<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Ko - Kó

    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch


    pozostałe w kolejnych rozdziałach na dole listy rozdziałów


    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997




    Kob - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Koba - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobac - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobaciński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobacz - 1619 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobaczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobaczewski - od nazwy miejscowej Kobaczowce (KrW).

    Kobaczka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobaczowski - 1469 od nazwy miejscowej Kobaczowce (KrW).

    Kobaczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobaczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobaczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobać - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobaj - 1605 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobajek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobajło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobaka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobakczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobal - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobala - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobalak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobalczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobalczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobalewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobaliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobał - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobała - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Koban - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobanek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobani - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobanij - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobanik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobanów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobań - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobar - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobara - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobarenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobarski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobarynka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobarynko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobas - 1728 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobasa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobasek - 1591 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobasiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobasiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobasior - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobasiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobaszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobaszyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobat - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobata - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub; od kobczyk ‘ptak drapieżny’.

    Kobe - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobecki - 1666 od nazwy miejscowej Kobiec (KrW).

    Kobeć - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kobeć - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobedza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobejsza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobek - 1358 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobel - 1399 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobel - 1399 od niemieckiej nazwy osobowej Kobel.

    Kobela - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobelacki - 1549 od nazwy miejscowej Kobylata (konińskie, gmina Kłodawa).

    Kobelacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobelak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobelan - 1454 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobelański - 1782 od nazwy miejscowej Kobylany (częste).

    Kobelarek - od kobyła.

    Kobelarz - od kobyła.

    Kobelczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobelicki - 1457 od nazwy miejscowej Kobielice (włocławskie, gmina Dobre).

    Kobelis - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobelis-Szostakowski - złożenia brak; Kobelis w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub; Szostakowski 1740 od szósty lub od nazwy miejscowej Szostaki (kilka wsi).

    Kobelka - od kobyła.

    Kobelke - od kobyła.

    Kobelnicki - od nazwy miejscowej Kobylniki (kilka wsi).

    Kobelski - 1591 od nazwy miejscowej Kobyl (kilka wsi).

    Kobeluch - od kobyła.

    Kobeluk - od kobyła.

    Kobeluszczyk - od kobyła.

    Kobełecki - od nazwy miejscowej Kobyłki (piotrkowskie, gmina Drużbice).

    Kobendza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobendzowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kober - 1466 (Śl) od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobera - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Koberda - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Koberecki - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Koberek - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobernicki - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobernik - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Koberno - 1334 (Śl) od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Koberski - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobes - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobeski - od nazwy miejscowej Kobiec (KrW).

    Kobesko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobesz - 1596 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobeszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobeś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobez - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobeza - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobędza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobędzia - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobialak - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiał - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiała - 1434 od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiałek - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiałka - 1381 od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiałko - 1684 od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiałkowski - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiatka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobiatko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobic - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobica - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobice - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobiczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobiec - 1435 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub; od kobiec ‘ptak drapieżny’.

    Kobieciak - 1786 od kobieta.

    Kobiecki - 1475 od nazwy miejscowej Kobiec (KrW).

    Kobiel - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiela - 1627 od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielach - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielak - 1789 od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielan - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielara - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielarz - 1678 od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielas - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielasz - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielek - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielewski - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielica - 1286 od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielicki - 1483 od nazwy miejscowej Kobielice (włocławskie, gmina Dobre).

    Kobielik - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobieliński - 1494 od nazwy miejscowej Kobylino, także Kobylany (częste).

    Kobieliszek - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielka - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiella - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielnicki - 1416 od nazwy miejscowej Kobielniki, dziś Kobelniki (bydgoskie, gmina Złotniki Kujawskie).

    Kobielnik - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielski - 1429 od nazwy miejscowej Kobiele (piotrkowskie, gmina Kobiele Wielkie).

    Kobieluch - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielus - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobielusz - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobieluś - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobieła - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiełka - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiełko - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobienia - 1743 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobieniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobienko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobier - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobiera - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobierczak - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobierczyk - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobierecki - od nazwy miejscowej Kobierzycko (sieradzkie, gmina Wróblew).

    Kobierek - 1469 od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobierna - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobiernicki - 1497 od nazwy miejscowej Kobierniki (płockie, gmina Stara Biała).

    Kobiernik - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobiernowski - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobierny - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobierowski - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobierski - 1417 od nazwy miejscowej Kobierzyn (tarnowskie, gmina Lisia Góra).

    Kobierz - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobierzec - 1438 od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobierzecki - od nazwy miejscowej Kobierzycko (sieradzkie, gmina Wróblew).

    Kobierzowic - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobierzycki - 1488 od nazwy miejscowej Kobierzycko (sieradzkie, gmina Wróblew).

    Kobierzyński - od nazwy miejscowej Kobierzyn (tarnowskie, gmina Lisia Góra).

    Kobiesa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobieska - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobiesz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobieszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobieta - 1621 od kobieta.

    Kobietka - 1618 od kobieta.

    Kobik - 1471 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobil - 1399 od niemieckiej nazwy osobowej Kobel.

    Kobilarz - od kobyła.

    Kobilowski - 1771 od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobiolka - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiołek - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiołka - 1409 od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobiołko - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobior - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobiór - od staropolskiego kobierz ‘kobierzec; tkanina ozdobna, dywan’, w pochodnych też od niemieckiej nazwy osobowej Kober.

    Kobirzyński - od nazwy miejscowej Kobierzyn (tarnowskie, gmina Lisia Góra).

    Kobis - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobisz - 1697 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobiszak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobiszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobiś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobita - od kobieta.

    Kobitowicz - od kobieta.

    Kobiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobla - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Koblak - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Koblański - 1623 od nazwy miejscowej Kobylany (częste).

    Koblar - od niemieckiej nazwy osobowej Kobler, ta od średniowysokoniemieckiego kobeler ‘chałupnik’.

    Kobler - od niemieckiej nazwy osobowej Kobler, ta od średniowysokoniemieckiego kobeler ‘chałupnik’.

    Koblic - 1383 od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobliczek - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Koblik - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Koblin - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobliński - 1569 od nazwy miejscowej Koblin (KrW).

    Kobliszek - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Koblowicz - 1413 od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Koblowski - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobluk - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobła - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobłosz - od staropolskiego kobiałka, kobiel, kobiela ‘rodzaj plecionego koszyka’.

    Kobnik - 1430 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobno - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Koboczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Koboj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobojak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobojczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobojek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobos - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobos - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobosa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Koboska - 1678 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Koboske - 1677 od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobosko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobosowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobosz - 1491 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Koboszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Koboś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobot - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobota - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobotka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobós - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobra - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobrak - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobran - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobrańczuk - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobreń - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobron - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobroń - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobrowski - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobruń - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobrus - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobrych - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobryk - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobryło - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobryn - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobryn - od nazwy miejscowej Kobryń (KrW).

    Kobryner - od nazwy miejscowej Kobryń (KrW).

    Kobryniak - 1696 od nazwy miejscowej Kobryń (KrW).

    Kobryniec - od nazwy miejscowej Kobryń (KrW).

    Kobryniuk - od nazwy miejscowej Kobryń (KrW).

    Kobrynowicz - od nazwy miejscowej Kobryń (KrW).

    Kobryń - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobryń - XV w. od nazwy miejscowej Kobryń (KrW).

    Kobryńczuk - od nazwy miejscowej Kobryń (KrW).

    Kobryński - od nazwy miejscowej Kobryń (KrW).

    Kobrys - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobryś - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobrz - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobrzak - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobrzeniecki - od nazwy miejscowej Kobrzyniec (włocławskie, gmina Rogowo).

    Kobrzyc - XVII w. od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobrzyk - od kobra ‘wąż jadowity, okularnik’.

    Kobrzynicki - od nazwy miejscowej Kobrzyniec (włocławskie, gmina Rogowo).

    Kobrzyniecki - od nazwy miejscowej Kobrzyniec (włocławskie, gmina Rogowo).

    Kobrzyński - 1598 od nazwy miejscowej Kobrzyniec (włocławskie, gmina Rogowo).

    Kobs - od niemieckiej nazwy osobowej Kobs, ta od imienia Jacobus.

    Kobsa - od niemieckiej nazwy osobowej Kobs, ta od imienia Jacobus.

    Kobsik - od niemieckiej nazwy osobowej Kobs, ta od imienia Jacobus.

    Kobski - od niemieckiej nazwy osobowej Kobs, ta od imienia Jacobus.

    Kobsko - od niemieckiej nazwy osobowej Kobs, ta od imienia Jacobus.

    Kobsol - od niemieckiej nazwy osobowej Kobs, ta od imienia Jacobus.

    Kobsz - od niemieckiej nazwy osobowej Kobs, ta od imienia Jacobus.

    Kobszyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kobs, ta od imienia Jacobus.

    Kobuch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobul - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobula - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobulak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobulski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobus - 1589 od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobusa - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobusek - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobusiak - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobusiewicz - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobusiński - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobusz - 1494 od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’; od Jakub.

    Kobuszek - 1494 od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’; od Jakub.

    Kobuszewski - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobuszko - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobuszok - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobuszyński - od nazwy miejscowej Kobuszyn (ciechanowskie, gmina Szreńsk).

    Kobuś - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobuz - 1667 od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobuziński - od kobuz, kobus ‘gatunek ptaka z rodziny sokołów’.

    Kobycz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobyczyk - 1782 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobyla - od kobyła.

    Kobyla Głowa - 1281 od kobyła.

    Kobylacki - 1526 od nazwy miejscowej Kobylata (konińskie, gmina Kłodawa).

    Kobylacz - od kobyła.

    Kobylaczyk - od kobyła.

    Kobylak - od kobyła.

    Kobylakiewicz - od kobyła.

    Kobylan - od nazwy miejscowej Kobylany (częste).

    Kobylaniec - od nazwy miejscowej Kobylany (częste).

