<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Ż


    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch


    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997





    Żaba - 1224 od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabacki - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabagło - od dawnego zabłagać, zabażyć (się) ‘zachcieć się’.

    Żabajewski - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabaklicki - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabanowski - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabański - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabarski - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabaryłło - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabawa - od zabawa ‘rozrywka; bal’, dawniej też ‘zajęcie; praca; zwłoka; opóźnienie’ lub też od nazwy miejscowej Zabawa (tarnowskie, gmina Radłów; krakowskie, gmina Wieliczka), też od nazwy herbu Zabawa.

    Żabawski - od zabawa ‘rozrywka; bal’, dawniej też ‘zajęcie; praca; zwłoka; opóźnienie’ lub też od nazwy miejscowej Zabawa (tarnowskie, gmina Radłów; krakowskie, gmina Wieliczka), też od nazwy herbu Zabawa.

    Żaba-Żabiński - złożenia brak; Żaba 1224 od żaba ‘pospolitry płaz’; Żabiński 1389 od nazwy miejscowej Żabno (poznańskie, gmina Brodnica; miasto, tarnowskie; tarnobrzeskie, gmina Radomyśl).

    Żabczak - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabczuk - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabczyk - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabczyński - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabder - może od od za + bzdyr ‘głupstwo’, w pochodnych też od imienia Zebedeusz.

    Żabdyr - może od od za + bzdyr ‘głupstwo’, w pochodnych też od imienia Zebedeusz.

    Żabecki - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabek - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabel - 1564 od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabel - od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; też może od niemieckich nazw osobowych Schabel, Sabel.

    Żabelski - od szabla ‘broń sieczna o wygiętej klindze’; też może od niemieckich nazw osobowych Schabel, Sabel.

    Żabenda - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żaberek - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żaberkiewicz - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żaberski - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabiak - 1465 od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabiałowicz - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabiarek - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabic - 1384 od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabicki - 1387 od nazwy miejscowej Żabice, dziś Żabiczki (łódzkie, gmina Konstantynów Łódzki).

    Żabiczyc - 1272 od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabiecki - od nazwy miejscowej Żabice, dziś Żabiczki (łódzkie, gmina Konstantynów Łódzki).

    Żabiega - od zabiegać ‘dotrzeć gdzieś biegnąc; wpaść; zastąpić drogę’, dawniej też ‘wypełnić się, nabrzmieć (krwią, łzami); zapobiec, przeszkodzić; uzyskać coś zabiegami’.

    Żabiegaj - od zabiegać ‘dotrzeć gdzieś biegnąc; wpaść; zastąpić drogę’, dawniej też ‘wypełnić się, nabrzmieć (krwią, łzami); zapobiec, przeszkodzić; uzyskać coś zabiegami’.

    Żabieglik - od zabiegać ‘dotrzeć gdzieś biegnąc; wpaść; zastąpić drogę’, dawniej też ‘wypełnić się, nabrzmieć (krwią, łzami); zapobiec, przeszkodzić; uzyskać coś zabiegami’.

    Żabiel - od za + dawne biel ‘błoto’ lub od zabielić lub od nazwa miejscowa Biała, Biel.

    Żabielna - od za + dawne biel ‘błoto’ lub od zabielić lub od nazwa miejscowa Biała, Biel.

    Żabielny - od za + dawne biel ‘błoto’ lub od zabielić lub od nazwa miejscowa Biała, Biel.

    Żabielowicz - od za + dawne biel ‘błoto’ lub od zabielić lub od nazwa miejscowa Biała, Biel.

    Żabielski - od nazw miejscowych Zabiele (łomżyńskie, gmina Kolno), Biała (częste).

    Żabiełko - od za + dawne biel ‘błoto’ lub od zabielić lub od nazwa miejscowa Biała, Biel.

    Żabiełowicz - od za + dawne biel ‘błoto’ lub od zabielić lub od nazwa miejscowa Biała, Biel.

    Żabieniec - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabieniecki - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabienko - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabieński - od nazwy miejscowej Żabno (poznańskie, gmina Brodnica; miasto, tarnowskie; tarnobrzeskie, gmina Radomyśl).

    Żabierak - od zabierać, zabrać ‘pozbawic kogoś czegoś; brać ze soba; zajmować coś, wypełniać’, dawniej też ‘wyrobić w sobie coś; wyruszyć z kimś’.

    Żabierek - od zabierać, zabrać ‘pozbawic kogoś czegoś; brać ze soba; zajmować coś, wypełniać’, dawniej też ‘wyrobić w sobie coś; wyruszyć z kimś’.

    Żabierowski - od zabierać, zabrać ‘pozbawic kogoś czegoś; brać ze soba; zajmować coś, wypełniać’, dawniej też ‘wyrobić w sobie coś; wyruszyć z kimś’.

    Żabietowicz - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabik - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabilewicz - od zabijaka ‘awanturnik’, zabić ‘spowodować śmierć’.

    Żabiliński - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabilski - od zabijaka ‘awanturnik’, zabić ‘spowodować śmierć’.

    Żabiłło - od zabijaka ‘awanturnik’, zabić ‘spowodować śmierć’.

    Żabiło - od zabijaka ‘awanturnik’, zabić ‘spowodować śmierć’.

    Żabiłowicz - od zabijaka ‘awanturnik’, zabić ‘spowodować śmierć’.

    Żabiński - 1389 od nazwy miejscowej Żabno (poznańskie, gmina Brodnica; miasto, tarnowskie; tarnobrzeskie, gmina Radomyśl).

    Żabionek - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabirek - od zabierać, zabrać ‘pozbawic kogoś czegoś; brać ze soba; zajmować coś, wypełniać’, dawniej też ‘wyrobić w sobie coś; wyruszyć z kimś’.

    Żabirski - od zabierać, zabrać ‘pozbawic kogoś czegoś; brać ze soba; zajmować coś, wypełniać’, dawniej też ‘wyrobić w sobie coś; wyruszyć z kimś’.

    Żabiski - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabiszak - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabiszewski - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabiuk - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabka - 1387 od żaba ‘pospolitry płaz’; od żabka.

    Żabkiewicz - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabkin - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabko - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabko-Potopowicz - złożenia brak; Żabko od żaba ‘pospolitry płaz’; Potopowicz od potopić, potop.

    Żabkowski - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabniak - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabnicki - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabnik - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabo - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żaboczyński - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabojszcza - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabojść - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabokicki - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żaboklak - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żaboklicki - od żaba ‘pospolitry płaz’ lub od nazwy miejscowej Żabokliki (siedleckie, gmina Siedlce).

    Żaboklik - 1464 od żaba ‘pospolitry płaz’; od staropolskiego klik ‘krzyk’.

    Żabokruk - 1452 od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabokrzecki - 1497 od nazwy miejscowej Żabokrzeki (płockie, gmina Daszyna, gmina Piątek).

    Żabokrzek - 1393 od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabokrzycki - 1766 od nazwy miejscowej Żabokrzeki (płockie, gmina Daszyna, gmina Piątek).

    Żabolicki - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żaboniak - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żaboniowic - 1404 - od żaba ‘pospolity płaz’.

    Żaboniowucz - 1404 od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żaboń - 1402 od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żaborek - od imienia złożonego Zabor, znanego od XII wieku lub też od za + bor ‘las’.

    Żaborniak - od imienia złożonego Zabor, znanego od XII wieku lub też od za + bor ‘las’.

    Żaborowicz - od imienia złożonego Zabor, znanego od XII wieku lub też od za + bor ‘las’.

    Żaborowski - od nazw miejscowych Zaborów, Zaborowie (kilka wsi).

    Żaborski - od imienia złożonego Zabor, znanego od XII wieku lub też od za + bor ‘las’.

    Żabot - od żabot ‘przybranie sukni lub koszuli męskiej’.

    Żabowczuk - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabowka - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabowski - 1398 od nazwy miejscowej Żabowo (kilka miejscowości).

    Żabój - od dawnego zabój ‘zabicie, zabójstwo’.

    Żabówka, m. - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabrocki - może od nazw miejscowych Zabrodzie, Zabrody (częste).

    Żabroń - od zabronić ‘zakazać’.

    Żabroński - od zabronić ‘zakazać’.

    Żabrowski - od zabronić ‘zakazać’.

    Żabrzenski - od nazwy miasta Zabrze (katowickie).

    Żabrzeński - od nazwy miasta Zabrze (katowickie).

    Żabrzyński - od nazwy miasta Zabrze (katowickie).

    Żabski - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Żabulewicz - od za + prasłowiańskie buliti ‘wytrzeszczać oczy, pęcznieć’.

    Żabulski - od za + prasłowiańskie buliti ‘wytrzeszczać oczy, pęcznieć’.

    Żabuski - od za + nazwa rzeki Bug.

    Żabzdyr - od za + bzdyr ‘głupstwo’, w pochodnych też od imienia Zebedeusz.

    Żach - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żachacz - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żachaj - od imienia Zacheusz, od łacińskiego Zacheus, to z hebrajskiego zakkaj ‘czysty, błyszczący, bez winy’.

    Żachajło - od imienia Zacheusz, od łacińskiego Zacheus, to z hebrajskiego zakkaj ‘czysty, błyszczący, bez winy’.

    Żachanowicz - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żachar - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żachara - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żacharczuk - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żacharek - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żacharewicz - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żacharko - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żacharków - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żacharowicz - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żacharowski - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żacharski - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żacharuś - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żacharz - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz

    Żacharzewski - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żachaś - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żacheja - od imienia Zacheusz, od łacińskiego Zacheus, to z hebrajskiego zakkaj ‘czysty, błyszczący, bez winy’.

    Żacher - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żacherowski - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żachewicz - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żachłód - od zachodzić ‘ochłodzić, ostudzić’.

    Żachnik - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żacholl - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żacholla - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żacholski - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żachora - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żachowicz - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żachowski - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żachradny - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żachuń - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Żachura - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żachwiej - od zawieja ‘śnieżyca połączona z silnym wiatrem; wichura’.

    Żachwieja - od zawieja ‘śnieżyca połączona z silnym wiatrem; wichura’.

    Żacios - od zacios ‘karb, znak na drzewie wykonany siekierą’, dawniej ‘raz, cięcie’, zaciosać ‘zaciąć siekierą, zaostrzyć’.

    Żacki - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żackiewicz - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żacny - od zacny ‘szlachetny’, dawniej ‘w dobrym gatunku’.

    Żaczak - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żaczek - 1480 od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’; od żaczek.

    Żaczewski - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żaczkiewicz - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żaczko - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żaczkowicz - 1598 od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żaczkowski - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żaczyk - 1617 od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żaczyński - 1580 od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żaćkiewicz - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żadak - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadan - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadanowski - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadarko - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadecki - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadejko - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadełek - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żaderowski - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadka - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadkiewicz - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadkiewka - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadko - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadkowski - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadlak - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żadło - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żadobiuk - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadon - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadoń - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadora - od zadra, też zadzer, zadzior ‘drzazga; kolec’.

    Żadorski - od zadra, też zadzer, zadzior ‘drzazga; kolec’.

    Żadroga - od za drogą.

    Żadura - od zadurzyc, zadurzeć ‘ogłuszyć; upoić, zawrócić głowe’, może też od za + ze staropolskiego dura ‘dziura’.

    Żadurowicz - od zadurzyc, zadurzeć ‘ogłuszyć; upoić, zawrócić głowe’, może też od za + ze staropolskiego dura ‘dziura’.

    Żadworna - od dawnego zadworny ‘idacy za dworem królewskim; związany z dworem’, zadworski ‘leżący za dworem’.

    Żadworny - od dawnego zadworny ‘idacy za dworem królewskim; związany z dworem’, zadworski ‘leżący za dworem’.

    Żadworski - od dawnego zadworny ‘idacy za dworem królewskim; związany z dworem’, zadworski ‘leżący za dworem’.

    Żadykowicz - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadylak - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadziełko - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żadziłko - od zad ‘pośladki’, dawniej też ‘tył’ lub też od zadać ‘dać z góry; wyznaczyc coś; dać do zazycia’, dawniej też ‘oskarżyć; dać, oddać; wyłożyć karte w grze’.

    Żaga - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagaciń - zapewne od za + gać ‘grobla’.

    Żagacki - zapewne od za + gać ‘grobla’ lub od nazwy miejscowej Zagacie (kilka wsi).

    Żagaczewski - zapewne od za + gać ‘grobla’.

    Żagaj - od dawnego zagaj ‘lasek, gaj’, może też od nazwy miejscowej Zagaj.

    Żagaja - od dawnego zagaj ‘lasek, gaj’, może też od nazwy miejscowej Zagaj.

    Żagajewski - od nazw miejscowych typu Zagajew, Zagajów, Zagajowice.

    Żagalak - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagalski - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagała - 1536 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żagała - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagałko - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagałkowicz - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagan - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żaganowski - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagarów - od żagary ‘szczapy’ lub od zagar ‘zgorzel, zaczadzenie’.

    Żagarski - od żagary ‘szczapy’ lub od zagar ‘zgorzel, zaczadzenie’.

    Żagata - od zagata ‘pokrycie dachu, okrycie domu słomą’.

    Żagata - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagawa - 1555 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żagawa ‘drobna pokrzywa’.

    Żagawa - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-; też od zagwić się ‘żarzyć się, płonąć’.

    Żagiel - od żagiel.

    Żagiell - od żagiel.

    Żagielski - od żagiel.

    Żagiewski - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-; też od zagwić się ‘żarzyć się, płonąć’.

    Żaglewicz - od żagiel.

    Żaglewski - od żagiel.

    Żagło - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagner - od niemieckiej nazwy osobowej Sagner, ta od nazwy miejscowej Sagan, dziś Żagań.

    Żagojski - od zagoić ‘uleczyć’.

    Żagol - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żagola - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żagoń - od zagon ‘wąski pas ziemi uprawnej; oddział wojska zapuszczający się w głąb obcego terytorium’, zagonić.

    Żagorniak - od za + góra ‘mieszkajacy za górą’.

    Żagorski - od za + góra ‘mieszkajacy za górą’.

    Żagota - 1415 (Maz) od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żagozda - od za + dawne gozd las, gaj’.

    Żagożdon - od za + dawne gozd las, gaj’.

    Żagożdżon - od za + dawne gozd las, gaj’.

    Żagóra - od za + góra ‘mieszkajacy za górą’.

    Żagrocki - od zagroda ‘miejsce ogrodzone; gospodarstwo wiejskie; parkan, płot’ też od nazwy miejscowej Zagroda (częste).

    Żagulak - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagulski - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żaguła - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagun - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żagunis - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żaguń - od żaga ‘piła do drzewa’, może też od podstawy żeg-.

    Żahora - od za + góra ‘mieszkajacy za górą’.

    Żahraj - od zagrać (z fonetyką czeska lub ukraińską).

    Żaj - od zaj ‘uczestnik gry w zająca’, od staropolskiego zajać ‘zajechać’.

    Żaja - od zaj ‘uczestnik gry w zająca’, od staropolskiego zajać ‘zajechać’.

    Żajas - od zaj ‘uczestnik gry w zająca’, od staropolskiego zajać ‘zajechać’.

    Żajchowski - od niemieckiej nazwy osobowej Seich(e), ta od Seiche ‘głębokie mokradło’.

    Żajda - od zajśc, zajdę lub od staropolskiego zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Żajdak - od zajśc, zajdę lub od staropolskiego zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Żajdel - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Żajk - od zaj ‘uczestnik gry w zająca’, od staropolskiego zajać ‘zajechać’.

    Żajkiewicz - od zaj ‘uczestnik gry w zająca’, od staropolskiego zajać ‘zajechać’.

    Żajko - od zaj ‘uczestnik gry w zająca’, od staropolskiego zajać ‘zajechać’.

    Żajkowic - 1571 od zaj ‘uczestnik gry w zająca’, od staropolskiego zajać ‘zajechać’.

    Żajkowski - od zaj ‘uczestnik gry w zająca’, od staropolskiego zajać ‘zajechać’.

    Żak - 1488 od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakaszewski - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żaki - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakiecki - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakiej - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakielarz - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakielasz - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakierski - od za + kierz, krzak.

    Żakieta - od żakiet, dawniej żakieta ‘wierzchnie okrycie damskie’.

    Żakiewicz - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakiewski - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakleta - od żakiet, dawniej żakieta ‘wierzchnie okrycie damskie’.

    Żaklicki - od za + klik, klicz ‘zawołanie, krzyk’.

    Żaklika - od za + klik, klicz ‘zawołanie, krzyk’.

    Żaklikiewicz - od za + klik, klicz ‘zawołanie, krzyk’.

    Żaklikowski - od nazwy miejscowej Zaklików (tarnobrzeskie, gmina Zaklików).

    Żaklukiewicz - od za + klik, klicz ‘zawołanie, krzyk’.

    Żakon - od zakon ‘zbiór przepisow; zgromadzenie religijne’.

    Żakoński - od zakon ‘zbiór przepisow; zgromadzenie religijne’.

    Żakowiak - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakowicz - 1612 od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakowiec - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakowiecki - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żakowski - 1391 od nazwy miejscowych Żakowo, Żakowice (kilka wsi).

    Żakryś - od gwarowego zakryszka ‘warzywo do gotowania; cebula’.

    Żakulecki - od zakulić ‘skulić’.

    Żakuszewski - od zakusić zakasić, wgryźć’, zakuszać ‘zagryzać’.

    Żal - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żala - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalarski - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalas - od za + las, za lasem, też od nazwy miejscowej Zalas.

    Żalasek - od za + las, za lasem, też od nazwy miejscowej Zalas.

    Żalastowicz - od za + las, za lasem, też od nazwy miejscowej Zalas.

    Żalaśkiewicz - od za + las, za lasem, też od nazwy miejscowej Zalas.

    Żalazek - od załazić dawniej ‘zapełniac się, pokryć się czymś’.

    Żalazna - od załazić dawniej ‘zapełniac się, pokryć się czymś’.

    Żalazny - od załazić dawniej ‘zapełniac się, pokryć się czymś’.

    Żalech - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalejko - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalek - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalekiewicz - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalem - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żaleński - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żaleski - od nazwy miejscowej Zalesie (częste).

    Żaleszczak - od za + las, za lasem, też od nazwy miejscowej Zalas.

    Żaleta - od zaleta ‘cecha dodatnia’, dawniej też ‘pochwała; zaszczyt; uznanie, szacunek’.

    Żalewski - od nazwy miejscowej Zalew (sieradzkie, gmina Lutomiersk).

    Żalęcici - 1411 od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalicki - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalik - 1352 od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalikowski - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalił - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalimas - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żaliński - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalis - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żaliski - 1399 od nazwy miejscowej Żalin (bydgoskie, gmina Janowiec), Żale (białostockie, gmina Grodzisk).

    Żaliszczak - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żaliś - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalok - (Śl) od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żaloudik - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żalski - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żaluch - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żaluk - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żał - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żała - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żaława - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żałek - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żałko - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żałkowski - od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żałnierczyk - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żałoba - 1288 od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’.

    Żałobajluk - od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’.

    Żałobek - od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’.

    Żałobiak - od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’.

    Żałobiński - od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’.

    Żałobka - od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’.

    Żałobko - od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’.

    Żałobna - od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’; od żałobny.

    Żałobniak - od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’.

    Żałobnik - od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’; od żałobnik ‘uczestnik uroczystości pogrzebowych’, dawniej ‘oskarżyciel, powód’.

    Żałobny - od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’; od żałobny.

    Żałobowicz - 1446 od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’.

    Żałobowski - od żałoba ‘żal, smutek po stracie kogoś bliskiego’, dawniej też ‘skarga, zażalenie’.

    Żałosz - 1461 od żal ‘smutek; skrucha; uraza’.

    Żałubek - od załupa ‘cymbał, gamoń’.

    Żałubnik - od załupa ‘cymbał, gamoń’.

    Żałud - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żałuda - 1462 od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żałudek - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żałudziewicz - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żałudź - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żałuski - od nazwy miejscowej Załusków (płockie, gmina Iłów), Załuszkowo (włocławskie, gmina Kowal).

    Żaman - od zamanać ‘natrafić, napaść’.

    Żamara - od zamarać ‘zabrudzić’, zamara ‘poczwarka chrabąszcza’.

    Żamarlik - od zamarły ‘zmarły; zastygły; zakrzepły’, dawniej zamarty.

    Żamarło - od zamarły ‘zmarły; zastygły; zakrzepły’, dawniej zamarty.

    Żamczyk - od zamek ‘urządzenie do zamykania; część broni palnej; gród warowny; pałac’.

    Żamecznik - od zamek ‘urządzenie do zamykania; część broni palnej; gród warowny; pałac’.

    Żamek - od zamek ‘urządzenie do zamykania; część broni palnej; gród warowny; pałac’.

    Żamiar - od zamiar ‘intencja, plan’, dawniej też ‘wymiar, zasięg’.

    Żamiara - od zamiar ‘intencja, plan’, dawniej też ‘wymiar, zasięg’.

    Żamiela - od niemieckiej nazwy osobowej Samel, ta od imienia Samuel.

    Żamkin - od zamek ‘urządzenie do zamykania; część broni palnej; gród warowny; pałac’.

