwa - 1370 od staropolskiego lakwa ‘latryna’.

    Lakwaj - od staropolskiego lakwa ‘latryna’.

    Lakwer - od staropolskiego lakwa ‘latryna’.

    Lakwic - 1497 od staropolskiego lakwa ‘latryna’.

    Lakwiesz - 1473 od staropolskiego lakwa ‘latryna’.

    Lal - 1789 od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lala - 1354 od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalach - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalachowski - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalacki - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalacz - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalaczyk - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalak - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalarski - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalas - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalasa - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalasz - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalaszewski - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalawski - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalczak - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalecki - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laleike - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalejke - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalek - 1204 od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laleko - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laler - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalewicz - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalic - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalicha - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalicki - 1440 od nazwy miejscowej Lalice (KrW), Laliki (bielskie, gmina Milówka).

    Lalicz - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laliczyński - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalić - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalik - 1626 od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalikowski - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalin - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalina - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalinsky - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laliński - 1424 od nazwy miejscowej Lalin (krośnieńskie, gmina Sanok).

    Laliszewski - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalito - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laliuk - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalka - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’ (lub od gwarowego lalka ‘źrenica’).

    Lalke - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalkiel - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalkiewicz - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalko - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’ (lub od gwarowego lalka ‘źrenica’).

    Lalkowski - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalla - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lallowski - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalmacher - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalmi - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalo - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalocha - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalorna - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalorny - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalos - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalow - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalowicz - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalowski - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laluch - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laluk - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalurna - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalurny - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalurzny - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalus - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lalusek - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laluszka - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laluszko - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laluszny - od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Laluś - 1613 od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’ (lub od lauś ‘strojniś’).

    Lalwa - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lałacz - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lałak - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lałka - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lałko - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lałkowski - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lało - prawdopodobnie od lala ‘lalka, kukiełka’, od gwarowego lalać ‘spać’.

    Lam - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lama - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamac - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lamach - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamacha - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamacz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lamaczek - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lamaga - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lamak - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lamali - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Laman - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lamankiewicz - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lamanowicz - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lamanowski - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lamant - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lamańczyk - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lamański - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lamar - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lamarca - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lamarski - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lamasz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamaszewski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamat - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lamatz - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lamącki - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lambach - 1569 od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambach - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert też od łamać.

    Lambaj - prawdopodobnie od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambara - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambarczak - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambarowicz - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambarski - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambasz - 1390 od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht; od lampas ‘kolorowa naszywka; szlak na ścianie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Lampart.

    Lambek - 1301 od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamber - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamberczak - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamberg - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamberski - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambert - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamberti - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamberto - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambertowic - 1394 od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamberty - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambiertowic - 1411 od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambke - prawdopodobnie imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambl - prawdopodobnie imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamboj - prawdopodobnie imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamboni - prawdopodobnie imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambor - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambora - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamborski - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambotin - od imieniaLambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi odLand ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne:Lambert,Lampert,Lembert,Lambart,Lambrecht,Lamprecht,Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambowicz - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamboy - od imieniaLambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi odLand ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne:Lambert,Lampert,Lembert,Lambart,Lambrecht,Lamprecht,Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambrecht - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambreczak - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambridis - prawdopodobnie od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambridu - prawdopodobnie od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambrinow - prawdopodobnie od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambrinowa - prawdopodobnie od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambrou - prawdopodobnie od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambruli - prawdopodobnie od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambrych - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambrycht - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambryczak - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambryczka - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambryszczak - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lambuć - prawdopodobnie od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambui - prawdopodobnie od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lambych - prawdopodobnie od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lamcew - prawdopodobnie od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht (lub od niemieckiej nazwy miejscowej Lambach).

    Lamch - od niemieckiej nazwy osobowej Lammch(en), ta od Lambert.

    Lamcha - od niemieckiej nazwy osobowej Lammch(en), ta od Lambert.

    Lamche - od niemieckiej nazwy osobowej Lammch(en), ta od Lambert.

    Lamcho - od niemieckiej nazwy osobowej Lammch(en), ta od Lambert.

    Lamcow - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamcy - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamczak - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamczek - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamczuk - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamczyk - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamech - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamecha - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamecki - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamek - 1636 od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamel - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamenc - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamencki - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamensdorf - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lament - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lamenta - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lamentowicz - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lamentowski - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lameński - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lamer - od niemieckiej nazwy osobowej Lammer, ta od Lambert.

    Lamera - od niemieckiej nazwy osobowej Lammer, ta od Lambert.

    Lamerda - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamers - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamerski - od niemieckiej nazwy osobowej Lammer, ta od Lambert.

    Lamert - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lameryczak - od niemieckiej nazwy osobowej Lammer, ta od Lambert.

    Lameta - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lamęcki - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lamge - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamger - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamgiewicz - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamgner - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamgowski - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamia - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamich - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamicki - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamiec - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamiech - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamiewicz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamik - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamikowski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamina - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamiński - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamirand - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamiri - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamirowski - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamirski - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamisse - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamk - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamka - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamke - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamkiewicz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamko - 1468 od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamkowski - 1742 od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamla - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamler - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamlin - 1431 od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamm - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamme - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lammek - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lammel - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lammich - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamnich - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamoch - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamocko - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamojdzin - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamont - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lamontowicz - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lamoński - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamorski - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamort - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamot - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamota - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamothe - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamotte - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamowski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamp - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampa - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampach - 1393 od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lampar - od lampart ‘zwierzę drapieżne’, też od niemieckiego imienia Lampert.

    Lampara - od lampart ‘zwierzę drapieżne’, też od niemieckiego imienia Lampert.

    Lamparczyk - od lampart ‘zwierzę drapieżne’, też od niemieckiego imienia Lampert.

    Lampard - od lampart ‘zwierzę drapieżne’, też od niemieckiego imienia Lampert.

    Lamparski - od lampart ‘zwierzę drapieżne’, też od niemieckiego imienia Lampert.

    Lampart - 1632 od lampart ‘zwierzę drapieżne’, też od niemieckiego imienia Lampert.

    Lamparty - od lampart ‘zwierzę drapieżne’, też od niemieckiego imienia Lampert.

    Lampasiak - od lampas ‘kolorowa naszywka; szlak na ścianie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Lampart.

    Lampasik - od lampas ‘kolorowa naszywka; szlak na ścianie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Lampart.

    Lampasiuk - od lampas ‘kolorowa naszywka; szlak na ścianie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Lampart.

    Lampaski - prawdopodobnie od lampas ‘kolorowa naszywka; szlak na ścianie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Lampart.

    Lampasz - 1470-80 od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht; też od staropolskiego lampasz ‘kaganek’; też od lampas ‘kolorowa naszywka; szlak na ścianie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Lampart.

    Lampaszek - od lampas ‘kolorowa naszywka; szlak na ścianie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Lampart; też od staropolskiego lampasz ‘rodzaj lampy; kaganiec’.

    Lampczak - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampczyk - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampe - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampek - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampel - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampela - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lamper - od lampart ‘zwierzę drapieżne’, też od niemieckiego imienia Lampert.

    Lamperski - od lampart ‘zwierzę drapieżne’, też od niemieckiego imienia Lampert.

    Lampert - od lampart ‘zwierzę drapieżne’, też od niemieckiego imienia Lampert.

    Lamperta - od lampart ‘zwierzę drapieżne’, też od niemieckiego imienia Lampert.

    Lampesiak - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampi - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampika - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampin - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampiński - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampis - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampka - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampke - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampkowski - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampner - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lamporski - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampowski - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lampracht - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lamprecht - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lampricht - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lampruś - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamprych - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lamprycht - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lampski - prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lamra - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamryczak - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamski - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamuch - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamucha - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamuła - 1793 od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamus - 1640 od lamus ‘skład starych rzeczy’.

    Lamusga - prawdopodobnie od lamus ‘skład starych rzeczy’.

    Lamusiak - 1766 od lamus ‘skład starych rzeczy’.

    Lamusik - 1651– od lamus ‘skład starych rzeczy’.

    Lamuski - 1641 od lamus ‘skład starych rzeczy’.

    Lamuszny - od lamus ‘skład starych rzeczy’.

    Lamut - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamuzga - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamy - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamych - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamza - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lamża - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert.

    Lan - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lana - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanar - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lanart - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lanartowicz - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lanartowski - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lanarz - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lanc - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanca - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lancares - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lancberg - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lancer - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lancewicz - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanch - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lancha - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanchan - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lancini - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanckamer - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lancke - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lancki - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanckiewicz - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanckoroński - 1479 od nazwy miejscowej Lanckorona (bielskie, gmina Lanckorona).

    Lanckoruński - 1461 od nazwy miejscowej Lanckorona (bielskie, gmina Lanckorona).

    Lanckowski - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanckroński - 1455 od nazwy miejscowej Lanckorona (bielskie, gmina Lanckorona).

    Lanckruński - 1459 od nazwy miejscowej Lanckorona (bielskie, gmina Lanckorona).

    Lancman - od landsman, lancman, lacman ‘towarzysz, mieszkaniec tej samej wsi’.

    Lancmański - od landsman, lancman, lacman ‘towarzysz, mieszkaniec tej samej wsi’.

    Lancmen - od landsman, lancman, lacman ‘towarzysz, mieszkaniec tej samej wsi’.

    Lancner - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanczak - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanczares - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanczek - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanczewski - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanczkiewicz - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanczkowski - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanczowski - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanczuk - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanczyk - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanczyński - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Land - 1403 od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landa - 1240 od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landacki - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landamus - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landan - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landański - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landarski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landas - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landaś - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landau - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lande - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landeburski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landecki - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landek - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landenberger - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landenburski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landencki - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lander - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landerburski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landerski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landes - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landesberg - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landesmann - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landfried - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landger - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landgraf - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landgrof - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landie - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landig - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landin - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landing - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landkacz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landkamer - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landkauf - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landkauft - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landkocz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landkowicz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landkowski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landman - 1467 od landsman, lancman, lacman ‘towarzysz, mieszkaniec tej samej wsi’.

    Landmann - od landsman, lancman, lacman ‘towarzysz, mieszkaniec tej samej wsi’.

    Landmerser - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landmeser - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landmesher - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landmesser - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lando - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landoch - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landon - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landoński - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landorf - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landorff - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landorowicz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landorucki - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landos - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landowicz - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landowski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landra - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landrat - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landratkiewicz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landricht - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landriński - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landrowicz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landrowski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landsberg - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landsberger - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landsbergier - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landsfoit - od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Landskowski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landskron - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landsman - od landsman, lancman, lacman ‘towarzysz, mieszkaniec tej samej wsi’.

    Landsmann - od landsman, lancman, lacman ‘towarzysz, mieszkaniec tej samej wsi’.

    Landsznajder - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landuch - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landwalt - 1664 od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ (od lang +Wald ‘las’).

    Landwehr - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landwirt - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landwojski - 1470-80 od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’; od przymiotnika land wojski

    Landwojt - 1419 od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Landwojtowic - 1407 od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Landwójtowicz - od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Landy - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landycz - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landyczkowski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landyn - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landynkowski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landyński - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landyszkowski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landyszowski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landzberczyk - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landzberg - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landzberger - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landzian - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landzianowski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landzin - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landziński - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landzion - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landziszewski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landzkowski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landzwajczak - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Landzwojczak - od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Landzwojtczak - od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Landzwójciak - od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Landzwójczak - od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Lane - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lanecki - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanek - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanekiewicz - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Laneman - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanemański - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanenta - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Laner - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lanercik - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lanert - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lanęcki - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanfer - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lang - 1381 od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langa - 1616 od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langacher - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langaj - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langanc - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langaner - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langanka - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langanke - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langanki - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langanowski - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langas - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langauer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langawa - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langbach - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langberg - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langburger - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langchamer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langchans - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langda - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langder - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langdon - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langdorf - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lange - 1405 od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langecker - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langefeld - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langel - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langelaar - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langelfeld - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langem - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langen - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langenau - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langenbagen - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langenberg - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langenberger - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langendorfer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langenfeld - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langenhagen - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langenmayer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langensen - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langer - 1696 od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Langer.

    Langerdorfer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Langer.

    Langerski - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Langer.

    Langert - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langer-Wilkoński - złożenia brak; Langer 1696 od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Langer; Wilkoński 1393 od nazwy miejscowej Wilkonice (leszczyńskie, gmina Pępowo).

    Langew - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langewitz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langfellner - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langford - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langfort - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langhagen - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langhamer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langhammer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langhanc - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langhans - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langhau - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langhaus - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langheing - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langheinig - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langheining - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langheinrich - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langhof - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langhofer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langhoff - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langholc - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langholtz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langi - 1459 od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langie - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langier - 1739 od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Langer.

    Langierowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Langer.

    Langiert - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langiewczyk - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Langiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langinger - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langkafel - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langkamer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langkammer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langkan - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langkau - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langkowski - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langleban - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langler - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langman - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langmann - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langmer - od niemieckiej nazwy osobowej Langner, ta od nazwy miejscowej Langen, też Langenau.

    Langmerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Langner, ta od nazwy miejscowej Langen, też Langenau.

    Langmeser - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’; od lang + Messer ‘nóż’.

    Langmesser - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’; od lang + Messer ‘nóż’.

    Langnar - od niemieckiej nazwy osobowej Langner, ta od nazwy miejscowej Langen, też Langenau.

    Langnau - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langner - od niemieckiej nazwy osobowej Langner, ta od nazwy miejscowej Langen, też Langenau.

    Langnerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Langner, ta od nazwy miejscowej Langen, też Langenau.

    Langnerski - od niemieckiej nazwy osobowej Langner, ta od nazwy miejscowej Langen, też Langenau.

    Langnerz - od niemieckiej nazwy osobowej Langner, ta od nazwy miejscowej Langen, też Langenau.

    Lango - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langocz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langorz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langos - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langosch - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langosz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langoś - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langot - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langota - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langowicz - 1427 od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langr - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Langer.

    Langre - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Langer.

    Langrecki - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langrock - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langrot - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langrzik - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Langer.

    Langrzyk - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Langer.

    Langsam - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langstrand - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Languer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langus - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langusch - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langusz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langut - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langwald - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ (od lang +Wald ‘las’).

    Langwaldt - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’ (od lang +Wald ‘las’).

    Langwerski - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Langwiński - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lanic - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanica - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanich - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Laniec - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Laniecki - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanierski - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanieski - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Laniew - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Laniewicz - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Laniewski - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanik - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Laniszewski - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lank - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lanka - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankajtes - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankajtys - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankamar - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankamer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankau - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankauf - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lanke - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankie - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lanko - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankocz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankoczy - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankof - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankoff - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankon - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankorz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankosch - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankosz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankotsz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankow - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankowicz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankowski - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lanków - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lanks - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lanktosz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankuszyn - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lankut - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lanny - 1470 od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’; od lany ‘podlewany’.

    Lanocha - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanomański - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanorski - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanoszka - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanota - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanowicz - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanowski - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanowy - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanów - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanrentowski - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanrer - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanrman - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanrych - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanski - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanskoruński - 1476 od nazwy miejscowej Lanckorona (bielskie, gmina Lanckorona).

    Lansky - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanucha - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuczna - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuczny - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuschna - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuschny - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuszczy - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuszka - 1657 od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuszke - od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuszna - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuszni - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuszno - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuszny - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuszyn - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanuszyna - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lanutta - prawdopodobnie od staropolskiego lanuszka, lanoszka ‘konwalia’.

    Lany - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanycia - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanygner - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanyszna - prawdopodobnie od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanyś - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lanz - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanza - od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanzberczak - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanzer - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanzi - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lanzke - prawdopodobnie od lanca ‘kopia, włócznia’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lanz.

    Lańczak - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lańczyk - od lany, lać, może też od niemieckiej nazwy osobowej Lahn, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego loen ‘lawina’.

    Lańda - 1603 od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’ lub od landzie, lańdzić ‘prosić natarczywie, żebrać’.

    Lańdoski - 1778 od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lańdowski - 1737 od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lańduch - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lańdy - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lańdziak - 1743 od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lapa - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapaciński - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapacki - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapan - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapander - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapandro - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Laparczyk - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Laparski - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapart - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapas - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapawa - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapcik - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapczuk - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapczyk - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapczyna - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapczyński - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lape - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Laper - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Laperski - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapes - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapeta - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapeusz - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapfert - prawdopodobnie od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapiarz - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapicz - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapidowicz - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapielis - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapiesza - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapiga - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapikus - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapin - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapiński - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapis - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapisa - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapisz - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapka - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapke - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapko - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapkowski - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapociński - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapok - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapon - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapoń - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Laposa - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapot - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapp - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lappa - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lappe - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lappok - (Śl) od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Laprus - prawdopodobnie od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Laprusa - prawdopodobnie od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapruś - prawdopodobnie od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Laprys - prawdopodobnie od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Laps - od laps ‘przepadek czegoś, utrata’.

    Lapsien - od laps ‘przepadek czegoś, utrata’.

    Lapsień - od laps ‘przepadek czegoś, utrata’.

    Lapski - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapsz - od laps ‘przepadek czegoś, utrata’.

    Lapszewicz - od laps ‘przepadek czegoś, utrata’.

    Lapszys - od laps ‘przepadek czegoś, utrata’.

    Lapter - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Laptos - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapuch - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapucha - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapunow - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapur - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lapustyn - od lapać ‘gadać, chlapac’ lub od lapa ‘pysk wyżła’.

    Lar - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Lara - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larecki - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larek - 1432 od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laris - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larisch - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Lariss - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larissa - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larisz - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Lariś - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larjon - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’

    Larka - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larke - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larkiewicz - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larkowski - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laroch - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larocki - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laros - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larosa - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laroszewicz - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larowski - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Lars - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larski - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larucha - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larudzki - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larus - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larusz - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest po chodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laruszna - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larwa - 1472 od larwa ‘stadium początkowe niektórych zwierząt, np. owadów, płazów, dawniej też ‘maska, maszkara, widmo’.

    Larwas - od larwa ‘stadium początkowe niektórych zwierząt, np. owadów, płazów, dawniej też ‘maska, maszkara, widmo’.

    Larweczka - od larwa ‘stadium początkowe niektórych zwierząt, np. owadów, płazów, dawniej też ‘maska, maszkara, widmo’.

    Larwiński - od larwa ‘stadium początkowe niektórych zwierząt, np. owadów, płazów, dawniej też ‘maska, maszkara, widmo’.

    Lary - 1443 od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laryca - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larych - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larychta - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laryga - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laryk - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larykowski - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larym - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laryn - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laryna - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laryończuk - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laryończyk - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larys - 1648 od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larysch - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laryssa - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’ lub od imienia żeńskiego Larysa, z greckiego Larissa.

    Larysz - 1608 od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Laryś - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larzak - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larzecha - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larzecki - prawdopodobnie od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larzik - (Śl) od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Larzy - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Las - od las.

    Lasa - od las.

    Lasaj - od las.

    Lasak - 1311 od las (lub od lasak ‘człowiek żyjący w lesie’).

    Lasakowski - od las (lub od lasak ‘człowiek żyjący w lesie’).

    Lasała - od las.

    Lasałowicz - od las.

    Lasan - od las.

    Lasań - od las.

    Lasar - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lasarczyk - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lasarek - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lasata - prawdopodobnie od las.

    Lasatowicz - prawdopodobnie od las.

    Lasch - prawdopodobnie od las.

    Laschewski - prawdopodobnie od las.

    Laschke - prawdopodobnie od las.

    Laschkiewicz - prawdopodobnie od las.

    Lasczak - od las.

    Lasczok - (Śl) od las.

    Lasczyca - od las.

    Lasczyk - od las.

    Lasecki - od nazwy miejscowej Laski (częste).

    Laseczka - od las (lub od laseczka).

    Lasek - 1397 od las (od lasek).

    Lasel - prawdopodobnie od las.

    Lasenga - prawdopodobnie od las.

    Lasenko - prawdopodobnie od las.

    Laseń - od las.

    Laser - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Laseta - prawdopodobnie od las.

    Lasewski - prawdopodobnie od las.

    Lashmann - prawdopodobnie od las.

    Lasia - od las.

    Lasiak - 1765 od las.

    Lasiakowski - od las.

    Lasic - od las.