    Kobylanka - od nazwy miejscowej Kobylany (częste).
    Z Archiwum Państwowego w Jędrzejowie dowiedziałem się, że
    "Odnośnie brzmienia nazwiska: Kobylanka to zwyczajowa odmiana nazwiska Kobyłka - córka Kobyłki to Kobylanka, córka Pakuły to Pakulanka, itd. zamiana nazwiska nastąpiła zapewne w wyniku niewiedzy lub nieuwagi urzędnika spisującego akta urodzeń jej dzieci. Takie pomyłki są bardzo częste w aktach".
    Rozmawiałem też ze specjalistką w dziedzinie tworzenia form żeńskich nazwisk Panią Aldoną Skudrzyk z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.
    Otrzymałem taką odpowiedź:
    " takie wyjaśnienie etymologii nazwiska, jakie Panu podano, jest prawdopodobne. Przyrostek -anka dodawano do nazwisk kobiet niezamężnych (Skarżanka od Skarga). Przodek Pana mógł się nazywać Kobyła lub Kobyłka; od obu pochodzić może Kobyl + anka"
    Z tego wynika, że nazwisko KOBYLANKA nie ma nic wspólnego z miejscowością Kobylany, niedaleko jest też miejscowość Kobylanka (koło Gorlic), Kobylanka koło Stargardu Szczecińskiego i wiele innych. Ich nazwy wywodzą się od miejsc wypasania koni (łąk).
    inf. Juliusz Kobylanka


    Kobylankiewicz - od nazwy miejscowej Kobylany (częste).

    Kobylanski - od nazwy miejscowej Kobylany (częste).

    Kobylański - 1470 od nazwy miejscowej Kobylany (częste). 

    Kobylar - od kobyła.

    Kobylara - od kobyła.

    Kobylarczyk - 1711 od kobyła.

    Kobylarek - od kobyła.

    Kobylarski - 1796 od nazwy miejscowej Kobylarnia (poznańskie, gmina Sieraków).

    Kobylarz - 1409 od kobyła; od gwarowego kobylarz ‘pastuch koni’.

    Kobylas - od kobyła.

    Kobylasz - od kobyła.

    Kobylczak - od kobyła.

    Kobylczyk - od kobyła.

    Kobylec - od kobyła.

    Kobylecki - od nazwy miejscowej Kobielice (włocławskie, gmina Dobre).

    Kobyleński - 1394 od nazwy miejscowej Kobylany (częste).

    Kobylewicz - od kobyła.

    Kobylewski - od nazwy miejscowej Kobielice (włocławskie, gmina Dobre).

    Kobylic - 1271 od kobyła.

    Kobylicki - 1398 od nazwy miejscowej Kobielice (włocławskie, gmina Dobre).

    Kobyliniec - od nazwy miejscowej Kobylino, także Kobylany (częste).

    Kobyliński - 1390 od nazwy miejscowej Kobylino, także Kobylany (częste).

    Kobylis - od kobyła.

    Kobylka - od kobyła.

    Kobylke - od kobyła.

    Kobylkiewski - od nazwy miejscowej Kobyłki (piotrkowskie, gmina Drużbice).

    Kobylla - od kobyła.

    Kobylniak - od kobyła.

    Kobylnicki - 1389 od nazwy miejscowej Kobylniki (kilka wsi).

    Kobylnik - od kobyła.

    Kobylopolski - 1431 od nazwy miejscowej Kobyle Pole (poznańskie, gmina Poznań).

    Kobylorek - od kobyła.

    Kobylorz - (Śl) od kobyła.

    Kobylski - 1399 od nazwy miejscowej Kobyl (kilka wsi).

    Kobyluch - od kobyła.

    Kobyluk - od kobyła.

    Kobylus - od kobyła.

    Kobyluszczyk - od kobyła.

    Kobył - od kobyła.

    Kobyła - 1290 od kobyła.

    Kobyłczak - od kobyła.

    Kobyłczyk - 1791 od kobyła.

    Kobyłecki - 1398 od nazwy miejscowej Kobyłki (piotrkowskie, gmina Drużbice).

    Kobyłeczka - od kobyła.

    Kobyłka - 1136 od kobyła, kobyłka.

    Kobyłkiewicz - od kobyła.

    Kobyłko - od kobyła.

    Kobyłkowicz - 1451 od kobyła.

    Kobyłł - od kobyła.

    Kobyłło - od kobyła.

    Kobyłowłocki - 1473 od nazwy miejscowej Kobyłowłoki (KrW).

    Kobyniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobyra - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobysz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobyszka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobyś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kob-, ta od prasłowiańskiego koba ‘wróżba z lotu ptaka’ lub od kob ‘chlew’ lub od imienia Jakob, dziś Jakub.

    Kobza - 1485 od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzak - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzakowski - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzal - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzan - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobza-Orłowski - złożenia brak; Kobza 1485 od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’; Orłowski 1636 od nazw miejscowych Orłów, Orłowo (kilka wsi).

    Kobzar - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzarenko - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzarow - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzarów - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzarski - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzda - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzdaj - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzdej - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzdyl - 1629 od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobziak - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobziakowski - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobziar - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzik - 1609 od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobzinek - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobziński - 1659 od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobziuk - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobża - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kobżyński - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Koc - 1363 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Koca - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocab - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocaba - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocabiuk - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocaj - 1382 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocaja - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocajda - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocak - 1496 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocaka - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocakowski - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocal - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocala - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocalak - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocaliński - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocał - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocała - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocałek - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocan - 1432 od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocanda - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocanek - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocaniec - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocaniuk - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocanka - 1400 od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocanko - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocanowski - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocań - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocańda - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocański - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocar - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Kocara - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Kocarba - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Kocarz - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Kocarzyk - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koceba - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocebczuk - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koceja - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocejko - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocek - 1427 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocel - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzel, ta od kotze ‘gruba wełna albo tkanina z niej’.

    Kocela - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzel, ta od kotze ‘gruba wełna albo tkanina z niej’.

    Kocelak - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzel, ta od kotze ‘gruba wełna albo tkanina z niej’.

    Koceł - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzel, ta od kotze ‘gruba wełna albo tkanina z niej’.

    Kocełak - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzel, ta od kotze ‘gruba wełna albo tkanina z niej’.

    Kocełło - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzel, ta od kotze ‘gruba wełna albo tkanina z niej’.

    Koceło - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzel, ta od kotze ‘gruba wełna albo tkanina z niej’.

    Kocełuch - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzel, ta od kotze ‘gruba wełna albo tkanina z niej’.

    Kocemba - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocen - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocenda - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocenek - 1441 od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocenia - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koceniak - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocenka - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocenko - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocent-Zieliński - złożenia brak; Kocent brak; Zieliński 1424 od nazw miejscowych Zieleń, Zieleniec (kilka wsi).

    Koceń - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Kocer - 1385 od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Kocera - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Kocerba - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Kocerba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kocerga - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Kocerka - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Kocew - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocewa - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocewiak - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocewicz - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocęba - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocęda - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocęga - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koch - 1361 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kocha - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochaj - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’; od gwarowego kochaj ‘kogut’.

    Kochajewicz - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’; od gwarowego kochaj ‘kogut’.

    Kochajewski - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’; od gwarowego kochaj ‘kogut’.

    Kochajkiewicz - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’; od gwarowego kochaj ‘kogut’.

    Kochajski - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’; od gwarowego kochaj ‘kogut’.

    Kochal - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochalak - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochalewicz - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochalski - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochał - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochała - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochan - 1136 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochana - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanczyk - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochane - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanecki - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanecko - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanek - 1481 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’; od kochanek.

    Kochaniak - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochaniec - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochaniecki - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochaniewicz - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochaniewski - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanik - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochaniuk - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochank - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanka - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanke - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochankiewicz - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanko - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanna - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochannek - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanny - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanowicz - 1424 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanowiec - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochanowski - 1470 od nazwy miejscowej Kochanów (radomskie, gmina Wieniawa).

    Kochan-Rogoż - złożenia brak; Kochan 1136 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’; Rogoż od rogoza, ze staropolskiego rogoż, rogoża ‘roślina nadwodna, pałka szerokolistna’.

    Kochan-Rogoża - złożenia brak; Kochan 1136 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’; Rogoża od rogoza, ze staropolskiego rogoż, rogoża ‘roślina nadwodna, pałka szerokolistna’.

    Kochan-Rogóż - złożenia brak; Kochan 1136 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’; Rogóż od rogoza, ze staropolskiego rogoż, rogoża ‘roślina nadwodna, pałka szerokolistna’.

    Kochanski - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochany - 1691 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochań - 1485 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochańczę - 1498 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochańczuk - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochańczyk - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochański - 1451 od nazwy miejscowej Kochanie, dziś Kochoń (włocławskie, gmina Dobrzyń nad Wisłą).

    Kocharczenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kocharczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kocharewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kocharski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kocharz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kochcicki - 1522 od nazwy miejscowej Kochcice (częstochowskie, gmina Kochanowice).

    Kochecki - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochecki - od nazwy miejscowej Kochcice (częstochowskie, gmina Kochanowice).

    Kochel - 1204 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochelak - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kocheliński - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochelski - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochen - 1419 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kocheń - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kocher - od niemieckiej nazwy osobowej Kocher, ta od średniowysokoniemieckiego kocher, kochaere ‘naczynie, pojemnik’.

    Kochl - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochla - 1222 od chochla ‘duża łyżka drewniana’.

    Kochla - 1407 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochler - od niemieckiej nazwy osobowej Kochler, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochlewski - 1592 od nazwy miejscowej Kochlew (sieradzkie, gmina Wierzchlas).

    Kochlicki - 1741 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochlik - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochlitzka - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochlowski - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochło - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochman - od niemieckiej nazwy osobowej Kochmann, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochmaniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kochmann, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochmann - 1681 od niemieckiej nazwy osobowej Kochmann, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kochmann, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochmański - od niemieckiej nazwy osobowej Kochmann, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochmarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kochner, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochmiarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kochner, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochmistrz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kuch-, por. staropolskie kuch ‘rodzaj placka’, kuchnia, kuchta.

    Kochna - 1602 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochnański - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochne - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochner - 1603 od niemieckiej nazwy osobowej Kochner, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochnia - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochniacz - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochniak - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochniarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kochner, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochniarz - od niemieckiej nazwy osobowej Kochner, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochniewicz - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochnik - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochnikiewicz - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochnio - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochniuk - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochno - 1482 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochnowicz - 1418 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochnowski - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kocho - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochol - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochołowski - 1487 od nazwy miejscowej Chochołów (nowosądeckie, gmina Czarny Dunajec; płockie, gmina Dobrzelin).