    Żamko - od zamek ‘urządzenie do zamykania; część broni palnej; gród warowny; pałac’.

    Żan - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żanczak - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żandalski - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandar - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandara - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandarczuk - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandarczyk - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandarek - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandarmow - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandarmów - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandarmski - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandarowski - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandarski - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandarys - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandecki - od niemieckiej nazwy osobowej Sand, ta od imion złożonych na Sand-, niektóre formy też od graficznych realizacji polskiego Sąd.

    Żander - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żanderecki - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żanderski - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żandowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sand, ta od imion złożonych na Sand-, niektóre formy też od graficznych realizacji polskiego Sąd.

    Żanecki - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żanek - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żaneski - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żanet - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żaniak - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żaniecki - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żaniewicz - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żaniewski - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żanik - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żaniuk - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żankiewicz - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żankin - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żanko - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żankowski - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żannowiecki - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żanowski - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żantara - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Żanucha - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żany - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żań - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żańczak - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żańko - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żański - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żapała - od zapał ‘chęć, ochota’, dawniej też ‘miłość, namiętność’, zapalić ‘rozniecić ogień; budzić zapał’, dawniej też ‘wywoływać gorączkę, zaogniać’.

    Żapałowski - od zapał ‘chęć, ochota’, dawniej też ‘miłość, namiętność’, zapalić ‘rozniecić ogień; budzić zapał’, dawniej też ‘wywoływać gorączkę, zaogniać’.

    Żapart - od staropolskiego zaparty ‘zamknięty, zatkany’.

    Żaperty - od staropolskiego zaparty ‘zamknięty, zatkany’.

    Żapolski - od dawnego zapole ‘miejsce za polem; sąsiek’ lub od nazwy miejscowej Zapole (kilka miejscowości).

    Żaprzałek - od dawnego zaprzały ‘spleśniały’ lub od zaprzeć się ‘nie przyznać się do czegoś; zamknąć się’.

    Żaprzałka - od dawnego zaprzały ‘spleśniały’ lub od zaprzeć się ‘nie przyznać się do czegoś; zamknąć się’.

    Żar - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żara - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarabski - od nazwy miejscowej Zarabie (kulka miejscowości; krakowskie, nowosądeckie).

    Żarach - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żaradniewicz - od dawnego zarada ‘środek zaradczy’, zaradzić.

    Żarakowski - od dawnego zarada ‘środek zaradczy’, zaradzić.

    Żaran - od zarań, zaranek, zaranie ‘początek dnia’.

    Żaranek - od zarań, zaranek, zaranie ‘początek dnia’.

    Żarański - od zarań, zaranek, zaranie ‘początek dnia’.

    Żaraska - od zaraza ‘choroba zakaźna występująca masowo’, zarazić zakazić’, też od nazwy herbu Zaraza.

    Żarasz - od zaraza ‘choroba zakaźna występująca masowo’, zarazić zakazić’, też od nazwy herbu Zaraza.

    Żaraś - od zaraza ‘choroba zakaźna występująca masowo’, zarazić zakazić’, też od nazwy herbu Zaraza.

    Żarawicz - od za (rzeką) Rawą.

    Żarawski - od za (rzeką) Rawą.

    Żarczuk - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarczyk - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarczyński - 1403 od nazwy miejscowej Żarczyn (bydgoskie, gmina Kcynia).

    Żardecki - od nazwy miejscowej Żardki (radomskie, gmina Drzewica).

    Żardzicki - od nazwy miejscowej Żardki (radomskie, gmina Drzewica).

    Żareba - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Żarecki - 1761 od nazwy miejscowej Żarki (kilka miejscowości).

    Żarejko - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarek - 1747 od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żaremba - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Żaremski - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Żaren - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarenkiewicz - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żareń - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarewicz - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żaręba - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Żarębczan - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Żarębski - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Żarinow - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żark - 1631 od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarki - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarkiewicz - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarkiwski - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarko - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarkow - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarkowski - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarlak - 1390 od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żarlewski - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żarlicki - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żarlikowski - 1795 od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żarliński - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żarlok - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żarła - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żarłak - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żarło - 1479 od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żarłok - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żarłowski - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żarna - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnaciuk - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnaczuk - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnatal - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnawicz - 1428 od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnawski - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnecki - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarniak - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnicki - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarniewicz - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarniewski - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnik - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnikow - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnoca - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnoch - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnosiek - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnota - 1136 od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnotal - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnowicki - 1428 od nazwy miejscowej Żarnowiec (krośnieńskie, gmina Jedlicze).

    Żarnowicz - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnowiczka, m. - 1427 od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnowiec - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żarnowiecki - 1428 od nazwy miejscowej Żarnowiec (krośnieńskie, gmina Jedlicze).

    Żarnowski - 1615 od nazw miejscowych Żarnowo, Żarnów (kilka miejscowości).

    Żaro - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarobkiewicz - od zarobek ‘wynagroszenie za pracę; zysk’, zarobić ‘otrzymać zapłatę za pracę; mieć zysk’.

    Żarobski - od zarobek ‘wynagroszenie za pracę; zysk’, zarobić ‘otrzymać zapłatę za pracę; mieć zysk’.

    Żaroch - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żaroffe - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żaroki - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żaroma - 1386 od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żaromic - 1394 od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żaroń - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarow - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’; też od staropolskiego żarow ‘kamień młyński’.

    Żarowiak - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’; też od staropolskiego żarow ‘kamień młyński’.

    Żarowicz - 1383 od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’; też od staropolskiego żarow ‘kamień młyński’.

    Żarowiecki - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’; też od staropolskiego żarow ‘kamień młyński’.

    Żarowski - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’; też od staropolskiego żarow ‘kamień młyński’.

    Żaród - od zaród ‘zarodek, początek’, zarodzić ‘zapłopdnić, obrodzić’.

    Żaródzki - od zaród ‘zarodek, początek’, zarodzić ‘zapłopdnić, obrodzić’.

    Żarów - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’; też od staropolskiego żarow ‘kamień młyński’.

    Żarówna - od dawnego zarówny ‘równy, jednakowy’.

    Żarówna - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’; też od staropolskiego żarow ‘kamień młyński’.

    Żarówny - od dawnego zarówny ‘równy, jednakowy’.

    Żarówny - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’; też od staropolskiego żarow ‘kamień młyński’.

    Żarówski - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’; też od staropolskiego żarow ‘kamień młyński’.

    Żarski - 1470 od nazw miejscowych Żary, Żdżary (kilka miejscowości).

    Żart - od żart ‘dowcip’.

    Żaruk - od dawnego zaręka ‘poreka, gwarancja’.

    Żaruk - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarukiewicz - od dawnego zaręka ‘poreka, gwarancja’.

    Żary - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarych - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarychta - od staropolskiego narychtować ‘przygotować, nastawić’.

    Żarycki - od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Żaryczański - od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Żaryczna - od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Żaryczny - od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Żaryn - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żaryń - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żaryński - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarys - od zarys ‘plan, kontur; sylwetka’, zarysować ‘’naszkicować; zrobić rysę’.

    Żaryski - od zarys ‘plan, kontur; sylwetka’, zarysować ‘’naszkicować; zrobić rysę’.

    Żarywski - od zarywać ‘targać, szarpać’, dawniej też ‘udawać kogoś lub coś’.

    Żarzecki - od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Żarzych - 1257 od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarzychowic - 1401 od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żarzycki - od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Żarzysza - 1479 od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Żaskórski - od za skórą, zaskórny ‘znajdujący się pod skórą’.

    Żasowski - od nazwy miejscowej Zasów (tarnowskie, gmina Żyraków).

    Żastawnik - od staropolskiego zastaw, zastawa ‘rzecz zastawiona’, zastawić.

    Żaszkowski - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żaśko - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żataj - od zataić ‘utrzymać w tajemnicy’.

    Żatki - od rzadki ‘mający płynną konsystencję; nielicznie występujący’.

    Żatkiewicz - od rzadki ‘mający płynną konsystencję; nielicznie występujący’.

    Żatkowski - od rzadki ‘mający płynną konsystencję; nielicznie występujący’.

    Żatłokiewicz - od zatłóka ‘omasta z sadła’, zatłoczyć ‘zapchać’.

    Żatoka - od zatoka ‘zakręt, zakole’, zatoczyć.

    Żaton - od zatonąć; toń ‘głębia wodna’, dawniej przenośnie też ‘krytyczne położenie’.

    Żatoń - od zatonąć; toń ‘głębia wodna’, dawniej przenośnie też ‘krytyczne położenie’.

    Żatoński - od zatonąć; toń ‘głębia wodna’, dawniej przenośnie też ‘krytyczne położenie’.

    Żatora - od zator ‘zastawa, zapora’ lub od nazwy miasta Zator (katowickie) lub od za torem.

    Żatorski - od zator ‘zastawa, zapora’ lub od nazwy miasta Zator (katowickie) lub od za torem.

    Żaturowski - od zator ‘zastawa, zapora’ lub od nazwy miasta Zator (katowickie) lub od za torem.

    Żatyński - od za + dawne tyn, tyna ‘ogrodzenie z gałęzi’.

    Żawadło - od zawada ‘przeszkoda’, dawniej też ‘kora; skaza’ lub od nazwy miejscowej Zawada (liczne).

    Żawalnicki - od zawał, od staropolskiego zawała ‘zawalenie się’, zawalić ‘zasypać, ukryć’.

    Żawalski - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’; też od staropolskiego żarow ‘kamień młyński’.

    Żawieja - od zawieja ‘śnieżyca połączona z silnym wiatrem; wichura’.

    Żawielak - od zawiać, zawiany ‘pijany’.

    Żawiliński - od zawijać ‘otulac, owijać w coś; podwijać brzeg’.

    Żawiła - od zawijać ‘otulac, owijać w coś; podwijać brzeg’.

    Żaworonek - od zawora, ze staropolskiego zawor ‘zasuwa drewniana; miejsce zamknięte’.

    Żawrocki - od zawrót ‘zawrócenie; nawrócenie; zmiana kierunku ruchu’.

    Żazlak - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żazowski - od gwarowego zaza, zaża ‘zorza, łuna na niebie’.

    Żazulak - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żaźlak - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żażkowski - od gwarowego zaza, zaża ‘zorza, łuna na niebie’.

    Żażlak - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żażulak - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żąb - od ząb.

    Żąbczyk - od ząb.

    Żąbecki - od nazwy miejscowej Ząbki (wieś, skierniewickie, gmina Dmosin; miasto, warszawskie, gmina Ząbki).

    Żąbek - od ząb.

    Żąber - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Żąbik - od ząb.

    Żąbkiewicz - od ząb.

    Żąbroń - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Żąd - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żąda - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żądała - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żądarski - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żądecki - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żądel - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żądelak - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żądeł - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żądełek - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żądka - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żądkiewicz - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żądkowski - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żądlak - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żądła - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żądło - 1414 od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żądłowski - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żądziłko - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żądziński - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żądziuk - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żąłądkiewicz - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żątak - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żątek - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żątkowski - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żątowski - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żberek - od gwarowego zber ‘wielki ceber’.

    Żberowski - od gwarowego zber ‘wielki ceber’.

    Żbiciak - od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Żbiciński - od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Żbicki - 1591 od nazwy miejscowej Żbik (krakowskie, gmina Krzeszowice).

    Żbiec - zapewne od nazwy osobowej Biec z przedrostkiem Z-, wtórnie Ż-.

    Żbieć - zapewne od nazwy osobowej Biec z przedrostkiem Z-, wtórnie Ż-.

    Żbierak - od zbierać.

    Żbierski - od zbierać.

    Żbig - od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Żbijowski - od zbijać ‘tłuc’.

    Żbik - 1412 od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Żbikiewicz - od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Żbikowski - 1411 od nazwy miejscowej Żbiki (kaliskie, gmina Czermin).

    Żbirowski - od zbierać.

    Żbitowski - od zbity ‘pobity; gęsty; wyboisty’, zbić.

    Żblewski - od nazwy miejscowej Zbiewo (gdańskie, gmina Zblewo).

    Żboch - zapewne od nazwy osobowej Boch z wtórnych Z-, lub od wyrażenia z Bogiem.

    Żboralski - od imienia złożonego Zbor, w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Żborek - od imienia złożonego Zbor, w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Żborowski - od nazwy miejscowej Zborów (kilka wsi).

    Żbożeń - od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć.

    Żbraniborski - może od nazwy osoboweh Bran lub od brany z wtórnym Z-.

    Żbroch - od imion typu Zbrosław, Zbrasław.

    Żbroński - od nazwy osoboweh Bran lub od brany z wtórnym Z-.

    Żbróg - zapewne od bróg ‘pomieszczenie na zboże’, dawniej też ‘bezładna sterta’ z wtórnym Z-.

    Żbruk - zapewne od bróg ‘pomieszczenie na zboże’, dawniej też ‘bezładna sterta’ z wtórnym Z-.

    Żbudzki - od nazwy miejscowej Zbucz (białostockie, gmina Czyże), Zbuczyn (siedleckie, gmina Zbuczyn Poduchowny).

    Żbylski - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Żbylut - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Żbyrad - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Żdan - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdaniec - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdaniuk - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdanko - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdanowicz - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdanowiecki - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdanowski - od nazwy miejscowej Zdanowice (kieleckie, gmian Nagłowice-Olsa), Zdanów (tarnobrzeskie, gmina Obrazów).

    Żdanów - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdanuk - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdań - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdańko - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdarowski - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Żdeb - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Żdebik - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Żdebski - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Żdep - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Żderski - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Żdon - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdonek - od imion złożonych typu Zdamir lub od żdan, to od żdać ‘oczekiwać’.

    Żdrawski - od zdrowy.

    Żdrojek - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Żdrzalek - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żdrzalik - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żdrzałek - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żdrżałek - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żdzalik - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żdzarski - od nazw miejscowych Żary, Żdżary (kilka miejscowości).

    Żdziarski - od nazw miejscowych Żary, Żdżary (kilka miejscowości).

    Żdziebko - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Żdziebło - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Żdziebłowski - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Żdziech - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Żdzienicki - od nazwy miejscowej Zdzienice, dziś Żdzienice (konińskie, gmina Malanów).

    Żdzieńkowski - może od nazwy miejscowej Zdzienice, dziś Żdzienice (konińskie, gmina Malanów) lub od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Żdzier - od zdzierać.

    Żdzierak - od zdzierać.

    Żdziobło - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Żdzioch - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Żdzuj - od imion złożonych typu Zdziwuj, Zdziuj.

    Żdzyłowski - od nazwy miejscowej Zdziłowice (tarnobrzeskie, gmina Godziszów).

    Żdzymira - od imienia złożonego Zdzimir, notowanego od XIII wieku.

    Żdżalik - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żdżałka - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żdżarski - 1394 od nazw miejscowych Żary, Żdżary (kilka miejscowości).

    Żdżuj - od imion złożonych typu Zdziwuj, Zdziuj.

    Żdżyłowski - od nazwy miejscowej Zdziłowice (tarnobrzeskie, gmina Godziszów).

    Żdżyniecki - może od nazwy miejscowej Zdzienice, dziś Żdzienice (konińskie, gmina Malanów) lub od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Żeber - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żeberecki - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żeberek - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żeberkiewicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żeberko - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żeberkowicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żeberkowski - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żeberski - od nazwy miejscowej Żebry, dawniej Rzebry (częste, Maz).

    Żebierek - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żebrach - 1499 od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebracki - 1490 od nazwy miejscowej Żebraczka (kilka miejscowości).

    Żebraczek - 1458 od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebraczewski - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebraczy Wójt - 1406 od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebrak - 1630 od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebrakowski - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebrała - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebrała - od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyć skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Żebranowicz - od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Żebranowski - od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Żebrański - od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Żebrawski - od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Żebrecki - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żebrek - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żebrik - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żebrkiewicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żebrko - 1448 od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żebro - 1439 od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żebrocki - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żebrok - (Śl) od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebron - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebroń - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebroński - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebrowicz - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebrowicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żebrowski - 1485 od nazwy miejscowej Żebry, dawniej Rzebry (częste, Maz).

    Żebrucki - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebrun - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebruń - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebruń - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żebryk - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebryk - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żebrzowski - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebrzyk - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Żebura - od gwarowego żeburzyć, zeburzyć ‘żebrać’.

    Żeburski - od gwarowego żeburzyć, zeburzyć ‘żebrać’.

    Żech - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Żechajło - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Żechaluk - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Żechałko - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Żechowicz - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Żechowski - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Żeczew - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żeczkiewicz - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żeczkowski - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żeczow - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żeczyca - od nazwy miejscowej Rzeczyca (kilka wsi).

    Żeczycki - od nazwy miejscowej Rzeczyca (kilka wsi).

    Żeczyński - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żedel - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Żedelski - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Żedzicki - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żedzik - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żedziłko - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żedziński - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żedziulewicz - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żedź - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żega - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegacz - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegaczewski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegać - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegadlik - 1663 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegadło ‘narzędzie do przypalania’.

    Żegadło - 1603 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegadło ‘narzędzie do przypalania’.

    Żegadło - 1618 od żygadło, żegadło ‘kolec, narzędzie do kłucia; narzędzie do przypalania’.

    Żegadłowicz - 1655 od żygadło, żegadło ‘kolec, narzędzie do kłucia; narzędzie do przypalania’.

    Żegalski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegała - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegałko - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegało - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegałowicz - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegan - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żeganowski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegań - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegański - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegar - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żegardłowicz - 1718 od żegardło ‘pręcik żelazny przechodzący przez środek szpuli kołowrotka’.

    Żegarlicki - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żegarliński - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żegarowicz - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żegarowski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żegarów - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żegarski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żegartowski - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Żegartowski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żegarys - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żegestowski - od nazwy miejscowej Żegiestów, dawniej Rzegiestów (nowosądeckie, gmina Muszyna).

    Żegiel - od żagiel.

    Żegien - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegier - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żegiestowski - od nazwy miejscowej Żegiestów, dawniej Rzegiestów (nowosądeckie, gmina Muszyna).

    Żegilewicz - od żagiel.

    Żegis - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żeglań - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żeglara - od żeglarz dawniej ‘członek załogi statku’.

    Żeglarski - od żeglarz dawniej ‘członek załogi statku’; od przymiotnika żeglarski.

    Żeglarz - 1450 od żeglarz dawniej ‘członek załogi statku’.

    Żeglarzewicz - 1435 od żeglarz dawniej ‘członek załogi statku’.

    Żeglecki - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegleń ‘węgiel’, też ‘niemowlę; nudziarz’.

    Żeglej - 1387 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegleń ‘węgiel’, też ‘niemowlę; nudziarz’.

    Żeglen - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegleń ‘węgiel’, też ‘niemowlę; nudziarz’.

    Żegleniowic - 1386 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegleń ‘węgiel’, też ‘niemowlę; nudziarz’.

    Żegleń - 1445 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegleń ‘węgiel’, też ‘niemowlę; nudziarz’.

    Żegleński - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegleń ‘węgiel’, też ‘niemowlę; nudziarz’.

    Żegler - od żeglarz dawniej ‘członek załogi statku’.

    Żeglewicz - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żeglewski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żeglicki - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żeglicz - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żeglikowski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żeglin - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegleń ‘węgiel’, też ‘niemowlę; nudziarz’.

    Żegliń - 1655 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegleń ‘węgiel’, też ‘niemowlę; nudziarz’.

    Żegliński - 1787 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegleń ‘węgiel’, też ‘niemowlę; nudziarz’.

    Żeglis - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żeglisz - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żegliś - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żeglowski - 1666 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żegłowski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żegnałek - od żegnać ‘dać wyraz uczuciom w chwili rozstania’, też ‘kreślić ręka znak krzyża’.

    Żegnałka - od żegnać ‘dać wyraz uczuciom w chwili rozstania’, też ‘kreślić ręka znak krzyża’.

    Żegnerski - od żegnać ‘dać wyraz uczuciom w chwili rozstania’, też ‘kreślić ręka znak krzyża’.

    Żegocic - 1380 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegociński - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegocki - 1516 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegod - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegolewski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegonowski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegorski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegorzyn - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegost - 1136 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegot - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’ lub od gwarowego żegotać ‘rechotac, skrzeczeć’.

    Żegota - 1212 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’ lub od gwarowego żegotać ‘rechotac, skrzeczeć’.

    Żegota-Rzegociński - złożenia brak; Żegota 1212 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’ lub od gwarowego żegotać ‘rechotac, skrzeczeć’; Rzegociński od nazwy miejscowej Rzegocin (włocławskie, gmina Lubień Kujawski; kieleckie, gmina Nowy Korczyn).

    Żegotka - 1400 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’ lub od gwarowego żegotać ‘rechotac, skrzeczeć’.

    Żegulewski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegulski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żeguła - 1779 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegułka - 1761 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegun - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegunia - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegunic - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegusławski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żeguta - 1228 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żegżałka - 1434 od staropolskiego żegżułka, gżegżółka ‘kukułka’.

    Żegżołka - 1434 od staropolskiego żegżułka, gżegżółka ‘kukułka’.

    Żegżula - 1551 - od staropolskiego żegżułka, gżegżółka ‘kukułka’.