    Lasica - od las.

    Lasicz - od las.

    Lasida - prawdopodobnie od las.

    Lasiecki - od nazwy miejscowej Laski (częste).

    Lasiek - prawdopodobnie od las.

    Lasienko - prawdopodobnie od las.

    Lasieński - 1748 od nazwy miejscowej Las (częste).

    Lasiewicz - od las.

    Lasik - od las.

    Lasikiewicz - od las.

    Lasikowski - od las.

    Lasin - od las.

    Lasinek - od las.

    Lasinkiewicz - od las.

    Lasiński - od las.

    Lasiota - od las.

    Lasiowski - od las.

    Lasisz - od las.

    Lasiuk - od las.

    Lask - 1510 (Pom) od las.

    Laska - 1364 prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Laskander - prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Laskarzewski - prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Laskawiec - od łasić się, łasy ‘chciwy’, łaska.

    Laskawsk - od łasić się, łasy ‘chciwy’, łaska.

    Laske - prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Laski - 1617 od las.

    Laskier - prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Laskiewicz - 1770 od las.

    Lasko - 1498 od las.

    Laskocki - prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Laskoń - od las.

    Laskos - od las.

    Laskoski - prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Laskosz - 1561 od las.

    Laskoś - od las.

    Laskot - prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Laskow - od las.

    Laskowiak - od las.

    Laskowicki - prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Laskowicz - 1464 od las.

    Laskowiec - 1695 od las.

    Laskowiecki - od nazwy miejscowej Laskowiec (częste).

    Laskowik - od las.

    Laskowitz - prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Laskowki - prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Laskownicki - 1382 od nazwy miejscowej Laskownica (bydgoskie, gmina Kcynia).

    Laskowski - 1395 od nazw miejscowych Laskowa, Laski.

    Laskowy - 1776 od las.

    Laskuć - od las.

    Laskus - od las.

    Laskuś - od las.

    Laskuwski - prawdopodobnie od las, też od laska ‘kij, leszczyna’.

    Lasla - 1450 od węgierskiego Laslo (adaptacja imienia Władysław).

    Lasler - prawdopodobnie od węgierskiego Laslo (adaptacja imienia Władysław).

    Laslo - 1486 od węgierskiego Laslo (adaptacja imienia Władysław).

    Lasłowski - prawdopodobnie od węgierskiego Laslo (adaptacja imienia Władysław).

    Lasman - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Lasmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Lasner - prawdopodobnie od las.

    Lasnia - prawdopodobnie od las.

    Lasniewicz - prawdopodobnie od las.

    Lasnowski - prawdopodobnie od las.

    Laso - prawdopodobnie od las.

    Lasocha - od las.

    Lasocic - 1290 od las (lub od imienia Lasota).

    Lasocik - od las.

    Lasociński - od las.

    Lasocki - 1399 od nazw miejscowych Lasotki, Lasocice, Lasocin (kilka wsi).

    Lasoczyk - od las.

    Lasok - (Śl) od las.

    Lason - od las.

    Lasonczyk - od las.

    Lasoń - 1560 od las.

    Lasończuk - od las.

    Lasończyk - od las.

    Las-Opolski - złożenia brak; Las od las; Opolski 1392 od nazwy miasta Opole (opolskie), Opole Lubelskie (lubelskie).

    Lasoski - od las.

    Lasoś - od las.

    Lasota - 1198 od las lub od staropolskiego imienia Sylwester.

    Lasotas - od las lub od staropolskiego imienia Sylwester.

    Lasoto - od las lub od staropolskiego imienia Sylwester.

    Lasotos - od las lub od staropolskiego imienia Sylwester.

    Lasotta - od las lub od staropolskiego imienia Sylwester.

    Lasowa - od las (od przymiotnika lasowy).

    Lasowic - 1418 od las.

    Lasowicz - od las.

    Lasowiz - od las.

    Lasowski - 1538 od nazw miejscowych Las, Lasowice (kilka wsi).

    Lasowski - 1700 od las.

    Lasowy - 1426 od las (od przymiotnika lasowy).

    Laspa - prawdopodobnie od las.

    Laspas - prawdopodobnie od las.

    Lasrich - prawdopodobnie od las.

    Lasrowski - prawdopodobnie od las.

    Lass - od las.

    Lassa - od las.

    Lassak - od las.

    Lassan - od las.

    Lassek - od las.

    Lassen - prawdopodobnie od las.

    Lassen - prawdopodobnie od las.

    Lassen - prawdopodobnie od las.

    Lassen-Dessago - złożenia brak; Lassen prawdopodobnie od las; Dessago

    Lasser - prawdopodobnie

    Lassman - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Lassmann - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Lassociński - od las.

    Lassoga - od las.

    Lassok - (Śl) od las.

    Lasson - od las.

    Lassonczyk - od las.

    Lassoń - od las.

    Lassończyk - od las.

    Lassota - od las.

    Lassotta - od las.

    Lassow - od las.

    Lassowski - od nazw miejscowych Las, Lasowice (kilka wsi).

    Last - od staropolskiego łaszt ‘miara objętości’.

    Lasta - od staropolskiego łaszt ‘miara objętości’.

    Laster - prawdopodobnie od staropolskiego łaszt ‘miara objętości’.

    Lastoń - od staropolskiego łaszt ‘miara objętości’.

    Lastorski - prawdopodobnie od staropolskiego łaszt ‘miara objętości’.

    Lastowica - od staropolskiego łaszt ‘miara objętości’.

    Lastowiecki - prawdopodobnie od staropolskiego łaszt ‘miara objętości’.

    Lastowski - prawdopodobnie od staropolskiego łaszt ‘miara objętości’.

    Lastówka - od staropolskiego łaszt ‘miara objętości’.

    Lastra - prawdopodobnie od staropolskiego łaszt ‘miara objętości’.

    Lastrużna - prawdopodobnie od staropolskiego łaszt ‘miara objętości’.

    Lasuch - od las lub od staropolskiego imienia Sylwester.

    Lasukiewicz - od las lub od staropolskiego imienia Sylwester.

    Lasuń - od las lub od staropolskiego imienia Sylwester.

    Lasyk - od las lub od staropolskiego imienia Sylwester.

    Lasz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszak - 1640 od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszcki - prawdopodobnie od las.

    Laszcyk - prawdopodobnie od las.

    Laszcyński - prawdopodobnie od las.

    Laszcz - od las.

    Laszczak - od las.

    Laszczan - od las.

    Laszczenko - od las.

    Laszczewski - prawdopodobnie od las.

    Laszczka - od las (lub od laszczka ‘kij, pręt’).

    Laszczko - od las (lub od laszczka ‘kij, pręt’).

    Laszczkowski - od las (lub od laszczka ‘kij, pręt’).

    Laszczok - (Śl) od las (lub od laszczka ‘kij, pręt’).

    Laszczuk - od las.

    Laszczyca - od las.

    Laszczych - prawdopodobnie od las.

    Laszczyk - od las.

    Laszczykowski - od las.

    Laszczyło - prawdopodobnie od las.

    Laszczyna - 1407 od las.

    Laszczyński - 1784 od las.

    Laszczyszyn - prawdopodobnie od las.

    Laszecki - od nazwy miejscowej Laski (częste).

    Laszek - 1652 od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszenik - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszeniuk - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszenko - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszewicz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszewski - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszica - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszicki - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszig - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszik - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lasziński - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszka - 1684 od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszkarski - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszke - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszkewicz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszki - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszkiel - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszkiewicz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszko - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszkosz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszkowicz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszkowski - 1386 od nazwy miejscowej Laszki (kilka wsi we wschodniej Polsce).

    Laszków - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszlo - od węgierskiego Laslo (adaptacja imienia Władysław).

    Laszok - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszonka - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszota - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszow - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszuk - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszuk - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszuk-Leszczyński - złożenia brak; Laszuk prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’; Leszczyński 1388 od nazw miejscowych typu Leszczyny, Leszczno, dziś Leszno.

    Laszukowski - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszutek - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszyca - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszyk - 1632 od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laszyński - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laś - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśkiewicz - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśkiewicz-Ludwiczak - złożenia brak; Laśkiewicz od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’;

    Laśko - od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśkoś - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśkowicz - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśkowski - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśków - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśla - od węgierskiego Laslo (adaptacja imienia Władysław).

    Laśna - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśnia - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśniak - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśniański - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśniczak - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśniewicz - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Laśniewski - prawdopodobnie od Lach ‘Polak’, nazwa używana przez Słowian wschodnich, wtórnie też ‘katolik’; od gwarowego lachać ‘latać bez potrzeby’.

    Lat - od latać, lato.

    Lata - od latać, lato.

    Latach - od latać, lato.

    Latacha - od latać, lato.

    Latachowicz - od latać, lato.

    Latacki - od latać, lato.

    Latacz - od latać, lato.

    Lataj - od latać, lato.

    Latajak - od latać, lato.

    Latajka - od latać, lato.

    Latajski - od latać, lato.

    Latak - od latać, lato.

    Lataka - od latać, lato.

    Latakiewicz - od latać, lato.

    Latakowski - od latać, lato.

    Latal - od latać, lato.

    Latala - 1750 od latać, lato.

    Latalec - 1487 od latać, lato lub od staropolskiego latalec ‘zły duch, ten, co lata’.

    Latalla - od latać, lato.

    Latallo - od latać, lato.

    Latalski - 1527 od latać, lato.

    Latała - 1369 od latać, lato.

    Latałło - od latać, lato.

    Latało - od latać, lato.

    Latan - od latać, lato.

    Lataniec - od latać, lato.

    Latanik - od latać, lato.

    Latanowicz - od latać, lato.

    Latanowski - od latać, lato.

    Latanyszyn - od latać, lato.

    Latań - od latać, lato.

    Latańczyk - od latać, lato.

    Latański - od latać, lato.

    Latarczyk - 1621 od latarnik ‘człowiek zapalający latarnie’.

    Latarek - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Latarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Latarniczyk - 1621 od latarnik ‘człowiek zapalający latarnie’.

    Latarnik - 1617 od latarnik ‘człowiek zapalający latarnie’.

    Latarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Latarski - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Latarz - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Latas - od latać, lato.

    Latasek - od latać, lato.

    Latasewicz - od latać, lato.

    Latasiewicz - od latać, lato.

    Latasiński - od latać, lato.

    Lataskiewicz - od latać, lato.

    Latasz - od latać, lato.

    Lataszek - od latać, lato.

    Lataszewicz - od latać, lato.

    Lataszkiewicz - od latać, lato.

    Lataszyński - od latać, lato.

    Lataszyszyn - od latać, lato.

    Lataś - od latać, lato.

    Lataśkiewicz - od latać, lato.

    Latawa - od latać, lato.

    Latawczyk - 1645 od latać, lato.

    Latawica - od latawica ‘kobieta lekkomyślna’.

    Latawicz - od latać, lato.

    Latawiec - 1787 od latać, lato, latawiec.

    Latawin - od latać, lato, latawiec.

    Latawski - od latać, lato.

    Latczyk - od latać, lato.

    Latecki - od latać, lato, latawiec.

    Latek - 1204 od latać, lato.

    Latel - od latać, lato, latawiec.

    Lateła - od latać, lato, latawiec.

    Latenga - od latać, lato, latawiec.

    Later - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Laterek - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Laterman - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Laterny - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Laterski - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Lates - od latać, lato, latawiec.

    Lateszewski - od latać, lato, latawiec.

    Latęga - od latać, lato, latawiec.

    Latif - od latać, lato, latawiec.

    Latinek - od latać, lato, latawiec.

    Latinik - od latać, lato, latawiec.

    Latinkowic - od latać, lato, latawiec.

    Latinkowić - od latać, lato, latawiec.

    Latiok - od latać, lato, latawiec.

    Latisek - od latać, lato, latawiec.

    Latisław - od latać, lato, latawiec.

    Latiszek - od latać, lato, latawiec.

    Latiszew - od latać, lato, latawiec.

    Latjer - od latać, lato, latawiec.

    Latka - od latać, lato.

    Latkiewicz - od latać, lato.

    Latko - 1488 od latać, lato.

    Latkor - od latać, lato, latawiec.

    Latkowic - 1410 od latać, lato.

    Latkowski - od latać, lato.

    Latna - od latać, lato, latawiec.

    Latniak - od latać, lato, latawiec.

    Lato - 1266 od latać, lato.

    Latoch - od latać, lato.

    Latocha - 1252 od latać, lato.

    Latociński - od latać, lato, latawiec.

    Latocki - od latać, lato.

    Latocz - od latać, lato, latawiec.

    Latog - od latać, lato, latawiec.

    Latoj - od latać, lato.

    Latojka - od latać, lato, latawiec.

    Latoła - od latać, lato.

    Latomowicz - od latać, lato, latawiec.

    Latomski - od latać, lato.

    Laton - od latać, lato.

    Latonic - 1239 od latać, lato.

    Latonowicz - od latać, lato.

    Latoń - od latać, lato.

    Latoński - od latać, lato, latawiec.

    Latopolski - od latać, lato, latawiec.

    Latora - od latać, lato, latawiec.

    Latorowski - od latać, lato, latawiec.

    Latorski - od latać, lato, latawiec.

    Latorz - od latać, lato, latawiec.

    Latorzek - od latać, lato, latawiec.

    Latorzewski - od latać, lato, latawiec.

    Latos - 1720 od latać, lato.

    Latosa - od latać, lato.

    Latosch - od latać, lato.

    Latosek - od latać, lato.

    Latos-Grażyński - złożenia brak; Latos 1720 od latać, lato; Grażyński od imienia żeńskiego Grażyna.

    Latosi - 1646 od staropolskiego latosi ‘tegoroczny’.

    Latosiak - 1677 od staropolskiego latosi ‘tegoroczny’.

    Latosich - 1672 od staropolskiego latosi ‘tegoroczny’.

    Latosiewicz - od staropolskiego latosi ‘tegoroczny’.

    Latosik - 1677 od staropolskiego latosi ‘tegoroczny’.

    Latosiński - od nazwy miejscowej Latoszyn (tarnowskie, gmina Dębica).

    Latoska, m. - od latać, lato.

    Latoski - od nazwy miejscowej Latoszyn (tarnowskie, gmina Dębica).

    Latosz - 1493 od latać, lato.

    Latosza - 1413 od latać, lato.

    Latoszek - 1398 od latać, lato.

    Latoszeński - 1491 od nazwy miejscowej Latoszyn (tarnowskie, gmina Dębica).

    Latoszewicz - od latać, lato.

    Latoszewski - od latać, lato.

    Latoszkiewicz - od latać, lato.

    Latoszko - 1408 od latać, lato.

    Latoszkowicz - 1422 od latać, lato.

    Latoszyn - 1472 od nazwy miejscowej Latoszyn (tarnowskie, gmina Dębica).

    Latoszyński - 1435 od nazwy miejscowej Latoszyn (tarnowskie, gmina Dębica).

    Latoś - od latać, lato, latoś ‘tegorocznie’.

    Latośkiewicz - od latać, lato, latoś ‘tegorocznie’.

    Latowczyc - od latać, lato, latawiec.

    Latowicki - od latać, lato, latawiec.

    Latowicz - 1488 od latać, lato, latoś ‘tegorocznie’.

    Latowiec - 1382 od latać, lato.

    Latowski - 1398 od nazwy miejscowej Latowice (kaliskie, gmina Sieroszewice).

    Latowski - 1726 od latać, lato.

    Latowszczyk - od latać, lato, latawiec.

    Latra - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Latruszak - od niemieckiej nazwy osobowej Lather.

    Latt - od latać, lato.

    Latta - od latać, lato.

    Lattka - od latać, lato.

    Lattner - od latać, lato, latawiec.

    Latto - od latać, lato.

    Latty - od latać, lato, latawiec.

    Latuch - od latać, lato.

    Latucha - od latać, lato.

    Latuchowski - od latać, lato.

    Latunek - od latać, lato, latawiec.

    Latuny - od latać, lato, latawiec.

    Laturniak - od latać, lato, latawiec.

    Laturski - od latać, lato, latawiec.

    Latus - od latać, lato.

    Latusch - od latać, lato.

    Latusek - od latać, lato.

    Latusiak - od latać, lato.

    Latusiewicz - od latać, lato.

    Latusik - od latać, lato.

    Latusiński - od latać, lato, latawiec.

    Latuske - od latać, lato, latawiec.

    Latuski - od latać, lato, latawiec.

    Latuskiewicz - od latać, lato.

    Latussek - od latać, lato.

    Latusz - od latać, lato.

    Latuszak - od latać, lato.

    Latuszek - od latać, lato.

    Latuszewicz - od latać, lato.

    Latuszewski - od latać, lato.

    Latuszke - od latać, lato.

    Latuszkiewicz - od latać, lato.

    Latuszko - od latać, lato.

    Latuszyński - od nazwy miejscowej Latoszyn (tarnowskie, gmina Dębica).

    Latuś - od latać, lato.

    Latuśkiewicz - od latać, lato.

    Latwiec - od latać, lato.

    Latycki - od latać, lato, latawiec.

    Latycz - od latać, lato, latawiec.

    Latyczeski - od latać, lato, latawiec.

    Latyszek - od latać, lato, latawiec.

    Latyszewski - od latać, lato, latawiec.

    Latyszkiewicz - od latać, lato, latawiec.

    Latyszonek - od latać, lato, latawiec.

    Laub - od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Lauba - od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubach - od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laube - 1430 od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubenstajn - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubenstein - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubensztajn - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubensztein - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Lauber - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Lauberda - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubert - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubich - od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubisch - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubitz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubsch - od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube (od niemieckiego Laubs).

    Laubstein - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubsztajn - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubsztejn - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laubuda - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Laub, Laube.

    Laucewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lauz.

    Lauch - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lauz.

    Lauck - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lauz.

    Laucki - od niemieckiej nazwy osobowej Lauz.

    Laucz - od niemieckiej nazwy osobowej Lauz.

    Lauda - 1444 od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudacki - od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudamus - 1488 od łacińskiego lauda ‘chwała’; od łacińskiego laudamus ‘chwalimy’.

    Laudan - od łacińskiego lauda ‘chwała’; od laudanum ‘opium’.

    Laudański - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudel - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Lauden - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudencki - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Lauder - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Lauderdale - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudman - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudon - od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudorowicz - od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudowicz - od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudowski - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudy - od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudyn - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudyński - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudzberg - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudziński - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Laudzwojczak - prawdopodobnie od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Lauer - prawdopodobnie od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum.

    Lauerman - prawdopodobnie od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum.

    Lauf - prawdopodobnie od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Laufbahn - prawdopodobnie od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Laufenbach - prawdopodobnie od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Laufenberg - prawdopodobnie od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Laufer - od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Laufernicki - od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Lauferski - od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Laufersweiler - prawdopodobnie od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Laufert - prawdopodobnie od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Lauferwald - prawdopodobnie od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Lauffer - od laufer ‘biegacz, pachołek biegnący przed powozem’.

    Laugutka - od staropolskiego łagoda ‘porządek’, łagun ‘kładka’.

    Laur - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laura - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lauraniec - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurans - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurant - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laure - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laureciak - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurecki - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurek - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lauren - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurenciak - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurenciów - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurent - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurenti - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurentowicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurentowski - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurenz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laureńciak - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laureńciów - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lauretowski - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurikainen - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurisz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lauritsen - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lauriusz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurman - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lauro - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurosiewicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurowicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurowski - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurów - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lauruk - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laury - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lauryn - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurynów - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laurysiewicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laus - 1393 od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lausch - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lauschner - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lausdorf - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lausz - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lauszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lauszke - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lauter - od niemieckiej nazwy osobwej Lauter, ta od nazwy miejscowej Lauter.

    Lauterbach - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobwej Lauter, ta od nazwy miejscowej Lauter.

    Lauterowski - od niemieckiej nazwy osobwej Lauter, ta od nazwy miejscowej Lauter.

    Lautersztajn - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobwej Lauter, ta od nazwy miejscowej Lauter.

    Lauterwald - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobwej Lauter, ta od nazwy miejscowej Lauter.

    Lautner - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobwej Lauter, ta od nazwy miejscowej Lauter.

    Lautor - od niemieckiej nazwy osobwej Lauter, ta od nazwy miejscowej Lauter.