    Kochon - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochonek - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochonicz - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochonowicz - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochoń - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochorowski - 1567 od nazwy miejscowej Chochorowice, dawniej też Kochorowice (nowosądeckie, gmina Podegrodzie).

    Kochowiak - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochowicz - 1676 od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochowski - 1470 od nazwy miejscowej Kochów (tarnobrzeskie, gmina Opatów).

    Kocht - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochta - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochulski - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kochuł - od kochać, też od niemieckiej nazwy osobowej Koch, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Koci - od kot.

    Kocia - od kot.

    Kocia Główka - 1488 od kot.

    Kociaba - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociabiński - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociach - od kot.

    Kociacki - od nazwy miejscowej Kocięcin (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kociak - 1646 od kot.

    Kociakowski - od kot.

    Kocial - od kot.

    Kocialski - od kot.

    Kociał - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociałek - od kot.

    Kociałkiewicz - od kot.

    Kociałkowski - od kot.

    Kociałowski - od kot.

    Kocian - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kociankowski - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kocianowski - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kociański - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kociar - od kot.

    Kociara - od kot.

    Kociarski - od kot.

    Kociarz - od kot.

    Kocias - od kot.

    Kociasz - od kot.

    Kociatkiewicz - od kot.

    Kociatyn - od kot.

    Kociąda - od kot.

    Kociątyn - od kot.

    Kocica - od kot.

    Kocich - od kot.

    Kocicki - 1428 od nazwy miejscowej Kocice, dziś Kucice (ciechanowskie, gmina Dzierzążnia).

    Kociczak - od kot.

    Kociczucka - od kot.

    Kocić - od kot.

    Kocieba - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocieda - od kot.

    Kociej - od kot.

    Kociejczyk - od kot.

    Kociejka - od kot.

    Kociejko - od kot.

    Kociel - 1566 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociela - 1383 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kocielak - 1766 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kocielniak - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kocielnik - 1387 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kocielny - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kocielski - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kocieł - 1374 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociełek - 1499 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociełkiewicz - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociełko - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociełkowski - 1497 od nazwy miejscowej Kociełki, dziś Kociołki (sieradzkie, gmina Błaszki).

    Kociełł - 1541 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociełło - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociełowicz - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociełowski - 1630 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociełuch - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociemba - 1651 od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocienda - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocień - 1434 od kot.

    Kocieński - 1497 od nazwy miejscowej Kocina (kieleckie, gmina Opatowiec).

    Kociera - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzer, ta od słowiańskiego kotjer? ‘kocur’.

    Kocierba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kocierz - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzer, ta od słowiańskiego kotjer? ‘kocur’.

    Kocierzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzer, ta od słowiańskiego kotjer? ‘kocur’.

    Kocierzyński - 1448 od nazwy miejscowej Kocierzyn, także Koczarzyn (KrW).

    Kociewicz - od kot.

    Kocięba - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocięcki - 1578 od nazwy miejscowej Kocięcin (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kocięda - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocięga - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocik - 1414 od kot.

    Kocikowski - od kot.

    Kocił - 1566 od kot.

    Kocił - 1566 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kociłczyk - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kociłek - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kociłło - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kociło - 1450 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kociłowicz - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kociłowski - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kociłowski - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kocima - 1439 od imion złożonych typu Chocimir, Chociesław, od prasłowiańskiego Xoteti ‘chcieć’.

    Kocimicz - 1439 od imion złożonych typu Chocimir, Chociesław, od prasłowiańskiego Xoteti ‘chcieć’.

    Kocimir - od imion złożonych typu Chocimir, Chociesław, od prasłowiańskiego Xoteti ‘chcieć’.

    Kocimirek - 1488 od imion złożonych typu Chocimir, Chociesław, od prasłowiańskiego Xoteti ‘chcieć’.

    Kocimirski - 1497 od nazwy miejscowej Chocimierz (KrW).

    Kocimowski - 1487 od nazwy miejscowej Chocimów (kieleckie, gmina Kunów).

    Kocimski - od nazwy miejscowej Chocimów (kieleckie, gmina Kunów).

    Kocin - od kot.

    Kocina - 1305 od kot.

    Kocina - 1497 od kicia ‘pieszczotliwie o kocie’ lub od kita ‘ogon’.

    Kocinak - od kot.

    Kociniak - od kot.

    Kocinkiewicz - od kot.

    Kociński - 1396 od nazwy miejscowej Kocina (kieleckie, gmina Opatowiec).

    Kociński - od kot.

    Kocio - od kot.

    Kocioch - od kot.

    Kociok - od kot.

    Kocioł - 1381 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kocioła - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociołczyk - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociołek - 1486 od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociołkiewicz - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociołko - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociołkowski - od nazwy miejscowej Kociełki, dziś Kociołki (sieradzkie, gmina Błaszki).

    Kociołł - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kocioło - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociołowicz - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociołowski - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociomba - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociorek - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzer, ta od słowiańskiego kotjer? ‘kocur’.

    Kociorski - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzer, ta od słowiańskiego kotjer? ‘kocur’.

    Kociorz - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzer, ta od słowiańskiego kotjer? ‘kocur’.

    Kociółek - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kociółkiewicz - od kocioł, ze staropolskiego kocieł.

    Kocirba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kocis - od kot.

    Kocisz - 1409 od kot.

    Kociszewski - 1558 od nazwy miejscowej Kociszew (piotrkowskie, gmina Zelów).

    Kociszyn - od kot.

    Kocitsch - od kot.

    Kociuba - 1593 od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociubajło - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociubała - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociuban - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociubański - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociubczyk - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociubin - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociubiński - 1774 od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociubowski - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociubski - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociuch - od kot.

    Kociucha - od kot.

    Kociucki - od nazwy miejscowej Kociugi (leszczyńskie, gmina Krzemieniewo).

    Kociuga - 1603 od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociuk - od kot.

    Kociukiewicz - od kot.

    Kociukow - od kot.

    Kociumban - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociumbas - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociupa - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociupka - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociupski - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kociur - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kociura - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kociurek - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kociurko - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kociurski - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kociuski - 1606 od nazwy miejscowej Kociugi (leszczyńskie, gmina Krzemieniewo).

    Kociusz - od kot.

    Kociuszka - od kot.

    Kociuszko - od kot.

    Kociwąs - od kot.

    Kocjan - 1612 od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kocjańczyk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kocjarz - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kocjasz - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kockoch - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kockoj - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kockoł - 1789 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kockołak - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kockołek - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kockon - 1687 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kockonka - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kockonko - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kockowic - 1494 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocman - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzman, ta od średniowysoko niemieckiego kotze ‘gruba wełna albo tkanina z niej’.

    Kocmański - od niemieckiej nazwy osobowej Kotzman, ta od średniowysoko niemieckiego kotze ‘gruba wełna albo tkanina z niej’.

    Kococh - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocociak - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocociak - od kocot, koczot ‘kogut, istota mała’.

    Kococik - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kococik - od kocot, koczot ‘kogut, istota mała’.

    Kocociuk - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocociuk - od kocot, koczot ‘kogut, istota mała’.

    Kocoć - od kocot, koczot ‘kogut, istota mała’.

    Kocofaja - 1785 od gwarowego kocofoj ‘gołąb nie przedstawiający wartości dla hodowcy’.

    Kocoj - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocol - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocoł - 1789 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocołaj - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocołak - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocołek - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocon - 1687 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Koconka - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Koconko - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocoń - 1429 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocoń - 1429 od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocor - 1762 od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocorek - 1791 od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocorzyk - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocot - 1614 od kocot, koczot ‘kogut, istota mała’.

    Kocott - od kocot, koczot ‘kogut, istota mała’.

    Kocowicz - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocowski - 1742 od nazwy miejscowej Koczów (chełm., gmina Chełm).

    Kocój - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocół - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocór - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocperski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kocpura - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kocuba - 1787 od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocubej - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocubek - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocubowski - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocubski - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocubus - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocuch - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocucha - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocucho - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocuga - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocuj - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocuk - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocul - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocula - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Koculak - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Koculski - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocuł - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocuła - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocun - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocunek - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocuniak - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocunik - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocunyk - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocuń - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocur - 1378 od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocura - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocurak - 1482 od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocuran - 1494 od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocurek - 1475 od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocurkiewicz - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocurowic - 1431 od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocurowski - 1472 od nazw miejscowych Koczurów, Kocurów (kilka wsi).

    Kocurzyk - od kocur ‘samiec kotki’.

    Kocus - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocuś - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocwa - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kocwaj - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kocwenda - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kocwęga - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kocwiak - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kocwin - od kutwa ‘skąpiec’.

    Kocy - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kocyan - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kocyba - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocybak - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocybała - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocybik - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocybowski - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocybulski - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocych - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyga - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyga - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Kocyk - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyka - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyko - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocykowski - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyl - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyla - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocylak - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyła - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyłak - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyłay - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyłek - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyło - od kocić się, koc ‘grube nakrycie’, też ‘skórka zwierzęcia’, też może od kot.

    Kocyrba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kocz - 1566 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Kocza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczab - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczabski - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczal - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczala - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczała - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczałek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczałko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczan - 1563 od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koczana - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koczanda - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koczan-Dubieniecki - złożenia brak; Koczan 1563 od kaczan ‘głąb kapusty’; Dubieniecki z ukraińską lub czeską, słowacką realizacją samogłoski rdzennej, niekiedy jako ucieczka hiperpoprawna od Dup-; od dąb.

    Koczanin - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koczanowicz - 1421 od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koczanowski - 1443 od nazw miejscowych Kaczanów, Kaczanowo, Koczanów (kilka wsi).

    Koczańczyk - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koczański - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koczar - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczara - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczaraj - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczarczuk - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczarewski - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczarkiewicz - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczarowski - 1454 od nazw miejscowych Koczurów, Kocurów (kilka wsi).

    Koczarowski - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczarski - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczarz - 1427 od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczarzyński - 1452 od nazwy miejscowej Kocierzyn, także Koczarzyn (KrW).