    Żegżulka - 1377 od staropolskiego żegżułka, gżegżółka ‘kukułka’.

    Żegżuła - 1551 od staropolskiego żegżułka, gżegżółka ‘kukułka’.

    Żegżułka - 1377 - od staropolskiego żegżułka, gżegżółka ‘kukułka’.

    Żejma - od litewskich nazw osobowych Žeima, Žeimys.

    Żejmis - od litewskich nazw osobowych Žeima, Žeimys.

    Żejmo - od litewskich nazw osobowych Žeima, Žeimys.

    Żejno - od litewskich nazw osobowych Žeima, Žeimys.

    Żejnoski - od litewskich nazw osobowych Žeima, Žeimys.

    Żek - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żekało - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żekanowski - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żekaśkiewicz - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żekiecki - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żekieć - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żekiewski - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żekoński - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żekow - od rzeka, rzekać ‘mówić’, rzeczka ‘mała rzeka’.

    Żel - 1496 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żela - 1421 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelach - 1462 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelachowski - od nazwy miejscowej Żelechów (kilka wsi).

    Żelaczek - 1627 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeladonis - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelajew - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelak - 1670 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelakiewicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelakowski - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelałko - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelan - 1480 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelaniec - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelanik - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelanis - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelanka - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelanowski - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelant - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelański - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelarski - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelarzewski - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelasek - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaski - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaskiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelasko - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaskowski - od nazwy miejscowej Żelazki (kilka wsi).

    Żelasny - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaszczak - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaszczyk - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaszek - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelaszkiewicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelaśkiewicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelaśkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelawski - od nazwy miejscowej Zelewo (gdańskie, gmina Luzino).

    Żelaz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazczyk - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazek - 1548 od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazewski - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaziewicz - 1480 od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazik - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelaziński - od nazw miejscowych Żelazna, Żelazno (kilka wsi).

    Żelazka - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazko - 1398 od żelazo ‘metal ciężki’; od żelazko ‘przedmiot z żelaza; narzędzie do prasowania’.

    Żelazkow - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazkowicz - 1545 od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazkowski - od nazwy miejscowej Żelazki (kilka wsi).

    Żelazłowski - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelazna - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaznicki - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelazniewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaznowski - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelazny - 1388 od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelazo - 1400 od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazow - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazowicz - 1440 od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazowski - 1674 od nazwy miejscowej Żelazowice (piotrkowskie, gmina Białaczów).

    Żelazów - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazuk - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelazyk - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelaźkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaźna - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaźniak - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaźniakiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaźnicki - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaźniewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaźnik - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaźnikow - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelaźny - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelażek - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelażewski - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelażkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelażko - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelażna - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelażniak - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelażnicki - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelażniewicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelażniewski - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelażny - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelażowski - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelczyk - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelech - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelechowicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelechowski - 1448 od nazwy miejscowej Żelechów (kilka wsi).

    Żelejko - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelek - 1499 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeleniak - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żeleniec - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelenik - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelenis - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelenko - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelent - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żeleń - 1408 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeleńczuk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żeleński - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żeleski - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleskiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelesny - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelesz - 1497 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeleszczak - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeleszczyk - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeleszkiewicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeleśkiewicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelewicki - od nazwy miejscowej Żelewiec (gdańskie, gmina Dziemiany-Lipusz).

    Żelewicz - 1395 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelewski - od nazwy miejscowej Zelewo (gdańskie, gmina Luzino).

    Żelezak - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelezarczyk - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelezek - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żeleziak - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelezik - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żeleziński - od nazw miejscowych Żelazna, Żelazno (kilka wsi).

    Żelezkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelezko - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelezkowski - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelezna - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelezniak - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelezniakowicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żeleznicki - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleznik - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żeleznow - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelezny - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelezo - 1475 od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żelezowski - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żeleźna - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żeleźniak - od żelazo ‘metal ciężki’; od żeleźniak ‘garnek żelazny’.

    Żeleźniakowicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleźnicki - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleźniecki - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleźniewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żeleźnik - 1397 od żelazo ‘metal ciężki’; od staropolskiego żeleźnik ‘kowal’.

    Żeleźnikow - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleźnikowian - 1628 od nazwy miejscowej Żeleźnikowa (nowosądeckie, gmina Nawojowa).

    Żeleźnikowski - 1535 od nazwy miejscowej Żeleźnikowa (nowosądeckie, gmina Nawojowa).

    Żeleźny - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Żeleżkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleżna - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleżniak - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleżniaków - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleżnicki - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleżniewicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleżnik - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleżnikow - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeleżny - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelęto - 1212 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelga - od zelga ‘ulga, odpoczynek’.

    Żelgocki - od zelga ‘ulga, odpoczynek’.

    Żelich - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelichowicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelichowski - 1483 od nazwy miejscowej Żelechów (kilka wsi).

    Żelik - 1401 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelikowski - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelim - 1338 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelingowski - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeliński - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelis - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeliska - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelisko - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeliskowicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelisława - od imienia Żelisław, znanego od XII wieku.

    Żelisławski - 1565 od nazwy miejscowej Żelisławki (gdańskie, gmina Pszczółki).

    Żelisz - 1210 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeliszak - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeliszczak - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeliszek - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeliszewski - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeliszkiewicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeliwski - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeliziak - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeliziński - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelizko - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelizkowicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelizniak - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeliźniak - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeliźnik - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeliżko - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żeliżniak - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelk - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelka - 1458 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelke - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelkiewicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelko - 1392 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelkowic - 1394 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelkowski - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żell - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelma - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Żelmachowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Żelmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Żelmański - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Żelmeński - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Żelmirska - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Żelmo - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Żelmowski - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Żelnia - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelnia - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelnic - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelnic - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelnio - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelnio - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelno - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelo - 1386 od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelochowska - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelonka - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Żelosko - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelowski - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelozko - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelozo - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Żelski - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeluch - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeluk - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelus - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żeluszczak - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Żelwak - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Żelwetra - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Żelwetro - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Żelwietr - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Żelwis - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Żełtanosow - od żółty.

    Żełtok - od żółty.

    Żełtonos - od żółty.

    Żełtonosow - od żółty.

    Żełtonowski - od żółty.

    Żełtow - od żółty.

    Żełtuchin - od żółty.

    Żełtucka - od żółty.

    Żełudkiewicz - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’; od rosyjskiego żełudok ‘żpłądek’.

    Żełudko - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’; od rosyjskiego żełudok ‘żpłądek’.

    Żełudkowski - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’; od rosyjskiego żełudok ‘żpłądek’.

    Żełudok - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’; od rosyjskiego żełudok ‘żpłądek’.

    Żełudziewicz - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’; od rosyjskiego żełudok ‘żpłądek’.

    Żemaitaitis - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemaitis - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemajda - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemajdo - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemajduk - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemajko - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemajtis - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemajtuk - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemajtys - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemajtyś - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żeman - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Żemanek - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Żemantowski - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Żemańczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Żemański - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Żemba - od ząb.

    Żembal - od ząb.

    Żembala - od ząb.

    Żembroń - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Żembrowski - od nazwy miejscowej Ząbrowo (kilka miejscowości).

    Żembrzuski - od nazwy miejscowej Zrmbrzus (ciechanowskie, gmina Czernice Borowe).

    Żembrzycki - od nazw miejscowych Zembrzyce, Zambrzyce (Maz), Ząbrzyca.

    Żembura - od ząb.

    Żemczak - od ziemia.

    Żemech - od ziemia.

    Żemejć - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemejda - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemejdzin - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemejko - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemejtuk - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemek - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemelka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemelski - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemeła - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemełka - 1725 od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemełko - 1490 od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemetro - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Żemietro - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Żemla - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemlański - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemlic - 1390 od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemlik - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemliński - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemlok - (Śl) od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemła - 1374 od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemło - od zemlec ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żemojc - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojcin - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojć - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojda - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojduk - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojdyk - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojdzin - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojta - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojtel - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojtin - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojtis - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojto - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemojtuk - od litewskiej nazwy osobowej Žematis.

    Żemon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch postaciach Shime’on i Sim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’, notowanego w Polsce od XII wieku.

    Żemonek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch postaciach Shime’on i Sim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’, notowanego w Polsce od XII wieku.

    Żenc - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenca - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żencuch - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenczak - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenczakowski - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenczyk - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenczykiewicz - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenczykowski - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenczyński - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenda - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żendal - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żendara - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Żendarski - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Żendek - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żendel - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żendeł - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żender - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Żenderowski - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Żenderski - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Żendkowski - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żendlewicz - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żendrowski - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Żendura - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żendzian - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żendzion - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żenichowski - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenicki - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeniewicz - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeniewski - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenik - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenio - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenis - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeniska - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeniszuk - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeniuch - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon; od dawnego żeniuch ‘oblubieniec’.

    Żeniuk - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeniuszuk - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenka - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenkiewicz - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenkin - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenkner - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenni - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeno - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenowicz - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żenowski - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żensiewicz - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żentak - od zięć ‘mąż córki’.

    Żental - od zięć ‘mąż córki’.

    Żentala - od zięć ‘mąż córki’.

    Żentalak - od zięć ‘mąż córki’.

    Żentalski - od zięć ‘mąż córki’.

    Żentała - od zięć ‘mąż córki’.

    Żentara - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Żentarski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Żentarzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Żentażewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Żentel - od zięć ‘mąż córki’.

    Żentkowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Żentowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Żeń - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeńca - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeńcuch - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeńczak - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeńczakowski - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeńczewski - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeńczuk - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeńczyk - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeńczykowski - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeńko - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żeński - od żona, żonka.

    Żep - od rzepa.

    Żepakowski - od rzepa.

    Żepczak - od rzepa.

    Żepczyński - od rzepa.

    Żepecki - od rzepa.

    Żepiela - od rzepa.

    Żepielski - od rzepa.

    Żepik - od rzepa.

    Żepka - od rzepa.

    Żepniak - od rzepa.

    Żepnik - od rzepa.

    Żeprzałka - od dawnego zeprzały ‘zaparzony; butwiejący’.

    Żer - 1346 od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żera - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerak - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerakowski - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żeran - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerański - 1615 od nazwy miejscowej Żerań (część Warszawy).

    Żerawiec - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerbe - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Żerbecki - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Żerbiec - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Żerbin - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Żerbock - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Żerbok - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Żerbowski - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Żerc - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerczyński - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerda - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żerdecki - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żerdel - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żerdiewski - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żerdik - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żerdka - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żerdzian - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żerdzicki - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żerdziecki - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żerdziewski - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żerdziński - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żere - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerebczuk - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebecki - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’ (z fonetyką ukraińską).

    Żerebicki - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’ (z fonetyką ukraińską).

    Żerebiec - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’ (z fonetyką ukraińską).

    Żerebiecki - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’ (z fonetyką ukraińską).

    Żerebieczka - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebieg - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebiek - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebiła - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebiło - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebiow - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebjatiew - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebjatjew - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebko - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebna - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebny - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerebnyj - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerek - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerel - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żerelik - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żerk - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerka - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerko - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerkowski - 1549 od nazwy miejscowej Żerków, dawniej Żyrków (kilka wsi).

    Żerla - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żerlak - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żerlecki - od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żernak - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żernasekow - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żernechel - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żerniak - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żernicki - 1498 od nazwy miejscowej Żerniki, dawniej Żyrniki (kilka wsi).

    Żernik - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żernikall - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żernowa - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żernowski - od nazw miejscowych Żarnowo, Żarnów (kilka miejscowości).

    Żernowski - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żernowy - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żero - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerobiec - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żerobski - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’(z fonetyką ukraińską).

    Żeromiński - od nazwy miejscowej Żeromin (piotrkowskie, gmina Tuszyn).

    Żeromski - 1640 od nazwy miejscowej Żeromin (piotrkowskie, gmina Tuszyn).

    Żeroń - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żeroński - od nazwy miejscowej Żeronie (piotrkowskie, gmina Grabica).

    Żerosławski - 1592 od nazwy miejscowej Żeroslawice, dawniej Żyrosławice (krakowskie, gmina Raciechowice; sieradzkie, gmina Sieradz).

    Żertka - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żertko - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żerucha - od rzerzucha, rzeżucha, ze staropolskiego żerzucha ‘roślina jadalna’.

    Żerun - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żeruń - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żeryk - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerykier - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żeryn - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerzak - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerzek - 1423 od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerzoń - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerzuch - 1273 od rzerzucha, rzeżucha, ze staropolskiego żerzucha ‘roślina jadalna’.

    Żerzucha - 1136 od rzerzucha, rzeżucha, ze staropolskiego żerzucha ‘roślina jadalna’.

    Żerzut - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Żerzuta - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Żerzutko - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Żerzych - 1369 od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żerżoń - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żesko - od rzesza ‘tłum, gromada’.

    Żesławski - od nazwy miejscowej Zesławice (część Nowej Huty, Kraków).

    Żeszczuk - od rzesza ‘tłum, gromada’.

    Żeszczyk - od rzesza ‘tłum, gromada’.

    Żeszczyński - od rzesza ‘tłum, gromada’.

    Żeszko - od rzesza ‘tłum, gromada’.

    Żeszot - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Żeszota - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Żeszotek - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Żeszotka - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Żeszotowski - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Żeszut - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Żeśko - od rzesza ‘tłum, gromada’.

    Żetel - od rzetelny ‘uczciwy; prawdziwy, szczery’.

    Żetela - od rzetelny ‘uczciwy; prawdziwy, szczery’.

    Żetelna - od rzetelny ‘uczciwy; prawdziwy, szczery’.

    Żetelny - od rzetelny ‘uczciwy; prawdziwy, szczery’.

    Żetelski - od rzetelny ‘uczciwy; prawdziwy, szczery’.

    Żewakowski - od zew ‘wezwanie; hasło’.

    Żewciuk - od zew ‘wezwanie; hasło’.

    Żeweluk - od zew ‘wezwanie; hasło’.

    Żewicki - od zew ‘wezwanie; hasło’.

    Żewieluk - od zew ‘wezwanie; hasło’.

    Żewierżejew - od zew ‘wezwanie; hasło’.

    Żewko - od zew ‘wezwanie; hasło’.

    Żewlak - od zew ‘wezwanie; hasło’.

    Żewłakow - od zew ‘wezwanie; hasło’.

    Żewniak - od zew ‘wezwanie; hasło’.

    Żewucki - od zew ‘wezwanie; hasło’.

    Żeyda - od zajść, zajdę lub od staropolskiego zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Żeyland - od zajść, zajdę lub od staropolskiego zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Żeyleń - od zajść, zajdę lub od staropolskiego zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Żezak - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żezała - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żezelewicz - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żeziak - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żezik - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żeziński - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żezło - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żezniak - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żeznik - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żezula - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żezuła - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żeźniak - od staropolskiego rzezać, rzezać ‘ciąć, zabijać’, od staropolskiego rzezak, rzazak ‘dłuto’.

    Żeźniczak - od staropolskiego rzezać, rzezać ‘ciąć, zabijać’, od staropolskiego rzezak, rzazak ‘dłuto’.

    Żeźniczuk - od staropolskiego rzezać, rzezać ‘ciąć, zabijać’, od staropolskiego rzezak, rzazak ‘dłuto’.

    Żeźnik - od staropolskiego rzezać, rzezać ‘ciąć, zabijać’, od staropolskiego rzezak, rzazak ‘dłuto’.

    Żeża - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żeżak - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żeżawski - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żeżkiewicz - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żeżniczak - od staropolskiego rzezać, rzezać ‘ciąć, zabijać’, od staropolskiego rzezak, rzazak ‘dłuto’.

    Żeżniczuk - od staropolskiego rzezać, rzezać ‘ciąć, zabijać’, od staropolskiego rzezak, rzazak ‘dłuto’.

    Żeżnik - od staropolskiego rzezać, rzezać ‘ciąć, zabijać’, od staropolskiego rzezak, rzazak ‘dłuto’.

    Żeżula - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żeżulewski - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żeżuła - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żeżuło - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żeżuń - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żeżyński - od zez ‘zaburzenie wzroku’, ze staropolskiego też (z niemieckiego) ‘szęść punktów na kostce do gry’.

    Żębala - od ząb.

    Żębik - od ząb.

    Żębrok - od ząb.

    Żęcin - od zięć ‘mąż córki’.

    Żęcina - od zięć ‘mąż córki’.

    Żęczakowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Żęda - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żędalski - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żędał - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żędan - 1226 od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’ lub od żądany.

    Żędełek - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żędkowski - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żędzian - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żędzianowski - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żędzin - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żęglicki - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żęgota - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żęsa - od rząsa ‘obfitość’, też od rzęsa ‘gatunek rośliny wodnej’.

    Żęsiewicz - od rząsa ‘obfitość’, też od rzęsa ‘gatunek rośliny wodnej’.

    Żętak - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żętała - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żętarzewski - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żętek - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żętkiewicz - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żętkowski - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żęzawa - od rząsa ‘obfitość’, też od rzęsa ‘gatunek rośliny wodnej’.

    Żęża - od rząsa ‘obfitość’, też od rzęsa ‘gatunek rośliny wodnej’.

    Żężawa - od rząsa ‘obfitość’, też od rzęsa ‘gatunek rośliny wodnej’.

    Żgaj - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żgał - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żgański - od zganić ‘ocenić ujemnie, skrytykować’.

    Żgardowski - od zgardzać ‘wzgardzać’.

    Żgardziński - od zgardzać ‘wzgardzać’.

    Żgierski - od nazwy miasta Zgierz (łódzkie).

    Żgirski - od nazwy miasta Zgierz (łódzkie).

    Żglenicki - od nazwy miejscowej Zgliniec (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Żglesz - 1166 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żgliczyński - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żglisza - 1125 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żglon - 1125 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żgłobicki - od nazwy miejscowej Zgłobice ( tarnowskie, gmina Tarnów).

    Żgol - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Żgolak - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Żgolik - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Żgoliński - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Żgoł - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Żgota - 1221 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Żgórski - od nazw miejscowych Zgórze, Zgórsko (kilka miejscowości).

    Żgud - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Żguda - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Żgurski - prawdopodobnie od nazw miejscowych Zgórze, Zgórsko (kilka miejscowości).

    Żgutko - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Żgutowicz - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Żidek - od Żyd, Żydek.

    Żienć - od zięć ‘mąż córki’.

    Żim - od zima, zimny.

    Żiman - od zima, zimny.

    Żimnowoda - od zima, zimny.

    Żimoch - od zima, zimny.

    Żin - od zięć ‘mąż córki’.

    Żinczak - od zięć ‘mąż córki’.

    Żiń - od zięć ‘mąż córki’.

    Żińczuk - od zięć ‘mąż córki’.

    Żiobro - od żebro.

    Żiółkowski - od nazw miejscowych Ziółków, Ziółkowo (kilka wsi).

    Żirko - od zirać ‘wyciągać ręke do kogo drażniąc go’, też od gwarowego zierać ‘źrzec’.

    Żlik - może od zły.

    Żloch - od zły.

    Żłak - może od zły.

    Żłamaniec - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’.

    Żłob - 1430 od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobajluk - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobecki - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobicki - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobicz - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobień - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobieński - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobikowski - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobin - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobiński - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobkowski - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobnicki - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłobowicz - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Żłoch - od zły.

    Żłocicki - od złoty.

    Żłoczewski - od nazwy miasta Złoczew (sieradzkie).

    Żłopa - od żłopać ‘pić chciwie’.

    Żłopiński - od żłopać ‘pić chciwie’.

    Żłowodzki - od zły.

    Żłowska - od zły.

    Żłób - od żłób.

    Żłubak - od żłób.

    Żłydaszyk - od zły.

    Żłykowski - od zły.

    Żmajlik - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żmełka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żmełty - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żmiącki - 1592 od nazwy miejscowej Żmiąca (nowosądeckie, gmina Laskowa).

    Żmich - od różnych podstaw na żm- lub zm- z przyrostkiem ich.

    Żmichorski - od różnych podstaw na żm- lub zm- z przyrostkiem ich.

    Żmichowski - od różnych podstaw na żm- lub zm- z przyrostkiem ich.

    Żmichrowski - od różnych podstaw na żm- lub zm- z przyrostkiem ich.

    Żmiejewski - od nazw miejscowych Żmijewo (ostrołęckie, gmina Troszyn), Żmijowice (gorzowskie, gmina Międzychód).

    Żmiejko - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Żmienko - od zmienić ‘nadawać inny wygląd; zastępować czymś’.

    Żmieńka - od zmienić ‘nadawać inny wygląd; zastępować czymś’.

    Żmieńko - od zmienić ‘nadawać inny wygląd; zastępować czymś’.

    Żmieński - od zmienić ‘nadawać inny wygląd; zastępować czymś’.

    Żmigrocki - od nazwy miejscowej Żmigród (krośnieńskie, gmina Nowy Żmigród).

    Żmigrodzki - 1425 od nazwy miejscowej Żmigród (krośnieńskie, gmina Nowy Żmigród).

    Żmigród - 1471 od nazwy miejscowej Żmigród (krośnieńskie, gmina Nowy Żmigród).