    Law - od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawa - od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawacz - od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawak - od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawal - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawalski - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawan - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawanderski - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawandowski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawara - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawarczyk - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawasidis - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawasidu - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawat - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawatsch - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawaty - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawber - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawczyński - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawczyszyn - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawda - od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Lawdański - od łacińskiego lauda ‘chwała’.

    Lawencki - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawenda - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawenderski - 1661 od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawendowicz - 1769 od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawendowski - 1799 od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawendziewski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawentowski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawenz - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawera - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawerczyk - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawerence - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawerenciów - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawerenz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawers - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawerski - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawerz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Laweta - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawetter - – prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowejLaw, ta jest skróceniem od nazwy osobowejLawerenz oraz imionLaurentius, Nicolaus.

    Lawęcki - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawęda - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawędowski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawędziak - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawędziewski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawędzki - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lawiczka - od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawik - od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawin - od lawina ‘spadająca masa śniegu lub kamieni’, też ‘mnóstwo’.

    Lawina - od lawina ‘spadająca masa śniegu lub kamieni’, też ‘mnóstwo’.

    Lawiński - od lawina ‘spadająca masa śniegu lub kamieni’, też ‘mnóstwo’.

    Lawisz - od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawranc - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawranz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrec - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrecki - prawdopodobnie od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawren - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrenc - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrence - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrenciów - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawreniuk - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrenko - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrenow - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrenowas - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrens - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrent - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrentiew - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrentif - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrentjew - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrentowicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrentowski - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrenty - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrenz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawreńczuk - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawręc - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawręnc - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrientiejew - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrientjew - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrisz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawro - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawronc - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawronowicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawroski - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawroszenko - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrowicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrowski - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrów - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawruk - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawruszczak - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawruszczuk - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawruszczyk - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawryk - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrykowicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrykowski - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawryn - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrync - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrynciów - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrynenko - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrynkiewicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrynowicz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrynowski - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrynów - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawryńciów - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrysz - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Lawrywaniec - od imienia Wawrzyniec, od łacińskiego Laurentius, to od nazwy miasta Laurentum. W Polsce imię znane do XIII wieku, polonizowane jako Ławrzyniec, Wawrzeniec, Wawrzyniec.

    Laws - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawsch - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lawszuk - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Law, ta jest skróceniem od nazwy osobowej Lawerenz oraz imion Laurentius, Nicolaus.

    Lax - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Laxa - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Laxander - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Laxy - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Laydanowicz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Laydych - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Layer - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te ze średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Layh - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te ze średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Layk - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te ze średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Layman - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lai, Lei, te ze średnio-wysoko-niemieckiego lei, leie ‘skała, kamień’.

    Laza - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazaj - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazak - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazam - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazanek - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazaniszyn - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazanowicz - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazanowski - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazarczuk - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarczyk - 1721- od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarek - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarenko - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarew - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarewicz - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarewicz - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarewski - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazari - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazaridis - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazaridu - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarkiewicz - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarko - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarnik - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarow - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarowicz - 1635 od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarowski - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarski - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazaruk - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazary - 1600 od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarz - 1603 od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazarzewski - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazas - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazer - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazerowicz - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazerowski - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazić - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Laziecki - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazik - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazinka - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Laznar - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazner - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazo - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazoń - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lazor - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazorek - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazorko - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazoryk - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazosiński - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazowski - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazór - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazulka - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazur - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazura - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazurek - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazurewicz - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazurko - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazurowicz - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazurowski - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazuryszyn - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazzari - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazzarini - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lazzaro - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Laźmierska - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Laźmirski - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Laźniak - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Laźnik - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lażaj - – prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionymLesie’.

    Lażar - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lażarowicz - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lażer - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lażmirski - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Lażnicki - prawdopodobnie od łazić ‘poruszać się wolno, ciężko’, łaz ‘pole uprawne na wytrzebionym lesie’.

    Ląc - od prasłowiańskiego lęcati sę ‘lękać się’.

    Ląca - od prasłowiańskiego lęcati sę ‘lękać się’.

    Lącek - od prasłowiańskiego lęcati sę ‘lękać się’.

    Ląchocki - prawdopodobnie od prasłowiańskiego lęcati sę ‘lękać się’.

    Lącki - prawdopodobnie od prasłowiańskiego lęcati sę ‘lękać się’.

    Lącz - od prasłowiańskiego lęcati sę ‘lękać się’.

    Lączak - od prasłowiańskiego lęcati sę ‘lękać się’.

    Lączek - prawdopodobnie od łączyć, łączka, łąka.

    Lączkowski - prawdopodobnie od łączyć, łączka, łąka.

    Lączna - prawdopodobnie od od łączyć, łączka, łąka.

    Lącznar - prawdopodobnie od łączyć, łączka, łąka.

    Lączny - prawdopodobnie od łączyć, łączka, łąka.

    Lączyński - prawdopodobnie od łączyć, łączka, łąka.

    Ląd - 1470 od ląd ‘suchy obszar ziemi’.

    Lądek - 1430 od ląd ‘suchy obszar ziemi’ lub od nazwy miejscowej Lądek.

    Lądka - od ląd ‘suchy obszar ziemi’.

    Lądkiewicz - od ląd ‘suchy obszar ziemi’.

    Lądowicz - od ląd ‘suchy obszar ziemi’.

    Lądowski - od ląd ‘suchy obszar ziemi’.

    Lądra - prawdopodobnie od ląd ‘suchy obszar ziemi’.

    Lądwik - prawdopodobnie od ląd ‘suchy obszar ziemi’.

    Lądyczkowski - prawdopodobnie od ląd ‘suchy obszar ziemi’.

    Lądyszkowski - prawdopodobnie od ląd ‘suchy obszar ziemi’.

    Ląg - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się lub od ląg ‘wylegiwanie się’.

    Ląga - 1600 od ląg ‘wylegiwanie się’.

    Lągawa - od ląg ‘wylegiwanie się’.

    Lągiewka - prawdopodobnie od łągiew ‘pręt żelazny łączący ramę wozu z jego przednią częścią’.

    Lągota - prawdopodobnie od ląg ‘wylegiwanie się’.

    Lągowski - prawdopodobnie od ląg ‘wylegiwanie się’.

    Ląkiert - prawdopodobnie od lękać się.

    Ląkoca - od lękać się.

    Ląkocy - od lękać się.

    Ląkwa - od lękać się.

    Ląkwisz - od lękać się.

    Ląt - od lont, lunt, ląt ‘sznur nasycony materiałem palnym’.

    Lątka - od lont, lunt, ląt ‘sznur nasycony materiałem palnym’.

    Lątkiewicz - od lont, lunt, ląt ‘sznur nasycony materiałem palnym’.

    Lątkowski - prawdopodobnie od lont, lunt, ląt ‘sznur nasycony materiałem palnym’.

    Lątosik - od lont, lunt, ląt ‘sznur nasycony materiałem palnym’.

    Leb - 1439 od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Leba - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebach - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebada - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebak - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Leban - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebanow - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebanowski - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebczyński - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebda - 1664 od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebda-Wyborny - złożenia brak; Lebda 1664 od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’; Wyborny nie występuje.

    Lebdowicz - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebecki - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebeckiewicz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebedzińska - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebedzka - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebegge - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebek - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebel - 1740 od niemieckich nazw osobowych Lebel, Löbel, te od imienia Leupold.

    Lebelski - od niemieckich nazw osobowych Lebel, Löbel, te od imienia Leupold.

    Lebelt - od niemieckich nazw osobowych Lebel, Löbel, te od imienia Leupold.

    Lebeniak - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebensart - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebenstein - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebensztain - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebensztajn - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebensztein - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebensztejn - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebentowicz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Leber - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Leberacki - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebermajer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Leberska - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebersorger - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebert - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Lebertowski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Lebeszka - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebeus - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebeżyński - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebęć - prawdopodobnie od łabędź.

    Lebica - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebich - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebicki - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiczyński - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebidda - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebidziejewski - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebidziński - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiecki - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebieć - prawdopodobnie od łabędź.

    Lebiediński - prawdopodobnie od łabędź.

    Lebiediowicz - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiediuk - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiedłow - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiedyński - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiedzinski - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiejko - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebielenda - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebieniecka - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebieniuk - prawdopodobnie od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiest - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebietzki - prawdopodobnie od łabędź.

    Lebiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebięcki - prawdopodobnie od łabędź.

    Lebik - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebioda - 1707 od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiodczyk - 1663 od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiodzik - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiol - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebionko - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebiora - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebiost - 1514 od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiosz - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebiotkowski - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebiotowski - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebisz - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebiszczak - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebiusz - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebizon - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebiżon - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebkichler - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebko - 1493 (KrW) od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebkowicz - 1428 (KrW) od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebkuchen - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebkuchew - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebkuchler - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebküchler - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebl - od niemieckich nazw osobowych Lebel, Löbel, te od imienia Leupold.

    Leble - od niemieckich nazw osobowych Lebel, Löbel, te od imienia Leupold.

    Lebny - od chleb.

    Lebo - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Leboch - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Leboda - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebodowicz - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebodów - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebodziak - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebodziński - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lebok - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebor - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Leber, ta może od starosaskiego Lethborg.

    Lebork - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Leber, ta może od starosaskiego Lethborg.

    Leboszka - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebowiecki - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebowski - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebrecht - od niemieckiej nazwy osobowej Liebrecht, ta od Liutbercht.

    Lebreć - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Liebrecht, ta od Liutbercht.

    Lebreda - od niemieckiej nazwy osobowej Liebrecht, ta od Liutbercht.

    Lebrethon - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Liebrecht, ta od Liutbercht.

    Lebrowski - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Liebrecht, ta od Liutbercht.

    Lebrun - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Liebrecht, ta od Liutbercht.

    Lebrych - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Liebrecht, ta od Liutbercht.

    Lebryk - od niemieckiej nazwy osobowej Liebrecht, ta od Liutbercht.

    Lebuch - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebuda - prawdopodobnie od łabędź.

    Lebudź - prawdopodobnie od łabędź.

    Lebus - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb; też od lebus, lebusz ‘niezdara; śpioch’.

    Lebusek - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebusga - prawdopodobnie niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebuszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lebuśko - od niemieckiej nazwy osobowej Leb, ta od imienia Lebbert, także od imienia wschodniosłowiańskiego Gleb, ukraińskiego Hleb.

    Lec - 1698 od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Leca - od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Lecacki - od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Lecak - – od Lejc, dawniej teżLec ‘część końskiej uprzęży’.

    Lecat - prawdopodobnie od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Lecek - od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Lecewicz - od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Lech - 1498 od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechaciński - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechacz - 1455 od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechaj - 1686 od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechajczyk - 1714 od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechan - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechandro - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lechandrowicz - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lechaniak - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechanowski - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechański - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lecharczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Leichardt, ta od Lenkart.

    Lecharczyk - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechard - od niemieckiej nazwy osobowej Leichardt, ta od Lenkart.

    Lechard - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechart - od niemieckiej nazwy osobowej Leichardt, ta od Lenkart.

    Lechart - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechatowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Leichardt, ta od Lenkart.

    Lechatowicz - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechawczak - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechawiec - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lech-Bieliński - złożenia brak; Lech 1498 od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy. Bieliński 1370 od nazw miejscowych typu Bieliny, Bielin, Bielne (częste).

    Lechcik - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechcińska - – prawdopodobnie od imion złożonych typuLścimir, możliwe też odLach,Lichy.

    Lechczyński - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechecki - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechel - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechelt - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechendro - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lechendrowicz - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lecheniak - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lecheński - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lecher - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechert - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lecheta - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechetycki - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechewicz - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechferowicz - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechforowicz - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechicki - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechicz - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechin - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechiniak - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechis - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechitko - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechka - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lechki - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lechkowicz - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lechkun - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechkuń - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechky - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lechman - 1521 od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechmanek - 1797 od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechmann - od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechmańczyk - 1578 od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechmański - od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechmic - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechmicki - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechmierowicz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechmira - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechmirowicz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechmitz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechmyc - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lechna - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechnar - od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lechnar - od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lechnarowicz - 1698 od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lechnarowicz - 1698 od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lechnart - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lechnata - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechnaty - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechner - 1727 od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lechnerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lechnerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lechnerowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lechnerowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lechnert - od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lechnia - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechniak - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechnicki - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechniej - 1464 od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechniewski - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechnik - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechnio - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechnioch - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechniuk - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechno - 1378 od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechno-Wasiutyński - złożenia brak; Lechno 1378 od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy; Wasiutyński od imion na Wa-, typu Wasyl (= Bazyli), Wawrzyniec, Wan (= Iwan = Jan).

    Lechnowicz - 1425 od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechnowski - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lecho - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechociński - od niemieckiej nazwy osobowej Lechner, ta od Lehen ‘lenno’.

    Lechocki - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechojda - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechonia - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechoniewicz - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechoń - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechończak - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechończyk - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechoński - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechosiak - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechoski - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechoszest - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechot - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechota - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechoto - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechotycki - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechowicki - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechowicz - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechowid - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechowit - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechowski - 1413 od nazwy miejscowej Lechów (kieleckie, gmina Bieliny).

    Lechów - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechrke - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lech-Sobczak - złożenia brak; Lech 1498 od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy; Sobczak 1666 od imion złożonych typu Sobiesła, od zaimka sobie.

    Lechsztef - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechsztof - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lecht - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lechtański - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lechtarski - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechtenstein - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lechter - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lechthaler - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lechtoński - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lechtowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lechucki - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechuga - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechun - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechunia - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechuniak - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechuń - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechus - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechuta - od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechwacki - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Lechwar - od niemieckiej nazwy osobowej Lichwart, ta od staro-niemieckiego lichtwer ‘ten, co wyrabia świece’.

    Lechward - od niemieckiej nazwy osobowej Lichwart, ta od staro-niemieckiego lichtwer ‘ten, co wyrabia świece’.

    Lechwark - od niemieckiej nazwy osobowej Lichwart, ta od staro-niemieckiego lichtwer ‘ten, co wyrabia świece’.

    Lechwarz - od niemieckiej nazwy osobowej Lichwart, ta od staro-niemieckiego lichtwer ‘ten, co wyrabia świece’.

    Lechwer - od niemieckiej nazwy osobowej Lichwart, ta od staro-niemieckiego lichtwer ‘ten, co wyrabia świece’.

    Lechwoń - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lichwart, ta od staro-niemieckiego lichtwer ‘ten, co wyrabia świece’.

    Lechworowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lichwart, ta od staro-niemieckiego lichtwer ‘ten, co wyrabia świece’.

    Lechycki - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir, możliwe też od Lach, lichy.

    Leciacho - prawdopodobnie od latać, lato.

    Leciago - prawdopodobnie od latać, lato.

    Leciaho - prawdopodobnie od latać, lato.

    Leciaj - od latać, lato.

    Leciak - od latać, lato.

    Lecibiel - prawdopodobnie od latać, lato.

    Lecibil - prawdopodobnie od latać, lato.

    Leciech - 1450 od latać, lato.

    Leciej - od latać, lato.

    Leciejewicz - od latać, lato.

    Leciejewski - 1394 od nazwy miejscowej Leciejewo (leszczyńskie, gmina Gostyń).

    Lecieta - prawdopodobnie od latać, lato.

    Leciewicz - od latać, lato.

    Leciewski - od latać, lato.

    Lecik - od latać, lato.

    Lecimiński - prawdopodobnie od latać, lato.

    Lecina - od latać, lato.

    Leciński - prawdopodobnie od latać, lato.

    Leciok - (Śl) od latać, lato.

    Lecion - od latać, lato.

    Leciuk - od latać, lato.

    Lecjan - prawdopodobnie od latać, lato.

    Lecker - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lecki - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leckner - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lecko - od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Leckorzyński - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leckowicz - od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Leckowski - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leclaire - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Letzner, ta od letzen ‘hamować, zatrzymywać, przeszkadzać’.

    Leclerc - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Letzner, ta od letzen ‘hamować, zatrzymywać, przeszkadzać’.

    Lecnar - od niemieckiej nazwy osobowej Letzner, ta od letzen ‘hamować, zatrzymywać, przeszkadzać’.

    Lecner - od niemieckiej nazwy osobowej Letzner, ta od letzen ‘hamować, zatrzymywać, przeszkadzać’.

    Lecowicz - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lecyk - od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Lecyn - od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Lecyniak - od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Lecynowski - prawdopodobnie od lejc, dawniej też lec ‘część końskiej uprzęży’.

    Lecz - od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczar - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczek - od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczer - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczew - od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczewski - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczka - od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczkowski - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczmarowicz - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lecznar - od niemieckiej nazwy osobowej Letzner, ta od letzen ‘hamować, zatrzymywać, przeszkadzać’.

    Lecznarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Letzner, ta od letzen ‘hamować, zatrzymywać, przeszkadzać’.

    Leczner - od niemieckiej nazwy osobowej Letzner, ta od letzen ‘hamować, zatrzymywać, przeszkadzać’.

    Lecznerski - od niemieckiej nazwy osobowej Letzner, ta od letzen ‘hamować, zatrzymywać, przeszkadzać’.

    Leczniak - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczowicz - od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczowski - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczuk - od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczycki - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczyk - od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczykiewicz - od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczyniak - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leczyński - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leć - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lećko - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lećkowski - od lekki, lek ‘medykament’.

    Led - 1499 od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Leda - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledabil - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledabyl - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledachowicz - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledachowski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledacki - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledak - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledakiewicz - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledakowicz - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledakowski - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledandowski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledarski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Lede - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledecki - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledek - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledeman - od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Ledemann - od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Ledenstrand - od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Leder - od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Lederer - od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Lederman - od staropolskiego lader ‘płat skóry; pancerz na konia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lader, ze średnio-wysoko-niemieckiego lader ‘ładowacz.

    Lediak - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Lediedz - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Lediński - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Lediowski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledke - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledkie - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledkiewicz - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledko - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledman - od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Ledmann - od niemieckiej nazwy osobowej Lademann, do niej porównaj niemieckie Lademacher ‘ten, co robi skrzynie, kufry’.

    Ledniański - może od nazwy miejscowej Lednica (krakowskie, gmina Wieliczka).

    Lednicki - 1471 od nazwy miejscowej Lednica (krakowskie, gmina Wieliczka).

    Ledniczky - może od nazwy miejscowej Lednica (krakowskie, gmina Wieliczka).

    Lednik - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledniowski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Lednow - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Lednowski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledochowicz - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledochowski - od nazwy miejscowej Leduchów (KrW).

    Ledoń - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledóchowicz - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledóchowski - od nazwy miejscowej Leduchów (KrW).

    Leduchawski - może od nazwy miejscowej Leduchów (KrW).

    Leduchowski - 1528 od nazwy miejscowej Leduchów (KrW).

    Leduda - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledukowicz - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledwa - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwakowski - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwan - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwanowski - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwań - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwański - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwarowski - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwas - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwer - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwia - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwich - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwicki - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwiczak - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwig - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwij - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwik - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwin - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwina - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwinka - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwiński - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwo - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwoch - 1712 od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwochowski - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwojcik - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwolarz - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwold - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwolorz - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwolosz - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwołk - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwon - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwoniuch - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwoń - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwończyk - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledworowski - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledworski - prawdopodobnie od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledworuch - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledworuski - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledworz - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwos - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwosiński - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwoś - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwościk - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwozyw - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwożyw - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwożywek - 1558 od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwożywek - 1558 od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwóchowski - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwójcik - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledwós - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledz - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledziak - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledzian - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Ledzianowski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledziaw - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledziedziński - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledzik - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledzin - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledzinowski - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledziński - od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledzion - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Ledzki - prawdopodobnie od lada ‘skrzynia; stół sklepowy; kontuar’, także ladaco ‘nicpoń, nic dobrego’; od leda ‘byle co’.

    Ledzon - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Ledzoń - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Ledzwa - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Ledzwoń - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledzyński - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Ledźwa - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Ledźwiński - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Ledźwioń - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledźwoń - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledżwon - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Ledżwoń - od ledwo, ledwy ‘zaledwie, z trudem’.

    Lef - od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefanczyk - od elefant ‘słoń’.