    Koczberski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Koczbierski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Koczborski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Koczek - 1735 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczela - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczeluk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczen - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczenowski - 1432 od nazw miejscowych Kaczanów, Kaczanowo, Koczanów (kilka wsi).

    Koczeń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczer - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczera - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczerba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Koczerga - od gwarowego koczerga, koczarga ‘pogrzebacz’.

    Koczergin - od gwarowego koczerga, koczarga ‘pogrzebacz’.

    Koczergina - od gwarowego koczerga, koczarga ‘pogrzebacz’.

    Koczergiński - od gwarowego koczerga, koczarga ‘pogrzebacz’.

    Koczergo - od gwarowego koczerga, koczarga ‘pogrzebacz’.

    Koczerhan - od gwarowego koczerga, koczarga ‘pogrzebacz’.

    Koczerkiewicz - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczerowski - 1445 od nazw miejscowych Koczurów, Kocurów (kilka wsi).

    Koczerski - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczeruk-Roszczynko - złożenia brak; Koczeruk brak; Roszczynko od staropolskiego rost ‘rdza’, także od imion złożonych typu Rościsław.

    Koczewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczęb - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczępa - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczka - 1453 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczkinowicz - 1457 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczkodaj - od koczkodan, ze staropolskiego koczkodon ‘małpa; osoba szpetna’.

    Koczkodan - od koczkodan, ze staropolskiego koczkodon ‘małpa; osoba szpetna’.

    Koczkodon - od koczkodan, ze staropolskiego koczkodon ‘małpa; osoba szpetna’.

    Koczkoś - 1598 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczków - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczmała - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Koczmar - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Koczmara - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Koczmarczyk - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Koczmarski - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Koczmierowski - 1509 od nazwy miejscowej Kocmiery (białostockie, gmina Wyszki).

    Kocznarski - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Koczner - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Kocznor - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Kocznorowski - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Kocznow - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Kocznór - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Kocznur - od karczma ‘gospoda, zajazd’.

    Koczny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczocik - od kocot, koczot ‘kogut, istota mała’.

    Koczon - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koczona - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koczoniuk - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koczonowski - 1400 od nazw miejscowych Kaczanów, Kaczanowo, Koczanów (kilka wsi).

    Koczoń - od kaczan ‘głąb kapusty’.

    Koczor - 1499 od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczora - od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczorek - 1582 od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczorkiewicz - od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczorowicz - od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczorowski - 1445 od nazw miejscowych Koczurów, Kocurów (kilka wsi).

    Koczorz - od kacerz ‘heretyk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Katzer.

    Koczot - 1407 od kocot, koczot ‘kogut, istota mała’.

    Koczotek - 1612 od kocot, koczot ‘kogut, istota mała’.

    Koczotowski - od kocot, koczot ‘kogut, istota mała’.

    Koczowski - 1678 od nazwy miejscowej Koczów (chełm., gmina Chełm).

    Koczót - od kocot, koczot ‘kogut, istota mała’.

    Koczpiol - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Koczpioł - od gwarowego kuśpiel ‘krótki nóż’.

    Koczub - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczuba - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczubaj - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczubej - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczubiej - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczubik - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczubiński - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczubnik - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczubowski - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczuch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczuga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczuka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczukow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczula - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczulak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczulla - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczuł - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczuła - 1465 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczułow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczun - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczuń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczur - 1620 od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczura - od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczurek - 1691 od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczurkiewicz - od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczurko - od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczuro - od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczurski - od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczurzyk - 1620 od kocur ‘samiec kotki’.

    Koczut - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczwar - 1438 od staropolskiego koczwara ‘poczwara’.

    Koczwar - 1438 od staropolskiego koczwara poczwara’.

    Koczwara - 1413 od staropolskiego koczwara ‘poczwara’.

    Koczwarka - 1628 od staropolskiego koczwara ‘poczwara’.

    Koczwarka - 1628 od staropolskiego koczwara poczwara’.

    Koczwarski - od staropolskiego koczwara ‘poczwara’.

    Koczwarski - od staropolskiego koczwara poczwara’.

    Koczwarz - od staropolskiego koczwara ‘poczwara’.

    Koczwarz - od staropolskiego koczwara poczwara’.

    Koczwora - od staropolskiego koczwara ‘poczwara’.

    Koczwora - od staropolskiego koczwara poczwara’.

    Koczworski - od staropolskiego koczwara ‘poczwara’.

    Koczworski - od staropolskiego koczwara poczwara’.

    Koczwur - od staropolskiego koczwara ‘poczwara’.

    Koczwur - od staropolskiego koczwara poczwara’.

    Koczy - 1502 od staropolskiego kotczy ‘powóz’ lub od staropolskiego koczy ‘koci’.

    Koczyba - 1680 od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczybik - od kociuba, Koczuba ‘narzędzie do wygarniania węgla z pieca węglowego; pogrzebacz’.

    Koczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczykowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczyła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczyło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczynek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koczyński - 1685 od nazwy miejscowej Koczyn (KrW) lub od nazwy osobowej Kocz.

    Koczywara - 1413 od staropolskiego koczwara poczwara’.

    Koczywara - od staropolskiego koczwara poczwara’.

    Koczywas - od kot.

    Koczywąs - od kot.

    Koć - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koćfin - od kutwa ‘skąpiec’.

    Koćka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koćko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kocz-, por. gwarowe koczka ‘kotka’, kocz ‘półodkryty powóz’, kocza ‘kaczan’.

    Koćmierowski - 1509 od nazwy miejscowej Kocmiery (białostockie, gmina Wyszki).

    Koćmirowski - od nazwy miejscowej Kocmiery (białostockie, gmina Wyszki).

    Koćmirski - od nazwy miejscowej Kocmiery (białostockie, gmina Wyszki).

    Koćwień - od kutwa ‘skąpiec’.

    Koćwik - od kutwa ‘skąpiec’.

    Koćwin - od kutwa ‘skąpiec’.

    Koćwiń - od kutwa ‘skąpiec’.

    Koda - 1734 od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodacz - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodaj - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodak - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodała - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodan - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodanek - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodek - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodel - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodela - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodelek - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Koden - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodeniec - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodenik - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodeniuk - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodeń - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Koder - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodera - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Koderko - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Koderowicz - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Koderski - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodko - 1787 od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodlew - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodlewicz - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodliński - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodła - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodłuba - 1733 (Śl) od kadłub ‘tułów’.

    Kodłubaj - od kadłub ‘tułów’.

    Kodłubajski - od kadłub ‘tułów’.

    Kodłubański - od kadłub ‘tułów’.

    Kodłubiński - od kadłub ‘tułów’.

    Kodłuboński - od kadłub ‘tułów’.

    Kodłubowski - od kadłub ‘tułów’.

    Kodłubski - od kadłub ‘tułów’.

    Kodo - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodon - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodoniec - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodoń - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodor - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodorski - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodowic - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodra - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodrak - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodran - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodrań - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodras - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodrembski - 1552 od nazwy miejscowej Kodrąb (piotrkowskie, gmina Kodrąb).

    Kodrębski - 1407 od nazwy miejscowej Kodrąb (piotrkowskie, gmina Kodrąb).

    Kodromski - 1417 od nazwy miejscowej Kodrąb (piotrkowskie, gmina Kodrąb).

    Kodron - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodroń - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodrycki - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodrzycki - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodula - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodulski - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Koduła - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodur - 1798 od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodura - 1677 od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodurski - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Koduszkiewicz - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Koduszko - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodym - od imienia Nikodem. Imię pochodzenia greckiego, od Nikodémos, to od greckiego nike ‘zwycięstwo’ + demos ‘lud’. W Polsce notowane od XV wieku.

    Kodymow - od imienia Nikodem. Imię pochodzenia greckiego, od Nikodémos, to od greckiego nike ‘zwycięstwo’ + demos ‘lud’. W Polsce notowane od XV wieku.

    Kodymowski - od imienia Nikodem. Imię pochodzenia greckiego, od Nikodémos, to od greckiego nike ‘zwycięstwo’ + demos ‘lud’. W Polsce notowane od XV wieku.

    Kodyn - od imienia Nikodem. Imię pochodzenia greckiego, od Nikodémos, to od greckiego nike ‘zwycięstwo’ + demos ‘lud’. W Polsce notowane od XV wieku.

    Kodyna - od imienia Nikodem. Imię pochodzenia greckiego, od Nikodémos, to od greckiego nike ‘zwycięstwo’ + demos ‘lud’. W Polsce notowane od XV wieku.

    Kodyniak - od imienia Nikodem. Imię pochodzenia greckiego, od Nikodémos, to od greckiego nike ‘zwycięstwo’ + demos ‘lud’. W Polsce notowane od XV wieku.

    Kodyński - od imienia Nikodem. Imię pochodzenia greckiego, od Nikodémos, to od greckiego nike ‘zwycięstwo’ + demos ‘lud’. W Polsce notowane od XV wieku.

    Kodyra - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodyrko - od gwarowego koder, kodra ‘szmata, łachman’.

    Kodysiak - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodz - 1764 od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodzaj - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodzajew - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodzan - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodziej - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodziejczak - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodziewicz - XVII w. od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodzik - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodzikiewicz - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodzioła - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodzis - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodziś - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodzoch - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Kodź - od kod ‘naczynie wydłubane z pnia’, koda ‘gatunek ptaka’.

    Koeller - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Koelner - od kelner ‘podający do stołu w restauracji’.

    Koenig - od niemieckiej nazwy osobowej König, ta os średnioniemieckiego konig, koning, średniowysoko niemieckiego künic, künec ‘król’.

    Köenig - od niemieckiej nazwy osobowej König, ta os średnioniemieckiego konig, koning, średniowysoko niemieckiego künic, künec ‘król’.

    Koenik - od niemieckiej nazwy osobowej König, ta os średnioniemieckiego konig, koning, średniowysoko niemieckiego künic, künec ‘król’.

    Koerdt-Grabelski - złożenia brak; Koerdt brak; Grabelski od grab ‘drzewo liściaste, też od grabić ‘rabować’, grabie.

    Koern - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Koerner - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kofas - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Kofasz - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Koffas - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Koffman - od niemieckiej nazwy osobowej Koffman, ta od dolnoniemieckiego kopman ‘sprzedawca’.

    Koffmann - od niemieckiej nazwy osobowej Koffman, ta od dolnoniemieckiego kopman ‘sprzedawca’.