    Żmij - 1417 od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Żmija - 1440 od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Żmijak - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Żmijan - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Żmijewski - 1439 od nazw miejscowych Żmijewo (ostrołęckie, gmina Troszyn), Żmijowice (gorzowskie, gmina Międzychód).

    Żmijka - 1490 od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Żmijko - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Żmijkowski - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Żmijowski - 1498 od nazw miejscowych Żmijewo (ostrołęckie, gmina Troszyn), Żmijowice (gorzowskie, gmina Międzychód).

    Żmijski - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Żmikowski - może od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Żmilczak - od zmilczeć ‘przemilczeć, zataić’.

    Żmilewski - od zmilczeć ‘przemilczeć, zataić’.

    Żmiła - od zmilczeć ‘przemilczeć, zataić’.

    Żmiłczak - od zmilczeć ‘przemilczeć, zataić’.

    Żmiłkowski - od zmilczeć ‘przemilczeć, zataić’.

    Żmiłowicz - od zmilczeć ‘przemilczeć, zataić’.

    Żmiłowski - od zmilczeć ‘przemilczeć, zataić’.

    Żminczuk - od zminda ‘niedorajda, niedojda’.

    Żminda - od zminda ‘niedorajda, niedojda’.

    Żminka - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Żminko - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Żminkowski - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Żmińczuk - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Żmiński - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Żmitorowicz - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Żmitrewicz - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Żmitro - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Żmitrowicz - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Żmitruk - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Żmitrukiewicz - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Żmojda - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmojdzian - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmojdzin - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmora - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Żmorek - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Żmorzyk - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Żmójdzik - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmójdzin - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmóra - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Żmucki - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Żmud - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmuda - 1631 od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmuda-Adamski - złożenia brak; Żmuda 1631 od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’; Adamski 1700 od imienia Adam. Imię częste w Polsce od XII wieku. Geneza imienia biblijnego Adam niepewna: określało praojca rodu ludzkiego, może z sumeryjskiego ada-mu ‘mój ojciec’.

    Żmudak - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmuda-Szura - złożenia brak; Żmuda 1631 od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’; Szura od szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’.

    Żmuda-Trzebiatowski - złożenia brak; Żmuda 1631 od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’; Trzebiatowski 1766 od nazwy miejscowej Trzebiatowo, dziś Trzebiatkowo (słupskie, gmina Tuchomie).

    Żmuda-Trzebietowski - złożenia brak; Żmuda 1631 od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’; Trzebietowski od nazwy miejscowej Trzebiatowo, dziś Trzebiatkowo (słupskie, gmina Tuchomie).

    Żmudczyński - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmudka - 1616 od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmudowicz - 1680 od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmudowski - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmudz - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmudziak - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmudzian - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Żmudziejewski - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmudziel - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmudzik - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmudzilato - 1425 od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmudzin - 1478 od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Żmudziń - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Żmudziński - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Żmudziska - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmudzki - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Żmudź - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Żmujda - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmujdo - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmujdzian - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmujdzin - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmujdzinowicz - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmujdziński - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Żmunda - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Żmur - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmura - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmurczyk - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmurda - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmurek - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmurka - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmurkiewicz - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmurko - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmurkow - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmurków - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmurowski - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmyj - od zmyć ‘usunąć coś myjąc; spłukać’, zmyję.

    Żmyjak - od zmyć ‘usunąć coś myjąc; spłukać’, zmyję.

    Żmyrko - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmyruk - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Żmysłowski - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Żmyśliński - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Żnaczek - od znak ‘symbol; sygnał; oznaka’, dawniej też ‘jednostka wojskowa’, też ‘herb’, znaczyć.

    Żnaczko - od znak ‘symbol; sygnał; oznaka’, dawniej też ‘jednostka wojskowa’, też ‘herb’, znaczyć.

    Żnamirowski - od nazwy miejscowej Znamirowice (nowosądeckie, gmina Łososina Dolina).

    Żnieński - 1479 od nazwy miasta Żnin (bydgoskie).

    Żnikiewicz - od znikać ‘stawać się niewidocznym, przepadać’.

    Żnin - 1437 od nazwy miasta Żnin (bydgoskie).

    Żniński - 1500 od nazwy miasta Żnin (bydgoskie).

    Żniszczoł - od zniszczały ‘zniszczony’, zniszczyć ‘unicestwić, uczynic bezuzytecznym’.

    Żnojka - od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Żnój - od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Żnyk - od znykać ‘przeszukać, splądrować’.

    Żobawa - (Śl) od zabawa ‘rozrywka, bal’ dawniej też ‘zajęcia, praca; zwłoka; oóźnienie’.

    Żobczyński - może od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Żobek - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Żobel - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Żober - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żobiegała - od zabiegać ‘dotrzeć gdzieś biegnąc; wpaść; zastąpić drogę’, dawniej też ‘wypełnić się, nabrzmieć (krwią, łzami); zapobiec, przeszkodzić; uzyskać coś zabiegami’.

    Żobro - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żobroń - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żobrowski - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Żoch - 1426 od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Żochawski - od nazwy miejscowej Żochowo (plockie, gmina Sierpc, Staroźreby).

    Żochel - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Żochewski - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’ lub od nazwy miejscowej Żochowo (plockie, gmina Sierpc, Staroźreby).

    Żochniak - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Żochnowski - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Żochol - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Żochola - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Żocholl - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Żocholla - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Żochoła - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Żochowicz - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Żochowiec - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Żochowski - 1473 od nazwy miejscowej Żochowo (plockie, gmina Sierpc, Staroźreby).

    Żoczek - (Śl) od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żoczyk - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Żodejko - od litewskich nazw osobowych Žoidžius, Žoidzis.

    Żodkiewicz - od litewskich nazw osobowych Žoidžius, Žoidzis.

    Żodziewski - od litewskich nazw osobowych Žoidžius, Žoidzis.

    Żodzik - od litewskich nazw osobowych Žoidžius, Žoidzis.

    Żodź - od litewskich nazw osobowych Žoidžius, Žoidzis.

    Żodż - od litewskich nazw osobowych Žoidžius, Žoidzis.

    Żoga - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żogal - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żogala - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żogalski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żogał - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żogała - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żogas - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żogata - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żogło - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żogo - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Żojc - od litewskich nazw osobowych Žoidžius, Žoidzis.

    Żojć - od litewskich nazw osobowych Žoidžius, Žoidzis.

    Żojdz - od litewskich nazw osobowych Žoidžius, Žoidzis.

    Żojdzik - od litewskich nazw osobowych Žoidžius, Žoidzis.

    Żojdź - od litewskich nazw osobowych Žoidžius, Žoidzis.

    Żok - 1412 od różnych podstaw na żo- z przyrostkiem k.

    Żokowicz - od różnych podstaw na żo- z przyrostkiem k.

    Żokowski - od różnych podstaw na żo- z przyrostkiem k.

    Żokyński - od różnych podstaw na żo- z przyrostkiem k.

    Żol - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żola - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żolech - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żolich - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żolichowski - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żolik - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żolinas - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żoliński - 1388 od nazwy miejscowej Żalin (bydgoskie, gmina Janowiec), Żale (białostockie, gmina Grodzisk).

    Żolisz - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żolkiewicz - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żoll - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żollnowski - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żolnierczyk - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żolnowski - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żolyński - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żoł - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żoła - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żoładek - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żoładkiewicz - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żoładowski - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołądecki - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołądek - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołądkiewicz - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołądkowicz - 1497 od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołądkowski - 1678 od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołądowski - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołądz - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołądziejewski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołądziewicz - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołądziewski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołądź - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołądż - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołątkiewicz - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołątkowski - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołc - od żółty; od żółć ‘wydzielina wątroby’.

    Żołciak - od żółty.

    Żołcik - od żółty.

    Żołcińska - od żółty.

    Żołczyńska - od żółty.

    Żołć - od żółty; od żółć ‘wydzielina wątroby’.

    Żołd - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żołda - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żołdak - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żołdan - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żołdani - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żołdawski - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żołdek - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żołdowicz - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żołdowski - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żołedziowski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołedzki - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołek - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żołendowski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołendziewski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołendziewski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołendziowski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołęcki - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędecki - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędek - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołędiewski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędiowski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędkiewicz - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołędkowski - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołędowski - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołędz - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędziejewski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędziewicz - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędziewski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędzijewski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędzik - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędziowski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędzki - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędź - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołędż - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołęski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołkiewicz - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żołkiewski - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żołkoś - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żołkowski - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żołna - 1471 od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnacz - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnawski - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołne - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnecki - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnecko - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołneczko - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnek - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołniak - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnic - 1498 od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnicki - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołniczak - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnieczko - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnieczyk - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnier - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierczak - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierczakiewicz - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierczuk - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierczyk - 1291 od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierczykiewicz - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierek - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierewicz - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierkiewicz - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnieronek - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierow - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierowicz - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierowski - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierski - 1630 od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnieruk - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierun - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierunas - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnieryk - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierz - 1486 od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierzak - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierzewicz - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierzów - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnierz-Piotrowski - złożenia brak; Żołnierz 1486 od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’; Piotrowski 1339 od nazw miejscowych typu Piotrowice, Piotrów, też od imienia Piotr.

    Żołnierzyk - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołniezak - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnieżewicz - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnik - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnikowski - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnirczyk - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnirkiewicz - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołniruk - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołnirzowic - 1570 od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Żołno - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnolski - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnowicz - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnowski - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołny - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołnycz - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołobajluk - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żołobajło - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żołobaljuk - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żołobiński - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żołobka - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żołobkiewicz - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żołobko - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żołobow - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żołobowicz - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żołobowski - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żołobów - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’ (z fonetyką wschodniosłowiańską).

    Żołondek - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołondowski - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołondziowski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołopa - od żłopać ‘pić chciwie’.

    Żołopiński - od żłopać ‘pić chciwie’.

    Żołotar - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Żołotarewicz - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Żołoteńko - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Żołotyński - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Żołowicz - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żołowski - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Żołpa - od żłopać ‘’pić chciwie’.

    Żołta - od żółty.

    Żołtak - od żółty.

    Żołtanski - od żółty.

    Żołtański - od żółty.

    Żołtaszek - od żółty.

    Żołtek - od żółty.

    Żołtkiewicz - od żółty.

    Żołtko - od żółty.

    Żołtkowski - od żółty.

    Żołtobrzuch - od żółty.

    Żołtoński - od żółty.

    Żołtowski - od żółty.

    Żołtula - od żółty.

    Żołty - od żółty.

    Żołtyniak - od żółty.

    Żołtyński - od żółty.

    Żołud - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołudek - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołudkiewicz - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołudko - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołudkowski - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żołudziewicz - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołudź - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołudż - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Żołwowic - 1447 od żółw, ze staropolskiego żołw ‘gatunek gada’, dawniej też rodzaj machiny oblężniczej’.

    Żołynia - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołyniak - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołyniok - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołynjak - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żołyński - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żon - od żona, żonka.

    Żona - od żona, żonka.

    Żonacz - 1627 od żona, żonka.

    Żonak - 1526 od żona, żonka.

    Żonakowicz - 1543 od żona, żonka.

    Żonakowski - od żona, żonka.

    Żonca - od imion na Za-, typu Zachariasz.

    Żonczyk - 1686 od żona, żonka.

    Żondarczuk - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żondarczyk - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żondarski - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Żondek - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żondel - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żondeł - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żondełek - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żondlak - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żondło - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żondłowski - od żądło ‘narząd kłujący u samic niektórych owadów’.

    Żondziuk - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Żonewski - od żona, żonka.

    Żonierewicz - od żona, żonka.

    Żonik - od żona, żonka.

    Żonka - 1415 od żona, żonka.

    Żonko - od żona, żonka.

    Żonkowski - od żona, żonka.

    Żonkowski - od żona, żonka.

    Żonowicz - 1678 od żona, żonka.

    Żonowski - od żona, żonka.

    Żontała - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żontek - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żontkowski - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żontoł - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żontołow - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żontołw - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żontów - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Żoń - od żona, żonka.

    Żońca - od żona, żonka.

    Żop - od ziopac się ‘kłócić się’.

    Żopiński - od ziopac się ‘kłócić się’.

    Żopoth - od ziopac się ‘kłócić się’.

    Żor - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żora - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żorak - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żoralski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żoran - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żoranik - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żorański - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żoraw - 1204 od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żorawicz - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żorawiewic - 1432 od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żorawik - 1562 od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żorawka - 1414 od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’ lub od dawnego żorawka ‘gatunek rośliny’.

    Żorawowicz - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żorawski - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żorek - 1786 od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żorkowski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żorn - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żorna - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żornaciuk - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żornaczuk - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żornak - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żorniak - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żornik - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Żoro - od żur ‘rodzaj zupy’; od żoro ‘przezwisko obelżywe’.

    Żoromski - od nazwy miasta Żuromin (ciechanowskie).

    Żoroń - od żur ‘rodzaj zupy’; od żoro ‘przezwisko obelżywe’.

    Żorowa - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żorowik - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żorowski - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żorski - od nazw miejscowych Żary, Żdżary (kilka miejscowości).

    Żorun - od żur ‘rodzaj zupy’; od żoro ‘przezwisko obelżywe’.

    Żoruń - od żur ‘rodzaj zupy’; od żoro ‘przezwisko obelżywe’.

    Żoryc - od żur ‘rodzaj zupy’; od żoro ‘przezwisko obelżywe’.

    Żowada - od zawada ‘przeszkoda’, dawniej też ‘kora; skaza’ lub od nazwy miejscowej Zawada (liczne).

    Żowisło - od zawisać, zawisnąć ‘zostać zawieszonym’, zawisły ‘podlegający czemuś, zależny’.

    Żozula - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żozuliński - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Żóber - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’ lub od żuber ‘szkodnik’.

    Żók - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żókiewicz - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żókowski - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żóława - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żóławnik - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żóławski - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żółciak - od żółty.

    Żółcik - od żółty.

    Żółciński - od żółty.

    Żółczyński - od żółty.

    Żółć - 1764 od żółty; od żółć ‘wydzielina wątroby’.

    Żółd - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żółdak - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żółka - od żółty.

    Żółka - od żółty.

    Żółkiewicz - od żółty.

    Żółkiewski - 1485 od nazwy miejscowej Żolkiew, dziś Żołkiewka (zamojskie, gmina Żółkiewka).

    Żółkiewski - od żółty.

    Żółkin - od żółty.

    Żółkliński - od żółty.

    Żółkniewski - od żółty.

    Żółkos - od żółty.

    Żółkoś - od żółty.

    Żółkowski - od żółty.

    Żółkwa - od żółkiew, to od żołk-, por. żółknąć.

    Żółma - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żółna - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żółneczko - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żółnowicz - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żółnowski - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żółowicz - od żółty.

    Żółta - od żółty.

    Żółtaczek - od żółty.

    Żółtak - od żółty.

    Żółtan - od żółty.

    Żółtanecki - od żółty.

    Żółtaniecki - od żółty.

    Żółtański - od żółty.

    Żółtas - od żółty.

    Żółtasik - od żółty.

    Żółtaszak - od żółty.

    Żółtaszek - od żółty.

    Żółtaszyk - od żółty.

    Żółtawski - od żółty.

    Żółtczak - od żółty.

    Żółtecki - 1679 od żółty.

    Żółtek - 1680 od żółty.

    Żółtewicz - od żółty.

    Żółtkiewicz - od żółty.

    Żółtko - od żółty; od żółtko ‘żółty środek jaja’.

    Żółtkowicz - od żółty; od żółtko ‘żółty środek jaja’.

    Żółtkowski - od żółty; od żółtko ‘żółty środek jaja’.

    Żółtniak - od żółty.

    Żółtobrocki - od żółty.

    Żółtobruch - od żółty.

    Żółtobruchow - od żółty.

    Żółtobrzuch - 1449 od żółty.

    Żółtogłowa - od żółty.

    Żółtogórski - od żółty.


    Żółtonos
    - od żółty.
    Nazwisko Żełtonosow, Żełtonos i Żółtonos nie pochodzą jak piszecie od żółtego. Nazwisko to przyszlo do Polski z czasów zaboru rosyjskiego. Żełtonosow to rosyjskie nazwisko, pochodzi od jednej rodziny, z której część ma nadal takie nazwisko, a inna częśc potomków nazywa się Żełtonos i Żółtonos.
    Anna Żółtonos


    Żółtoński - od żółty.

    Żółtowicz - od żółty.

    Żółtowłos - 1452 od żółty.

    Żółtowski - od żółty.

    Żółty - 1471 od żółty.

    Żółtyński - od żółty.

    Żółtyszek - od żółty.

    Żółudkowski - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Żółw - od żółw, ze staropolskiego żołw ‘gatunek gada’, dawniej też rodzaj machiny oblężniczej’.

    Żółwiński - od nazwy miejscowej Żołwin (kilka miejscowości).

    Żółyniak - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żółyński - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żółzaszek - od staropolskiego zołza ‘guz, narośl na skórze; jędza’.

    Żónowski - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Żóralski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żórański - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żóraw - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żórawek - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żórawel - 1604 od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żórawicki - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żórawicz - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żórawik - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żórawiński - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żórawlow - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żórawna - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żórawny - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żórawowicz - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żórawski - 1352 od nazwy miejscowej Żuraw, dawniej Żoraw też Żurawia, Żurawica (kilka wsi).

    Żórek - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żórkowski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żórniak - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żórnik - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żórowicki - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żórowicz - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żórowski - od nazw miejscowych Żurów, Żurowice (kilka miejscowości).

    Żórów - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żradło - od źradło ‘zwierciadło’.

    Żrała - od dawnego żrały, zdrzały ‘dojrzały’, od gwarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żrałczyk - od dawnego żrały, zdrzały ‘dojrzały’, od gwarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żrałek - od dawnego żrały, zdrzały ‘dojrzały’, od gwarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żrałka - od dawnego żrały, zdrzały ‘dojrzały’, od gwarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żrałko - od dawnego żrały, zdrzały ‘dojrzały’, od gwarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żrały - od dawnego żrały, zdrzały ‘dojrzały’, od gwarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żrebecki - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrebiec - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrebiecki - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrebiel - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrebiński - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrebna - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrebny - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrobek - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrodłowski - od źródło.

    Żrołka - od dawnego żrały, zdrzały ‘dojrzały’, od gwarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żróbek - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żróbski - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żródelny - od źródło.

    Żródelski - od źródło.

    Żródlak - od źródło.

    Żródlewski - od źródło.

    Żródło - od źródło.

    Żródłowski - od źródło.

    Żrółka - od dawnego żrały, zdrzały ‘dojrzały’, od gwarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żrółko - od dawnego żrały, zdrzały ‘dojrzały’, od gwarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Żrubak - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrubek - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrubik - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrubkowski - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Żrudelny - od źródło.

    Żrudłowski - od źródło.

    Żub - od ząb.

    Żuba - od ząb.

    Żubaczyk - od ząb.

    Żubal - od ząb.

    Żubański - od ząb.

    Żubaszewski - od ząb.

    Żubcer - od ząb.

    Żubczak - od ząb.

    Żubczewski - od ząb.

    Żubczyński - od ząb.

    Żubek - od ząb.

    Żubel - od ząb.

    Żuber - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’ lub od żuber ‘szkodnik’.

    Żubera - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’ lub od żuber ‘szkodnik’.

    Żuberak - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’ lub od żuber ‘szkodnik’.

    Żuberek - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’ lub od żuber ‘szkodnik’.

    Żubernik - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’ lub od żuber ‘szkodnik’.

    Żuberski - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’ lub od żuber ‘szkodnik’.

    Żubert - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Żubertowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Żubi - od ząb.

    Żubiak - od ząb.

    Żubicki - od ząb.

    Żubiec - od ząb.

    Żubiel - od ząb.

    Żubielik - od ząb.

    Żubik - od ząb.

    Żubikowski - od ząb.

    Żubil - od ząb.

    Żubilewicz - od ząb.

    Żubiński - od ząb.

    Żubka - od ząb.

    Żubko - od ząb.

    Żubkowicz - od ząb.

    Żubkowski - od ząb.

    Żubliński - od ząb.

    Żubniewski - od ząb.

    Żubo - od ząb.

    Żubocki - od ząb.

    Żubowicki - od ząb.

    Żubowicz - od ząb.

    Żubowski - od ząb.

    Żubr - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubra - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubraj - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrański - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrawski - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrecki - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrewicz - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrikowski - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubroński - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrowicz - 1698 od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrowski - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubruń - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrycki - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubryd - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubryj - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubryk - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrykowski - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubryniewicz - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrynowicz - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrys - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrzak - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrzycki - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubrzyd - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Żubrzyk - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Żubrzykowski - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Żubrzyński - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Żubski - od ząb.

    Żubul - od ząb.

    Żubula - od ząb.

    Żubura - od ząb.

    Żuch - 1434 od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchaj - 1456 od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchajewicz - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchalski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchara - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żucharski - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żuchawski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchelewski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchelkowski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchełkowski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żucheński - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchewicz - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchiński - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchlewski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchliński - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchlowski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchmański - od niemieckiej nazwy osobowej Suchmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego suochman ‘naganiacz’, też od gwarowego suchman ‘sukmana’.