    Lefansick - prawdopodobnie od elefant ‘słoń’.

    Lefantowicz - od elefant ‘słoń’.

    Lefanzick - prawdopodobnie od elefant ‘słoń’.

    Lefańczyk - od elefant ‘słoń’.

    Lefart - od niemieckich nazw osobowych Leffert, Leffart(h), ta od imienia Liebhart.

    Lefas - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefczak - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefek - od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefelbain - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefelbajn - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefelbein - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefeld - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefelman - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefelt - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Leferberg - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefert - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefevre - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Leff - od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Leffek - od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Leffel - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Leffelbein - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Leffler - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefik - od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefke - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefler - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefondeur - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefort - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Leftak - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Lefter - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lef, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego lef ‘ukochany, drogi’.

    Leg - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Lega - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legaciuk - od legat ‘wysłannik; poseł’.

    Legacki - od legat ‘wysłannik; poseł’.

    Legacz - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legaczyński - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legaj - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legał - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legan - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Leganiec - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Leganowicz - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Leganowski - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legant - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legań - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legański - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legar - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Legard - od dawnego legart ‘człowiek lubiący się wylegiwać’.

    Legari - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Legarski - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Legart - od dawnego legart ‘człowiek lubiący się wylegiwać’.

    Legary - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Legarz - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Legas - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legasiński - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legat - 1339 od legat ‘wysłannik; poseł’.

    Legata - od legat ‘wysłannik; poseł’.

    Legatowicz - od legat ‘wysłannik; poseł’.

    Legawica - od legać ‘kłaść się, upadać’; od dawnego legawy ‘człowiek lubiący się wylegiwać’.

    Legawicz - od legać ‘kłaść się, upadać’; od dawnego legawy ‘człowiek lubiący się wylegiwać’.

    Legawiec - od legać ‘kłaść się, upadać’; od dawnego legawiec ‘typ psa myśliwskiego’.

    Legawski - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legawy - 1466 od legać ‘kłaść się, upadać’; od dawnego legawy ‘człowiek lubiący się wylegiwać’.

    Legay - (= aj) od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legdan - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legdowicz - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Lege - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’

    Legec - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’

    Legeć - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’

    Legedyński - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’

    Legedz - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’

    Legedź - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’

    Legejza - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’

    Legel - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’

    Legen - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’

    Legenc - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legenchiewicz - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legencki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legenć - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legendz - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legendza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legendziewicz - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legendzki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legendź - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legendż - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legenfeld - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legens - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legeny - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legenz - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legenza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legenzow - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legenzowski - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legenża - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legeń - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legeńć - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legeńdź - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legeois - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Leger - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Legerko - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Legerski - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Legert - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Legerzyński - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’.

    Legeuza - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legewski - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legeza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legeziński - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legezyński - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legeżyński - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legęc - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legęcki - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legęć - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legędz - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legędza - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legędź - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legęncki - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legęza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legianowska - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legicki - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legiczyński - prawdopodobnie od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legiec - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legiecki - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legieć - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legieda - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legiedz - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legiedź - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legiej - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legiejew - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legiejko - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legiejza - prawdopodobnie od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legielski - prawdopodobnie od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legien - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legienc - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legiencki - prawdopodobnie od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legienć - prawdopodobnie od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legiendz - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legiendziewicz - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legiendź - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legienis - prawdopodobnie od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legienko - prawdopodobnie od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legiens - prawdopodobnie od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legienz - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legienza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legienzow - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legienża - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legień - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legier - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’; też od gwarowego legier jegier’.

    Legiera - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’; też od gwarowego legier jegier’.

    Legierko - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’; też od gwarowego legier jegier’.

    Legierski - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’; też od gwarowego legier jegier’.

    Legiert - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’; też od gwarowego legier jegier’.

    Legierz - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’; też od gwarowego legier jegier’.

    Legierzyński - od lagier, dawniej też legier ‘obóz’, oraz ‘osad w beczce po winie’; też od gwarowego legier jegier’.

    Legieta - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legiewicz - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legieza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legieziński - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legieżynski - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legieżyński - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Legięc - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legięcki - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legięć - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legiędz - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legiędź - od gwarowego legieć, lęgeć ‘leń, próżniak’.

    Legięza - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legin - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Leginow - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Leginowicz - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Leginowski - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Leginów - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Leginzowski - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legiń - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legiński - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legionowicz - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legis - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legiziński - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legiżyński - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legjer - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legka - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legl - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legleń - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legler - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legła - od legać ‘kłaść się, upadać’; od legły ‘leżący’.

    Legna - 1494 od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legnacki - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legner - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legnerski - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legnewicz - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legnia - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legno - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legnowski - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Lego - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legocki - od nazw miejscowych Lgota (częste), Ligota.

    Legoda - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legodziński - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legomin - od legumina, dawniej też legomina ‘rodzaj deseru’.

    Legomina - od legumina, dawniej też legomina ‘rodzaj deseru’.

    Legomiński - od legumina, dawniej też legomina ‘rodzaj deseru’.

    Legomski - od legumina, dawniej też legomina ‘rodzaj deseru’.

    Legon - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legoń - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legoński - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legorowski - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legostaj - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legostajew - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legot - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legota - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legotko - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legourd - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legowicz - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legowiec - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legownik - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legowski - od nazwy miejscowej Łęgowo (kilka wsi).

    Legożyński - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legrand - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legrzycki - prawdopodobnie od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legucki - od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Leguć - prawdopodobnie od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Legudka - prawdopodobnie od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Legudziński - prawdopodobnie od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Leguł - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Leguła - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legułek - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legułko - od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Legumina - od legumina, dawniej też legomina ‘rodzaj deseru’.

    Legumiński - od legumina, dawniej też legomina ‘rodzaj deseru’.

    Legun - od legać ‘kłaść się, upadać’; też od gwarowego legun ‘legionista’.

    Legunek - od legać ‘kłaść się, upadać’; też od gwarowego legun ‘legionista’.

    Leguniński - od legumina, dawniej też legomina ‘rodzaj deseru’.

    Leguntka - od legumina, dawniej też legomina ‘rodzaj deseru’.

    Leguń - od legać ‘kłaść się, upadać’; też od gwarowego legun ‘legionista’.

    Legus - od legać ‘kłaść się, upadać’; też od legus ‘leń’.

    Leguski - od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Legut - od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Legutek - od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Legutka - od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Legutki - od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Legutko - 1558 od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Legutkowski - od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Leguto - od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Legutowski - prawdopodobnie od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Leguziński - prawdopodobnie od legutko ‘leciutko, leciuchno’.

    Lehenstein-Werndl - złożenia brak; Lehenstein brak; Werndl prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Werner, ta od imienia złożonego Warn-heri.

    Lehka - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lehki - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lehkiewicz - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lehkunów - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lehman - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lehmann - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lehn - prawdopodobnie od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lehnardt - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lehnart - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lehnarth - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lehner - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lehnert - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lehnhardt - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lehnort - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lehun - (Śl) od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Lehuń - (Śl) od legać ‘kłaść się, upadać’.

    Leib - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibasz - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibbrandt - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibel - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibengaut - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibhold - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibig - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibik - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibiniec - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibler - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leiblich - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibman - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibner - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibrandt - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibrant - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leibschang - prawdopodobnie od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Leida - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Leidamik - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Leidel - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Leidenbach - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Leider - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Leiderman - od lider ‘przywódca; przodownik’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Lieder, ta od imion na Liud-.

    Leidermann - od lider ‘przywódca; przodownik’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Lieder, ta od imion na Liud-.

    Leidgens - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Leidig - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Leiding - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Leidlich - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Leidner - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Leido - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Leik - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leike - prawdopodobnie od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leiker - prawdopodobnie od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leikert - prawdopodobnie od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leiko - prawdopodobnie od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leikowski - prawdopodobnie od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leiks - prawdopodobnie od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leiman - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Leimann - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Leimań - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Leimański - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Leimberg - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Leimert - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Lein - prawdopodobnie od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leinberg - prawdopodobnie od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leinert - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leino - prawdopodobnie od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leinonen - prawdopodobnie od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leinter - prawdopodobnie od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leintgeber - prawdopodobnie od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leinwald - prawdopodobnie od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leinwand - prawdopodobnie od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leinz - prawdopodobnie od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leiński - prawdopodobnie od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leis - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leisa - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leischner - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leisegang - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leiser - od niemieckiej nazwy osobowej Leiser.

    Leiserson - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leisner - od niemieckiej nazwy osobowej Leisner, ta od nazw miejscowych Leisen, Leißen, dziś Łajsy (Olsztyńskie, gmina Gietrzwałd).

    Leiss - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leissa - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leisser - od niemieckiej nazwy osobowej Leiser.

    Leissner - od niemieckiej nazwy osobowej Leisner, ta od nazw miejscowych Leisen, Leißen, dziś Łajsy (Olsztyńskie, gmina Gietrzwałd).

    Leister - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leistner - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leisz - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leiszner - od niemieckiej nazwy osobowej Leisner, ta od nazw miejscowych Leisen, Leißen, dziś Łajsy (Olsztyńskie, gmina Gietrzwałd).

    Leiszys - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leiś - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Leizner - od niemieckiej nazwy osobowej Leisner, ta od nazw miejscowych Leisen, Leißen, dziś Łajsy (Olsztyńskie, gmina Gietrzwałd).

    Lej - 1462 od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leja - 1786 od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejak - 1667 od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejan - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejas - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejawa - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejawka - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejawski - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejb - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejba - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbach - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbasz - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbcz - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbik - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbiuk - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbkowski - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbman - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbo - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbowicz - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbt - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbyk - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejbzon - od imienia żydowskiego Lejb lub od niemieckiego Leib, to od imion na Leub-.

    Lejca - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’ lub też od lejca, lejce ‘część uzdy’.

    Lejcuś - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejcyk - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejczak - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejczenko - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejczy - 1489 od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejczyk - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejczys - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejda - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lejder - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lejderman - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lejdersznajder - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lejdura - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lejdward - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lejdy - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lejdyn - od niemieckiej nazwy osobowej Leid, ta z średnio-wysoko-niemieckiego leit ‘zasmucający, smutny’.

    Lejek - 1474 od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’; od lejek.

    Lejen - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’; od lejek.

    Lejeń - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’; od lejek.

    Lejer - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’; od lejek.

    Lejeune - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’; od lejek.

    Lejewa - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejewne - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’; od lejek.

    Lejewski - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’; od lejek.

    Lejk - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejka - 1794 od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejko - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejkonski - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejkowic - 1425 od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejkowski - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejman - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Lejmann - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Lejmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Lejmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Lejmań - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Lejmański - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Lejmbach - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Lejmel - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Lejmowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Lejnal - 1791 od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’; od lejny.

    Lejnald - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lejnar - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lejnart - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lejner - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lejnert - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lejnik - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejnowski - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejon - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejowski - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejów - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejs - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejsa - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejski - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejsner - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejsza - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejszkies - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejszner - od niemieckiej nazwy osobowej Leisner, ta od nazw miejscowych Leisen, Leißen, dziś Łajsy (Olsztyńskie, gmina Gietrzwałd).

    Lejszo - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejsztern - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejszys - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejta - od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtan - od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtar - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtarczuk - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtas - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtcholc - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejter - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejteruk - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtgeber - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtholc - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtkowski - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtman - od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtmanowicz - od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtnar - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtneker - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtner - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtnowski - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejto - od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtowicz - od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejtyman - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osoboweh Leit, ta od nazwy terytorium Leite, z średnio-wysoko-niemieckiego lete ‘stok góry’.

    Lejwa - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejward - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejwoda - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejwoń - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lejza - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’ lub od gwarowego lejza’.

    Lejzak - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’ lub od gwarowego lejza’.

    Lejzań - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’ lub od gwarowego lejza’.

    Lejzerowicz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te ze średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejzner - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te ze średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejzorowicz - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te ze średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejzurek - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te ze średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’.

    Lejża - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’ lub od gwarowego lejza’.

    Lejżak - od niemieckich nazw osobowych Lais, Leis, te od średnio-wysoko-niemieckiego lise, linse ‘cichy, łagodny, spokojny’ lub od gwarowego lejza’.

    Lek - od lekki, lek ‘medykament’.

    Leka - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekacz - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekaj - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekan - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekanger - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekań - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekarczyk - od lekarz.

    Lekarczyk-Ciećko - złożenia brak; Lekarczyk od lekarz; Ciećko od cicia, ciecia, ciemcia, w języku dziecięcym ‘kot, zabawka, coś ładnego’.

    Lekarewicz - od lekarz.

    Lekarowicz - od lekarz.

    Lekarski - od lekarz, od przymiotnika lekarski.

    Lekart - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekarz - 1399 od lekarz.

    Lekasa - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekawczyk - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekawski - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekczyński - od lekki, lek ‘medykament’.

    Leke - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekent - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekenta - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leker - od niemieckiej nazwy osobowej Lieker, ta od imienia złożonego Lothger.

    Leki - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekić - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekient - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekienta - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekier - od niemieckiej nazwy osobowej Lieker, ta od imienia złożonego Lothger.

    Lekiera - od niemieckiej nazwy osobowej Lieker, ta od imienia złożonego Lothger.

    Lekies - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekiewicz - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekis - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekka - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekke - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekki - 1390 od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekkij - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekkoduch - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekler - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leklik - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekman - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekmann - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekner - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekno - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekon - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekostaj - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekosz - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekot - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekowicz - 1239 od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekowski - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekr - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekrocki - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekrzycki - od nazwy miejscowej Lekszyce (kieleckie, gmina Kazimierza Wielka).

    Lekrzyński - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Leks - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksa - 1411 od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksan - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksander - 1382 od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Leksandr - 1376 od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Leksandrowicz - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Leksandrowski - 1476 od nazwy miejscowej Leksandrowice, dziś Aleksandrowice (krakowskie, gmina Zabierzów).

    Leksender - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Leksicki - od nazwy miejscowej Lekszyce (kieleckie, gmina Kazimierza Wielka).

    Leksik - 1297 od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksikowicz - 1416 od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksiński - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksion - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksiutowicz - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksman - prawdopodobnie od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lekso - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lekson - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksowicz - 1624 od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksowski - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lekstan - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa,Leksy,Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lekston - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa,Leksy,Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lekstoń - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa,Leksy,Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lekstutis - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa,Leksy,Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksy - 1233 od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksycki - od nazwy miejscowej Lekszyce (kieleckie, gmina Kazimierza Wielka).

    Leksz - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksza - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lekszewicz - 1430 od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksztan - prawdopodobnie od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksztań - prawdopodobnie od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lekszton - prawdopodobnie od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Leksztoń - prawdopodobnie od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lekszycki - 1444 od nazwy miejscowej Lekszyce (kieleckie, gmina Kazimierza Wielka).

    Lekś - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lektarski - od lektor ‘czytający; kleryk’.

    Lektorowicz - od lektor ‘czytający; kleryk’.

    Lektorowski - od lektor ‘czytający; kleryk’.

    Lektorski - od lektor ‘czytający; kleryk’.

    Lekuchny - 1609 od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekuń - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekusz - od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekwar - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekwarski - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lekwun - prawdopodobnie od lekki, lek ‘medykament’.

    Lel - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lela - 1336 od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelach - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelacz - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelak - 1393 od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelakowski - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelanek - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelanow - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelarkiewicz - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelas - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelaś - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelatko - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelawa - 1479 od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelątko - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelczyk - 1616 od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lele - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelecki - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelej - 1427 od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelejko - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelek - 1409 od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’; lub od lelek ‘gatunek ptaka’.

    Lelen - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelenas - prawdopodobnie od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelenek - prawdopodobnie od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Leleniak - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Leleniewski - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelenka - prawdopodobnie od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelenkiewicz - prawdopodobnie od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Leleno - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelental - prawdopodobnie od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Leleń - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Leleński - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Leleonkiewicz - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelesz - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leleszka - 1411 od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leletal - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leletko - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelewel - 1775 od niemieckiej nazwy osobowej Lölhöffel.

    Lelewelski - od niemieckiej nazwy osobowej Lölhöffel.

    Lelewer - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelewicz - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelewski - 1463 od nazwy miejscowej Lelów (częstochowskie, gmina Lelów).

    Lelęda - 1691 od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leliaś - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Leliciński - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelicki - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Leliech - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Leligdon - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Leligdowicz - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Leligowicz - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelik - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leliło - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelin - 1414 od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leliński - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelis - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelit - od jelito, z gwarowego lelito.

    Lelita - od jelito, z gwarowego lelito.

    Lelitko - od jelito, z gwarowego lelito.

    Lelito - od jelito, z gwarowego lelito.

    Lelitto - od jelito, z gwarowego lelito.

    Leliw - od nazwy herbu Leliwa.

    Leliwa - 1500 od nazwy herbu Leliwa.

    Leliwa-Kania - złożenia brak; Leliwa 1500 od nazwy herbu Leliwa; Kania 1399 od kania ‘ptak drapieżny z rodziny sokołów’ lyb od staropolskiego imienia Kanimir.

    Leliwa-Kopystyński - złożenia brak; Leliwa 1500 od nazwy herbu Leliwa; Kopystyński 1619 od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Leliwa-Piechowski - złożenia brak; Leliwa 1500 od nazwy herbu Leliwa; Piechowski 1613 od nazwy miejscowej Piechowice (gdańskie, gmina Dziemiany-Lipusz), Piechów (sieradzkie, gmina Wierzchlas).

    Leliwa-Pruszak - złożenia brak; Leliwa 1500 od nazwy herbu Leliwa; Pruszak od nazwy etniczne Prus ‘członek narodu pruskiego’, też od nazwy herbu Prus.

    Leliwa-Roycewicz - złożenia brak; Leliwa 1500 od nazwy herbu Leliwa; Roycewicz od roj, rój ‘pszczoły z jednego gniazda’, roić się ‘ruszać się, kręcić się’.

    Leliwa-Wolicki - złożenia brak; Leliwa 1500 od nazwy herbu Leliwa; Wolicki 1398 od nazwy miejscowej Wolica (liczne).

    Lelka - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelke - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelki - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelkiewicz - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelko - 1457 od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelkowski - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lell - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lella - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelle - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lellek - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lellin - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lellito - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’; może od jelito.

    Lello - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelm - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelmacher - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelnik - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelno - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelo - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leloch - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelokas - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelokowski - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelokto - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelomkiewicz - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’

    Lelonek - 1738 od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelonkiewicz - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelontko - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Leloń - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leloński - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelosz - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leloszkiewicz - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelotko - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelowek - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelowicz - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelowita - 1595 od nazwy miejscowej Lelów (częstochowskie, gmina Lelów).

    Lelowitis - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelowski - 1394 od nazwy miejscowej Lelów (częstochowskie, gmina Lelów).

    Lelów - 1461 od nazwy miejscowej Lelów (częstochowskie, gmina Lelów).

    Lelski - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leluch - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leluchowski - 1612 od nazwy miejscowej Leluchów (nowosądeckie, gmina Muszyna).

    Lelujka - 1620 od staropolskiego, gwarowego leluja ‘lilia’, też od aleluja.

    Lelujko - od staropolskiego, gwarowego leluja ‘lilia’, też od aleluja.

    Leluk - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelukiewicz - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelunek - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelunkiewicz - od gwarowego leleń ‘jeleń’.

    Lelusz - 1436 od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leluszek - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leluszko - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Leluśko - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelwer - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lelwic - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lełoch - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lełyk - od imion złożonych typu Lelistryj lub od prasłowiańskiego leleti ‘kołysać’, lub od staropolskiego lele ‘człowiek zniewieściały’.

    Lem - 1635 od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lema - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemacha - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemaczko - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemaire - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemajda - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemajew - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemajre - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemak - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Leman - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemancewicz - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemancz - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemanczuk - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemanczyk - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemanek - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemanen - prawdopodobnie od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemanewicz - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemaniak - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemaniewicz - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemanik - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemanin - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemaniuk - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemankiewicz - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemann - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemanowicz - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemanowski - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemanski - prawdopodobnie od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemanszek - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemantowicz - prawdopodobnie od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemańczuk - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemańczyk - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemańczyk-Klóska - złożenia brak; Lemańczyk od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’; Klóska od kluska.