    Kofman - od niemieckiej nazwy osobowej Koffman, ta od dolnoniemieckiego kopman ‘sprzedawca’.

    Kog - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Koga - 1393 od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogacewicz - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogaczewski - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogan - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogankiewicz - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Koganow - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogga - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogiel - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogowski - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Koguc - od kogut.

    Koguciak - 1697 od kogut.

    Kogucik - 1579 od kogut, kogucik.

    Koguciński - od kogut.

    Koguciuk - od kogut.

    Kogucki - od kogut.

    Koguczak - od kogut.

    Koguć - od kogut.

    Kogul - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogulski - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Koguł - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogułowicz - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogus - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogusiuk - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogusz - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Koguszczak - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Koguś - od koga ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Koge.

    Kogut - 1477 od kogut.

    Kogutek - 1554 od kogut, kogutek.

    Kogutiuk - od kogut.

    Kogutkiewicz - od kogut.

    Kogutkowicz - 1376 od kogut.

    Kogutkowski - od kogut.

    Kogutnik - od kogut.

    Kogutowicz - 1627 od kogut.

    Kogutowski - od kogut.

    Kohiliński - od nazwy miejscowej Koilno (KrW).

    Kohler - od niemieckiej nazwy osobowej Kochler, ta od średniowysokoniemieckiego koch ‘kucharz’.

    Kohlman - w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kohlmann - w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kohot - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohout - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohoutek - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohót - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohut - 1706 (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohutek - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohutiak - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohutiuk - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohutmicki - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohutnicki - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohutow - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohutyński - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Kohyt - (Śl) od kogut; od gwarowego kohut ‘kogut; cietrzew’.

    Koida - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Koidecki - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Koik - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Koileński - 1577 od nazwy miejscowej Koilno (KrW).

    Koim - od gwarowego kojma pogardliwie ‘chłop’.

    Kois - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Koisar - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Koisiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Koisz - 1398 od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Koiszewski - od nazwy miejscowej Kojszówka (bielskie, gmina Maków Podhalański).

    Koiszowski - od nazwy miejscowej Kojszówka (bielskie, gmina Maków Podhalański).

    Koiś - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Koita - od kojtać ‘huśtać’.

    Koitalla - (Pom) od kojtać ‘huśtać’.

    Koitek - od kojtać ‘huśtać’.

    Koitka - od kojtać ‘huśtać’.

    Koito - od kojtać ‘huśtać’.

    Koizar - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Koj - 1514 w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Koja - 1469 w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojac - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojacz - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojak - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojakowski - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojalewicz - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojałowicz - 1609 w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojan - 1393 w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojar - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojara - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojarski - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojas - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojaszewski - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojat - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojath - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojbel - 1400 od niemieckiej nazwy osobowej Kobel.

    Kojcarz - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojcowicz - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojczak - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojczuk - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojczuk - (< Kończuk) od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kojda - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojdała - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojdan - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojdanek - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojdanik - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojdek - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojdo - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Koje - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojec - 1743 w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojek - 1404 w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojka - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojko - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojlak - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojlewicz - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojluk - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojło - 1723 w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojm - od gwarowego kojma pogardliwie ‘chłop’.

    Kojma - od gwarowego kojma pogardliwie ‘chłop’.

    Kojmowicz - od gwarowego kojma pogardliwie ‘chłop’.

    Kojna - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojnar - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojniak - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojnik - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojno - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojnow - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojo - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojonka - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojs - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kojs-Sobinek - złożenia brak; Kojs od niemieckiej nazwy osobowej Keis; Sobinek w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Sobiesław lub od zaimka sobie.

    Kojsz - 1608 od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kojszczak - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kojszel - 1429 od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kojszewski - 1785 od nazwy miejscowej Kojszówka (bielskie, gmina Maków Podhalański).

    Kojszowski - 1654 od nazwy miejscowej Kojszówka (bielskie, gmina Maków Podhalański).

    Kojś - od niemieckiej nazwy osobowej Keis.

    Kojt - 1269 od kojtać ‘huśtać’.

    Kojta - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojtal - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojtala - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojtała - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojtaniak - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojtek - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojtka - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojto - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojtuch - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojtusiak - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojtych - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojtyna - od kojtać ‘huśtać’.

    Kojuczka - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojuczko - w grupie nazwisk pochodzących od koić ‘uspokajać, łagodzić’.

    Kojzar - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kojzarek - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kojzer - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kojzerek - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kojżar - od niemieckiego Kaiser ‘cesarz’.

    Kok - 1408 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Koka - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokal - 1776 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokalewski - 1427 od nazwy miejscowej Kokalewo, dziś Kąkolewo (poznańskie, gmina Granowo).

    Kokalik - 1786 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokalski - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokało - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokański - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokar - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokarczyk - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokarow - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokasa - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokel - 1382 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokela - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokeli - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokelli - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokerek - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokernak - 1483 od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokesz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokiec - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokieć - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokiej - 1662 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokiel - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokieli - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokiełczak - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokiełka - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokiernak - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokierniak - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokiet - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokietek - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokietko - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokir - 1339 od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Koko - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoc - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokocha - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokociak - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokocimski - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokocinski - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokociński - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokocki - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokocz - 1454 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoczek - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoczka - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoczyński - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoć - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoj - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokok - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokol - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokolczuk - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokolczyk - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokolejko - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokolejków - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokolewski - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokolin - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokolis - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokolnicki - od nazwy miejscowej Kąkolewo (Wlkp).

    Kokolski - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokolus - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokolusz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoł - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoła - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokołek - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokołkiewicz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoło - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokołowicz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokonicz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokonka - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokonkiewicz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokonowicz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoń - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokor - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokora - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokorczak - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokormak - 1452 od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokornacki - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokornaczyk - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokornak - 1398 od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokornaszyk - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokorodz - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kokorowicz - 1489 od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokorski - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokorudź - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kokorusz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoruz - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kokoruza - od kukurydza, też kukurydza, kukuruza ‘roślina zbożowa z rodziny traw’.

    Kokoryk - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokoryka - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokoryn - od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokorz - 1311 od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokorzec - 1430 od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokorzek - 1519 od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokorzyc - 1559 od kokorz, kokornak ‘roślina z rodziny obrazkowatych’.

    Kokorzycki - od nazwy miejscowej Kokorzyn (leszczyńskie, gmina Kościan).

    Kokorzyński - 1395 od nazwy miejscowej Kokorzyn (leszczyńskie, gmina Kościan).

    Kokos - 1502 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokosa - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoschiński - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokosin - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokosiński - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokosiński - od nazwy miejscowej Kokoszki (sieradzkie, gmina Błaszki).

    Kokosz - 1538 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokosza - 1442 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoszanek - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoszczyk - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoszczyn - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoszczyński - 1564 od nazwy miejscowej Kokoszczyn (płockie, gmina Mochowo).

    Kokoszek - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoszewski - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokosziński - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoszka - 1370 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoszkiewicz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoszkin - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoszko - 1409 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokosznek - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoszny - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokoszyński - 1401 od nazwy miejscowej Kokoszki (sieradzkie, gmina Błaszki).

    Kokościński - od nazwy miejscowej Kokoszczyn (płockie, gmina Mochowo).

    Kokot - 1398 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokota - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokotajło - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokotek - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokotiak - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokotka - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokotkiewicz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokotkin - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokotko - 1440 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokotowicz - 1478 od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokotowski - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokott - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokotyn - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokotz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokowicz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokowski - 1391 od nazwy miejscowej Kokowo, dziś Kukowo (włocławskie, gmina Skępe).

    Kokór - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokót - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Koks - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Koksa - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Koksakowicz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Koksanowicz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Koksiński - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Koksza - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokszka - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Koksztys - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokula - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokulak - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokular - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokulewski - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokulski - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokuła - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokunina - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokunko - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokur - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokurewicz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokus - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokusz - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokuszka - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokuszkin - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokuszko - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokut - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokutko - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokwa - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokytka - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kokytko - od kokać ‘wydawać głos podobny do kurzego gdakania’, koko ‘jajo’.

    Kol - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kola - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolacek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolacha - 1659 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolacja - od kolacja ‘wieczerza’.

    Kolacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolacya - od kolacja ‘wieczerza’.

    Kolacyak - od kolacja ‘wieczerza’.

    Kolacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolaczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolaczuch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolaczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolad - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolada - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladczuk - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladda - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladenko - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladicz - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladiuk - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladka - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladko - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolado - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladyński - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladziński - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladziuk - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladzyn - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koladżyn - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolaja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolalczyk - 1669 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolan - od kolano.

    Kolana - od kolano.

    Kolanczak - od kolano.

    Kolanczuk - od kolano.

    Kolanczyk - od kolano.

    Koland - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolanda - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolander - od kolender, kolendra ‘rodzaj rośliny’.

    Kolando - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolandryk - od kolender, kolendra ‘rodzaj rośliny’.

    Kolandyk - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolanecki - od kolano.

    Kolanek - 1736 od kolano.

    Kolaniak - od kolano.

    Kolanica - od kolano.

    Kolanicki - od kolano.

    Kolaniec - od kolano.

    Kolaniewicz - od kolano.

    Kolanik - od kolano.

    Kolanin - od kolano.

    Kolankiewicz - 1783 od kolano.

    Kolanko - 1492 od kolano, kolanko.

    Kolankowicz - 1424 od kolano.

    Kolankowski - 1564 od nazwy miejscowej Kolankowo (włocławskie, gmina Lipno).

    Kolano - 1400 od kolano.

    Kolanos - od kolano.

    Kolanoś - od kolano.

    Kolanowicz - od kolano.

    Kolanowski - 1472 od nazwy miejscowej Kolanów (tarnowskie, gmina Bochnia).

    Kolant - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolany - od kolano.

    Kolanyk - od kolano.

    Kolań - od kolano.

    Kolańczak - od kolano.

    Kolańczuk - od kolano.

    Kolańczyk - od kolano.

    Kolański - 1767 od kolano.

    Kolar - 1447 od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarcik - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarczuk - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarczyk - 1712 od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarek - 1790 od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarik - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarski - 1369 od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarus - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarz - 1567 od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarzeń - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarzewski - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarzowski - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarzyk - 1742 od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolarzyński - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolas - 1689 od kolasa ‘powóz’.