    Żuchner - od niemieckiej nazwy osobowej Suchner, ta od nazwy miejscowej Suchan.

    Żuchniak - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchniarek - od niemieckiej nazwy osobowej Suchner, ta od nazwy miejscowej Suchan.

    Żuchniarz - od niemieckiej nazwy osobowej Suchner, ta od nazwy miejscowej Suchan.

    Żuchnicki - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchniewicz - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchniewski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchnik - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchnowski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żucholski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchomski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchonicz - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchora - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żuchorski - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Żuchowcew - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchowcow - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchowicki - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchowicz - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchowiec - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchowiecki - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchowski - 1641 od nazw miejscowych Żuchowo (włocławskie, gmina Skępe), Żuchowice (piotrkowskie, gmina Gorzkowice).

    Żuchów - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchski - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuchwiak - od żuchwa ‘szczęka’.

    Żuchwiewicz - od żuchwa ‘szczęka’.

    Żuchyński - od staropolskiego żuchać ‘gryźć, żuć’, żucha ‘szczęka’.

    Żuczak - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuczek - 1431 od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuczenia - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuczenko - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuczewski - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuczkan - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuczkiewicz - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuczko - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuczkowski - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuczonkow - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuczyk - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuda - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Żudaj - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Żudek - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Żudłowski - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Żudowski - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Żudra - od niemieckich nazw osobowych Suder, Sudor, te od średnio-wysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’, albo sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Żudrak - od niemieckich nazw osobowych Suder, Sudor, te od średnio-wysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’, albo sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Żudro - od niemieckich nazw osobowych Suder, Sudor, te od średnio-wysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’, albo sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Żudziewicz - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Żudzik - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Żudzin - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Żudziński - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Żudzo - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Żug - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Żugaj - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Żugajewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Żugajewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Żugała - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Żugan - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Żugar - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuger ‘szewc’.

    Żugec - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Żugiel - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Żugier - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuger ‘szewc’.

    Żugor - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuger ‘szewc’.

    Żugowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Żuj - 1431 od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Żuja - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Żujawski - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Żujew - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Żujewicz - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Żujewski - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Żujko - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Żujła - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Żujło - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Żujwoda - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Żuk - 1136 od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuka - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukacki - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukalski - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukaszuk - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukaszyk - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukawicki - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukawiński - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukawnik - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukawski - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukian - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukiarz - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukiel - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukielis - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukier - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Żukierski - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Żukiert - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Żukiewicz - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukiewski - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukin - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuklina - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukliński - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukocimski - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’ lub też od nazwy miejscowej Żukotyn (KrW).

    Żukociński - od nazwy miejscowej Żukotyn (KrW).

    Żukotyński - 1427 od nazwy miejscowej Żukotyn (KrW).

    Żukow - 1469 od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukower - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukowiak - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukowicki - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukowicz - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukowiec - 1403 od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukowiecki - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukowień - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukowski - 1393 od nazw miejscowych Żukowice, Żuków, Żukowo (kilka wsi).

    Żuków - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żukrowski - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Żuksik - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Żuk-Żukowski - złożenia brak; Żuk 1136 od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’; Żukowski 1393 od nazw miejscowych Żukowice, Żuków, Żukowo (kilka wsi).

    Żulc - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulczyk - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulecki - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulewicz - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulewski - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulichowski - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulicki - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulik - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulikowski - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulinczuk - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żuliniak - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulińczuk - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żuliński - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulis - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulka - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulo - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulowski - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulpa - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żulpo - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żuluk - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żuł - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żuła - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żułakowski - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Żuław - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żuława - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żuławik - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żuławiński - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żuławnik - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’; od dawnego żuławnik ‘mieszkaniec żuław’.

    Żuławski - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żuławy - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żułciak - 1724 od żółty.

    Żułcik - od żółty.

    Żułciński - od żółty.

    Żułdak - od żołd ‘płaca żołnierza’, dawniej też ‘służba wojskowa’.

    Żułkiewicz - od żółty.

    Żułkiewski - od nazwy miejscowej Żolkiew, dziś Żołkiewka (zamojskie, gmina Żółkiewka).

    Żułkiewski - od żółty.

    Żułkoś - od żółty.

    Żułkowski - od żółty.

    Żułma - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żułnia - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żułnowski - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Żułowicz - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żułownik - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żułowski - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Żułtak - od żółty.

    Żułtański - od żółty.

    Żułtaszek - od żółty.

    Żułtawski - od żółty.

    Żułtek - od żółty.

    Żułtewicz - od żółty.

    Żułtkiewicz - od żółty.

    Żułtkowski - od żółty.

    Żułtobrzuch - od żółty.

    Żułtonos - od żółty.

    Żułtowłos - od żółty.

    Żułtowski - od żółty.

    Żum - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Żuma - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Żumanow - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Żumkowski - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Żumska - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Żun - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Żunawski - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Żunda - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złozonych na Sund-.

    Żundo - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złozonych na Sund-.

    Żundziński - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złozonych na Sund-.

    Żuniak - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Żuniewski - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Żunkowski - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Żunowski - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Żuńda - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złozonych na Sund-.

    Żupa - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupak - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupalski - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupan - od żupan ‘staropolski ubiór męski’, też ‘naczelnik żupy (okręgu)’.

    Żupaniec - od żupan ‘staropolski ubiór męski’, też ‘naczelnik żupy (okręgu)’.

    Żupanow - od żupan ‘staropolski ubiór męski’, też ‘naczelnik żupy (okręgu)’.

    Żupański - od żupan ‘staropolski ubiór męski’, też ‘naczelnik żupy (okręgu)’.

    Żupar - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupawiec - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupca - 1374 od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupczy - 1290 od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupczyński - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupica - 1547 od dawnego żupica ‘rodzaj luźnego kaftana’.

    Żupiecki - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupik - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupina - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupinadze - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupinas-Żupinadze - złożenia brak; Żupinas od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’; Żupinadze od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupiński - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żupnik - 1323 od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’; od żupnik ‘dzierżawca żupy’.

    Żupok - (Śl) od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’.

    Żur - 1522 od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żura - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurach - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuracki - od nazwy miejscowej Żurada (katowickie, gmina Olkusz).

    Żuraczek - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurad - od nazwy miejscowej Żurada (katowickie, gmina Olkusz).

    Żurada - 1621 od nazwy miejscowej Żurada (katowickie, gmina Olkusz).

    Żuradka - 1644 od nazwy miejscowej Żurada (katowickie, gmina Olkusz).

    Żuradzki - od nazwy miejscowej Żurada (katowickie, gmina Olkusz).

    Żurajski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurak - 1722 od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurakiewicz - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurakowski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żural - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuralow - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuralski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurał - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurała - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuran - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuranek - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuraniec - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuraniecki - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuraniewski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuranków - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuranowicz - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuranski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurań - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurański - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuraszek - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuraw - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawa - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawczak - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawczyk - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawek - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawel - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawiak - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawicki - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawicz - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawiec - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawiecki - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawiej - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawiel - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawiew - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawik - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawiński - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawka - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawko - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawl - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawla - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawlew - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawlewski - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawlow - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawlowa - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawlów - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawna - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawnik - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawny - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawowicz - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Żurawski - 1447 od nazwy miejscowej Żuraw, dawniej Żoraw też Żurawia, Żurawica (kilka wsi).

    Żurba - od niemieckich nazw osobowych Surb, Sorb, te od bawarskiego sorbe, surbe ‘murawa, bagnisty teren’, może też od Suhrbier ‘gorzkie piwo’.

    Żurban - od niemieckich nazw osobowych Surb, Sorb, te od bawarskiego sorbe, surbe ‘murawa, bagnisty teren’, może też od Suhrbier ‘gorzkie piwo’.

    Żurbicki - od niemieckich nazw osobowych Surb, Sorb, te od bawarskiego sorbe, surbe ‘murawa, bagnisty teren’, może też od Suhrbier ‘gorzkie piwo’.

    Żurbienko - od niemieckich nazw osobowych Surb, Sorb, te od bawarskiego sorbe, surbe ‘murawa, bagnisty teren’, może też od Suhrbier ‘gorzkie piwo’.

    Żurczak - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurdziński - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żure - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurecki - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurek - 1522 od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurewicz - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurewski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurk - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurka - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurkan - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurke - (Śl) od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurkiewicz - 1761 od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurkin - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurko - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurkowicz - 1608 od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurkowski - 1627 od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurków - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurman - od niemieckiej nazwy osobowej Surmannm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sür, süwer ‘kwaśny, gorzki’; może też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Żurmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Surmannm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sür, süwer ‘kwaśny, gorzki’; może też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Żurmia - może od niemieckiej nazwy osobowej Surmannm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sür, süwer ‘kwaśny, gorzki’; może też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Żurniewicz - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuromin - od nazwy miasta Żuromin (ciechanowskie).

    Żuromiński - od nazwy miasta Żuromin (ciechanowskie).

    Żuromko - od nazwy miasta Żuromin (ciechanowskie).

    Żuromski - od nazwy miasta Żuromin (ciechanowskie).

    Żuroń - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuroński - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuroski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuroszowic - 1632 od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurow - 1420 od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurowicki - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurowicz - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurowiec - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurowiecki - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurowik - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurowiński - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurowski - 1437 od nazw miejscowych Żurów, Żurowice (kilka miejscowości).

    Żurów - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurówka - 1726 od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurr - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurtkiewicz - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuruk - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurula - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurych - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuryk - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuryło - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuryn - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuryń - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żuryński - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurzak - 1679 od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żurzyński - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Żusin - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Żuska - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Żuszczyk - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Żuszek - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Żuszma - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Żuwaczka, m. - 1444 od żuć ‘powoli gryźć’, żuję; od żuwaczka ‘żuchwa’.

    Żuwaczowa, m. - 1443 od żuć ‘powoli gryźć’, żuję.

    Żuwal - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję.

    Żuwalski - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję.

    Żuwała - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję.

    Żuwara - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję.

    Żuwawa - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję.

    Żuwiało - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję.

    Żuzak - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żuzek - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żuzewicz - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żuziak - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żuźlik - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żuźniewski - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żuż - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żuża - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużak - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużalski - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużałek - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużański - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużel - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużewicz - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużlewicz - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużlewski - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużlik - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużło - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużna - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużniak - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużniew - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużny - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żużok - (Śl) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Żwacz - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję; od żwacz ‘ten, kto żuje’, wtórnie ‘oszczerca’.

    Żwaczek - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję; od żwacz ‘ten, kto żuje’, wtórnie ‘oszczerca’.

    Żwaczka - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję; od żwacz ‘ten, kto żuje’, wtórnie ‘oszczerca’.

    Żwaczyk - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję; od żwacz ‘ten, kto żuje’, wtórnie ‘oszczerca’.

    Żwadło - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję.

    Żwak - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję.

    Żwaka - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję.

    Żwakuła - od żuć ‘powoli gryźć’, żuję.

    Żwan - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Żwanduła - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Żwanik - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Żwanitaj - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Żwanko - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Żwań - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Żwańko - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Żwański - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Żwara - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Żwardoń - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Żwarski - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Żwaruła - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Żwarycz - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Żwawa - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Żwawczyk - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Żwawiak - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Żwawiec - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Żwawski - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Żwawy - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Żwejruk - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwerełło - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwereło - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwiarski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwiercan - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwierełło - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwiereło - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwieretto - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwierka - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwierko - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwierkowski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwierniak - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwiernik - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwierowicz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwierowski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwierzewicz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwierzyna, m. - 1465 od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwierzyniec - 1440 od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwior - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwiorek - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwiór - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Żwir - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirecki - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirek - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirełko - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirełło - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirka - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirkiewicz - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirko - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirkowski - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirn - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirosz - 1725 od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirowicz - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirowski - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirów - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirski - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwiruk - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwirydowski - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwiryk - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwiryn - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwiryń - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Żwolak - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Żwolenik - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Żwoliński - od nazwy miasta Zwoleń, dawniej Woleń (radomskie),

    Żwolski - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Żwon - od dzwonek, dzwon.

    Żwonaruk - od dzwonek, dzwon.

    Żwonek - od dzwonek, dzwon.

    Żybajło - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybała - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybało - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybek - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żyber - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Żyberek - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Żyberski - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Żybert - od niemieckich nazw osobowych Siebert, Sibetr, te od imienia złożonego Siegbert.

    Żybertowicz - od niemieckich nazw osobowych Siebert, Sibetr, te od imienia złożonego Siegbert.

    Żybik - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybiński - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybko - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żyblewski - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żyblikiewicz - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybliński - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybo - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żyborowicz - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Żyborski - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Żybort - od niemieckich nazw osobowych Siebert, Sibetr, te od imienia złożonego Siegbert.

    Żybowski - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybruk - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Żybuda - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybul - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybula - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybuła - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybura - 1596 od dawnego żybura ‘lichy, mętny napój’.

    Żyburak - od dawnego żybura ‘lichy, mętny napój’.

    Żyburka - od dawnego żybura ‘lichy, mętny napój’.

    Żyburski - 1631 od dawnego żybura ‘lichy, mętny napój’.

    Żyburt - od niemieckich nazw osobowych Siebert, Sibetr, te od imienia złożonego Siegbert.

    Żyburtowicz - od niemieckich nazw osobowych Siebert, Sibetr, te od imienia złożonego Siegbert.

    Żybutko - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybutowski - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Żybylski - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Życen - od zyc ‘kurzajka’.

    Żych - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychajło - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychal - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychalak - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychalski - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychaluk - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychałko - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychaniuk - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychar - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Żychariew - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Żychcki - 1632 od nazwy miejscowej Żychce (słupskie, gmina Konarzyny).

    Żychelski - 1466 od nazwy miasta Żychlin (płockie).

    Żychewicz - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychiewicz - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychla - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychlak - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychlawik - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychlewicz - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychlewski - od nazwy miejscowej Żychlewo (leszczyńskie, gmina Krobia).

    Żychliński - 1391 od nazwy miasta Żychlin (płockie).

    Żychma - od niemieckiej nazwy osobowej Sichmann, ta od imienia złożonego Siguman.

    Żychniewicz - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychnowski - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychociński - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychon - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychoniuk - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychoń - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychora - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Żychowicz - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Żychowski - 1401 od nazw miejscowych Żychowo (ciechanowskie, gmina Raciąż), Żychów (kaliskie, gmina Lisków).

    Żychski - od nazwy miejscowej Żychce (słupskie, gmina Konarzyny).

    Życiański - od nazw miejscowych Życiny (kieleckie, gmina Raków), Życzyn (siedleckie, gmina Trojanów) lub Żytna, Żytno, Żytnia (kilka wsi).

    Życieński - od nazw miejscowych Życiny (kieleckie, gmina Raków), Życzyn (siedleckie, gmina Trojanów) lub Żytna, Żytno, Żytnia (kilka wsi).

    Życiński - od nazw miejscowych Życiny (kieleckie, gmina Raków), Życzyn (siedleckie, gmina Trojanów) lub Żytna, Żytno, Żytnia (kilka wsi).

    Życki - od życzyć.

    Życkiewicz - od życzyć.

    Życkus - od życzyć.

    Życowski - od życzyć.

    Życuk - od życzyć.

    Życzak - od życzyć.

    Życzek - od życzyć.

    Życzenko - od życzyć.

    Życzeński - od nazw miejscowych Życiny (kieleckie, gmina Raków), Życzyn (siedleckie, gmina Trojanów) lub Żytna, Żytno, Żytnia (kilka wsi).

    Życziński - od nazw miejscowych Życiny (kieleckie, gmina Raków), Życzyn (siedleckie, gmina Trojanów) lub Żytna, Żytno, Żytnia (kilka wsi).

    Życzkiewicz - od życzyć.

    Życzko - od życzyć.

    Życzkowski - od życzyć.

    Życzyca - od życzyć.

    Życzycki - od życzyć.

    Życzyński - od nazw miejscowych Życiny (kieleckie, gmina Raków), Życzyn (siedleckie, gmina Trojanów) lub Żytna, Żytno, Żytnia (kilka wsi).

    Żyd - 1401 od Żyd.

    Żyda - od Żyd.

    Żydaczek - od Żyd.

    Żydaczewski - od nazwy miasta Żydaczew (KrW).

    Żydaczko - od Żyd.

    Żydak - od Żyd.

    Żydalski - od Żyd.

    Żydałowicz - od Żyd.

    Żydaniec - od Żyd.

    Żydanis - od Żyd.

    Żydanowicz - od Żyd.

    Żydarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Żydczak - od Żyd.

    Żydczyk - od Żyd.

    Żydecki - od Żyd.

    Żydek - 1385 od Żyd, Żydek.

    Żydel - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Żydenko - od Żyd.

    Żyder - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Żydkiewicz - od Żyd.

    Żydko - 1384 od Żyd.

    Żydkow - od Żyd.

    Żydkowiak - od Żyd.

    Żydkowicz - od Żyd.

    Żydkowski - 1603

    Żydlak - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Żydlewicz - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Żydlewski - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Żydlicki - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Żydlik - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Żydło - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Żydłowicz - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Żydo - od Żyd.

    Żydok - od Żyd.

    Żydołowicz - od Żyd.

    Żydomik - od Żyd.

    Żydomorski - od Żyd.

    Żydonik - od Żyd.

    Żydonis - od Żyd.

    Żydoń - od Żyd.

    Żydor - od imienia Izydor, znanego w Polsce od XV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązującego do egipskiej bogini Izydy.

    Żydorczak - od imienia Izydor, znanego w Polsce od XV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązującego do egipskiej bogini Izydy.

    Żydorczyk - od imienia Izydor, znanego w Polsce od XV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązującego do egipskiej bogini Izydy.

    Żydorek - od imienia Izydor, znanego w Polsce od XV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązującego do egipskiej bogini Izydy.

    Żydorkiewicz - od imienia Izydor, znanego w Polsce od XV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązującego do egipskiej bogini Izydy.

    Żydorowicz - od imienia Izydor, znanego w Polsce od XV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązującego do egipskiej bogini Izydy.

    Żydowczyc - 1457 od Żyd.

    Żydowicz - 1474 od Żyd.

    Żydowiec - 1470-80 od Żyd.

    Żydowin - 1204 od staropolskiego Żydowin ‘Żyd’.

    Żydowka, m. - 1375 od Żyd.

    Żydownik - od Żyd.

    Żydowo - od Żyd lub od nazwy miejscowej Żydowo.

    Żydowowic - 1405 od Żyd.

    Żydowski - 1391 od nazwy miejscowej Żydów (kilka wsi).

    Żydroń - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Żydrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Żydryń - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Żyduch - od Żyd.

    Żydyk - od Żyd.

    Żydziak - od Żyd.

    Żydzianowski - od Żyd.

    Żydziec - 1385 od Żyd.

    Żydzien - od Żyd.

    Żydzik - 1699 od Żyd.

    Żydziok - (Śl) od Żyd.

    Żydzis - od Żyd.

    Żydziun - od Żyd.

    Żydzkiewicz - od Żyd.

    Żyffert - od żywy.

    Żyfka - od żywy.

    Żyfka-Zagrodziński - złożenia brak; Żyfka od żywy; Zagrodziński 1579 od zagroda ‘miejsce ogrodzone; gospodarstwo wiejskie; parkan, płot’ też od nazwy miejscowej Zagroda (częste).

    Żyga - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygaczewski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygadko - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygadlik - od żygadło, żegadło ‘kolec, narzędzie do kłucia; narzędzie do przypalania’.

    Żygadliński - od żygadło, żegadło ‘kolec, narzędzie do kłucia; narzędzie do przypalania’.

    Żygadła - od żygadło, żegadło ‘kolec, narzędzie do kłucia; narzędzie do przypalania’.

    Żygadło - 1628 od żygadło, żegadło ‘kolec, narzędzie do kłucia; narzędzie do przypalania’.

    Żygadło - 1636 od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’; od żegadło ‘narzędzie do przypalania’.

    Żygadłowicz - 1608 od żygadło, żegadło ‘kolec, narzędzie do kłucia; narzędzie do przypalania’.

    Żygadłowski - od żygadło, żegadło ‘kolec, narzędzie do kłucia; narzędzie do przypalania’.

    Żygadłów - od żygadło, żegadło ‘kolec, narzędzie do kłucia; narzędzie do przypalania’.

    Żygaj - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygajda - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygajdowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygajło - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygala - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygaliński - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygalski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygaluk - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygał - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygała - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygałko - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygałło - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygało - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygałowicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygałowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygałów - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygan - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyganowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygań - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygański - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygar - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żygardłowicz - 1718 od żegardło ‘pręcik żelazny przechodzący przez środek szpuli kołowrotka’.

    Żygardowicz - 1727 od żegardło ‘pręcik żelazny przechodzący przez środek szpuli kołowrotka’.