    Lemański - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemańszik - prawdopodobnie od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemar - od niemieckich nazw osobowych Lemert, Lemer, te od staro-wysoko-niemieckiego imienia Landbert.

    Lemarciński - od niemieckich nazw osobowych Lemert, Lemer, te od staro-wysoko-niemieckiego imienia Landbert.

    Lemarczyk - od niemieckich nazw osobowych Lemert, Lemer, te od staro-wysoko-niemieckiego imienia Landbert.

    Lemard - od niemieckich nazw osobowych Lemert, Lemer, te od staro-wysoko-niemieckiego imienia Landbert.

    Lemariner - od niemieckich nazw osobowych Lemert, Lemer, te od staro-wysoko-niemieckiego imienia Landbert.

    Lemarinier - od niemieckich nazw osobowych Lemert, Lemer, te od staro-wysoko-niemieckiego imienia Landbert.

    Lemarski - od niemieckich nazw osobowych Lemert, Lemer, te od staro-wysoko-niemieckiego imienia Landbert.

    Lemart - od niemieckich nazw osobowych Lemert, Lemer, te od staro-wysoko-niemieckiego imienia Landbert

    Lemartowicz - od niemieckich nazw osobowych Lemert, Lemer, te od staro-wysoko-niemieckiego imienia Landbert

    Lemaszek - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemaszewski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemaszko - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemba - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembach - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembacz - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembar - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembart - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembas - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembaś - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembek - od niemieckiej nazwy Lwowa Lemberg..

    Lember - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lemberg - 1399 od niemieckiej nazwy Lwowa Lemberg.

    Lemberger - od niemieckiej nazwy Lwowa Lemberg.

    Lembergier - od niemieckiej nazwy Lwowa Lemberg.

    Lemberk - od niemieckiej nazwy Lwowa Lemberg.

    Lemberski - od niemieckiej nazwy Lwowa Lemberg.

    Lembert - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembicz - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembiejewski - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembin - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembiński - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembke - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembkie - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembo - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembocz - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembor - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lemborski - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lemboryk - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembos - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembowicz - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembrych - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembryck - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembryczak - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembryk - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembrzycki - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembrzyński - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lembyrk - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lemch - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemcha - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemcio - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemcke - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemczak - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemczewski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemczuk - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemczyk - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemczyszyn - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemda - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemdo - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemdzion - prawdopodobnie od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemech - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemecha - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemecz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemejda - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemek - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemel - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemenais - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemencewicz - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lement - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lementa - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lementowicz - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lementowski - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lemeński - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemer - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemerowski - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemesz - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemeszka - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemet - od lament ‘głosny płacz’, też z gwarowego ‘dożywocie’.

    Lemian - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemianowicz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemianowski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemiańczyk - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemiarski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemich - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemicz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemiec - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemiech - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemiech - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiecha - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemiechowicz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-Lemiecki od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemielewicz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemienowski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemieńska - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemier - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemierowski - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemierski - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemierz - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemierzewicz - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemiesiewicz - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiesz - 1438 od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszak - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszanek - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszczak - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszczuk - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszczyk - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszek - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszewski - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszka - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszkiewicz - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszko - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszonek - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieszowski - 1480 od nazwy miejscowej Lemieszów (zamojskie, gmina Uchanie).

    Lemieszuk - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemieśkiewicz - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiewicz - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemież - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemięch - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemięza - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemik - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemikowski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Leminowicz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Leminowski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemiński - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemio - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemiowski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemiozka - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-).

    Lemir - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemira - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemirowski - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemirski - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemirz - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemirzewicz - od gwarowego lemirz, dawniej też limierz ‘ognisko rozniecane w nocy przez pasterzy’.

    Lemis - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemisiewicz - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemisz - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiszczuk - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiszek - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiszewicz - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiszewski - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiszka - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiszko - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiszków - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiszonek - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemiszowski - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemka - 1675 od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemke - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemkie - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemkiewicz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemko - 1371 od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemkowicz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemkowski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemler - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemlich - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemm - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemmann - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemme - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemmens - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemmer - od lemiesz ‘ostrze pługa’.

    Lemmle - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemoch - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemoine - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemojda - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemon - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemondowski - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemonik - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemonnier - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemonon - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemonowicz - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemończyk - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemoński - od staropolskiego (z niemieckiego) leman ‘lennik’.

    Lemosz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemowik - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemów - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lempa - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempach - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lemparski - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lempart - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lemparta - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lemparty - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lempaszak - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempaszek - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempaszuk - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempaszyk - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempe - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempek - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempel - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lemper - 1542 od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lemperski - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lempert - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lemperta - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lemperty - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lempicki - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempicz - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempiecho - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempiecki - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempik - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempka - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempke - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lempkowski - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lemporski - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lempp - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lemprecht - od imienia Lambert. Imię, znane W Polsce od XI wieku, jest genetycznie germańskie, pochodzi od land ‘kraj’ oraz berh ‘sławny, znakomity’. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne: Lambert, Lampert, Lembert, Lambart, Lambrecht, Lamprecht, Lampracht.

    Lempski - od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Lemski - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemsz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemteis - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemties - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemtis - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemucha - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemusz - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Lemza - od lama, lamować, od niemieckich nazw osobowych Lamm, Lambert ( lub od niemieckiego Lem-, też Lemprecht, Lemke).

    Len - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lena - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenak - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenander - prawdopodobnie od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenandowski - prawdopodobnie od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenantowski - prawdopodobnie od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenańczyk - prawdopodobnie od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenańska - prawdopodobnie od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenar - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenara - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarc - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarciak - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarcian - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarcik - 1602 od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarciński - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarciuk - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarczak - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarczik - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarczuk - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarczyk - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenard - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenardowski - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenardt - 1732 od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarski - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenart - 1503 od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenartek - 1592 od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenarth - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenartkowic - 1600 od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenart-Kuśmierczyk - złożenia brak; Lenart 1503 od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert; Kuśmierczyk od kuśnierz ‘rzemieślnik wyrabiający futra’.

    Lenartowicz - 1478 od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenartowski - 1580 od nazwy miejscowej Lenartowice (kaliskie, gmina Pleszew; tarnobrzeskie, gmina Staszów).

    Lenat - prawdopodobnie od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenbach - prawdopodobnie od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenbas - prawdopodobnie od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenbowicz - prawdopodobnie od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenc - 1400 od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lencel - 1408 od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lencer - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lencewicz - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lencewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lencik - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lencio - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lencki - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenckiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenckoń - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenckorona - 1631 od nazwy miejscowej Lanckorona (bielskie, gmina Lanckorona).

    Lenckoroński - 1655 od nazwy miejscowej Lanckorona (bielskie, gmina Lanckorona).

    Lenckosz - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenckoś - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenckowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lencner - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lency - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lencyk - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lencyn - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lencz - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenczak - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenczakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenczarek - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lenczarowicz - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lenczawski - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lenczerowicz - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lenczewski - 1597 od nazwy miejscowej Leńcze (bielskie, gmina Kalwaria Zebrzydowska).

    Lenczkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lenczkowski - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lencznar - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lencznarowicz - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lenczner - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lencznerowicz - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lenczowski - od nazwy miejscowej Leńcze (bielskie, gmina Kalwaria Zebrzydowska).

    Lenczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenczyc - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenczyszyn - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenćkoś - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenda - 1498 od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendak - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendarowicz - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendarski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendas - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendasz - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lende - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendeburski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendeck - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendecki - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendel - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendengard - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lender - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lenderowski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lenderski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lenderuk - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendes - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendioszek - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendla - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendler - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendlewicz - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendo - 1601– od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendor - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendorff - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendorff-Koszowicz - złożenia brak; Lendorff od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’; Koszowicz1476 od kosz.

    Lendorowicz - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendow - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendowski - od nazwy miejscowej Lendowo (łomżyńskie, gmina Nowe Piekuty).

    Lendra - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendrowski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendus - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lenduszko - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendwojt - od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Lendwojtowicz - od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Lendza - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendze - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendziak - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendziakowski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendzian - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendzianowski - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendzien - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendzieszewski - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendzik - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendzina - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendzinowski - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendziński - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendzio - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendzioch - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendzion - 1661 od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendzion - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendzionek - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendzionowski - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendziosz - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendzioszek - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendziow - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendziszek - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendziszewski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendziuk - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendzoszek - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lendzwa - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendzwojczak - od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Lendzyński - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendźwa - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lendżwa - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lene - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leneciak - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenecki - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenejko - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenek - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lener - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenerc - XV w. od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenert - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenertowicz - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leng - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenga - 1635 od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengas - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengauer - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenge - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengenfeld - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenger - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengert - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengfort - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengiec - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengieć - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengier - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengierowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenginowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenglina - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengling - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengner - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengnerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengnowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengoć - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengos - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengosz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengota - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengren - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengsfeld - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengung - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengwianis - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengwińska - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lengyel - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenhard - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenhardt - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenhart - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenhem - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leni - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenia - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniak - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenianowicz - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniański - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniar - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leniard - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leniarek - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leniarski - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leniart - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leniartek - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leniartok - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leniarz - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leniaszek - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniatrek - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenic - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenica - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenich - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenicki - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenicz - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniczenko - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniec - 1438 od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon, lub od leniec ‘roślina zielna’.

    Leniek - 1423 od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon, lub od staropolskiego leniek ‘człowiek leniwy’.

    Leniert - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leniesz - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenieszek - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniewicz - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniewski - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenik - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenikiewicz - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenikowski - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniński - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenio - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniorski - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard

    Leniorz - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniowski - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard

    Leniów - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenis - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniszewski - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniszyn - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniuch - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon; od leniuch.

    Leniuk - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenius - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniusz - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leniuszek - 1653 od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon; od leniuszek.

    Leniw - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon; od przymiotnika leniwy.

    Leniwy - 1494 od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon; od przymiotnika leniwy.

    Lenk - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenka - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenkajtis - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkalik - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkat - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkcis - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenke - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkert - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkie - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkisch - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkisz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenko - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkow - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkowiec - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenmann - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenna - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lennik - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leno - od niemieckiej nazwy osobowej Lang(e), ta od przymiotnika lang(e) ‘długi’.

    Lenoch - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenoczowski - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenok - (Śl) od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenon - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenonek - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenor - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenorczyk - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenord - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenort - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenortowicz - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lenos - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenowicki - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenowicz - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenozioszek - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenów - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Lenta - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentacz - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentas - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentecki - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentek - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lenter - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lenth - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentiajew - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentini - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentka - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentkiewicz - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentkowski - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentland - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentner - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentniewski - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lento - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentocha - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentonowicz - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentos - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentowczyk - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentowicz - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentowski - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentowszczyk - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentwojt - od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Lenty - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentyński - od lenta ‘wstęga przy odznaczeniu urzędowym’, też ‘soczewica’.

    Lentz - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lentzkow - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lentzy - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenwojt - 1609 od staropolskiego (z niemieckiego) landwojt ‘przewodniczący w sądach prawa niemieckiego, wójt ziemski’.

    Lenz - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenza - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenze - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenzer - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenzig - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenzion - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenzka - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenzkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenzner - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenzy - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenzygier - od niemieckiej nazwy osobowej Lenz, ta od imienia Laurentius lub od Länz.

    Lenża - od łęgi ‘gibki, zwinny’, Łąg, łęg, ług ‘bagnista łąka; podmokłe pastwisko’.

    Leń - 1385 od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leńcio - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leńczak - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leńczewski - od nazwy miejscowej Leńcze (bielskie, gmina Kalwaria Zebrzydowska).

    Leńczowski - 1492 od nazwy miejscowej Leńcze (bielskie, gmina Kalwaria Zebrzydowska).

    Leńczuk - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leńczyk - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leńczyński - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leńdas - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Leńdzio - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Leńdzion - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Leńdzioszek - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Leńdzwa - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Leńko - 1439 od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leńkowicz - 1437 od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leńkowski - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leńny - od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leński - 1728 od len ‘roślina włóknista’, leń, od imion Lenard (= Leonard), Leon.

    Leo - oboczna forma imienia Leon, notowana od XIII wieku.

    Leocha - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leochno - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leocho - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leochojda - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leociak - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoczko - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leodański - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoffek - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leojda - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leokajtis - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leokajtys - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leon - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonarciak - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonarcik - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonarczuk - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonarczyk - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonard - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonardczyk - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonardi - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonardiak - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonardziak - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonardzik - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonarski - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonart - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonartowicz - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leoncewicz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonchard - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonciuk - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonczak - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonczek - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonczuk - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonczyk - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonczyński - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonda - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leondzion - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonek - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leong - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leongin - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonhard - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonhardt - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leoniak - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonic - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonicz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoniczak - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonidow - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonidow-Pipowski - złożenia brak; Leonidow od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew; Pipowski od staropolskiego pipa ‘trzon ptasiego pióra używany do pisania; beczka na piwo’.

    Leoniec - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonieni - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonienko - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoniew - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoniewicz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoniewski - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonik - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoniowski - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoniuk - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonke - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonkiewicz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonko - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonkowicz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonkowski - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonorski - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonort - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonortowicz - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leonow - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonowicz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonowski - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leonów - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leontiew - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leontjef - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leontjew - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leontowicz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leontowski - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoń - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leończak - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leończuk - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leończyk - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoński - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leopold - 1740 od imienia Leopold, o genezie germańskiej, od leud ‘naród’ + bald ‘odważny’. W Polsce notowane od średniowiecza jako Lipolt, Lipoldus, Lupoldus, Lupuldus, Leipoldus, Leopoldus, Leupoldus, Lepuldus.

    Leopolita - 1478 od łacińskiej nazwy Lwowa Leopolis.

    Leopolitanus - 1595 od łacińskiej nazwy Lwowa Leopolis.

    Leopolski - od imienia Leopold, o genezie germańskiej, od leud ‘naród’ + bald ‘odważny’. W Polsce notowane od średniowiecza jako Lipolt, Lipoldus, Lupoldus, Lupuldus, Leipoldus, Leopoldus, Leupoldus, Lepuldus.

    Leopolt - od imienia Leopold, o genezie germańskiej, od leud ‘naród’ + bald ‘odważny’. W Polsce notowane od średniowiecza jako Lipolt, Lipoldus, Lupoldus, Lupuldus, Leipoldus, Leopoldus, Leupoldus, Lepuldus.

    Leosiewicz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leosz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoszewski - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoszkiewicz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoszko - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoszowski - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leoś - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leowski - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew (od wariantu wschodniosłowiańskiego Lewon.

    Lep - od lepić.

    Lepa - od lepić.

    Lepach - od lepić.

    Lepacki - od lepić.

    Lepacz - od lepić.

    Lepaczyk - od lepić.

    Lepak - od lepić; od lepak staropolska partykuła, spójnik lub przysłówek ‘zaś, znowu, przeciwnie’.

    Lepakiewicz - od lepić; od lepak staropolska partykuła, spójnik lub przysłówek ‘zaś, znowu, przeciwnie’.

    Lepakowski - od lepić; od lepak staropolska partykuła, spójnik lub przysłówek ‘zaś, znowu, przeciwnie’.

    Lepalczyk - od lepić.

    Leparczyk - od lepić.

    Leparowski - od lepić.

    Leparski - od lepić.

    Lepart - od lepić.

    Lepartowski - od lepić.

    Leparz - od lepić.

    Lepczak - od lepić.

    Lepczyc - od lepić.

    Lepczyk - 1718 od lepić.

    Lepczyński - od lepić.

    Lepdzy - od przymiotnika lepszy.

    Lepech - od lepić.

    Lepecki - od lepić.

    Lepek - od lepić.

    Lepel - 1761 od niemieckiej nazwy osobowej Lepeld.

    Lepeld - od niemieckiej nazwy osobowej Lepeld.

    Leper - od średnio-dolno-niemieckiego lepper ‘łaciarz, krawiec’.

    Leperer - od średnio-dolno-niemieckiego lepper ‘łaciarz, krawiec’.

    Leperowski - od średnio-dolno-niemieckiego lepper ‘łaciarz, krawiec’.

    Leperski - od średnio-dolno-niemieckiego lepper ‘łaciarz, krawiec’.

    Lepert - od niemieckiej nazwy osobowej Leppert, ta od Lippert, z liut (leud) ‘naród’ + bert ‘sławny’.

    Lepertowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Leppert, ta od Lippert, z liut (leud) ‘naród’ + bert ‘sławny’.

    Lepiacz - 1570 od lepić.

    Lepialczyk - od lepić.

    Lepian - od lepić.

    Lepianka - od lepić; od gwarowego lepianka ‘dom lepiony z gliny’.

    Lepiankiewicz - od lepić; od gwarowego lepianka ‘dom lepiony z gliny’.

    Lepianko - od lepić; od gwarowego lepianka ‘dom lepiony z gliny’.

    Lepiarczuk - od lepić; od lepiarz ‘rzemieślnik lepiący garnki’.

    Lepiarczyk - od lepić; od lepiarz ‘rzemieślnik lepiący garnki’.

    Lepiarski - od lepić.

    Lepiarz - 1443 od lepić; od lepiarz ‘rzemieślnik lepiący garnki’.

    Lepiasz - (= arz) od lepić; od lepiarz ‘rzemieślnik lepiący garnki’.

    Lepiatko - od lepić.

    Lepiato - od lepić.

    Lepich - od lepić.

    Lepidź - od lepić.

    Lepiech - od lepić.

    Lepiechin - od lepić.

    Lepieciło - od lepić.

    Lepiecki - od lepić.

    Lepiecko - od lepić.

    Lepiecyło - od lepić.

    Lepiećko - od lepić.

    Lepiejew - od lepić.

    Lepiejko - od lepić.

    Lepiejza -

    Lepienko - od lepić; od gwarowego lepianka ‘dom lepiony z gliny’.

    Lepierczyk - od lepić.

    Lepiesz - od lepić.

    Lepiesza - od lepić.

    Lepieszczak - od lepić.

    Lepieszka - od lepić.

    Lepieszkiewicz - od lepić.

    Lepieszkin - od lepić.

    Lepieszko - od lepić.

    Lepieszo - od lepić.

    Lepietuszko - od lepić.

    Lepietuszko-Samsonowicz - złożenia brak; Lepietuszko od lepić; Samsonowicz od imienia Samson, notowanego w Polsce od XIII wieky, pochodzenia hebrajskiego, o znaczeniu ‘słońce’.

    Lepiewic - 1426 od lepić.

    Lepiglina - od lepić + glina.

    Lepik - od lepić.

    Lepiński - od lepić.

    Lepiocha - od lepić.

    Lepiochin - od lepić.

    Lepion - od lepić.

    Lepionka - od lepić; od gwarowego lepianka ‘dom lepiony z gliny’.

    Lepionko - od lepić; od gwarowego lepianka ‘dom lepiony z gliny’.

    Lepiora - od lepić.

    Lepiorczyk - od lepić.

    Lepiorz - (Śl) od lepić; od lepiarz ‘rzemieślnik lepiący garnki’.

    Lepioszka - od lepić.

    Lepioszko - od lepić.

    Lepiowczyk - od lepić.

    Lepióra - od lepić.

    Lepiórczyk - od lepić.

    Lepiórz - od lepić; od lepiarz ‘rzemieślnik lepiący garnki’.

    Lepis - od lepić.

    Lepisiewicz - od lepić.

    Lepisz - od lepić.

    Lepiszczak - od lepić.

    Lepiszka - od lepić.

    Lepiszkiewicz - od lepić.

    Lepiszko - od lepić.

    Lepiszo - od lepić.

    Lepitak - od lepić.

    Lepka - od lepić.

    Lepke - od lepić.

    Lepki - od lepić; od lepki.

    Lepkiewicz - od lepić.

    Lepko - od lepić.

    Lepkowicz - od lepić.

    Lepkowski - od lepić.

    Lepla - od lepić.

    Leplacz - od lepić.

    Leplawa - od lepić.

    Leplawy - od lepić.

    Leple - od lepić.

    Leplicki - od lepić.

    Leplin - od lepić.

    Lepnia - od lepić.

    Lepniak - od lepić.

    Lepniakiewicz - od lepić.

    Lepniewski - od lepić.

    Lepok - od lepić.