    Kolasa - 1414 od kolasa ‘powóz’.

    Kolasek - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasiak - 1653 od kolasa ‘powóz’.

    Kolasiewicz - 1718 od kolasa ‘powóz’.

    Kolasik - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasiniak - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasinski - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasiński - 1690 od kolasa ‘powóz’.

    Kolasiuk - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaska - 1616 od kolasa ‘powóz’; od kolaska.

    Kolaski - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaskin - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasko - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasna - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasny - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasowicz - 1721 od kolasa ‘powóz’.

    Kolasowski - od kolasa ‘powóz’.

    Kolassa - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasz - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasza - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaszczyński - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaszek - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaszewski - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasziński - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaszka - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaszkiewicz - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaszko - od kolasa ‘powóz’.

    Kolasznik - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaszowski - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaszyński - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaszyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolaś - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaśna - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaśniewski - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaśnik - od kolasa ‘powóz’.

    Kolaśny - od kolasa ‘powóz’.

    Kolat - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolata - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolatek - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolatka - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolatko - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolato - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolatok - (Pom) od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolator - od kolator ‘fundator kościoła’.

    Kolatorowicz - od kolator ‘fundator kościoła’.

    Kolatorski - od kolator ‘fundator kościoła’.

    Kolatowicz - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolatowski - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolaty - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolawa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolawczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolawczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolawiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolawik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolawiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolawski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolawy - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolb - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolba - 1653 od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbach - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbacki - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbaczyk - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbak - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbar - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolbara - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolbarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolbarz - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolbas - 1566 od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbasa - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbasenko - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbaska - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbaszewski - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbaszko - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbe - 1398 od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbek - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolber - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolbera - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolberczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolberg - od nazwy miejscowej Kolberg ( = Kołobrzeg).

    Kolberger - od nazwy miejscowej Kolberg ( = Kołobrzeg).

    Kolberowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolberski - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolbert - od niemieckiej nazwy osobowej Golbert.

    Kolbertowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Golbert.

    Kolbery - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolbiak - 1792 od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbiarz - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolbicz - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbiczy - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbierz - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolbiesz - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbiński - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbon - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbor - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolborczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kolber, ta od średniowysokoniemieckiego kolbe ‘pałka’.

    Kolbosz - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbow - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbowiak - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbowicz - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbuc - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbuch - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbuk - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbus - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolbusz - 1503 od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe lub od niemieckiej nazwy osobowej Kolbenbusch.

    Kolbuszewski - od nazwy miejscowej Kolbuszowa (rzeszowskie, gmina Kolbuszowa).

    Kolbuszowski - 1697 od nazwy miejscowej Kolbuszowa (rzeszowskie, gmina Kolbuszowa).

    Kolbuś - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kolc - 1400 od kolec.

    Kolcan - od kolec.

    Kolcek - od kolec.

    Kolcewicz - od kolec.

    Kolckiewicz - od kolec.

    Kolcow - od kolec.

    Kolczak - od kolec.

    Kolczan - od kolec.

    Kolczarek - od kolec.

    Kolczek - od kolec.

    Kolczewiak - od kolec.

    Kolczewicz - od kolec.

    Kolczewski - od kolec.

    Kolczok - (Śl) od kolec.

    Kolczuga - od kolczuga ‘pancerz’.

    Kolczycki - 1490 od nazwy miejscowej Kolczyce (KrW).

    Kolczyk - 1416 od kolec, kolczyk.

    Kolczykiewicz - od kolec.

    Kolczyński - od nazwy miejscowej Kolczyn (płockei, gmina Gozdowo).

    Kolczyszyn - od kolec.

    Kolda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Koldaczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Koldal - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Koldas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Koldon - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Koldonek - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Koldun - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Koldyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Koldyka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Koldyński - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Koleba - 1682 od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolebacki - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolebacz - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolebaj - 1729 od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolebik - 1393 od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolebka - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’; od kolebka ‘kołyska’.

    Kolebnik - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolebok - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolebski - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolebucz - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolebuk - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolec - 1470-80 od kolec.

    Kolecek - od kolec.

    Kolecko - od kolec.

    Koleczek - od kolec.

    Koleczka - 1566 od kolec.

    Koleczki - od kolec.

    Koleczko - od kolec.

    Koleczyc - od kolec.

    Koleda - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koledna - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koledno - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koledowski - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koledyński - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koledziński - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koledziuk - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolega - od kolega.

    Kolegowicz - od kolega.

    Koleiwo - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Kolej - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Koleja - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Kolejaszek - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Kolejaszyk - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Kolejczuk - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Kolejda - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Kolejewicz - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Kolejewski - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Kolejka - od kolej ‘koleina, pociąg’; od kolejka.

    Kolejko - od kolej ‘koleina, pociąg’; od kolejka.

    Kolejkowicz - od kolej ‘koleina, pociąg’; od kolejka.

    Kolejków - od kolej ‘koleina, pociąg’; od kolejka.

    Kolejnik - od kolej ‘koleina, pociąg’; od kolejnik ‘kolejarz’.

    Kolejowa - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Kolejwa - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Kolejwo - od kolej ‘koleina, pociąg’.

    Kolek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolekotka - od kolekta ‘wspólna modlitwa, zbiórka pieniędzy’.

    Kolekta - od kolekta ‘wspólna modlitwa, zbiórka pieniędzy’.

    Kolemba - od gwarowego kalęba ‘stara, chuda krowa; kobieta otyła’.

    Kolembasa - od gwarowego kalęba ‘stara, chuda krowa; kobieta otyła’.

    Kolembasiak - od gwarowego kalęba ‘stara, chuda krowa; kobieta otyła’.

    Kolembczuk - od gwarowego kalęba ‘stara, chuda krowa; kobieta otyła’.

    Kolen - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolencio - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolencow - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolenda - 1524 od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolenda-Parakiel - złożenia brak; Kolenda 1524 od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’; Parakiel brak.

    Kolendarski - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolendek - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolender - od kolender, kolendra ‘rodzaj rośliny’.

    Kolenderski - od kolender, kolendra ‘rodzaj rośliny’.

    Kolendka - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolendo - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolendowicz - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolendowski - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolendra - od kolender, kolendra ‘rodzaj rośliny’.

    Kolendrowicz - od kolender, kolendra ‘rodzaj rośliny’.

    Koleneczko - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolenek - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolenia - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Koleniac - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Koleniak - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolenicz - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Koleniczenko - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Koleniec - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Koleniewicz - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolenik - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolenin - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolenkiewicz - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolenko - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolenkowski - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Koleno - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Koleń - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Koleńczak - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Koleńczuk - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Koleński - 1390 od nazwy miejscowej Kolno (kilka miejscowości).

    Koler - 1369 od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolera - 1415 od gwarowego kolarz ‘kołodziej’; od staropolskiego kolera ‘złość, gniew’.

    Kolerski - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’; od staropolskiego kolera ‘złość, gniew’.

    Kolerus - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’; od staropolskiego kolera ‘złość, gniew’.

    Kolerz - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolerzak - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolerzyński - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Koles - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesar - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesic - 1405 od kolasa ‘powóz’.

    Kolesiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleska - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesky - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesnikow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesnikowa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesników - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesowa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesz - 1421 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolesza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleszka - 1394 (Wlkp) od kolasa ‘powóz’.

    Koleszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleszniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleszo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleszyc - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleśniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleśniczenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleśnik - od kolasa ‘powóz’.

    Koleśnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleśnikiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleśnik-Nykiel - złożenia brak; Koleśnik w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl; Nykiel od imienia Mikołaj. Imię pochodzenia greckiego, od Nikólaos, to od nike ‘zwycięstwo’ + laos ‘lud’, do łaciny przejęte jako Nicolaus. Znane w Polsce od XII wieku, adaptowane do języka polskiego jako Mikołaj (1369), Mikułaj (1399), Nikołaj (1203).

    Koleśnikow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleśnikowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleśnikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleśników - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koleśniuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolet - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewska’.

    Koleta - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewska’.

    Koletas - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewska’.

    Koletka - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewska’.

    Koletko - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewska’.

    Koletyński - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewska’.

    Kolew - od cholewa.

    Kolewa - od cholewa.

    Kolewczyński - od cholewa.

    Kolewe - od cholewa.

    Kolewiński - od cholewa.

    Koleżak - od kolega.

    Koleżka - od kolega.

    Koleżko - od kolega.

    Koleżyński - od kolega.

    Kolęda - 1292 od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolęderski - od kolender, kolendra ‘rodzaj rośliny’.

    Kolędkiewicz - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolędkowski - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolędo - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kolędz - 1494 od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koliba - 1392 od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolibab - 1404 od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kolibaba - 1417 od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kolibabka - 1494 od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kolibabski - od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kolibacz - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolibada - od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Kolibaj - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolibczak - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolibczuk - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolibczyński - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolibek - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolibka - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolibowski - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolibski - 1497 od nazwy miejscowej Kołybki, dziś Kołybiec (pilskie, gmina Wągrowiec).

    Kolibus - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolibyk - 1687 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl; od gwarowego kolibyk ‘rzeźnik’.

    Kolic - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolicz - 1383 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliczko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolig - 1405 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliga - 1405 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koligat - od koligat ‘powinowaty, spokrewniony’.

    Koligot - od koligat ‘powinowaty, spokrewniony’.

    Koligowic - 1395 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolik - 1748 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolikow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolinczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolinek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolinka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolinko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolino - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolińczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliński - 1398 od nazwy miejscowej Kolno (kilka miejscowości), też od nazwy miejscowej Kolincz (gdańskie, gmina Starogard Gdański).

    Kolipięta - 1725 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolipiętek - 1626 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolis - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolisiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolisiostra - 1445 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolisko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolis-Mikina - złożenia brak; Kolis w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl; Mikina brak.

    Koliss - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolista - od imienia Kalikst. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia greckiego Kallistos, to od kallistos ‘bardzo piękny’. W łacinie były dwa warianty tego imienia: Calixtus, Callistus.

    Kolisz - 1399 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolisza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliszak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliszczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliszczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliszenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliszka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliściak - od imienia Kalikst. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia greckiego Kallistos, to od kallistos ‘bardzo piękny’. W łacinie były dwa warianty tego imienia: Calixtus, Callistus.

    Kolit - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewska’.

    Kolita - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewska’.