    Żygarlicki - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żygarłowski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żygarowicz - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żygarski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żygart - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Żygas - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygawko - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygawski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygenda - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygewiec - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygicki - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygiel - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygielewicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygielski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygiełło - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygieło - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygier - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żygierewicz - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żygiewicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygiewiec - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygilewicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygis - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyglarski - od niemieckiej nazwy osobowej Siegler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego siegeler ‘zwycięzca’.

    Żygler - od niemieckiej nazwy osobowej Siegler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego siegeler ‘zwycięzca’.

    Żyglewicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyglica - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyglicki - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygliński - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyglowicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygła - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygłowicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygma - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Żygmaniak - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Żygmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Żygmański - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Żygmund - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Żygmunt - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Żygo - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygocki - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygolewski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygoła - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygołowicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygoń - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygora - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygora - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Żygos - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygota - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygowiec - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygowski - 1607 od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygólski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyguć - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygulicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygulis - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygulski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyguła - 1789 od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygun - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żygunia - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyguń - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyguta - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyhajło - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyhaluk - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyhała - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyhałko - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyhało - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyhatyński - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyhoniuk - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyhowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Żyjewski - od żyć, żyję.

    Żyjwoda - od żyć, żyję.

    Żyk - od życzyć.

    Żyka - od życzyć.

    Żykin - od życzyć.

    Żyknicki - od życzyć.

    Żyko - od życzyć.

    Żykowski - od życzyć.

    Żyków - od życzyć.

    Żykubek - od życzyć.

    Żykwiński - od życzyć.

    Żyl - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyla - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylak - 1780 od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylakowski - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylanis - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylarski - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylber - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Żylbertal - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Żylbewski - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Żylców - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylec - 1484 od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylecki - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylejko - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylemas - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylenicki - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyleń - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylewicz - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylewski - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylich - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylicki - 1393 od nazwy miejscowej Żylice (leszczyńskie, gmina Rawicz).

    Żylicz - 1433 od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylik - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylina - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyliński - od nazwy miejscowej Żyliny (suwalskie, gmina Bakałarzewo).

    Żylis - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyliszczak - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylka - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylkiewicz - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylkowiak - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylkowski - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylla - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylliński - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyllo - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylniewicz - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylonis - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żylski - 1758 od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyluk - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyluk-Żułkowski - złożenia brak; Żyluk od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’; Żułkowski od żółty.

    Żylwis - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyła - 1065 od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłajtis - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłajtus - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłajtys - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłak - 1483 od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłan - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłaniec - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłanis - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyława - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyławski - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyławy - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłczyc - 1465 od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłczyński - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłek - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłka - 1136 od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’; od żyłka.

    Żyłka-Żebracki - złożenia brak; Żyłka 1136 od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’; od żyłka; Żebracki 1490 od nazwy miejscowej Żebraczka (kilka miejscowości).

    Żyłkiewicz - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłko - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłkowski - 1634 od nazwy miejscowej Żyłka (zamojskie, gmina Jarczów), Żyłki (białostockie, gmina Ulan-Majorat).

    Żyłła - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyło - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłoczkin - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłow - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłowicz - 1417 od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłowiec - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłowski - od nazwy miejscowej Żyłowo (ostrołęckie, gmina Stary Lubotyń).

    Żyłów - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłuk - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłycz - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żyłyszyn - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Żym - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żyma - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymacki - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymalski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymała - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymałka - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymałkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymałkowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymałowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymanczyk - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymanek - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymankowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymanowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymańczuk - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymańczyk - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymański - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymek - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymela - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymelka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymelski - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymeła - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymełka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymełko - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymełła - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymełło - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymer - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymerman - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymetka - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymiak - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymiałkowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymiatowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymiec - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Żymiełka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymiełko - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymieło - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymiera - zapewne od imienia złożonego Żyromir.

    Żymierczykiewicz - zapewne od imienia złożonego Żyromir.

    Żymierowski - zapewne od imienia złożonego Żyromir.

    Żymierski - zapewne od imienia złożonego Żyromir.

    Żymiła - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymiłko - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymira - zapewne od imienia złożonego Żyromir.

    Żymirow - zapewne od imienia złożonego Żyromir.

    Żymirski - zapewne od imienia złożonego Żyromir.

    Żymla - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymlinski - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymliński - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymlok - (Śl) od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymła - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymło - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymolka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymołka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymółka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymuła - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymułka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żymyłka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Żyn - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żyna - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynada - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynadul - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynczak - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Żynczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Żynda - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Żyndal - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Żynde - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Żyndel - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Żyndol - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Żyndowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Żyndul - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Żyndzo - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Żyndżo - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Żynek - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żyniak - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynica - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynicki - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żyniecki - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żyniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żyniewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynis - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynka - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynke - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynkin - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynko - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żyno - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynola - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żynwola - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żyń - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złozonych na Sin-.

    Żyń - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żyńca - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żyńczak - od żeńca, żeniec ‘zniwiarz’, żąć ‘ścinać zboże’, żenić się ‘zawierać związek małżeński’, może też od nazwy osobowej Zenon.

    Żyr - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyra - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyracki - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrak - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrakowski - od nazwy miejscowej Żyraków (tarnowskie, gmina Żyraków).

    Żyrałko - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyranik - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrawicz - 1402 od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrc - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrczuk - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrczyński - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrda - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żyrda - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrdecki - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żyrdoń - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Żyrek - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrka - 1629 od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir lub od żerka ‘choroba z gorączką’.

    Żyrkiewicz - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir lub od żerka ‘choroba z gorączką’.

    Żyrko - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir lub od żerka ‘choroba z gorączką’.

    Żyrkow - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir lub od żerka ‘choroba z gorączką’.

    Żyrkowski - 1401 od nazwy miejscowej Żyrków, dziś Żerkowo (kilka wsi).

    Żyrłak - 1369 od żarło ‘pokarm’, żreć ‘jeść chciwie; trawić, niszczyć’.

    Żyrmąt - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrmont - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrnicki - 1390 od nazwy miejscowej Żerniki, dawniej Żyrniki (kilka wsi).

    Żyrniski - 1447 od nazwy miejscowej Żerniki, dawniej Żyrniki (kilka wsi).

    Żyro - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrocha - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrolis - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyromiński - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyromski - 1387 od nazwy miejscowej Żeromin (piotrkowskie, gmina Tuszyn).

    Żyrosławski - od nazwy miejscowej Żeroslawice, dawniej Żyrosławice (krakowskie, gmina Raciechowice; sieradzkie, gmina Sieradz).

    Żyrowski - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrów - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrucha - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyruk - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyruń - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyry - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyryński - od nazwy miejscowej Żyrzyno, dziś Ryżyn (poznańskie, gmina Chrzypsko Wielkie), Zyrzno, dziś Zerzeń (część Warszawy).

    Żyrza - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrzeński - 1421 od nazwy miejscowej Żyrzyno, dziś Ryżyn (poznańskie, gmina Chrzypsko Wielkie), Zyrzno, dziś Zerzeń (część Warszawy).

    Żyrzyna - 1485 od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Żyrzyński - 1457– od nazwy miejscowej Żyrzyno, dziś Ryżyn (poznańskie, gmina Chrzypsko Wielkie), Zyrzno, dziś Zerzeń (część Warszawy).

    Żys - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żysek - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żysiak - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żysiński - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żysk - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyskawa - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyski - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żysko - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyskowicz - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyskowski - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żysnarski - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żysz - 1608 od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żyszczak - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyszczewski - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyszczorz - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyszczuk - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyszczyk - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyszczyński - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyszka - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żyszkawski - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żyszkiewicz - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żyszko - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żyszkowicz - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żyszkowski - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żyszyńska - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyś - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żyścił - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyśk - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żyśk - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyśkiewicz - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Żyśko - od imienia Zygmunt, dawniej Żygmunt.

    Żyta - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytar - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytariuk - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytaruk - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytawa - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytawski - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytczak - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytecki - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytek - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytelewski - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żyterski - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytka - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytke - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytki - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytkiewicz - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytko - 1491 od żyto ‘gatunek zboża’ lub od żytko.

    Żytkow - od żyto ‘gatunek zboża’ lub od żytko.

    Żytkowiak - od żyto ‘gatunek zboża’ lub od żytko.

    Żytkowicz - od żyto ‘gatunek zboża’ lub od żytko.

    Żytkowski - od żyto ‘gatunek zboża’ lub od żytko.

    Żytków - od żyto ‘gatunek zboża’ lub od żytko.

    Żytliński - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytna - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytniak - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytnicki - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytniewicz - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytniewski - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytnik - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytnikiewicz - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytnikowski - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytników - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytniowski - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytnowski - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytny - 1482 od żyto ‘gatunek zboża’ lub od przymiotnika żytny.

    Żyto - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytomierski - od nazwy miejscowej Żytomierz (KrW).

    Żytomirski - od nazwy miejscowej Żytomierz (KrW).

    Żytomski - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytowiak - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytowicz - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytowiecki - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytowski - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytwiecki - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytyniec - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żytyński - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Żywa - od żywy.

    Żywacki - od żywy.

    Żywaczuk - od żywy.

    Żywakowski - od żywy.

    Żywalewski - od żywy.

    Żywaluk - od żywy.

    Żywała - od żywy.

    Żywałkowski - od żywy.

    Żywan - od żywy.

    Żywanowski - od żywy.

    Żywański - od żywy.

    Żywar - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifirth lub od imienia Severinus.

    Żywarski - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifirth lub od imienia Severinus.

    Żywczak - 1540 od nazwy miasta Żywiec (bielskie).

    Żywczak - od żywy.

    Żywczewski - od żywy.

    Żywczok - (Śl) od żywy.

    Żywczowski - od żywy.

    Żywczuk - od żywy.

    Żywczyk - 1635– od żywy.

    Żywczyn - od żywy.

    Żywczyński - od żywy.

    Żywek - od żywy.

    Żywel - od żywy.

    Żyweniuk - od żywy.

    Żywer - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifirth lub od imienia Severinus.

    Żywert - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifirth lub od imienia Severinus.

    Żywiacki - od żywy.

    Żywiak - od żywy.

    Żywiałkowski - od żywy.

    Żywiałowski - od żywy.

    Żywiatkowski - od żywy.

    Żywica - od żywica ‘wydzielina z komórek roślinnych’.

    Żywicki - od nazwy miasta Żywiec (bielskie).

    Żywicz - od żywica ‘wydzielina z komórek roślinnych’.

    Żywiczka - od żywica ‘wydzielina z komórek roślinnych’.

    Żywiczki - od żywica ‘wydzielina z komórek roślinnych’.

    Żywiczko - od żywica ‘wydzielina z komórek roślinnych’.

    Żywiczyński - od żywica ‘wydzielina z komórek roślinnych’.

    Żywiec - 1534 od nazwy miasta Żywiec (bielskie) lub od żywiec ‘człowiek żwawy’.

    Żywiecki - 1637 od nazwy miasta Żywiec (bielskie).

    Żywiel - od żywy.

    Żywieluk - od żywy.

    Żywien - od żywy.

    Żywień - od żywy.

    Żywiga - od żywy.

    Żywin - od żywy.

    Żywina - od żywy.

    Żywiniuk - od żywy.

    Żywiński - od żywy.

    Żywioł - od żywioł ‘jeden z pierwiastków materii tworzącej swiat’, dawniej też ‘pożywienie; istoty żywe; materia, treść’.

    Żywiołek - od żywioł ‘jeden z pierwiastków materii tworzącej swiat’, dawniej też ‘pożywienie; istoty żywe; materia, treść’.

    Żywiołkowski - od żywioł ‘jeden z pierwiastków materii tworzącej swiat’, dawniej też ‘pożywienie; istoty żywe; materia, treść’.

    Żywioło - 1628 od gwarowego żywioła ‘zwierzę domowe’.

    Żywiołowski - od żywioł ‘jeden z pierwiastków materii tworzącej swiat’, dawniej też ‘pożywienie; istoty żywe; materia, treść’.

    Żywiotecki - od żywy.

    Żywirski - od żywy.

    Żywitzki - od żywy.

    Żywizna - od żywy.

    Żywka - od żywy.

    Żywko - 1491 od żywy.

    Żywluk - od żywy.

    Żywna - od żywy.

    Żywnicki - od żywy.

    Żywno - od żywy.

    Żywo - od żywy.

    Żywocha - od żywy.

    Żywociński - od żywy.

    Żywocki - od żywy.

    Żywoczok - (Śl) od żywy.

    Żywoczyński - od żywy.

    Żywodrow - od żywy.

    Żywokarta - od żywy.

    Żywolewski - od żywy.

    Żywoliński - od żywy.

    Żywolt - od żywy.

    Żywołkiewicz - od żywy.

    Żywomirski - od żywy.

    Żyworonek - od żywy.

    Żyworonko - od żywy.

    Żyworski - od żywy.

    Żywot - 1448 od żywot ‘zycie’, dawniej też ‘życiorys’, w staropolszczyźnie ‘brzuch, łono’.

    Żywotek - 1458 od żywot ‘zycie’, dawniej też ‘życiorys’, w staropolszczyźnie ‘brzuch, łono’.

    Żywotkiewicz - od żywot ‘zycie’, dawniej też ‘życiorys’, w staropolszczyźnie ‘brzuch, łono’.

    Żywotko - od żywot ‘zycie’, dawniej też ‘życiorys’, w staropolszczyźnie ‘brzuch, łono’.

    Żywócki - od żywy.

    Żywólko - od żywy.

    Żywucki - od żywy.

    Żywulko - od żywy.

    Żywulski - od żywy.

    Żywuszko - od żywy.

    Żyzna - od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Żyzniewski - od nazwy miejscowej Żyznów, dziś Żyźniewo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Żyzno - 1418 od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Żyznowic - 1449 od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Żyznowski - 1498 od nazwy miejscowej Żyznów, dziś Żyźniewo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Żyzny - od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Żyźnina, m. - 1376 od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Żyżel - 1614 od żyża ‘człowiek opryskliwy’.

    Żyżka - 1608 od żyża ‘człowiek opryskliwy’; od żyżka ‘skąpiec’.

    Żyżko - od żyża ‘człowiek opryskliwy’; od żyżka ‘skąpiec’.

    Żyżkowski - od żyża ‘człowiek opryskliwy’; od żyżka ‘skąpiec’.

    Żyżun - od żyża ‘człowiek opryskliwy’.

    Żyżuń - od żyża ‘człowiek opryskliwy’.

    Żyżyna - 1396 od żyża ‘człowiek opryskliwy’.










    Nazwiska występujące w Polsce na początku lat dziewięćdziesiątych XX w.