    Lepolczyk - od imienia Leopold, o genezie germańskiej, od leud ‘naród’ + bald ‘odważny’. W Polsce notowane od średniowiecza jako Lipolt, Lipoldus, Lupoldus, Lupuldus, Leipoldus, Leopoldus, Leupoldus, Lepuldus.

    Lepold - od imienia Leopold, o genezie germańskiej, od leud ‘naród’ + bald ‘odważny’. W Polsce notowane od średniowiecza jako Lipolt, Lipoldus, Lupoldus, Lupuldus, Leipoldus, Leopoldus, Leupoldus, Lepuldus.

    Lepoń - od lepić.

    Leporkowski - od lepić.

    Leporowski - od lepić.

    Leposiński - od lepić.

    Lepowicz - od lepić.

    Lepp - od lepić.

    Leppecki - od lepić.

    Leppek - od lepić.

    Leppelt - od niemieckiej nazwy osobowej Lepeld.

    Leppelt - od niemieckiej nazwy osobowej Lepeld.

    Lepper - od średnio-dolno-niemieckiego lepper ‘łaciarz, krawiec’.

    Leppert - od niemieckiej nazwy osobowej Leppert, ta od Lippert, z liut (leud) ‘naród’ + bert ‘sławny’.

    Leppich - od lepić.

    Leppik - od lepić.

    Leppin - od lepić.

    Lepsa - od przymiotnika lepszy.

    Lepsiak - 1786 od przymiotnika lepszy.

    Lepsik - od przymiotnika lepszy.

    Lepski - od przymiotnika lepszy.

    Lepsy - od przymiotnika lepszy.

    Lepsza - od przymiotnika lepszy.

    Lepszak - 1790 od przymiotnika lepszy.

    Lepszonek - od przymiotnika lepszy.

    Lepszonka - od przymiotnika lepszy.

    Lepszy - 1786 od przymiotnika lepszy.

    Lepszyński - od przymiotnika lepszy.

    Leptacz - od staropolskiego łeptać, łoptać ‘pić głośno, chciwie, chłeptać’; od leptać ‘łeptać’.

    Leptuch - od staropolskiego łeptać, łoptać ‘pić głośno, chciwie, chłeptać’; od leptać ‘łeptać’.

    Lepucha - od lepić.

    Lepucki - od lepić.

    Lepula - od lepić.

    Lepuła - od lepić.

    Lepus - od lepić.

    Lepusiewicz - od lepić.

    Lepusiński - od lepić.

    Leputa - od lepić.

    Ler - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerach - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Leracz - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Leraczak - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Leraczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerant - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lerantowski - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lerczak - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerczek - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerech - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerek - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerenc - od niemieckiej nazwy osobowej Lorenz, ta od imienia Laurentius.

    Lerencik - od niemieckiej nazwy osobowej Lorenz, ta od imienia Laurentius.

    Lerens - od niemieckiej nazwy osobowej Lorenz, ta od imienia Laurentius.

    Lerenta - od niemieckiej nazwy osobowej Lorenz, ta od imienia Laurentius.

    Lerental - od niemieckiej nazwy osobowej Lorenz, ta od imienia Laurentius.

    Lerer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lergetporer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerhamer - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerho - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerich - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Leriche - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Leriendowicz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Leris - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerk - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerka - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerke - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerman - od niemieckiej nazwy osobowej Lehrmann.

    Lermanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lehrmann.

    Lermer - od niemieckiej nazwy osobowej Lehrmann.

    Lernacik - od niemieckiej nazwy osobowej Lehrmann.

    Lernaciński - od niemieckiej nazwy osobowej Lehrmann.

    Lernantowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lehrmann.

    Lernański - od niemieckiej nazwy osobowej Lehrmann.

    Lernat - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lernatowicz - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lernatowski - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lerner - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lernet - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lerniewski - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Lernon - od imienia Leonard. Imię znane w Polsce od XIII wieku jest pochodzenia germańskiego, od Leonhard, to od lewo ‘lew’ + hart ‘mocny, dzielny. W średniowieczu w Polsce wykazywało wahania fonetyczne. Obok form germańskich Leonhard, Lenhard, Lenhart występują postacie spolonizowane Leonard, Leonart, Lenert.

    Leroch - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Leronowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerończuk - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerowski - 1478 od nazwy miejscowej Lelów (częstochowskie, gmina Lelów).

    Leroy - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Leróch - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerski - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lersz - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lertyński - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerwa - od larwa ‘stadium początkowe niektórych zwierząt, np. owadów, płazów, dawniej też ‘maska, maszkara, widmo’.

    Lerwic - od larwa ‘stadium początkowe niektórych zwierząt, np. owadów, płazów, dawniej też ‘maska, maszkara, widmo’.

    Lerwicz - od larwa ‘stadium początkowe niektórych zwierząt, np. owadów, płazów, dawniej też ‘maska, maszkara, widmo’.

    Lerwitz - od larwa ‘stadium początkowe niektórych zwierząt, np. owadów, płazów, dawniej też ‘maska, maszkara, widmo’.

    Lerwoń - od larwa ‘stadium początkowe niektórych zwierząt, np. owadów, płazów, dawniej też ‘maska, maszkara, widmo’.

    Lerych - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Leryk - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerynowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerza - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerzańczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerzoń - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerzyński - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Lerż - od niemieckiej nazwy osobowej Lehr, ta od Leher ‘lennik’ lub od imienia Hilarius.

    Les - od las.

    Lesaczyk - od las.

    Lesage - od las.

    Lesak - 1311 od las.

    Lesakowski - od las.

    Lescander - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lessmann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Lescandrowicz - prawdopodobnie od niemieckiej nazwy osobowej Lessmann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Lesch - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leschik - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leschinger - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leschinski - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leschinsky - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leschner - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leschniak - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leschnik - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leschniok - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leschok - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lescinski - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lescinsky - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lesciorz - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lesczak - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lesczinski - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lesczok - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lesczyc - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lesczyński - prawdopodobnie od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lesecki - od las.

    Lesejko - od las.

    Lesek - od las.

    Lesenberg - od las.

    Lesener - od las.

    Leseń - od las.

    Leser - od las.

    Lesewski - od las.

    Leshman - od las.

    Leshnau - od las.

    Lesia - od las.

    Lesiak - 1311 od las lub od gwarowego lesiak ‘człowiek żyjący w lesie’.

    Lesiak-Lipiński - złożenia brak; Lesiak 1311 od las lub od gwarowego lesiak ‘człowiek żyjący w lesie’; Lipiński 1400 od nazw miejscowych typu Lipno, Lipiny.

    Lesiakowski - od las.

    Lesiański - od las.

    Lesiatycki - od las.

    Lesiatyński - od las.

    Lesiąk - od las.

    Lesic - od las.

    Lesica - od las.

    Lesicki - od las.

    Lesicz - od las.

    Lesiczka - od las.

    Lesiczko - od las.

    Lesiczok - od las.

    Lesiczowski - od las.

    Lesiczyński - od las.

    Lesiebski - od las.

    Lesiecki - od las.

    Lesieczka - od las.

    Lesieczko - od las.

    Lesieczyński - od las.

    Lesiek - od las.

    Lesien - od las.

    Lesień - 1424 od las lub od lesień ‘lesny’.

    Lesieński - od las.

    Lesiesz - od las.

    Lesiew - od las.

    Lesiewicz - od las.

    Lesiewski - od las.

    Lesig - od las.

    Lesik - od las.

    Lesikiewicz - od las.

    Lesikowski - od las.

    Lesin - od las.

    Lesing - od las.

    Lesiniewski - od las.

    Lesinski - od las.

    Lesiński - od las.

    Lesiok - (Śl) od las.

    Lesioń - od las.

    Lesiow - od las.

    Lesiowicz - od las.

    Lesiowski - od las.

    Lesiów - od las.

    Lesisz - od las.

    Lesiuk - od las.

    Lesiukowski - od las.

    Lesiw - od las.

    Lesiwicz - od las.

    Lesk - od las.

    Leska - 1434 od las.

    Leske - od las.

    Leski - 1411 od nazwy miejscowej Leszcze (włocławskie, gmina Piotrkow Kujawski), Lesko (miasto, krośnieńskie).

    Leskier - od las.

    Leskiewicz - od las.

    Leskiw - od las.

    Lesko - od las.

    Leskow - od las.

    Leskowic - 1406 od las.

    Leskowicz - od las.

    Leskowiec - 1471 od las.

    Leskowski - od nazw miejscowych Laskowa, Laski.

    Lesków - od las.

    Leslie - od las.

    Lesłowski - od las.

    Lesman - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Lesmann - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Lesmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Lesna - od las.

    Lesnacz - od las.

    Lesnak - od las.

    Lesnał - od las.

    Lesnan - od las.

    Lesner - od las.

    Lesnewicz - od las.

    Lesniak - od las.

    Lesniakiewicz - od las.

    Lesniakowski - od las.

    Lesniański - od las.

    Lesniara - od las.

    Lesniarek - od las.

    Lesnicki - od las.

    Lesniczak - od las.

    Lesniczuk - od las.

    Lesniczy - od las.

    Lesnierowski - od las.

    Lesniewicz - od las.

    Lesniewski - od las.

    Lesnik - od las.

    Lesnikowicz - od las.

    Lesnikowski - od las.

    Lesniok - (Śl) od las.

    Lesniowski - od las.

    Lesniska - od las.

    Lesniszowski - od las.

    Lesnobrodzki - od las.

    Lesnocha - od las.

    Lesnow - od las.

    Lesnowicz - od las.

    Lesnowolski - od las.

    Lesnów - od las.

    Lesny - od las.

    Lesoch - od las.

    Lesoń - od las.

    Lesota - 1243 od las.

    Lesowczyk - od las.

    Lesoweński - od las.

    Lesowiec - od las.

    Lesowski - od las.

    Less - od las (też od less ‘skała osadowa będąca składnikiem urodzajnych gleb’).

    Lessak - od las.

    Lessiński - od las.

    Lessman - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Lessmann - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Lessnacz - od las.

    Lessnak - od las.

    Lessner-Leśniakowski - złożenia brak; Lessner brak; Leśniakowski od las lub od nazwy miejscowej Leśniaki.

    Lesyk - od las.

    Lesz - 1405 od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lesza - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszaj - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszak - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszańczuk - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszański - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszciuk - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszcuk - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszcyk - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszcyński - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszcz - 1386 od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczak - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczałowski - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczan - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczaniecki - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczaniecki - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczanka - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczanki - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczański - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczar - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczawski - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszczek - 1423 od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczełowski - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczenko - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczenko-Leszczyński - złożenia brak;Leszczenko od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’; Leszczyński 1388 od nazw miejscowych typu Leszczyny, Leszczno, dziś Leszno.

    Leszczeński - 1391 od nazw miejscowych typu Leszczyny, Leszczno, dziś Leszno.

    Leszczer - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczerzyn - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczeszyn - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczewicz - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczewski - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszcziński - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczka - 1734 od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczkowski - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczok - (Śl) od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczołowski - od nazwy miejscowej Leszczyłów (KrW).

    Leszczon - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczonek - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczorz - (Śl) od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczowicz - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczowski - 1468 od nazwy miejscowej Leszczów (KrW).

    Leszczuch - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczucki - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczuk - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczukowicz - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczy - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczyc - 1457 od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczyc-Grabianki - złożenia brak; Leszczyc 1457 od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’; Grabianki od grab ‘drzewo liściaste’, też od grabić ‘rabować’, grabie.

    Leszczycki - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczyc-Laskowski - złożenia brak; Leszczyc 1457 od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’; Laskowski 1395 od nazw miejscowych Laskowa, Laski.

    Leszczyc-Sumiński - złożenia brak; Leszczyc 1457 od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’; Sumiński od nazwy miejscowej Sumin (kilka wsi).

    Leszczygłowski - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczyk - 1605 od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczykowski - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczyłowski - 1596 od nazwy miejscowej Leszczyłów (KrW).

    Leszczyn - od leszczyna.

    Leszczyna - 1412 od leszczyna.

    Leszczyna-Głybowski - złożenia brak; Leszczyna 1412 od leszczyna; Głybowski brak.

    Leszczyniak - od leszczyna.

    Leszczyniecki - od leszczyna.

    Leszczynowicz - od leszczyna.

    Leszczynski - od nazw miejscowych typu Leszczyny, Leszczno, dziś Leszno.

    Leszczyński - 1388 od nazw miejscowych typu Leszczyny, Leszczno, dziś Leszno.

    Leszczyszak - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczyszek - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Leszczyszyn - od leszcz ‘gatunek ryby’, też od gwarowego leszcza ‘leszczyna’.

    Lesze - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszebrand - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.
    Chciałabym przekazać, że rodzina moja pochodzi z Bad Saarow k/Berlina. Nazwisko jest niemieckie, ze spolszczona pisownią. Oryginalnie brzmi "von Loeschebrand" lub "von Loeschebrandt" i składa się z dwu niemieckich słów "loeschen" i "Brand" (płonąć i ogień/płomień). Trzy płonace pochodnie figuruja także na rodzinnym herbie. Rodzina jest spokrewniona m.in. z niemieckim poetą Heinrichem von Kleist i rodziną von Ledebur.
    Zofia Leszebrandt-Streich


    Leszebrandt - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszecki - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszega - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszek - 1495 od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszenko - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszenszky - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszeński - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszer - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszewicz - 1440 od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszewski - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszik - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszinski - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lesziński - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszk - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszka - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszke - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszki - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszkiewicz - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszkiewicz-Burak - złożenia brak; Leszkiewicz od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’. Burak od burak.

    Leszkiewicz-Zienowicz - złożenia brak; Leszkiewicz od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’; Zienowicz od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus, notowanego w Polsce od początku XIV wieku.

    Leszkis - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszkiw - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszko - 1265 od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszkow - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszkowiak - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszkowicz - 1450 od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszkowicz-Baczyński - złożenia brak; Leszkowicz 1450 od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’; Baczyński 1467 od nazwy miejscowej Baczyn (powiat Samborski, KrW; krakowskie, gmina Krzeszowice).

    Leszkowiec - 1640 od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszkowski - 1789– od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszków - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszman - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leszmann - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leszmański - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leszna - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lesznar - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszner - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszniak - od las.

    Lesznic - od las.

    Leszniewski - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Lesznik - od las.

    Lesznikowski - od las.

    Lesznowski - od las.

    Leszo - 1478 od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszok - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszonek - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszoński - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszowski - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszta - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszto - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszuk - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszukiewicz - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszukowicz - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszyc - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszycki - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszyk - 1605 od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszyn - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszyń - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leszyński - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leś - 1629 od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leściorz - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśka - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśkiewicz - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśkiw - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśko - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśkow - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśkowiak - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśkowicz - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśków - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśman - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leśmiak - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leśmian - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leśmiański - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leśmiara - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leśmierowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leśmiewski - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leśmiński - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśmiowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leśmorowski - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśmowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lessemann, ta od nazwy miejscowej Leese.

    Leśna - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśnak - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśnarowski - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśner - od imion złożonych typu Lścimir lub Leon, lub od staropolskiego lesz ‘zamsz’.

    Leśnia - od las.

    Leśniacki - od las.

    Leśniaczak - od las.

    Leśniaczek - 1753 od las.

    Leśniaczyk - 1746 od las.

    Leśniak - 1655 od las lub od staropolskiego lesniak ‘człowiek żyjący w lesie’.

    Leśniakiewicz - od las.

    Leśniakowski - od las lub od nazwy miejscowej Leśniaki.

    Leśniański - od las.

    Leśniar - od las.

    Leśniara - od las.

    Leśniarek - od las.

    Leśniarski - od las.

    Leśniarzek - od las.

    Leśniatyński - od las.

    Leśniawski - od las.

    Leśnic - 1306 od las.

    Leśnica - 1490 od las lub od nazwy miejscowej Leśnica (kilka wsi).

    Leśnicki - 1632 od nazwy miejscowej Leśnica (kilka wsi).

    Leśniczak - 1765 od las, lesniczy.

    Leśniczek - od las, lesniczy.

    Leśniczów - od las, lesniczy.

    Leśniczuk - od las, lesniczy.

    Leśniczy - od las, lesniczy.

    Leśniera - od las.

    Leśnierowicz - od las.

    Leśniewicz - od las.

    Leśniewski - 1472 od nazwy miejscowej Leśniowice (KrW), Leśniewice (płockie, gmina Gostymin), Leśniewo (kilka wsi).

    Leśnik - od las lub od leśnik.

    Leśnikow - od las.

    Leśnikowicz - od las.

    Leśnikowski - od las.

    Leśników - od las.

    Leśniński - od las.

    Leśniok - (Śl) od las.

    Leśniorek - od las.

    Leśniorowski - od las.

    Leśniowicz - 1698 od las.

    Leśniowiecki - od las.

    Leśniowolski - od las.

    Leśniowski - 1443 od nazwy miejscowej Leśniowice (KrW), Leśniewice (płockie, gmina Gostymin), Leśniewo (kilka wsi).

    Leśniuczuk - od las.

    Leśniuk - od las.

    Leśniwski - od las.

    Leśnocha - od las.

    Leśnodorski - od las.

    Leśnowola - od las.

    Leśnowolski - od las.

    Leśny - 1405 od leśny.

    Leśnyczyk - od leśny.

    Leśnyczyr - od las.

    Leśnyk - od las.

    Leśta - od las.

    Leta - od latać, lato.

    Letachowicz - od latać, lato.

    Letańska - od latać, lato.

    Letarski - od latać, lato.

    Letczeniak - od latać, lato.

    Letecki - od latać, lato.

    Letek - 1462 od latać, lato.

    Letenay - od latać, lato.

    Letera - od latać, lato.

    Letertowicz - od latać, lato.

    Letes - od latać, lato.

    Letka - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letke - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letki - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letkie - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letkier - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letkiewicz - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letkiman - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letko - 1393 od latać, lato.

    Letko - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letkomiler - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letkomiller - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letkowicz - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letkowski - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letman - od niemieckich nazw osobowych Letmann, Leitmann, te od imion Liutman, Leutman.

    Letmanowski - od niemieckich nazw osobowych Letmann, Leitmann, te od imion Liutman, Leutman.

    Letmański - od niemieckich nazw osobowych Letmann, Leitmann, te od imion Liutman, Leutman.

    Letnar - od niemieckiej nazwy osobowej Lettner, ta od nazwy miejscowej Letten.

    Letnarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lettner, ta od nazwy miejscowej Letten.

    Letnarski - od niemieckiej nazwy osobowej Lettner, ta od nazwy miejscowej Letten.

    Letner - od niemieckiej nazwy osobowej Lettner, ta od nazwy miejscowej Letten.

    Letniaczyn - od latać, lato.

    Letniak - od latać, lato.

    Letnianczyn - od latać, lato.

    Letniańczyn - od latać, lato.

    Letniański - od latać, lato.

    Letnicki - od latać, lato.

    Letniewski - od latać, lato.

    Letnik - od latać, lato.

    Letniowski - od latać, lato.

    Letniów - od latać, lato.

    Letniuk - od latać, lato.

    Leto - 1466 od latać, lato.

    Letocha - 1319 od latać, lato.

    Letofsky - od latać, lato.

    Letolc - od latać, lato.

    Letonek - od latać, lato.

    Letoń - od latać, lato.

    Letowski - od latać, lato.

    Letowt - od latać, lato.

    Letsche - od latać, lato.

    Lettke - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Lettkowski - od lekki, lek ‘medykament’; od gwarowego letki ‘lekki’.

    Letun - od latać, lato.

    Letunowski - od latać, lato.

    Letycz - od latać, lato.

    Letyja - od latać, lato.

    Letyński - od latać, lato.

    Letyta - od latać, lato.

    Letz - od latać, lato.

    Letza - od latać, lato.

    Leus - 1393– od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Leuschner - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Leustan - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Leusz - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Leuszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Leuszkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Leuszner - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Leuszniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Leuś - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Leuta - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Leutas - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Leute - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Leutenszleger - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Leutert - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Leutloff - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Leutner - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Leuto - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Levai - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Levaj - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Levano - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Levarht - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Levas - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Levay - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lever - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Levi - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Levin - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Levittoux - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Levy - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lew - 1397 od lew, niekiedy też tłumaczenie imienia Leon (Lew).

    Lewa - 1486 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewacek - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewachowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaciak - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaciński - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaciuk - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewacki - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewacz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaczek - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaczyk - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaczyński - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaj - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewajew - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewak - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od lewak ‘mańkut’.

    Lewakowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewalski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewan - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewancik - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewancik - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewancki - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewancki - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewanczyk - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewanczyk - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewand - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewanda - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewanderski - 1672 od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewandewski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewandków - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewandny - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewandorowicz - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewandoski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewandowicz - 1687– od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewandowski - 1688 od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’ lub od nazwy miejscowej Lewandów.

    Lewandrowski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewandy - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewandziewski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewandziński - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewaniak - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewaniec - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewaniewski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewanik - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewaniowski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewaniuk - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewankowski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewanowicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewanowski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewansowski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewantal - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewantowicz - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’ lub od Lewant ‘nazwa krajów położonych na wschód od Włoch’.

    Lewanty - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’ lub od Lewant ‘nazwa krajów położonych na wschód od Włoch’.

    Lewantyński - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’ lub od Lewant ‘nazwa krajów położonych na wschód od Włoch’.

    Lewań - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewańczuk - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewańczyk - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewański - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewar - od lewar, liwar ‘przyrząd do podnoszenia ciężarów’.

    Lewara - od lewar, liwar ‘przyrząd do podnoszenia ciężarów’.

    Lewarcik - od lewar, liwar ‘przyrząd do podnoszenia ciężarów’.

    Lewarczyk - od lewar, liwar ‘przyrząd do podnoszenia ciężarów’.

    Leward - od staropolskiego lewart, leward ‘almpart’, też od nazwy herbu Lewart.

    Lewardowski - od staropolskiego lewart, leward ‘almpart’, też od nazwy herbu Lewart.

    Lewark - od staropolskiego lewart, leward ‘almpart’, też od nazwy herbu Lewart.

    Lewarkowski - od staropolskiego lewart, leward ‘almpart’, też od nazwy herbu Lewart.

    Lewarowski - 1794 od lewar, liwar ‘przyrząd do podnoszenia ciężarów’.

    Lewarski - od lewar, liwar ‘przyrząd do podnoszenia ciężarów’.

    Lewart - od staropolskiego lewart, leward ‘lampart’, też od nazwy herbu Lewart.

    Lewartowicz - od staropolskiego lewart, leward ‘lampart’, też od nazwy herbu Lewart.

    Lewartowski - od staropolskiego lewart, leward ‘lampart’, też od nazwy herbu Lewart.

    Lewartowski - od staropolskiego lewart, leward ‘lampart’, też od nazwy herbu Lewart.

    Lewaski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewasz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaszewski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaszkiewicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaszow - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaszów - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewaśkiewicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewat - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewatak - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewc - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewcio - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewcon - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewcoń - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewcun - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewcuń - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczak - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczan - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczanin - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczenko - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczeszyn - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczewic - 1471 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczewski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczon - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczucki - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczuk - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczycki - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczyk - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczykowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczyna - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczyński - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewczyszyn - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewda - 1583 od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lewdański - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lewdarowicz - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lewdo - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lewdoń - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lewdor - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lewdorowicz - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lewdosiński - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lewdowicz - od lebioda, łoboda ‘gatunek rośliny’, też ‘wątły człowiek’.

    Lewe - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewecek - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewecki - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Leweczko - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Leweć - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewek - 1643 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewek - od lew, niekiedy też tłumaczenie imienia Leon (Lew).

    Lewekowicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewel - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewelski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewelt - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewen - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewenał - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewenau - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewenberg - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewenberger - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewend - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewenda - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewendal - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewendoski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewendowski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewendziewski - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewenec - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Leweniec - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewenko - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewens - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewensztejn - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewenta - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewental - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewenti - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewentowicz - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewenty - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewenwirt - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Leweń - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewęda - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewi - 1233 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewiak - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewiarz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi

    Lewic - 1427 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewich - 1527– od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewicki - 1659 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewiczak - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewiczek - 1607 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewiczenko - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewiczew - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewidka - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewiec - 1429 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewiecki - od lew, niekiedy też tłumaczenie imienia Leon (Lew).

    Lewiecki - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewien - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewieniec - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewientowicz - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewień - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewieński - 1700 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewierowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewięta - od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’.

    Lewik - 1643 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewikowicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewikowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewin - 1389 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewina - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewinger - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewiniec - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewinowicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewinowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewinski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewinson - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewinzon - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewińczak - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewińko - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewiński - 1699 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewioda - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewirowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewis - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewiss - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewisz - 1389 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewit - od Lewita ‘potomek Lewiego, kapłan w dawnym judaizmie’, też ‘kleryk’.

    Lewita - 1495 od Lewita ‘potomek Lewiego, kapłan w dawnym judaizmie’, też ‘kleryk’.

    Lewite - od Lewita ‘potomek Lewiego, kapłan w dawnym judaizmie’, też ‘kleryk’.

    Lewitin - od Lewita ‘potomek Lewiego, kapłan w dawnym judaizmie’, też ‘kleryk’.

    Lewito - od Lewita ‘potomek Lewiego, kapłan w dawnym judaizmie’, też ‘kleryk’.

    Lewitowicz - od Lewita ‘potomek Lewiego, kapłan w dawnym judaizmie’, też ‘kleryk’.

    Lewitski - od Lewita ‘potomek Lewiego, kapłan w dawnym judaizmie’, też ‘kleryk’.

    Lewitt - od Lewita ‘potomek Lewiego, kapłan w dawnym judaizmie’, też ‘kleryk’.

    Lewitzki - od Lewita ‘potomek Lewiego, kapłan w dawnym judaizmie’, też ‘kleryk’.

    Lewizerowicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewizorowicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewka - 1441 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewke - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lew-Kiedrowski - złożenia brak; Lew 1397 od lew, niekiedy też tłumaczenie imienia Leon (Lew); Kiedrowski 1673 od nazwy miejscowej Kiedrowice (słupskie, gmina Lipnica) i Kiedrowo (pilskie, gmina Wągrowiec).

    Lewkiewicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewkin - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewko - 1363 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewkonowicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewkot - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewkow - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewkowiak - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewkowicki - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewkowicz - 1441 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewkowiec - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewkowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewków - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewkun - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewkuń - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewkut - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewman - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lew-Mirski - 1397 złożenia brak;Lew od lew, niekiedy też tłumaczenie imienia Leon (Lew); Mirski 1398 od nazwy miejscowej Mirzyn, dziś Mierzyn (piotrkowskie, gmina Rozprza).

    Lewna - 1330 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin lub od lewny ‘odlany’.

    Lewnał - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewnau - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewnic - 1423 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewniewski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewnik - 1449 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewnikowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewniowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewnow - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewnowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewo - 1414 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewoc - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewoch - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewocha - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewochowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewociak - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewocik - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewociuk - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewocki - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewocz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewoczewicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewoczko - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewoczuk - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewoć - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewodański - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewodzki - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lewok - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewokowicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewon - 1500 od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewoncewicz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewonczuk - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewoniak - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewonicki - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewoniec - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewoniewski - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewonik - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewoniuk - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewonowicz - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewonowski - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewoń - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewońcio - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewończuk - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewończyk - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewońko - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewoński - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Leworski - od imienia Leon, z greckiego Leon, z łacinskiego Leonis. Imię, notowane w Polsce od średniowiecza, pochodzi od greckiego leon ‘lew’, tłumaczone było też jako Lew.

    Lewosik - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewosiński - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewosiuk - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewoski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewosnik - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lew-Ostik-Kostrowicki - złożenia brak; Lew 1397 od lew, niekiedy też tłumaczenie imienia Leon (Lew); Ostik- od imienia Eustachy; Kostrowicki 1675 od nazwy miejscowej Kostrowicze (KrW).

    Lewosz - 1238 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewoszewski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewoszko - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewowicki - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewowicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewowski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewrenc - od niemieckiej nazwy osobowej Lewrenz, ta od imienia Laurentius.

    Lewrenz - od niemieckiej nazwy osobowej Lewrenz, ta od imienia Laurentius.

    Lewry - od niemieckiej nazwy osobowej Lewrenz, ta od imienia Laurentius

    Lewrync - od niemieckiej nazwy osobowej Lewrenz, ta od imienia Laurentius

    Lewrynowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lewrenz, ta od imienia Laurentius

    Lewrza - od niemieckiej nazwy osobowej Lewrenz, ta od imienia Laurentius

    Lews - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewsiejew - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    LewskiLew-Starowicz - złożenia brak; Lewski od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin lub od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.; Lew 1397 od lew, niekiedy też tłumaczenie imienia Leon (Lew); Starowicz 1565 od stary, w pochodnych od starać się.

    Lewsz - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewsza - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewszczuk - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewszczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewszewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewszko - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewszo - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewszuk - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewszuk - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewszun - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewszycki - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewszyk - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewszyn - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewszyński - od niemieckiej nazwy osobowej Laus, ta od imienia Nocolaus.

    Lewtak - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Lewtakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Lewtal - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Lewto - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Lewtowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Leute, ta od imion na Liut-.

    Lewuch - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewucha - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewukiewicz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewulis - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewuń - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewus - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewusz - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewuszewski - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewuszkin - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewuś - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewuto - od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Lewy - 1645 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi.

    Lex - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lexa - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lexandrowicz - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andrós ‘mąż’. W Polce notowane od XII wieku, także w obocznych formach Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Lexow - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Lexy - od imienia Aleksy. Imię pochodzenia greckiego, od Aléksios, skrócenie od imion złożonych typu Aléksandros, Aléksibios. W Polsce notowane od XIII wieku w wariantach Aleksa, Aleks, Aleksy, Holeksy, Oleksy, Oleksa, Leksy, Leksa, na Kresach Wschodnich Aleksiej.

    Ley - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leyda - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leyding - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leydo - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leydy - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leyer - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leyk - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leyka - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leyko - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leykowski - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leyman - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Leymann - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Leymańczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Leimann, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego leie, leige ‘człowiek świecki, laik’.

    Leyna - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leys - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leyser - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leyska - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leytner - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Leyza - od lejać ‘lać’, lej ‘przyrząd do nalewania płynów’, leja ‘deszcz’.

    Lezak - od leżeć.

    Lezan - od leżeć.

    Lezanski - od leżeć.

    Lezański - od nazwy miejscowej Leżajna (płockie, gmian Piątek).

    Lezar - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lezarowicz - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lezarski - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Lezen - od leżeć.

    Lezeńczyk - od leżeć.

    Lezererkiewicz - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Leziak - od leżeć.

    Lezian - od leżeć.

    Lezianka - od leżeć.

    Lezianko - od leżeć.

    Lezieński - 1497 od nazwy miejscowej Leziona (kaliskie, gmina Nowe Skalmierzyce).

    Lezier - od imienia Łazarz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Eliza ‘Bóg wspomógł’. Łacińska forma Lasarius spolszczona została na Łazarz. Imię notowane w Polsce od XIII wieku. Obok formy Łazarz spotyka się też Łazar, Łazerz, Łazor, Łazur.

    Leziewicz - od leżeć.

    Lezik - od leżeć.

    Lezina - od leżeć.

    Lezinek - od leżeć.

    Leziński - od leżeć.

    Lezisz - od leżeć.

    Leziuk - od leżeć.

    Lezka - od leżeć.

    Lezki - od leżeć.

    Lezner - od leżeć.

    Leznicki - od leżeć.

    Lezniewicz - od leżeć.

    Lezoch - od leżeć.

    Lezon - od leżeć.

    Lezoń - od leżeć.

    Lezowski - od leżeć.

    Lezuch - od leżeć.

    Lezucha - od leżeć.

    Lezuń - od leżeć.

    Lezyk - od leżeć.

    Leździej - od lezda ‘dawny podatek od żywności’.

    Leźniak - od leżeć.

    Leźniakowski - od leżeć.

    Leźnicki - 1391 od nazwy miejscowej Leźnica (łódzkie, gmina Parzęczew).

    Leźniewicz - od leżeć.

    Leźniewski - od leżeć.

    Leźniuk - od leżeć.

    Leżaj - od leżeć.

    Leżajski - 1575 od nazwy miejscowej Leżajna (płockie, gmian Piątek) lub od nazwy miasta Leżajsk (rzeszowskie).

    Leżak - od leżeć.

    Leżaka - od leżeć.

    Leżalski - od leżeć.

    Leżała - od leżeć.

    Leżałka - od leżeć.

    Leżan - od leżeć.

    Leżanka - od leżeć.

    Leżanko - od leżeć.

    Leżanowski - od leżeć.

    Leżań - od leżeć.

    Leżański - 1610 od nazwy miejscowej Leżajna (płockie, gmian Piątek).

    Leżańszczyk - 1610 od nazwy miejscowej Leżajna (płockie, gmian Piątek).

    Leżdzej - od lezda ‘dawny podatek od żywności’.

    Leżdziej - od lezda ‘dawny podatek od żywności’.

    Leżdżej - od lezda ‘dawny podatek od żywności’.

    Leżej - od leżeć.

    Leżek - od leżeć.

    Leżeń - od leżeć.

    Leżeński - od leżeć.

    Leżniak - od leżeć.

    Leżnicki - od nazwy miejscowej Leźnica (łódzkie, gmina Parzęczew).

    Leżniewicz - od leżeć.

    Leżniewski - od leżeć.

    Leżoch - od leżeć.

    Leżohubski - od leżeć.

    Leżohupski - od leżeć.

    Leżok - (Śl) od leżeć.

    Leżon - od leżeć.

    Leżoń - od leżeć.

    Leżuch - od leżeć lub od leżuch.

    Leżucha - od leżeć.

    Leżuchowski - od leżeć.

    Leżuk - od leżeć.

    Leżycha - od leżeć.

    Leżychowski - od leżeć.

    Leżyński - od leżeć.

    Lęba - od ląb ‘snop’.

    Lębicz - od ląb ‘snop’.

    Lębida - od ląb ‘snop’.

    Lębiedwowicz - od ląb ‘snop’.

    Lębiocka - od ląb ‘snop’.

    Lębowicz - od ląb ‘snop’.

    Lębryk - od ląb ‘snop’.

    Lęc - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęcicki - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęcki - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęckiewicz - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęckoś - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęckowski - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęczar - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęczek - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęczewski - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęczkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęczmar - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęczmarowicz - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęczna - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęcznar - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęcznarowicz - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęczowski - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęczycki - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęczyński - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęćkowski - od niemieckich nazw osobowych Lenzer, Lenzner, te od nazw miejscowych Lenz, Lenze.

    Lęda - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędas - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędniowski - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędziak - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędziakowski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędzian - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lędzica - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędziewski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędzikowski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędzin - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędziński - prawdopodobnie od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędzioch - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędzion - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lędzionek - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lędzionowski - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędzioszek - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędziszek - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędzki - od niemieckich nazw osobowych Land, Lend, te od średnio-wysoko-niemieckiego lant ‘pole, rola, ziemia; kraj’; niektóre formy też od staropolskiego lando, lendo, lędo ‘ziemia’.

    Lędzwa - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lędźwa - 1425 od lędźwia, lędźwie ‘część pleców’.

    Lędźwień - 1698 od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lędźwin - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lędźwiń - 1640 od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lędźwor - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lędżwa - od lędzian, lędźwian ‘gatunek groszku’.

    Lęg - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęga - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgacki - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgacz - 1494 od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgaj - 1638 od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgas - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgawiec - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgecki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Lęgeć - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgenza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Lęgęcki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Lęgęć - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Lęgęza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Lęgieć - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgiewicz - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgiędz - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Lęgnowski - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Lęgorz - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgos - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgosz - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgota - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgowiak - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgowicz - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się

    Lęgowik - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgownik - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgowski - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęgwand - od gwarowego lęgać ‘legnąć, położyć się’, lęgnąć się.

    Lęk - od lękać się.

    Lęka - od lękać się.

    Lękała - od lękać się.

    Lękarski - od lękać się.

    Lękasz - od lękać się.

    Lękawa - od lękać się.

    Lękawski - od lękać się.

    Lękiewicz - od lękać się.

    Lękulski - od lękać się.

    Lępa - od ląb ‘snop’.

    Lępczyński - od ląb ‘snop’.

    Lępek - od ląb ‘snop’.

    Lępkowski - od ląb ‘snop’.

    Lęza - od łęgi ‘gibki, zwinny’, Łąg, łęg, ług ‘bagnista łąka; podmokłe pastwisko’.

    Lęzak - od łęgi ‘gibki, zwinny’, Łąg, łęg, ług ‘bagnista łąka; podmokłe pastwisko’.

    Lęża - od łęgi ‘gibki, zwinny’, Łąg, łęg, ług ‘bagnista łąka; podmokłe pastwisko’.

    Lężak - od łęgi ‘gibki, zwinny’, Łąg, łęg, ług ‘bagnista łąka; podmokłe pastwisko’.

    Lężna - od łęgi ‘gibki, zwinny’, Łąg, łęg, ług ‘bagnista łąka; podmokłe pastwisko’.

    Lężoch - od łęgi ‘gibki, zwinny’, Łąg, łęg, ług ‘bagnista łąka; podmokłe pastwisko’.

    Lężoń - od łęgi ‘gibki, zwinny’, Łąg, łęg, ług ‘bagnista łąka; podmokłe pastwisko’.

    Lgocki - 1407 od nazw miejscowych Lgota (częste), Ligota.

    Lgostaj - 1425 od staropolskiego lgostaj ‘człowiek lekkomyślny, beztroski’.

    Lgot - 1471 od nazw miejscowych Lgota (częste), Ligota.

    Lgota - 1411 od nazw miejscowych Lgota (częste), Ligota.

    Lhota - od nazw miejscowych Lgota (częste), Ligota.

    Lhotak - od nazw miejscowych Lgota (częste), Ligota.

    Lian - od liana ‘roślina tropikalna, pnąca’.

    Liana - od liana ‘roślina tropikalna, pnąca’.

    Liasiak - od imienia Eliasz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Elijjah ‘Jahwe jest moim Bogiem’, notowane w Polsce od XIII wieku w formach Elijasz, Helijasz, na Kresach Wschodnich Ilijasz, Ilija, Hilijasz, Ulijasz.

    Liaska - od imienia Eliasz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Elijjah ‘Jahwe jest moim Bogiem’, notowane w Polsce od XIII wieku w formach Elijasz, Helijasz, na Kresach Wschodnich Ilijasz, Ilija, Hilijasz, Ulijasz.

    Liasz - 1618 od imienia Eliasz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Elijjah ‘Jahwe jest moim Bogiem’, notowane w Polsce od XIII wieku w formach Elijasz, Helijasz, na Kresach Wschodnich Ilijasz, Ilija, Hilijasz, Ulijasz.

    Liaszkiewicz - od imienia Eliasz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Elijjah ‘Jahwe jest moim Bogiem’, notowane w Polsce od XIII wieku w formach Elijasz, Helijasz, na Kresach Wschodnich Ilijasz, Ilija, Hilijasz, Ulijasz.

    Liaszowicz - 1621 od imienia Eliasz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Elijjah ‘Jahwe jest moim Bogiem’, notowane w Polsce od XIII wieku w formach Elijasz, Helijasz, na Kresach Wschodnich Ilijasz, Ilija, Hilijasz, Ulijasz.

    Liatkowski - od imienia Eliasz. Imię pochodzenia biblijnego, od hebrajskiego Elijjah ‘Jahwe jest moim Bogiem’, notowane w Polsce od XIII wieku w formach Elijasz, Helijasz, na Kresach Wschodnich Ilijasz, Ilija, Hilijasz, Ulijasz.

    Lib - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liba - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libach - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libacki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libako - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libal - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libał - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liban - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li- (lub od nazwy Liban).

    Libań - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li- (lub od nazwy Liban).

    Libański - od nazwy miejscowej Lubania (kilka wsi).

    Libański - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li- (lub od nazwy Liban).