    Kolitowski - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewska’.

    Kolitt - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewska’.

    Koliwąs - 1612 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliwąsik - 1639 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koliwoda - 1434 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolka - 1265 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolke - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koll - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolla - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kollak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kollar - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kollarczik - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kollarczyk - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kollarz - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kollat - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kollath - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kollbek - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kollek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kollenda - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kollender - od kolender, kolendra ‘rodzaj rośliny’.

    Kollendowicz - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kollesiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolless - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kollet - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kollis - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kollman - w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kollmann - w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kollna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kollnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kollny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolloch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kollorz - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolm - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kolmaga - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kolman - w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kolmann - w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kolmanowski - w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kolmań - w języku polskim pomieszaniu uległy nazwy osobowej Kalman, Kalemon, Kalimon, Kolman, które genetycznie mogły być związane z niemieckimi Kalmann, Kohlman, węgierską Kolman.

    Kolmasak - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kolmasiak - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kolmasik - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kolmasiuk - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kolmec - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kolmiec - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kolmow - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kolmuch - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kolmus - od niemieckich nazw osobowych Kohlmann, Kuhlmann, Kolm, Kulm, te od Kuhl.

    Kolner - od kelner ‘podający do stołu w restauracji’.

    Kolnia - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolnica - 1293 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolnicki - 1403 od nazwy miejscowej Kolnice, dziś Kolniczki (poznańskie, gmina Nowe Miasto nad Wartą).

    Kolniecki - od nazwy miejscowej Kolnice, dziś Kolniczki (poznańskie, gmina Nowe Miasto nad Wartą).

    Kolniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolobaba - od kolibaba ‘człowiek ociężały’.

    Koloch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolocha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koloczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koloczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koloda - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kolodczak - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kolodczenko - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kolodczuk - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kolodziej - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kolodziejak - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kolodziejczak - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kolodziejczyk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kolodziejek - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kolodziejski - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kolodziejuk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kolomąt - 1408 od kołomąt ‘człowiek rozrzutny’.

    Kolon - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolonek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolonista - od kolonista ‘osadnik’.

    Kolonka - 1787 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolonkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolonko - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kolono - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Koloń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolończyk - od nazwy miejscowej Kolonia (częste).

    Kolończyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koloński - od nazwy miejscowej Kolonia (częste).

    Kolor - od kolor ‘barwa; farba’.

    Kolorczyk - od kolor ‘barwa; farba’.

    Kolorek - od kolor ‘barwa; farba’.

    Kolorus - od kolor ‘barwa; farba’.

    Kolorys - od kolor ‘barwa; farba’.

    Kolorz - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolorzyk - od gwarowego kolarz ‘kołodziej’.

    Kolos - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolosa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolosek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolosiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolosik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolosionek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolossa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolosz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolosza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koloszak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koloszczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koloszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koloszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolot - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolota - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolotylo - (Śl) od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kolp - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kolpach - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kolpacz - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kolpak - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kolpy - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kols - od niemieckich nazw osobowych Kols, Kohls, te od imion na Kol-.

    Kolsa - od niemieckich nazw osobowych Kols, Kohls, te od imion na Kol-.

    Kolsek - od niemieckich nazw osobowych Kols, Kohls, te od imion na Kol-.

    Kolsik - od niemieckich nazw osobowych Kols, Kohls, te od imion na Kol-.

    Kolski - 1432 od nazwy miasta Koło (konińskie).

    Kolssa - od niemieckich nazw osobowych Kols, Kohls, te od imion na Kol-.

    Kolsz - od niemieckich nazw osobowych Kols, Kohls, te od imion na Kol-.

    Kolszczak - od niemieckich nazw osobowych Kols, Kohls, te od imion na Kol-.

    Kolszycki - od niemieckich nazw osobowych Kols, Kohls, te od imion na Kol-.

    Kolt - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kolta - od kołatać ‘kiełtać’.

    Koltek - od kołatać ‘kiełtać’.

    Koltych - od kołatać ‘kiełtać’.

    Koltys - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kolub - od kołubać ‘kołysać’.

    Koluba - od kołubać ‘kołysać’.

    Kolubczyński - od kołubać ‘kołysać’.

    Kolubiński - od kołubać ‘kołysać’.

    Kolubka - od kołubać ‘kołysać’.

    Kolubko - od kołubać ‘kołysać’.

    Koluch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koluczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koluk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolus - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolusz - 1734 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koluszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koluszenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koluszewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koluszka - 1425 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koluszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koluszko - 1356 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koluszkowski - 1576 od nazwy miasta Koluszki (piotrkowskie).

    Koluszo - 1467 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koluszyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koluś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kolwa - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kolwas - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kolwasiński - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kolwek - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kolwicz - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kolwiński - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kolyba - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolybacz - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolybaj - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kolyta - od kaleta, ze staropolskiego kalita, z gwarowego kalota dawniej ‘sakiewska’.

    Koł - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Koła - 1425 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołacha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołaciak - 1684 od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołacień - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołacik - 1622 od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołacin - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołaciński - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołaciński - od nazwy miejscowej Kołacin (skierniewickie, gmina Dmosin).

    Kołacki - 1386 od nazwy miejscowej Kołacin (poznańskie, gmina Pobiedxisko), Kołata (poznańskie, gmina Książ Wielkopolski).

    Kołacuch - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołacz - 1269-73 od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczak - od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczek - 1339 od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczeński - od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczew - od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczewiak - od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczewski - 1402 od nazwy miejscowej Kołaczowice, dziś Kołaczkowice (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Kołaczka - od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczkiewicz - od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczko - 1380 od kołacz ‘placek z pszennej mąki’; też od Nicolaus.

    Kołaczkowicz - 1487 od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczkowski - 1393 od nazw miejscowych Kołaczków, Kołaczkowice (kilka wsi).

    Kołaczny - od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczowski - 1470-80 od nazwy miejscowej Kołaczowice, dziś Kołaczkowice (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Kołaczyc - 1377 od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczyj - od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczyk - od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołaczyński - 1699 od nazwy miejscowej Kołacin (skierniewickie, gmina Dmosin).

    Kołada - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koładczyk - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koładka - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koładkiewicz - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koładko - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koładyński - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Koładziej - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Koładziejak - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Koładziejczyk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Koładziejski - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Koładzki - od kolęda ‘pieśń kościelna z okresu Bożego Narodzenia; danina składana Kościołowi’.

    Kołaj - 1363 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołajda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołajec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołajewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołajewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołak - 1417 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołakow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołakowski - 1440 od nazwy miejscowej Kołaki (łomżyńskie, gmina Mały Płock).

    Kołanka - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kołankiewicz - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kołanko - od kolano, też od kolić ‘kłuć’.

    Kołas - od kolasa ‘powóz’.

    Kołasiewicz - od kolasa ‘powóz’.

    Kołasik - od kolasa ‘powóz’.

    Kołasiński - od kolasa ‘powóz’.

    Kołaski - 1399 od nazwy miejscowej Kołacin (poznańskie, gmina Pobiedxisko), Kołata (poznańskie, gmina Książ Wielkopolski).

    Kołasz - od kolasa ‘powóz’.

    Kołasz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołaszczyk - od kolasa ‘powóz’.

    Kołaszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołasznikow - od kolasa ‘powóz’.

    Kołaś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołat - 1432 od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołata - 1399 od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołatacz - 1560 od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołataj - 1794 od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołataluk - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołatek - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołatka - 1402 od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołatkiewicz - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołatko - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołatkowski - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołatowski - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołatuch - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołącz - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołąt - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołątaj - 1798 od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołątaja - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołątay - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołątek - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołątkiewicz - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołb - 1719 w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołba - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbajowski - 1457 od nazwy miejscowej Kołbajowice (KrW).

    Kołbak - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołban - 1465 w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbanicz - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbasa - 1566 (Śl) od kiełbasa.

    Kołbasenko - od kiełbasa.

    Kołbasicz - od kiełbasa.

    Kołbasiewicz - od kiełbasa.

    Kołbasiuk - od kiełbasa.

    Kołbasko - od kiełbasa.

    Kołbasowski - od kiełbasa.

    Kołbielski - 1576 od nazwy miejscowej Ko©iel, dawniej Kołybiel (siedleckie, gmina Kołbiel).

    Kołbik - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbo - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbon - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołboń - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbosz - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołb-Sielecki - złożenia brak; Kołb 1719 w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’; Sielecki od nazw miejscowych Siedlce, Sielce (częste).

    Kołbuc - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbuch - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbuć - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbuk - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbukowski - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbun - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbus - 1553 od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kołbuś - od kolba ze staropolskiego ‘fechtunek’, nowsze ‘naczynie laboratoryjne’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kolbe.

    Kołbyc - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbyczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbyk - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbykiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbyko - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbykow - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołbyś - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołc - od kołek.

    Kołcan - od kołczan ‘pochwa na strzały’.

    Kołcio - od kołek.

    Kołciuk - od kołek.

    Kołcon - od kołczan ‘pochwa na strzały’.

    Kołcoń - od kołczan ‘pochwa na strzały’.

    Kołcun - od kołczan ‘pochwa na strzały’.

    Kołcuń - od kołczan ‘pochwa na strzały’.

    Kołcz - od kołek.

    Kołczak - od kołek.

    Kołczakiewicz - od kołek.

    Kołczakowski - od kołek.

    Kołczan - od kołczan ‘pochwa na strzały’.

    Kołczanowski - od kołczan ‘pochwa na strzały’.

    Kołczański - od kołczan ‘pochwa na strzały’.

    Kołczar - od kołek.

    Kołczek - 1387 od kołek.

    Kołczewiak - od kołek.

    Kołczewski - od kołek.

    Kołczkiewicz - od kołek.

    Kołczoch - od kołek.

    Kołczok - (Śl) od kołek.

    Kołczuga - od kolczuga ‘pancerz’.

    Kołczun - od kołek.

    Kołczyk - od kołek.

    Kołczykiewicz - od kołek.

    Kołczykowski - od kołek.

    Kołczyn - od kołek.

    Kołczyński - od kołek.

    Kołczyński - od nazwy miejscowej Kolczyn (płockei, gmina Gozdowo).

    Kołda - 1455 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdacha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdan - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołdanek - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołdarz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdasz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdaszyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdeński - od nazwy miejscowej Kołdno (KrW).