    Żaak Żaba Żabacka Żabagło Żabajewski Żabaklicki Żabanowska Żabańska Żabarska Żabaryłło Żabawa Żabawski Żaba-Żabiński Żabczak Żabczuk Żabczyk Żabczyński Żabder Żabdyr Żabecki Żabek Żabel Żabelski Żabenda Żaberek Żaberkiewicz Żaberska Żabiak Żabiałowicz Żabiarek Żabicki Żabiecki Żabiega Żabiegaj Żabieglik Żabieka Żabiekowicz Żabiel Żabielna Żabielny Żabielowicz Żabielski Żabiełko Żabiełowicz Żabieniec Żabieniecki Żabienko Żabieńska Żabierak Żabierek Żabierowski Żabik Żabilewicz Żabiliński Żabilski Żabiłło Żabiło Żabiłowicz Żabiński Żabionek Żabirek Żabirska Żabiski Żabiszak Żabiszewski Żabiuk Żabka Żabkiewicz Żabkin Żabko Żabko-Potopowicz Żabkowska Żablicki Żabliński Żabniak Żabnicki Żabnieński Żabniewska Żabnik Żabno Żabo Żaboczyńska Żabojszcza Żabojść Żabokicki Żaboklak Żaboklicki Żabokrzecki Żabokrzycka Żabolicki Żaboniak Żaboń Żaborek Żaborniak Żaborowicz Żaborowski Żaborski Żaboski Żabowczuk Żabowka Żabowski Żabój Żabówka Żabrocki Żabroń Żabroński Żabrowski Żabrzenski Żabrzeńska Żabrzyńska Żabski Żabulewicz Żabulski Żabuńko Żabura Żaburko Żabuska Żabuzińska Żabzdyr Żabżak Żach Żachacz Żachaj Żachajło Żachanowicz Żachar Żachara Żacharczuk Żacharek Żacharewicz Żacharko Żacharków Żacharowicz Żacharowska Żacharska Żacharuś Żacharz Żacharzewski Żachaś Żachciak Żachciał Żacheja Żacher Żacherowski Żachewicz Żachilski Żachłowski Żachłód Żachmielewski Żachmyc Żachnieja Żachnik Żacholl Żacholla Żacholski Żachora Żachowicz Żachowski Żachradny Żachuń Żachura Żachwiej Żachwieja Żacios Żacki Żackiewicz Żacny Żaczak Żaczek Żaczewska Żaczkiewicz Żaczko Żaczkowicz Żaczkowski Żaczyk Żaczyński Żaćkiewicz Żadak Żadan Żadanowski Żadarko Żadeberna Żadecka Żadejko Żadełek Żaderowska Żadęcka Żadka Żadkiewicz Żadkiewka Żadko Żadkowski Żadlak Żadło Żadobiuk Żadon Żadoń Żadora Żadorski Żadroga Żadros Żadura Żadurowicz Żadworna Żadworny Żadworska Żadykowicz Żadylak Żadziełko Żadziłko Żaga Żagaciń Żagacka Żagaczewski Żagaj Żagaja Żagajewski Żagalak Żagalski Żagała Żagałko Żagałkowicz Żagan Żaganowski Żagań Żagańczyk Żagańska Żagarów Żagarski Żagata Żagawa Żagdan Żagdańska Żagiel Żagiell Żagielska Żagier Żagierska Żagiewska Żagińska Żagioll Żaglaniczna Żaglewicz Żaglewski Żaglicka Żagliński Żaglonok Żagło Żagner Żagniński Żagocki Żagojska Żagola Żagoń Żagorniak Żagorska Żagowski Żagozda Żagożdon Żagożdżon Żagól Żagóra Żagrocki Żagulak Żagulska Żaguła Żagun Żagunis Żaguń Żahajkiewicz Żahiecka Żahińska Żahojka Żahora Żahraj Żaik Żainkowska Żaj Żaja Żajas Żajchowski Żajda Żajdak Żajdel Żajega Żajewski Żajfert Żajk Żajkiewicz Żajko Żajkowski Żajt Żak Żakaszewski Żaki Żakiecki Żakiej Żakielarz Żakielasz Żakierski Żakieta Żakieta Żakiewicz Żakiewska Żakikowska Żakleta Żaklicki Żaklika Żaklikiewicz Żaklikowski Żaklina Żakliński Żaklukiewicz Żakon Żakoński Żakordoniec Żakoski Żakota Żakowiak Żakowicz Żakowiec Żakowiecki Żakowski Żakryś Żakulecki Żakuszewski Żal Żala Żalarska Żalas Żalasek Żalastowicz Żalaśkiewicz Żalazek Żalazna Żalazny Żalech Żalejko Żalek Żalekiewicz Żalem Żaleńska Żaleska Żaleszczak Żaleta Żalewski Żaleźnicka Żalgiewicz Żalicki Żalik Żalikowski Żalimas Żaliński Żalis Żaliska Żaliszczak Żaliś Żalizowski Żalnierunas Żalok Żaloudik Żalski Żaluch Żaluk Żaluńska Żał Żała Żałabowski Żałachowska Żaładkowska Żałanowska Żaława Żaławińska Żałdowska Żałek Żałeńska Żałęski Żałko Żałkowski Żałoba Żałobajluk Żałobek Żałobiak Żałobiński Żałobka Żałobko Żałobna Żałobniak Żałobnik Żałobny Żałobowski Żałopa Żałota Żałowicz Żałowski Żałożuk Żałożyńska Żałtkowski Żałubek Żałubnik Żałucka Żałud Żałudek Żałudziewicz Żaługowicz Żałuski Żałyńska Żamajda Żamajski Żamajtis Żamajtiś Żaman Żamara Żamarlik Żamarło Żambo Żambron Żamczyk Żamecznik Żamejc Żamejć Żamek Żamelek Żamiar Żamiara Żamiela Żamińska Żamkin Żamko Żamłotowicz Żamoić Żamoita Żamojcin Żamojć Żamojda Żamojdo Żamojduk Żamojdzik Żamojdzin Żamojta Żamojtel Żamojter Żamojto Żamojtuk Żamorowski Żamorska Żan Żanczak Żandalski Żandar Żandara Żandarczuk Żandarczyk Żandarek Żandarmow Żandarmów Żandarmski Żandarowski Żandarski Żandarys Żandecki Żander Żanderecki Żanderski Żandowski Żanecki Żanek Żaneski Żanet Żangles Żaniak Żaniąbło Żaniecki Żaniewicz Żaniewski Żanik Żaniuk Żankiewicz Żankin Żanko Żankowski Żannowiecki Żanowski Żantara Żanucha Żany Żań Żańczak Żańko Żański Żapakowska Żapała Żapałowska Żapart Żaperty Żapińska Żapolski Żaprzałek Żaprzałka Żar Żara Żarabska Żarach Żaraczyńska Żaradniewicz Żaradowicz Żarakowski Żaran Żaranek Żarański Żaraska Żarasz Żaraś Żarawicz Żarawski Żarbecki Żarbock Żarcińska Żarczuk Żarczyk Żarczyński Żardarska Żardecki Żardulewicz Żardzicki Żardzin Żardziński Żareba Żarecki Żarejko Żarek Żaremba Żaremski Żaren Żarenkiewicz Żareń Żarewicz Żaręba Żarębczan Żarębski Żargalyn Żariczniak Żarinow Żark Żarki Żarkiewicz Żarkiwski Żarko Żarkow Żarkowski Żarlak Żarlewska Żarlicki Żarliński Żarlok Żarłak Żarłok Żarłowska Żarmutek Żarna Żarnaciuk Żarnaczuk Żarnatal Żarnawski Żarnecki Żarniak Żarnicki Żarniewicz Żarniewski Żarnik Żarnikow Żarnoca Żarnoch Żarnosiek Żarnota Żarnotal Żarnowicka Żarnowicz Żarnowiec Żarnowiecki Żarnowski Żaro Żarobkiewicz Żarobska Żaroch Żaroffe Żaroki Żaromiński Żaromski Żaroń Żarosińska Żarow Żarowiak Żarowiecki Żarowski Żaród Żaródzka Żarów Żarówna Żarówny Żarówska Żarski Żart Żarudna Żarudzki Żaruk Żarukiewicz Żaruska Żary Żarych Żarychta Żarycki Żaryczańska Żaryczna Żaryczny Żaryło Żaryn Żaryń Żaryńska Żarys Żaryski Żarywski Żarzecka Żarzycki Żaskórska Żasowska Żastawnik Żaszkowski Żaśko Żataj Żatki Żatkiewicz Żatkowski Żatłokiewicz Żatoka Żaton Żatoń Żatoński Żatora Żatorska Żatowska Żaturowska Żatyńska Żaucha Żawadło Żawalnicka Żawalski Żawanowski Żawaronek Żawaryński Żawicki Żawieja Żawielak Żawiliński Żawiła Żawiński Żawka Żawko Żawlik Żawlińska Żaworonek Żawrocki Żazlak Żazowska Żazulak Żaźlak Żażdżyk Żażkowska Żażlak Żażulak Żąb Żąbczyk Żąbecka Żąbek Żąber Żąbik Żąbińska Żąbkiewicz Żąbroń Żąchniak Żączek Żączyńska Żąd Żąda Żądarski Żądecki Żądeł Żądełek Żądka Żądkiewicz Żądkowski Żądlak Żądła Żądło Żądłowski Żądziłko Żądziński Żądziuk Żąkowska Żąłądkiewicz Żąłądź Żąłek Żąłtek Żąłtowski Żąp Żąsik Żąszkowska Żątak Żątek Żątkowski Żątowski Żązel Żążel Żążewska Żbajek Żbankow Żbaraża Żbeć Żbel Żberek Żberowska Żbiciak Żbicińska Żbiec Żbieć Żbierak Żbierski Żbig Żbijowski Żbik Żbikiewicz Żbikowski Żbilski Żbirowska Żbitowski Żblewski Żboch Żboralski Żborek Żborowski Żbożeń Żbraniborski Żbroch Żbrońska Żbróg Żbruk Żbrzychcyk Żbudzka Żbura Żbybko Żbylska Żbylut Żbyrad Żdabłon Żdan Żdaniec Żdaniuk Żdanko Żdanowicz Żdanowiecki Żdanowski Żdanów Żdanuk Żdań Żdańko Żdarowski Żdeb Żdebik Żdebski Żdep Żderski Żdon Żdonek Żdrawska Żdrodowski Żdrojek Żdrusińska Żdrzalek Żdrzalik Żdrzałek Żdrżałek Żduj Żdzalik Żdzańska Żdzarski Żdzenicki Żdziarski Żdziebko Żdziebło Żdziebłowski Żdziech Żdzienicka Żdzieńkowska Żdzier Żdzierak Żdziobło Żdzioch Żdzuj Żdzyłowski Żdzymira Żdżalik Żdżałka Żdżański Żdżarski Żdżuj Żdżyłowski Żdżyniecka Żebało Żebczyński Żebek Żeber Żeberecki Żeberek Żeberkiewicz Żeberko Żeberkowicz Żeberkowski Żeberski Żebiałowicz Żebiełowicz Żebierek Żebikowicz Żebiłowicz Żebiś Żebłowska Żeborowska Żeborska Żebracki Żebraczewska Żebrak Żebrakowski Żebrała Żebranowicz Żebranowski Żebrański Żebrawska Żebrecki Żebrek Żebrik Żebrkiewicz Żebro Żebrocka Żebrok Żebron Żebroń Żebroński Żebrowicz Żebrowski Żebrucki Żebrun Żebruń Żebryk Żebrzowski Żebrzyk Żebura Żeburski Żebwicka Żebyko Żebyszak Żech Żechajło Żechaluk Żechałko Żechowicz Żechowski Żeczew Żeczkiewicz Żeczkowski Żeczow Żeczyca Żeczycki Żeczyński Żedel Żedelska Żeden Żedenko Żedzicki Żedzik Żedziłko Żedzińska Żedziulewicz Żedź Żega Żegacz Żegaczewski Żegać Żegadło Żegalski Żegała Żegałko Żegało Żegałowicz Żegan Żeganowski Żegań Żegański Żegar Żegardło Żegarlicki Żegarlińska Żegarowicz Żegarowska Żegarów Żegarski Żegartowski Żegarys Żegestowska Żegiel Żegien Żegier Żegiestowski Żegilewicz Żegis Żeglań Żeglara Żeglarski Żeglarz Żeglecki Żeglen Żegleń Żegleński Żegler Żeglewicz Żeglewski Żeglicki Żeglicz Żeglikowski Żeglin Żegliń Żegliński Żeglis Żeglisz Żegliś Żeglowski Żegłowski Żegnałek Żegnerska Żegociński Żegocki Żegod Żegolewski Żegonowska Żegorska Żegorzyn Żegot Żegota Żegota-Rzegocińska Żegórski Żegraj Żegrocki Żegrodnik Żegrodzka Żegrzałek Żegrzyn Żegulewska Żegulska Żeguła Żegun Żegunia Żegusławski Żegzda Żegzdryń Żegżdryń Żegżuła Żehalak Żehaluk Żehałkowicz Żehner Żejc Żejewski Żejgało Żejma Żejmis Żejmo Żejno Żejnoski Żek Żekało Żekanowski Żekaśkiewicz Żekiecki Żekieć Żekiewski Żekoński Żekow Żel Żelachowski Żeladonis Żelajew Żelak Żelakiewicz Żelakowski Żelałko Żelaniec Żelanik Żelanis Żelanka Żelanowski Żelant Żelański Żelarski Żelarzewski Żelasek Żelaski Żelaskiewicz Żelasko Żelaskowski Żelasny Żelaszczak Żelaszczyk Żelaszek Żelaszkiewicz Żelaśkiewicz Żelawski Żelaz Żelazczyk Żelazek Żelazewski Żelazik Żelaziński Żelazka Żelazkiewicz Żelazko Żelazkow Żelazkowski Żelazłowski Żelazna Żelaznicki Żelazniewicz Żelaznowski Żelazny Żelazo Żelazow Żelazowski Żelazów Żelazuk Żelazyk Żelaźkiewicz Żelaźna Żelaźniak Żelaźniakiewicz Żelaźnicki Żelaźniewicz Żelaźnik Żelaźnikow Żelaźny Żelażek Żelażewski Żelażkiewicz Żelażko Żelażna Żelażniak Żelażnicki Żelażniewicz Żelażniewska Żelażny Żelażowska Żeląźnicka Żelążek Żelążyk Żelbromski Żelchowski Żelczak Żelczewski Żelczyk Żelech Żelechower Żelechowicz Żelechowski Żelecki Żelejko Żelek Żelem Żelemirski Żelenay Żelengowski Żeleniak Żeleniec Żelenik Żelenis Żelenko Żelent Żeleńczuk Żeleński Żelepienis Żelepień Żelepin Żelerowicz Żeleski Żeleskiewicz Żelesławski Żelesny Żeleszczak Żeleszczyk Żeleszkiewicz Żeleśkiewicz Żelet Żeletko Żeletnik Żelew Żelewa Żelewicz Żelewis Żelewo Żelewski Żelezak Żelezarczyk Żelezek Żeleziak Żelezik Żeleziński Żelezkiewicz Żelezko Żelezkowski Żelezna Żelezniak Żelezniakowicz Żeleznicki Żeleznik Żeleznow Żelezny Żelezowski Żeleźna Żeleźniak Żeleźniakowicz Żeleźnicki Żeleźniecka Żeleźniewicz Żeleźnik Żeleźnikow Żeleźny Żeleżkiewicz Żeleżna Żeleżniak Żeleżniaków Żeleżnicki Żeleżniewicz Żeleżnik Żeleżnikow Żeleżny Żelężek Żelężyk Żelga Żelgocka Żelgoski Żelgowski Żelgórska Żeliasz Żeliaś Żeliazkow Żelich Żelichowicz Żelichowski Żeligowski Żelik Żelikowski Żelingowski Żeliński Żelis Żeliska Żelisko Żeliskowicz Żelisława Żelisławski Żeliszak Żeliszczak Żeliszek Żeliszewski Żeliszkiewicz Żeliwska Żeliziak Żelizińska Żelizko Żelizkowicz Żelizniak Żeliźniak Żeliźnik Żeliżko Żeliżniak Żelk Żelke Żelkiewicz Żelkowski Żell Żelma Żelmachowicz Żelmanowicz Żelmański Żelmeńska Żelmirska Żelmo Żelmowska Żelnia Żelnic Żelnio Żelno Żelochowska Żelonka Żelosko Żelowski Żelozko Żelozo Żelski Żelszowski Żeltonowska Żelubowski Żeluch Żeluk Żelus Żeluszczak Żelwak Żelwetra Żelwetro Żelwietr Żelwis Żełabin Żełabo Żełabowski Żełajtys Żełaniec Żełasko Żełatjtys Żełazna Żełazowski Żełbowska Żełdak Żełek Żełem Żełena Żełkowska Żełmirewicz Żełnowska Żełobkowicz Żełobowski Żełtanosow Żełtok Żełtonos Żełtonosow Żełtonowski Żełtow Żełtuchin Żełtucka Żełubowski Żełudkiewicz Żełudko Żełudkowski Żełudok Żełudziewicz Żełukiewicz Żemaitaitis Żemaitis Żemajda Żemajdo Żemajduk Żemajko Żemajtel Żemajtis Żemajtuk Żemajtys Żemajtyś Żeman Żemanek Żemantowski Żemańczyk Żemańska Żemba Żembal Żembala Żembło Żembłowski Żembroń Żembrowski Żembrzuska Żembrzycki Żembura Żemczak Żemczużyna Żemczykowski Żemech Żemejć Żemejda Żemejdzin Żemejko Żemejtuk Żemek Żemelka Żemelski Żemeła Żemełka Żemełko Żementowski Żemetro Żemiańczyk Żemiełko Żemieniec Żemier Żemierowski Żemietko Żemietro Żemigała Żemiłko Żemir Żemirek Żemirowski Żemis Żemka Żemko Żemkowski Żemla Żemlański Żemlik Żemliński Żemlok Żemła Żemło Żemojc Żemojcin Żemojć Żemojda Żemojduk Żemojdyk Żemojdzin Żemojta Żemojtel Żemojtin Żemojtis Żemojto Żemojtuk Żemon Żemonek Żempliński Żemralski Żemro Żemrowska Żemski Żemta Żemulak Żemuła Żenajtis Żenbińska Żenc Żenca Żencuch Żenczak Żenczakowski Żenczyk Żenczykiewicz Żenczykowski Żenczyńska Żenda Żendal Żendara Żendarski Żendek Żendel Żendeł Żendełek Żender Żenderowska Żenderska Żendkowska Żendlewicz Żendrowska Żendura Żendzian Żendzion Żenea Żenełka Żengel Żengiel Żengota Żenica Żenichowska Żenicki Żeniewicz Żeniewski Żenik Żenio Żenis Żeniska Żeniszuk Żeniuch Żeniuk Żeniuszuk Żenka Żenkiewicz Żenkin Żenkner Żenni Żeno Żenowicz Żenowski Żensiewicz Żentak Żental Żentala Żentalak Żentalska Żentała Żentara Żentarski Żentarzewski Żentażewski Żentel Żentkowski Żentowski Żeń Żeńca Żeńcuch Żeńczak Żeńczakowski Żeńczewski Żeńczuk Żeńczyk Żeńczykowski Żeńko Żeński Żeo Żep Żepakowski Żepczak Żepczyński Żepecki Żepiela Żepielski Żepik Żepka Żepniak Żepnik Żeprzałka Żera Żerak Żerakowska Żeran Żerański Żerawiec Żerbe Żerbecki Żerbiec Żerbin Żerbock Żerbok Żerbowski Żerc Żerczyński Żerda Żerdecki Żerdel Żerdiewska Żerdik Żerdka Żerdzian Żerdzicki Żerdziecka Żerdziewski Żerdziński Żere Żerebczuk Żerebecki Żerebicka Żerebiec Żerebiecki Żerebieczka Żerebieg Żerebiek Żerebiła Żerebiło Żerebiow Żerebjatiew Żerebjatjew Żerebko Żerebna Żerebny Żerebnyj Żerek Żerel Żerelik Żereniec Żerensekow Żereńska Żerger Żergicki Żerjal Żerk Żerka Żerko Żerkowski Żerla Żerlak Żerlecka Żerman Żernaczuk Żernak Żernasekow Żernechel Żerniak Żernicki Żernik Żernikall Żernowa Żernowski Żernowy Żero Żerobiec Żerobski Żerodzińska Żeroffe Żeromaski Żeromiński Żeromski Żeroń Żerosławski Żerowiecki Żerowski Żerski Żersoń Żersz Żertka Żertko Żerucha Żerucka Żerulik Żerull Żerun Żeruń Żerutowski Żerwe Żerygiewicz Żeryk Żerykier Żeryn Żerzak Żerzoń Żerzowski Żerzucha Żerzut Żerzuta Żerzutko Żerżoń Żesko Żesławski Żestowski Żeszczuk Żeszczyk Żeszczyński Żeszko Żeszot Żeszota Żeszotek Żeszotka Żeszotowska Żeszut Żeśko Żeśniczuk Żetecki Żetel Żetela Żetelna Żetelny Żetelski Żetkowski Żetobowska Żetowski Żettelmann Żetycki Żeubowski Żeug Żewakowski Żewciuk Żeweluk Żewicki Żewieluk Żewierżejew Żewko Żewlak Żewłakow Żewniak Żewnowatiuk Żeworenek Żeworonek Żewucka Żeyda Żeyland Żeyleń Żezak Żezała Żezelewicz Żezik Żeziński Żezło Żezniak Żeznik Żezula Żezuła Żeźniczak Żeźniczuk Żeźnik Żeża Żeżak Żeżawski Żeżkiewicz Żeżniczak Żeżniczuk Żeżnik Żeżula Żeżulewska Żeżuła Żeżuło Żeżuń Żeżyński Żębala Żębik Żębrok Żęcin Żęcina Żęczakowski Żęda Żędalski Żędełek Żędkowska Żędzian Żędzianowski Żędzin Żęglicka Żęgota Żękowski Żęrzawa Żęsa Żęsiewicz Żętak Żętała Żętarzewski Żętek Żętkiewicz Żętkowski Żęzawa Żęża Żężawa Żgaj Żgał Żgama Żgańska Żgardowski Żgardziński Żgierski Żgiet Żgirska Żglenicka Żgliczyńska Żgłobicka Żgol Żgolak Żgolik Żgolińska Żgoł Żgórska Żgrzyn Żgud Żguda Żgun Żgunow Żgurska Żgutko Żgutowicz Żidek Żiderer Żidlik Żiegler Żieja Żieleźny Żieleżny Żielichowski Żielinowski Żielińska Żienć Żigon Żigoń Żigowski Żikowski Żila Żilajew Żilka Żilonis Żim Żiman Żimierski Żimirski Żimliński Żimnowoda Żimoch Żin Żinczak Żiniawko Żins Żiń Żińczuk Żiobro Żiółczyk Żiółek Żiółkowski Żiraldo Żirko Żiska Żiśka Żitrowicz Żiwanowicz Żiwko Żiwkow Żiżka Żlebita Żlezarczyk Żleźnicka Żlik Żlobecka Żlobicki Żloch Żłak Żłamaniec Żłebecka Żłob Żłobajluk Żłobecki Żłobicki Żłobicz Żłobieński Żłobikowski Żłobin Żłobiński Żłobkowski Żłobnicki Żłobowicz Żłoch Żłocicki Żłoczewski Żłonkiewicz Żłopa Żłopiński Żłowodzki Żłowska Żłób Żłubak Żłuchowski Żłydaszyk Żłykowski Żmacińska Żmaczyński Żmajda Żmajlik Żmełka Żmełty Żmiarowski Żmich Żmichorska Żmichowski Żmichrowski Żmida Żmidczyk Żmidziński Żmieczorowska Żmiejewski Żmiejko Żmienko Żmieńka Żmieńko Żmieńska Żmierczak Żmierski Żmiertka Żmięda Żmigrocka Żmigrodzki Żmigród Żmihorski Żmihrowski Żmij Żmija Żmijak Żmijan Żmijewski Żmijka