    Libar - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libaradzki - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libardi - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libardzki - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Libarecki - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Libartowicz - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Libartowski - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Libaszewski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libawa - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libawski - 1699 od nazwy miejscowej Libawa lub od gwarowego libawy ‘powolny, leniwy’.

    Libchaber - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libchen - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libcz - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libczyc - 1494 od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libecajt - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libecki - 1738 od nazw miejscowych Lubcza, Lubcze, Lubki, Lubicz.

    Libed - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libega - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libek - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libekowski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libel - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libelt - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libena - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libenda - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libensteyn - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libensztajn - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libensztejn - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liber - 1490 od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libera - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberacki - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberacki - od nazwy miejscowej Liberadz (ciechanowskie, gmina Szreńsk).

    Liberada - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Liberadzki - 1729 od nazwy miejscowej Liberadz (ciechanowskie, gmina Szreńsk).

    Liberak - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberand - od niemieckiego imienia Hildebrand, to ze starszej formy Hildi ‘walka’ + brant ‘miecz’.

    Liberant - 1508 od niemieckiego imienia Hildebrand, to ze starszej formy Hildi ‘walka’ + brant ‘miecz’.

    Liberas - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberatzki - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberbaum - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberberg - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberc - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libercki - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberda - 1718 od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Liberdowicz - 1769 od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Liberdzki - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Liberek - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libergal - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberi - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberis - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberka - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberkowski - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberman - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberna, m. - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberocki - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberowicz - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberowski - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberra - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libersbach - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberski - 1676 od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libert - 1265 od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Liberta - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Libertowicz - 1793 od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Libertowski - od nazwy miejscowej Libertów (krakowskie, gmina Mogilany).

    Liberus - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberys - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liberzon - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libhard - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Libhard - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libhart - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libiatowski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libich - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libicki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libicz - 1347 od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libida - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libidowicz - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libidziewicz - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libidzki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libiech - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libiecki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libiedz - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libiedziejewski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libiek - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libieniecka - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libiera - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libierski - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libieszewski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libig - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libigocki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libigodzki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libigoski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libijak - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libik - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libilski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libin - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libing - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libiniecki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libin-Libera - złożenia brak; Libin prawdopodobnie od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-; Libera od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libiński - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libiocki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libioda - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libionka - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libirt - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libis - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libischewski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libisz - 1426 od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libiszewski - od nazwy miejscowej Libiszów (piotrkowskie, gmina Opoczno).

    Libiszowski - 1650 od nazwy miejscowej Libiszów (piotrkowskie, gmina Opoczno).

    Libka - 1751 od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libke - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libko - 1427 od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libnik - 1388 od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libocha - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libon - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liboń - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libor - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liboradzki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liborczaj - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liborio - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liborski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libort - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libosik - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liboski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libostka - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libosz - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liboszek - 1428 od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liboszka - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liboszyk - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libowicz - 1497 od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libowiecki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libowski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liboza - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libórska - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libósz - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libr - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libra - 1673 od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’ lub od łacińskiego libra ‘waga’.

    Librach - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libracki - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Librant - od niemieckiego imienia Hildebrand, to ze starszej formy Hildi ‘walka’ + brant ‘miecz’.

    Librawski - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Librąnt - od niemieckiego imienia Hildebrand, to ze starszej formy Hildi ‘walka’ + brant ‘miecz’.

    Librecht - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Librek - 1525 od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Librewski - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libric - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libricht - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Librić - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libroniewicz - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Libront - od niemieckiego imienia Hildebrand, to ze starszej formy Hildi ‘walka’ + brant ‘miecz’.

    Libroński - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Librowicz - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Librowski - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Librycht - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Libryk - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Libs - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libsch - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libsz - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libszer - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libszewski - od nazwy miejscowej Libiszów (piotrkowskie, gmina Opoczno).

    Libtal - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libuch - 1382 od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libucha - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libucki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libuda - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libudzic - 1463 od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libudziec - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libudziński - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libudzisz - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libudzki - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libumski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libur - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libura - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Liburski - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libus - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libusz - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Libuszewski - od nazwy miejscowej Libiszów (piotrkowskie, gmina Opoczno).

    Libuszowski - od nazwy miejscowej Libiszów (piotrkowskie, gmina Opoczno).

    Libuś - od prasłowiańskiego lib? ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Lic - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Lica - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licak - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Lical - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licał - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Lican - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licau - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licaw - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licay - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licback - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licbarski - od nazwy miejscowej Lidzbark (ciechanowskie, olsztyńskie).

    Lice - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licek - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licenowicz - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licewicz - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Lich - 1475 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Licha - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichacki - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichacy - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichacz - 1456 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichaczewski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichadka - 1696 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichaj - 1745 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichajczyk - 1720 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichanic - 1419 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichanin - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichanow - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichanów - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichański - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Licharowicz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Licharski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Licharzewski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichasik - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichata - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichawa - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichawski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichciński - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichecki - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichel - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichen - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Licheniak - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Licheński - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Licher - od niemieckiej nazwy osobowej Licher, ta od nazwy miejscowej Liche lub z dolnołużyckim llch ‘wolny, uwolniony’.

    Licherski - od niemieckiej nazwy osobowej Licher, ta od nazwy miejscowej Liche lub z dolnołużyckim llch ‘wolny, uwolniony’.

    Lichewicz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichey - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichgraj - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichi - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichiński - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichla - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichłai - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichman - od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lichmaniak - od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lichmański - od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lichmarowski - od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lichmarów - od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lichmir - od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lichmira - od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lichmirow - od niemieckich nazw osobowych lichmann, Leichmann lub od staropolskiego apelatywu lichman, lechman ‘marnotrawca’.

    Lichna - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichnarewicz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichnarowicz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichnerewicz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichnerowicz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichniak - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichnicki - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichniewicz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichnik - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichniuk - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichnorowicz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichnowski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichny - 1719 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Licho - 1274 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichociak - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichocic - 1447 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichocik - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichociński - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichocki - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichocz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichoczewski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichoć - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichodij - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichody - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichodziejewski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichodziejski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichodzijewski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichodzki - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichograj - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichoła - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichoład - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichołai - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichołap - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichołat - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichomski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichon - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichonczak - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichoniewicz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichoń - 1698 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichończak - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichończyk - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichoński - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichopot - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichorad - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichoraj - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichorat - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichorobiec - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichorowicz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichorowiec - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichos - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichoschik - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichosik - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichosty - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichosyt - 1651 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichosyt-Ogrodny - złożenia brak; Lichosyt 1651 od lichy ‘zły, mizerny’; Ogrodny od ogród.

    Lichoszerst - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichoszerść - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichoś - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichość - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichota - 1550 od lichy ‘zły, mizerny’ lub od lichota ‘rzecz bezwartościowa’.

    Lichotek - 1602 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichotin - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichotko - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichotop - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichowa - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichowicz - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichowid - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichowiejski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichownik - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichowski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichowyd - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichrobiec - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Licht - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lichtański - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lichtar - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej Lichter.

    Lichtara - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej Lichter.

    Lichtarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej Lichter.

    Lichtarski - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej Lichter.

    Lichte - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lichter - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej Lichter.

    Lichterewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej Lichter.

    Lichterowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej Lichter.

    Lichterski - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej Lichter.

    Lichtfeld - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej Lichter.

    Lichthart - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej Lichter.

    Lichtig - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej

    Lichtman - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej

    Lichtner - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’; od niemieckiej nazwy osobowej

    Lichtoń - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lichtoński - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lichtor - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’;

    Lichtorowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’;

    Lichtow - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lichtowski - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lichtór - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’;

    Lichtur - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’;

    Lichty - od niemieckiej nazwy osobowej Lichtgleßer ‘wytapiacz świec’.

    Lichucki - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichura - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichuszewski - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichuta - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichwa - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’.

    Lichwacz - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’.

    Lichwala - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’.

    Lichwał - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwić, lichtować.

    Lichwała - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’.

    Lichwan - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’.

    Lichwar - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz.

    Lichwarczuk - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz.

    Lichwat - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz.

    Lichwerowicz - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz.

    Lichwiara - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz.

    Lichwiarczuk - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz.

    Lichwiarski - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz.

    Lichwiarz - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz.

    Lichwicki - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’.

    Lichwierowicz - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz.

    Lichwin - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’.

    Lichwirowicz - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz.

    Lichwirowicz-Olichwirowicz - złożenia brak; Lichwirowicz od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz; Olichwirowicz od imienia Olefir używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Elethérios, od elútheros ‘wolny’.

    Lichwiruk - od ‘pożyczanie pieniędzy na wysoki procent’; od lichwiarz.

    Lichy - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichyniak - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichynicz - 1494 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichyń - 1424 od lichy ‘zły, mizerny’.

    Lichyński - od lichy ‘zły, mizerny’.

    Liciago - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Liciaho - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Liciak - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Liciecki - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licimiński - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licina - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Liciński - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licios - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licis - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Lick - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Lickas - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licke - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licki - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Lickiewicz - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Lickowski - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licner - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Licnerski - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Licok - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licoń - 1688 od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licow - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licyga - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licygiewicz - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licynowski - od lice, lica ‘twarz’ lub od gwarowego lica ‘lejc’.

    Licz - od liczyć.

    Liczak - od liczyć.

    Liczba - od liczba.

    Liczban - od liczba.

    Liczbański - od liczba.

    Liczbarowicz - od liczba.

    Liczbarski - od nazwy miejscowej Lidzbark (ciechanowskie, olsztyńskie).

    Liczberski - od nazwy miejscowej Lidzbark (ciechanowskie, olsztyńskie).

    Liczbik - od liczba.

    Liczbiński - od liczba.

    Liczbnik - od liczba.

    Liczbon - od liczba.

    Liczboń - od liczba.

    Liczborowicz - od liczba.

    Liczborski - od nazwy miejscowej Lidzbark (ciechanowskie, olsztyńskie).

    Liczek - od liczyć.

    Liczek - od liczyć.

    Liczerski - od liczyć.

    Liczewski - od liczyć.

    Liczka - od liczyć.

    Liczke - od liczyć.

    Liczko - od liczyć lub od liczko.

    Liczkowski - 1789 od nazwy miejscowej Liczki (płockie).

    Liczman - od niemieckiej nazwy osobowej Lietzmann lub od liczman ‘blaszka, żeton używany w grze’.

    Liczmanienko - od niemieckiej nazwy osobowej Lietzmann lub od liczman ‘blaszka, żeton używany w grze’.

    Liczmański - od niemieckiej nazwy osobowej Lietzmann lub od liczman ‘blaszka, żeton używany w grze’.

    Liczmar - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Liczmerski - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Liczmonik - od niemieckiej nazwy osobowej Lietzmann lub od liczman ‘blaszka, żeton używany w grze’.

    Licznar - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Licznarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Licznarski - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Liczner - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Licznerewski - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Licznerowski - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Licznerski - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Liczniarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Liczniarski - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Licznierowski - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Licznierski - od niemieckiej nazwy osobowej Litzner, ta od Litzenmacher ‘tasiemkarz, wytwórca pasów’.

    Liczowski - od liczyć.

    Liczuk - od liczyć.

    Liczurkiewicz - od liczyć.

    Liczybiński - od liczyć.

    Liczycki - od liczyć.

    Liczykrupa - 1631 od liczykrupa ‘skąpiec, sknera’.

    Liczyński - od liczyć.

    Liczyszyn - od liczyć.

    Liczyszyński - od liczyć.

    Liczywek - od liczyć.

    Liczywiek - od liczyć.

    Lićman - od niemieckiej nazwy osobowej Lietzmann lub od liczman ‘blaszka, żeton używany w grze’.

    Lićwinko - od nazwy Litwa, Litwin.

    Lićwiński - od nazwy Litwa, Litwin.

    Lid - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lida - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidabarski - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidacha - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidachowski - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidacki - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidak - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidański - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidarenko - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidawski - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidberg - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidczak - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidebny - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidecki - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lideke - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidel - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidemann - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Liden - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidenza - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lider - od lider ‘przywódca; przodownik’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Lieder, ta od imion na Liud-.

    Lidera - od lider ‘przywódca; przodownik’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Lieder, ta od imion na Liud-.

    Liderlin - od lider ‘przywódca; przodownik’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Lieder, ta od imion na Liud-.

    Liderman - od lider ‘przywódca; przodownik’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Lieder, ta od imion na Liud-.

    Lidia - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidiak - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidiec - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidiecki - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidiuk - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidka - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidka - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidke - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidke - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidker - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidkie - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidkie - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidkiewicz - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidko - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidkowiec - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidkowski - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidl - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidmajer - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidman - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidmann - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidmanowski - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidner - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidnicki - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidnik - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lido - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidochowski - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidok - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidor - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidowski - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidtka - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidtke - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidtkie - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Liduch - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Liduchowski - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Liduk - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidwa - od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich.

    Lidwic - od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich.

    Lidwiczak - od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich.

    Lidwig - od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich.

    Lidwikowski - od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich.

    Lidwin - od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich

    Lidwinowicz - od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich

    Lidwinowski - od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich

    Lidwiński - od imienia Ludwik. Imię o genezie germańskiej, od hlud ‘sławny’ + wig ‘walka’. W Polsce notowane od XIII wieku, wykazywało znaczne wahania fonetyczne. Obok postaci Ludwik spotyka się Łodwik, Łodwik, Lodwich, Łodwig, Lodwig, Ludwich

    Lidynia - 1702 od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidza - 1515 od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidzaj - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidzba - od liczba.

    Lidzbarski - od nazwy miejscowej Lidzbark (ciechanowskie, olsztyńskie).

    Lidzberski - od nazwy miejscowej Lidzbark (ciechanowskie, olsztyńskie).

    Lidzbiński - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidziak - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidzicki - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidziejawski - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidziejewski - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidziewicz - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidziński - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidzki - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidzkowski - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lidzota - od nazw osobowych na Lud- z przejściem Lu- w li- lub od niemieckiej nazwy osobowej Lid.

    Lieber - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Lieberenz - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liebermann - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liebers - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liebersbach - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Lieberski - od łacińskiego liber ‘wolny’, od niemieckiej nazwy osobowej Lieber, też od gwarowego libera ‘słabość, choroba’.

    Liebert - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Liebhardt - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Liebhart - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Liebiediew - od łabędź.

    Liebiediewa - od łabędź.

    Liebiedź - od łabędź.

    Liebiedż - od łabędź.

    Liebrandt - od niemieckiego imienia Hildebrand, to ze starszej formy Hildi ‘walka’ + brant ‘miecz’.

    Liebrecht - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Liebreich - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Liebricht - od niemieckich nazw osobowych Libert, Lubert, te od Liubhard.

    Lieder - od lider ‘przywódca; przodownik’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Lieder, ta od imion na Liud-.

    Liederman - od lider ‘przywódca; przodownik’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Lieder, ta od imion na Liud-.

    Liedermann - od lider ‘przywódca; przodownik’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Lieder, ta od imion na Liud-.

    Liedert - od lider ‘przywódca; przodownik’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Lieder, ta od imion na Liud-.

    Liege - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Liegenze - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Lieger - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Liegert - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Liegęć - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Liegiecki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Liegienza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Liegier - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Liegieta - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Liegięza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Liegman - od niemieckiej nazwy osobowej Ligmann, ta może od Lehmann ‘lennik’.

    Liegmann - od niemieckiej nazwy osobowej Ligmann, ta może od Lehmann ‘lennik’.

    Liegmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Ligmann, ta może od Lehmann ‘lennik’.

    Lier - od lira ‘dawny instrument strunowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lier.

    Liera - od lira ‘dawny instrument strunowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lier.

    Lierfeld - od lira ‘dawny instrument strunowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lier.

    Lierheimer - od lira ‘dawny instrument strunowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lier.

    Lierman - od lira ‘dawny instrument strunowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lier.

    Liermann - od lira ‘dawny instrument strunowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lier.

    Liersch - od lira ‘dawny instrument strunowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lier.

    Lierschmann - od lira ‘dawny instrument strunowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lier.

    Lierski - od lira ‘dawny instrument strunowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lier.

    Liersz - od lira ‘dawny instrument strunowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Lier.

    Lif - od staropolskiego lifa ‘lichwa’.

    Lifa - od staropolskiego lifa ‘lichwa’.

    Lifke - od staropolskiego lifa ‘lichwa’.

    Lifnik - 1489 od staropolskiego lifnik ‘lichwiarz’.

    Lifszyc - od staropolskiego lifa ‘lichwa’.

    Lift - od staropolskiego lifa ‘lichwa’.

    Lifun - od staropolskiego lifa ‘lichwa’.

    Lig - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Liga - 1362 od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligacki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligacz - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligaj - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligajski - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligan - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligański - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligara - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Ligarowski - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Ligarski - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Ligarzewski - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Ligas - 1600 od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligasa - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligasiak - 1645 od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligasik - 1663 od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligasz - 1457 od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligaszewski - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligaś - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligat - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligawiec - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligaz - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligąza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligecki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligej - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligejka - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligeman - od niemieckiej nazwy osobowej Ligmann, ta może od Lehmann ‘lennik’.

    Ligemann - od niemieckiej nazwy osobowej Ligmann, ta może od Lehmann ‘lennik’.

    Ligenau - od niemieckiej nazwy osobowej Ligmann, ta może od Lehmann ‘lennik’.

    Ligencki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligenda - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligendza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligenecki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligensa - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligenza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligenza-Ozimek - złożenia brak; Ligenza od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’; Ozimek 1453 od staropolskiego ozimek ‘mlode zwierzę urodzone przed zimą’.

    Ligenzowski - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Liger - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Ligeska - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligeśka - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligeza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligezka - od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligezka - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligezowski - od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligezowski - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligęcki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligędza - 1400 od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligęnza - od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligęski - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligęz - 1392 od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligęza - 1369 od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligęza-Salamon - złożenia brak; Ligęza 1369 od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’; Salamon od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, znaczącego ‘niosący pokój’.

    Ligęzic - 1426 od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligęziewicz - od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligęziński - od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligęzka - 1513 od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligęzowicz - 1692 od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligęzowski - od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligęża - od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligia - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligiecki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligiejka - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligiejko - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligiencki - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligienko - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligienna - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligienza - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligier - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Ligiera - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Ligiera - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Ligierko - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Ligierski - od legar ‘belka służąca do mocowania desek podłogowych’.

    Ligiew - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligiewicz - od staropolskiego ligać ‘wierzgać, kopać, kłaść się’, od gwarowego liga ‘ślizgawka’.

    Ligieza - od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligięnza - od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligięza - od gwarowego ligęza ‘człowiek lubiący leżeć’.

    Ligma - od niemieckiej nazwy osobowej Ligmann, ta może od Lehmann ‘lennik’.

    Ligman - od niemieckiej nazwy osobowej Ligmann, ta może od Lehmann ‘lennik’.

    Ligmann - od niemieckiej nazwy osobowej Ligmann, ta może od Lehmann ‘lennik’.

    Ligmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Ligmann, ta może od Lehmann ‘lennik’.

    Ligmań - od niemieckiej nazwy osobowej Ligmann, ta może od Lehmann ‘lennik’.

    Lignan - od łacińskiego lignator ‘drwal’.

    Lignar - 1595 od łacińskiego lignarius ‘handlarz drzwem, drwal’.

    Lignarski - od łacińskiego lignarius ‘handlarz drzwem, drwal’.

    Lignator - 1601 od łacińskiego lignator ‘drwal’.

    Ligner - od łacińskiego lignarius ‘handlarz drzwem, drwal’.

    Lignerski - od łacińskiego lignarius ‘handlarz drzwem, drwal’.

    Ligniarski - od łacińskiego lignarius ‘handlarz drzwem, drwal’.

    Lignicki - od łacińskiego lignator ‘drwal’.

    Lignifaber - 1579 od łacińskiego lignifaber ‘stolarz’.

    Lignor - od łacińskiego lignarius ‘handlarz drzwem, drwal’.

    Lignowski - od łacińskiego lignator ‘drwal