Żmijko Żmijkowski Żmijowski Żmijski Żmikowska Żmilczak Żmilewski Żmiła Żmiłkowski Żmiłowicz Żmiłowski Żminczuk Żminda Żminka Żminko Żminkowski Żmińczuk Żmiński Żmirek Żmirko Żmirkowska Żmirowska Żmirski Żmitkiewicz Żmitorowicz Żmitrewicz Żmitro Żmitrowicz Żmitruk Żmitrukiewicz Żmojda Żmojdzian Żmojdzin Żmora Żmorek Żmorzyk Żmójdzik Żmójdzin Żmucki Żmud Żmuda Żmuda-Adamski Żmudak Żmuda-Szura Żmuda-Trzebiatowski Żmuda-Trzebietowski Żmudczyński Żmudka Żmudowski Żmudz Żmudziak Żmudzian Żmudziejewski Żmudzik Żmudzin Żmudziń Żmudziński Żmudziska Żmudzki Żmudź Żmujda Żmujdo Żmujdzian Żmujdzin Żmujdzinowicz Żmunda Żmur Żmura Żmurczyk Żmurda Żmurek Żmurka Żmurkiewicz Żmurko Żmurkow Żmurków Żmurowski Żmyj Żmyjak Żmyrko Żmyruk Żmysłowski Żmyślińska Żnachowska Żnaczek Żnaczko Żnamirowska Żnicka Żnieńko Żniewska Żnikiewicz Żniniewicz Żninkowska Żniński Żniszczoł Żnojka Żnój Żnuda Żnyk Żobawa Żobczyński Żobek Żobel Żober Żobiegała Żobolewicz Żobro Żobroń Żobrowski Żoch Żochawska Żochel Żochewska Żochniak Żochnowska Żochol Żochola Żocholl Żocholla Żochoła Żochowicz Żochowiec Żochowski Żociński Żock Żocłańska Żocłoński Żoczek Żoczyk Żodejko Żodkiewicz Żodziewski Żodzik Żodź Żodż Żoga Żogala Żogalski Żogał Żogała Żogas Żogata Żogło Żogo Żojc Żojć Żojdz Żojdzik Żojdź Żok Żokowicz Żokowski Żokyńska Żol Żola Żolc Żoldziewicz Żoleb Żolech Żoleński Żolędziejewski Żolich Żolichowska Żolik Żolinas Żoliński Żolisz Żolkiewicz Żoll Żollnowski Żolman Żolneczko Żolnierczyk Żolnowska Żolyński Żoł Żoła Żoładek Żoładkiewicz Żoładowska Żoładz Żoładź Żołański Żołardowska Żoławski Żołądecki Żołądek Żołądkiewicz Żołądkowicz Żołądkowski Żołądowski Żołądz Żołądziejewski Żołądziewicz Żołądziewski Żołądź Żołądż Żołątkiewicz Żołątkowska Żołbiński Żołc Żołciak Żołcik Żołcińska Żołczyńska Żołć Żołd Żołda Żołdak Żołdan Żołdani Żołdawski Żołdek Żołdowicz Żołdowski Żołecki Żołedowski Żołedziowski Żołedzki Żołek Żołendowski Żołendziewski Żołendziowska Żołeński Żołęcki Żołęckiewicz Żołędecka Żołędek Żołędiewski Żołędiowska Żołędkiewicz Żołędkowski Żołędowski Żołędz Żołędziejewski Żołędziewicz Żołędziewski Żołędzijewski Żołędzik Żołędziowski Żołędzki Żołędź Żołędż Żołęski Żołkiewicz Żołkiewski Żołkoś Żołkowski Żołmowski Żołna Żołnacz Żołnarkiewicz Żołnawska Żołnecka Żołnecko Żołneczko Żołnek Żołniak Żołnicki Żołniczak Żołnieczko Żołnieczyk Żołnier Żołnierczak Żołnierczakiewicz Żołnierczuk Żołnierczyk Żołnierczykiewicz Żołnierek Żołnierewicz Żołnierkiewicz Żołnieronek Żołnierow Żołnierowicz Żołnierowski Żołnierski Żołnieruk Żołnierun Żołnierunas Żołnieryk Żołnierz Żołnierzak Żołnierzewicz Żołnierzów Żołnierz-Piotrowska Żołnierzyk Żołniezak Żołnieżewicz Żołnik Żołnikowski Żołnirczyk Żołnirkiewicz Żołniruk Żołno Żołnolska Żołnowicz Żołnowski Żołnycz Żołobajluk Żołobajło Żołobaljuk Żołobiński Żołobka Żołobkiewicz Żołobko Żołobow Żołobowicz Żołobowski Żołobów Żołondek Żołondowski Żołonowska Żołopa Żołopiński Żołotar Żołotarewicz Żołoteńko Żołotyńska Żołowicz Żołowski Żołpa Żołta Żołtak Żołtanski Żołtański Żołtaszek Żołtek Żołtkiewicz Żołtko Żołtkowski Żołtobrzuch Żołtońska Żołtowski Żołtula Żołty Żołtyniak Żołtyński Żołubaj Żołubak Żołubek Żołubiak Żołubowski Żołud Żołudek Żołudkiewicz Żołudko Żołudkowski Żołudziewicz Żołudź Żołudż Żołynia Żołyniak Żołyniok Żołynjak Żołyński Żomini Żomkowski Żomoytel Żomżalski Żon Żona Żonakowski Żonca Żondarczuk Żondarczyk Żondarski Żondek Żondeł Żondełek Żondlak Żondło Żondłowski Żondziuk Żonewska Żongołłowicz Żongołowicz Żonierewicz Żonik Żonko Żonkowski Żonowicz Żontała Żontek Żontkowska Żontoł Żontołow Żontołw Żontow Żoń Żońca Żoółkowska Żop Żopińska Żopoth Żor Żora Żorak Żoralski Żoran Żoranik Żorański Żorawicz Żorawik Żorawowicz Żorawski Żorek Żorena Żorkowska Żorn Żornaciuk Żornaczuk Żornak Żorniak Żornik Żoro Żoromski Żoroń Żorowa Żorowik Żorowski Żorski Żorun Żoruń Żoryc Żorychta Żorzycki Żosuł Żoszak Żota Żotkiewicz Żotna Żotyniak Żowada Żowciuk Żowczak Żowiecka Żowisło Żowner Żownier Żownir Żownowatiuk Żowociuk Żozińska Żozula Żozuliński Żoźnierowicz Żożańska Żóber Żóchowski Żódełak Żók Żókiewicz Żókowski Żóła Żóława Żóławnik Żóławski Żółbak Żółciak Żółcik Żółciński Żółczyński Żółć Żółdak Żółecka Żółek Żółeńska Żółędziejewska Żółędziowski Żółka Żółkiewicz Żółkiewski Żółkin Żółkliński Żółkniewska Żółkos Żółkoś Żółkowski Żółkwa Żółma Żółna Żółneczko Żółnierun Żółnowicz Żółnowski Żółowicz Żółta Żółtaczek Żółtak Żółtan Żółtanecka Żółtaniecki Żółtański Żółtas Żółtasik Żółtaszak Żółtaszek Żółtaszyk Żółtawski Żółtczak Żółtek Żółtewicz Żółtkiewicz Żółtko Żółtkowicz Żółtkowski Żółtniak Żółtobrocki Żółtobruch Żółtobruchow Żółtobrzuch Żółtogłowa Żółtogórski Żółtonos Żółtońska Żółtowicz Żółtowłos Żółtowski Żółty Żółtyński Żółtyszek Żółudkowski Żółw Żółwiński Żółyniak Żółyński Żółzaszek Żónowska Żóralski Żórański Żóraw Żórawek Żórawicki Żórawicz Żórawik Żórawiński Żórawlow Żórawna Żórawny Żórawowicz Żórawski Żórek Żórkowski Żórniak Żórnik Żórowicka Żórowicz Żórowski Żórów Żótkiewicz Żradło Żraika Żraj Żrajko Żralska Żrała Żrałczyk Żrałek Żrałka Żrałko Żrały Żrąbkowska Żrebecki Żrebiec Żrebiecki Żrebiel Żrebiński Żrebna Żrebny Żreda Żrek Żrobek Żrodłowski Żrodowski Żrołka Żróbek Żróbski Żródelna Żródelska Żródlak Żródlewski Żródło Żródłowski Żrółka Żrółko Żróżycka Żrubak Żrubek Żrubik Żrubkowska Żrudelna Żrudłowska Żub Żuba Żubaczyk Żubal Żubański Żubaszewski Żubcer Żubczak Żubczewska Żubczyńska Żubek Żubel Żuber Żuber Żuber Żubera Żuberak Żuberek Żubernik Żuberski Żubert Żubertowski Żubi Żubiak Żubicki Żubiec Żubiel Żubielik Żubik Żubikowski Żubil Żubilewicz Żubiński Żubka Żubko Żubkowicz Żubkowski Żubliński Żubła Żubniewski Żubo Żubocka Żubowicka Żubowicz Żubowska Żubr Żubra Żubraj Żubrańska Żubrawski Żubrecki Żubrewicz Żubrikowski Żubrońska Żubrowicz Żubrowski Żubruń Żubrycki Żubryd Żubryj Żubryk Żubrykowski Żubryniewicz Żubrynowicz Żubrys Żubrzak Żubrzycki Żubrzyńska Żubski Żubul Żubula Żubura Żuch Żuchaj Żuchajewicz Żuchalski Żuchara Żucharska Żuchawska Żuchelewska Żuchelkowski Żuchełkowski Żucheński Żuchewicz Żuchiński Żuchlewski Żuchliński Żuchlowska Żuchmański Żuchner Żuchniak Żuchniarek Żuchniarz Żuchnicki Żuchniewicz Żuchniewski Żuchnik Żuchnowska Żucholska Żuchomska Żuchonicz Żuchora Żuchorski Żuchowcew Żuchowcow Żuchowicki Żuchowicz Żuchowiec Żuchowiecki Żuchowski Żuchów Żuchrowska Żuchski Żuchwiak Żuchwiewicz Żuchyński Żucidło Żucińska Żuczak Żuczek Żuczenia Żuczenko Żuczewska Żuczkan Żuczkiewicz Żuczko Żuczkowski Żuczonkow Żuczyk Żuda Żudaj Żudek Żudłowski Żudowska Żudra Żudrak Żudro Żudziewicz Żudzik Żudzin Żudzińska Żudzo Żug Żugaj Żugajewicz Żugajewska Żugała Żugan Żugar Żugec Żugiel Żugier Żugor Żugowski Żuhajło Żuj Żuja Żujawski Żujew Żujewicz Żujewski Żujko Żujła Żujło Żujwoda Żuk Żuka Żukacka Żukaszuk Żukaszyk Żukawicka Żukawińska Żukawnik Żukawski Żukian Żukiarz Żukiel Żukielis Żukier Żukierski Żukiert Żukiewicz Żukiewska Żukin Żuklina Żukliński Żukocimska Żukociński Żukotyński Żukow Żukow Żukower Żukowiak Żukowicki Żukowicz Żukowiec Żukowiecki Żukowień Żukowski Żuków Żukrowski Żuksik Żuk-Żukowski Żulc Żulczyk Żulecki Żulewicz Żulewski Żulichowski Żulicki Żulik Żulikowski Żulinczuk Żulinczuk Żuliniak Żulińczuk Żulińczuk Żuliński Żulis Żulka Żulo Żulowski Żulpa Żulpo Żuluk Żuł Żuła Żułakowska Żuław Żuława Żuławik Żuławiński Żuławnik Żuławski Żuławy Żułciak Żułcik Żułciński Żułdak Żułkiewicz Żułkiewski Żułkoś Żułkowski Żułma Żułnia Żułnowski Żułowicz Żułownik Żułowski Żułtak Żułtański Żułtaszek Żułtawska Żułtek Żułtewicz Żułtkiewicz Żułtkowski Żułtobrzuch Żułtonos Żułtowłos Żułtowski Żum Żuma Żumanow Żumirski Żumkowska Żumska Żun Żunawska Żunda Żundo Żundzińska Żuniak Żuniewska Żunkowska Żunowska Żuńda Żupa Żupak Żupalska Żupan Żupaniec Żupanow Żupański Żupar Żupawiec Żupczyńska Żupiecka Żupik Żupina Żupinadze Żupinas-Żupinadze Żupiński Żupnik Żupok Żuprański Żuprawski Żuprońska Żur Żura Żurach Żuracki Żuraczek Żurad Żurada Żurad-Berdychowski Żuradzki Żurafa Żurajska Żurak Żurakiewicz Żurakowski Żural Żuralow Żuralski Żurał Żuran Żuranek Żuraniec Żuraniecki Żuraniewski Żuranków Żuranowicz Żuranski Żurań Żurański Żuraszek Żurat Żuratyński Żuraw Żurawa Żurawczak Żurawczyk Żurawek Żurawel Żurawiak Żurawicki Żurawicz Żurawiec Żurawiecki Żurawiej Żurawiel Żurawiew Żurawik Żurawiński Żurawka Żurawko Żurawl Żurawla Żurawlew Żurawlewski Żurawlow Żurawlowa Żurawlów Żurawna Żurawnik Żurawny Żurawowicz Żurawski Żurawski Żurawski Żurba Żurban Żurbicki Żurbienko Żurczak Żurdziński Żure Żurecki Żurek Żurewicz Żurewski Żurk Żurka Żurkan Żurke Żurkiewicz Żurkin Żurko Żurkowicz Żurkowski Żurków Żurman Żurmanowicz Żurmia Żurn Żurner Żurnia Żurniak Żurniewicz Żurobski Żuromin Żuromińska Żuromko Żuromski Żuroń Żurońska Żuroski Żurow Żurowicki Żurowicz Żurowiec Żurowiecka Żurowik Żurowińska Żurowski Żurów Żurr Żurtkiewicz Żuruk Żurych Żuryk Żuryło Żuryn Żuryń Żuryński Żurzyńska Żusin Żuska Żusowski Żuszczyk Żuszek Żuszma Żuterek Żutkiewicz Żutkowski Żutomirska Żutowska Żutowt Żuwal Żuwalski Żuwała Żuwara Żuwawa Żuwiało Żuzak Żuzek Żuzewicz Żuziak Żuźlik Żuźniewska Żuż Żuża Żużak Żużalski Żużałek Żużański Żużel Żużewicz Żużlewicz Żużlewska Żużlik Żużło Żużna Żużniak Żużniew Żużny Żużok Żwaczek Żwaczka Żwaczyk Żwadło Żwak Żwaka Żwakuła Żwan Żwanduła Żwanik Żwanitaj Żwanko Żwań Żwańko Żwański Żwara Żwardoń Żwarska Żwaruła Żwarycz Żwatel Żwawa Żwawczyk Żwawiak Żwawiec Żwawy Żwejruk Żwerełło Żwereło Żwiarska Żwiech Żwiercan Żwierełło Żwiereło Żwieretto Żwierka Żwierko Żwierkowska Żwierniak Żwiernik Żwierowicz Żwierowska Żwierzewicz Żwikiewicz Żwilinkowski Żwinakis Żwinis Żwinklewicz Żwiński Żwior Żwiorek Żwiór Żwir Żwirbel Żwirbiel Żwirbla Żwirbliński Żwirblis Żwirdowski Żwirecki Żwirek Żwirełko Żwirełło Żwirka Żwirkiewicz Żwirko Żwirkowski Żwirn Żwirowicz Żwirowski Żwirów Żwirski Żwiruk Żwirydowska Żwiryk Żwiryn Żwiryń Żwitoń Żwolak Żwolenik Żwolińska Żwolski Żwon Żwonaruk Żwonek Żwydak Żwyrblis Żybajło Żybała Żybało Żybek Żyber Żyberek Żyberska Żybert Żybertowicz Żybik Żybiński Żybko Żyblewska Żyblikiewicz Żyblińska Żybo Żyborowicz Żyborski Żybort Żybowski Żybruk Żybuda Żybul Żybula Żybuła Żybura Żyburak Żyburka Żyburski Żyburt Żyburtowicz Żybutko Żybutowska Żybylski Życen Żych Żychajło Żychal Żychalak Żychalski Żychaluk Żychałko Żychaniuk Żychar Żychariew Żychelska Żychewicz Żychiewicz Żychla Żychlak Żychlawik Żychlewicz Żychlewski Żychlinowska Żychliński Żychła Żychma Żychniewicz Żychnowska Żychocińska Żychon Żychoniuk Żychoń Żychora Żychowicz Żychowski Żychski Życiak Życiańska Życieński Życimska Życiniec Życiński Życki Życkiewicz Życkus Życowski Życuk Życzak Życzek Życzenko Życzeński Życzewski Życziński Życzkiewicz Życzko Życzkowski Życzyca Życzycka Życzyński Żyda Żydaczek Żydaczewski Żydaczko Żydak Żydalska Żydałowicz Żydaniec Żydanis Żydanowicz Żydarczyk Żydczak Żydczyk Żydecki Żydek Żydel Żydenko Żyder Żydkiewicz Żydko Żydkow Żydkowiak Żydkowicz Żydkowski Żydlak Żydlewicz Żydlewski Żydlicki Żydlik Żydło Żydłowicz Żydo Żydok Żydołowicz Żydomik Żydomorski Żydonik Żydonis Żydoń Żydor Żydorczak Żydorczyk Żydorek Żydorkiewicz Żydorowicz Żydowicz Żydowiec Żydownik Żydowo Żydowski Żydroń Żydrowicz Żydryń Żyduch Żydulis Żydwojniewicz Żydyk Żydziak Żydzianowski Żydzien Żydzik Żydziok Żydzis Żydziun Żydzkiewicz Żyffert Żyfka-Zagrodziński Żyga Żygaczewski Żygadko Żygadlik Żygadliński Żygadła Żygadło Żygadłowicz Żygadłowski Żygadłów Żygaj Żygajda Żygajdowski Żygajło Żygala Żygaliński Żygalski Żygaluk Żygał Żygała Żygałko Żygałło Żygało Żygałowicz Żygałowska Żygałów Żygan Żyganowski Żygań Żygański Żygar Żygarlicki Żygarłowska Żygarowicz Żygarska Żygart Żygas Żygawko-Popow Żygawski Żygenda Żygewiec Żygicki Żygiel Żygielewicz Żygielska Żygiełło Żygieło Żygier Żygierewicz Żygiewicz Żygilewicz Żygis Żyglarska Żygler Żyglewicz Żyglica Żyglicki Żygliński Żyglowicz Żygła Żygłowicz Żygma Żygmaniak Żygmanowska Żygmański Żygmund Żygmunt Żygnerski Żygo Żygocki Żygolewska Żygoła Żygołowicz Żygoń Żygora Żygos Żygota Żygowiec Żygowski Żygólski Żygrzak Żygucka Żyguć Żygulicz Żygulis Żygulski Żyguła Żygun Żygunia Żyguń Żyguta Żyhajło Żyhaluk Żyhała Żyhałko Żyhało Żyhatyński Żyhoniuk Żyhowski Żyjewski Żyjwoda Żyk Żyka Żykin Żyknicki Żyko Żykowski Żyków Żykubek Żykwiński Żyl Żyla Żylak Żylakowska Żylanis Żylarski Żylber Żylbertal Żylbewski Żylców Żylecki Żylejko Żylemas Żylenicka Żyleń Żylewicz Żylewski Żylich Żylicki Żylicz Żylik Żylina Żyliński Żylis Żyliszczak Żylka Żylkiewicz Żylkowiak Żylkowska Żylla Żylliński Żyllo Żylniewicz Żylonis Żylski Żyluk Żyluk-Żułkowski Żylwis Żyła Żyłajtis Żyłajtus Żyłajtys Żyłak Żyłan Żyłaniec Żyłanis Żyława Żyławski Żyławy Żyłczyński Żyłek Żyłka Żyłka-Żebracki Żyłkiewicz Żyłko Żyłkowski Żyłła Żyło Żyłoczkin Żyłow Żyłowicz Żyłowiec Żyłowski Żyłów Żyłuk Żyłycz Żyłyszyn Żym Żyma Żymacki Żymalski Żymała Żymałka Żymałkiewicz Żymałkowski Żymałowski Żymanczyk Żymanek Żymankowski Żymanowska Żymant Żymańczuk Żymańczyk Żymański Żymek Żymela Żymelka Żymelski Żymeła Żymełka Żymełko Żymełła Żymer Żymerman Żymetka Żymiak Żymiałkowski Żymiatowski Żymiec Żymiełka Żymiełko Żymieło Żymiera Żymierczykiewicz Żymierowski Żymierski Żymigała Żymiła Żymiłko Żyminkowski Żymińkowski Żymiński Żymira Żymirow Żymirski Żymla Żymlinska Żymlok Żymła Żymło Żymolka Żymołka Żymon Żymonek Żymonik Żymorz Żymowski Żymółka Żymróz Żymróż Żymska Żymuła Żymyłka Żyn Żyna Żynada Żynadul Żynańczyk Żynar Żynczak Żynczewski Żynda Żyndal Żynde Żyndel Żyndol Żyndowicz Żyndul Żyndzo Żyndżo Żynek Żynel Żynger Żyngiel Żyniak Żynica Żynicki Żyniecki Żyniewicz Żyniewski Żynis Żynka Żynke Żynkiewicz Żynkin Żynko Żynkowski Żyno Żynola Żynwola Żyń Żyńca Żyńczak Żypis Żypowski Żyr Żyra Żyracki Żyrad Żyradzki Żyrak Żyrakowski Żyraldo Żyrałko Żyranik Żyrańska Żyrawski Żyrc Żyrczuk Żyrczyńska Żyrda Żyrdecki Żyrdoń Żyrek Żyrka Żyrkiewicz Żyrko Żyrkow Żyrkowski Żyrmąt Żyrmont Żyrnicki Żyro Żyrocha Żyrolis Żyromińska Żyromski Żyrowski Żyrów Żyrucha Żyruk Żyruń Żyry Żyryńska Żyrza Żyrzyńska Żys Żysek Żysiak Żysińska Żysk Żyskawa Żyski Żysko Żyskowicz Żyskowski Żysnarski Żyszczak Żyszczewska Żyszczorz Żyszczuk Żyszczyk Żyszczyński Żyszka Żyszkawska Żyszkiewicz Żyszko Żyszkowicz Żyszkowski Żyszyńska Żyś Żyścił Żyśk Żyśkiewicz Żyśko Żyta Żytar Żytariuk Żytaruk Żytawa Żytawska Żytczak Żytecki Żytek Żytelewski Żyterski Żytka Żytke Żytki Żytkiewicz Żytko Żytkow Żytkowiak Żytkowicz Żytkowski Żytków Żytliński Żytna Żytniak Żytnicki Żytniewicz Żytniewski Żytnik Żytnikiewicz Żytnikowski Żytników Żytniowski Żytnowski Żytny Żyto Żytomierski Żytomirski Żytomski Żytowiak Żytowicz Żytowiecki Żytowski Żytwiecki Żytyniec Żytyński Żywa Żywacka Żywaczewska Żywaczuk Żywakowski Żywalewski Żywaluk Żywała Żywałkowski Żywan Żywanowski Żywański Żywar Żywarski Żywczak Żywczewski Żywczok Żywczowski Żywczuk Żywczyk Żywczyn Żywczyński Żywek Żywel Żyweniuk Żywer Żywert Żywiacka Żywiak Żywiałkowski Żywiałowski Żywiatkowska Żywica Żywicki Żywicz Żywiczka Żywiczki Żywiczko Żywiczyński Żywiec Żywiecki Żywiel Żywieluk Żywien Żywień Żywiga Żywilla Żywin Żywina Żywiniuk Żywiński Żywioł Żywiołek Żywiołkowski Żywiołowski Żywiotecka Żywirski Żywitzki Żywizna Żywka Żywko Żywluk Żywna Żywnicki Żywno Żywo Żywocha Żywociński Żywocki Żywoczok Żywoczyńska Żywodrow Żywokarta Żywolewski Żywolińska Żywolt Żywołkiewicz Żywomirski Żyworonek Żyworonko Żyworski Żywot Żywotek Żywotkiewicz Żywotko Żywócki Żywólko Żywucki Żywulko Żywulski Żywuszko Żyzna Żyzniewski Żyznowski Żyzny



    28 październik 2009 r. - 1 listopad 2010 r.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005