    Kołder - od kołdra.

    Kołderski - od kołdra.

    Kołdocha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdon - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołdonek - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołdowski - 1579 od nazwy miejscowej Kołdów (sieradzkie, gmina Błaszki).

    Kołdra - od kołdra.

    Kołdras - 1643 od kołdra.

    Kołdrasiewicz - od kołdra.

    Kołdrasik - 1643 od kołdra.

    Kołdrasiński - od kołdra.

    Kołdraszewski - od kołdra.

    Kołdraś - od kołdra.

    Kołdrąbski - 1394 od nazwy miejscowej Kołdrąb (bydgoskie, gmina Janowiec Wielkopolski).

    Kołdrek - od kołdra.

    Kołdrębski - od nazwy miejscowej Kołdrąb (bydgoskie, gmina Janowiec Wielkopolski).

    Kołdrowski - od kołdra.

    Kołdrzak - od kołdra.

    Kołduba - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdun - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołdunek - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołdunowicz - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołduń - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołduński - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołdus - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdusz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołduś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdych - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdyga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdyj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdyka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdykiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdyn - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołdynek - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołdyński - od kałdun żartobliwie ‘brzuch, żołądek’.

    Kołdys - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdysz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdyś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kołd-, por. kołda ‘żebrak, złodziej’.

    Kołdziej - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołdziejczak - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołdziejczyk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołdziejski - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołecki - od kołek.

    Kołeczek - od kołek.

    Kołeczko - 1394 od kołek.

    Kołeczkowicz - 1448 od kołek.

    Kołek - 1386 od kołek.

    Kołk - od kołek.

    Kołka - od kołek.

    Kołkiewicz - 1775 od kołek.

    Kołkin - od kołek.

    Kołko - od kołek.

    Kołkow - od kołek.

    Kołkowicz - od kołek.

    Kołkowski - od kołek.

    Kołkunowicz - od kołek.

    Kołkus - od kołek.

    Kołłataj - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołłątaj - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołłątaj-Srzednicki - złożenia brak; Kołłątaj od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’; Srzednicki od nazwy miejscowej Średnica (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja).

    Kołłątej - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołłb - w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.

    Kołłb-Sielecki - złożenia brak; Kołłb w grupie nazwisk pochodzących od podtswy kołb-, por. kołbań ‘miejsce grząskie’, gwarowe kołb ‘łabędź’.Sielecki od nazw miejscowych Siedlce, Sielce (częste).

    Kołłek - od kołek.

    Kołłko - od kołek.

    Kołłodziej - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołmowski - 1569 od nazwy miejscowej Kołmów (KrW).

    Kołmucki - od Kałmuk ‘członek jednego z plemion mongolskich’, też kałmuk ‘krępy koń stepowy używany przez Kałmuków’.

    Kołmug - od Kałmuk ‘członek jednego z plemion mongolskich’, też kałmuk ‘krępy koń stepowy używany przez Kałmuków’.

    Kołmuk - od Kałmuk ‘członek jednego z plemion mongolskich’, też kałmuk ‘krępy koń stepowy używany przez Kałmuków’.

    Kołmycki - od Kałmuk ‘członek jednego z plemion mongolskich’, też kałmuk ‘krępy koń stepowy używany przez Kałmuków’.

    Kołmyk - od Kałmuk ‘członek jednego z plemion mongolskich’, też kałmuk ‘krępy koń stepowy używany przez Kałmuków’.

    Kołmykow - od Kałmuk ‘członek jednego z plemion mongolskich’, też kałmuk ‘krępy koń stepowy używany przez Kałmuków’.

    Kołnier - od kołnierz.

    Kołnierek - od kołnierz.

    Kołnierowicz - od kołnierz.

    Kołnierz - od kołnierz.

    Kołnierzak - od kołnierz.

    Kołnierzyk - od kołnierz.

    Kołnirzak - od kołnierz.

    Koło - 1422 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoch - 1548 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołocha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołocin - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołociński - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołocki - 1388 od nazwy miejscowej Kołocice, dziś Kołoszyn (sieradzkie, gmina Dalików).

    Kołocz - (Śl) od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołoczek - (Śl) od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołoczko - (Śl) od kołacz ‘placek z pszennej mąki’.

    Kołoda - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodczak - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodczenko - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodczuk - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodej - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodenna - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodenny - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodeńko - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodiuk - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodka - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodkiewicz - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodkin - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodko - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodna - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodny - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodyński - od nazwy miejscowej Kołdno (KrW).

    Kołodzej - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzejczak - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzejczuk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzejczyk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzi - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziaj - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziak - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziak - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodzian - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzian - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodzic - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodzicz - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodziczak - (pod wpływem ukraińskim) od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kołodziej - 1330 od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejak - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejczak - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejczek - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejczk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejczok - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejczuk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejczy - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejczyk - 1603 od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejek - 1777 od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejek-Kołodziejczy - złożenia brak; Kołodziejek 1777 od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’; Kołodziejczy od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejewic - 1396 od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejewski - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziej-Lewandowski - złożenia brak; Kołodziej 1330 od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’. Lewandowski 1688 od lawenda ‘roślina o silnym zapachu, stosowana do wyrobu perfum’ lub od nazwy miejscowej Lewandów.

    Kołodziejowski - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejski - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejszczak - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziejuk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzielczyk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzień - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzieńczyk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzieński - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzież - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzieżna - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzieżny - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzij - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzijczak - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzijczuk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzijczyk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzijek - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzik - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzin - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziński - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodziuk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołodzyjczyk - od kołodziej ‘rzemieślnik wyrabiający koła i wozy’.

    Kołomej - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomeja - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomejczyk - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomejek - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomejski - 1461 od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomiej - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomiejcew - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomiejczuk - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomiejczyk - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomiejec - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomijski - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomiński - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomyiski - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomyja - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomyjcew - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomyjcow - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomyjczak - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomyjczuk - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomyjczyk - 1495 od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomyjec - od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomyjski - 1449 od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołomyski - 1491 od nazwy miejscowej Kołomyja (miasto, KrW; wieś, łomżyńskie, gmina Rutki).

    Kołontaj - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołos - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołosa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołosek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołosewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołosień - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołosiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołosik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołosiński - od nazwy miejscowej Kołoszyno, dziś Koloszyn (sieradzkie, gmina Dalików).

    Kołosionek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołosiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoski - 1386 od nazwy miejscowej Kołocice, dziś Kołoszyn (sieradzkie, gmina Dalików).

    Kołoski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołosko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoskow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołosz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołosza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszyc - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszycz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołoszyński - od nazwy miejscowej Kołoszyno, dziś Koloszyn (sieradzkie, gmina Dalików).

    Kołoś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołot - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołota - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołotaj - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołotka - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołotkiewicz - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołotko - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołotnik - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołotowicz - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołotusza - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołotyło - od kołatać, dawniej też kolotać, z gwarowego kołatać ‘stukać, pukać’.

    Kołow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołowaciak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołowacik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołowata - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołowaty - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołowrocki - od kołowrót ‘urządzenie do podnoszenia ciężarów’, przenośnie ‘zamęt’.

    Kołowrodzki - od kołowrót ‘urządzenie do podnoszenia ciężarów’, przenośnie ‘zamęt’.

    Kołowrot - 1504 od kołowrót ‘urządzenie do podnoszenia ciężarów’, przenośnie ‘zamęt’.

    Kołowrotek - od kołowrót ‘urządzenie do podnoszenia ciężarów’, przenośnie ‘zamęt’.

    Kołowrotkiewicz - od kołowrót ‘urządzenie do podnoszenia ciężarów’, przenośnie ‘zamęt’.

    Kołowrotna - od kołowrót ‘urządzenie do podnoszenia ciężarów’, przenośnie ‘zamęt’; od kołowrotny ‘kołujący’.

    Kołowrotny - od kołowrót ‘urządzenie do podnoszenia ciężarów’, przenośnie ‘zamęt’; od kołowrotny ‘kołujący’.

    Kołowrót - od kołowrót ‘urządzenie do podnoszenia ciężarów’, przenośnie ‘zamęt’.

    Kołowski - 1403 od nazwy miasta Koło (konińskie).

    Kołozębski - 1403 od nazwy miejscowej Kołoząb (ciechanowskie, gmina Sochocin).

    Kołpa - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpaciński - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpacki - 1715 od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpacz - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpaczek - 1579 od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’, od kolpaczek.

    Kołpaczeński - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpaczewski - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpaczkiewicz - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpaczyk - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpaczyński - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpajew - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpak - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpakiewicz - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpakow - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpakowicz - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpakowski - od kołpak ‘rodzaj wysokiej czapki’.

    Kołpanowicz - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpas - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpasiński - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpaszewski - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpek - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpel - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpiecki - 1464 od nazwy miejscowej Kołpiec (KrW).

    Kołpiel - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpiewicz - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpikow - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpiński - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpowski - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpuc - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpuć - (pod wpływem ukraińskim) od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kołpytowski - 1487 od nazwy miejscowej Kołpytów (KrW).

    Kołsut - od prasłowiańskiego košuta ‘łania’, też od košut ‘nierozważny człowiek’.

    Kołsutowicz - od prasłowiańskiego košuta ‘łania’, też od košut ‘nierozważny człowiek’.

    Kołszut - od prasłowiańskiego košuta ‘łania’, też od košut ‘nierozważny człowiek’.

    Kołt - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtacki - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtaj - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtak - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtało - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtanik - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtanowski - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtański - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtas - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtasz - 1786 od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtaś - 1790 od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtek - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtko - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtok - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołton - 1702 od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtoniak - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtonik - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtoniuk - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtonowicz - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtonowski - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtoń - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtoński - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtos - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtow - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtowski - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtuch - 1475 od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtukiewicz - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtum - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtumiak - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtumiuk - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtumowski - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtun - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtunak - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtunek - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtuniak - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtuniarz - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtunicki - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtuniec - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtuniewicz - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtuniewski - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtunik - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtuniuk - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtunowicz - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtunowski - 1778 (KrW) od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtuń - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtuńczuk - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtuńczyk - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtuński - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtus - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtusz - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtuszów - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtyk - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtyn - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtyniak - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtynowicz - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtyński - od kołton ‘włosy skręcone, kudły, kłaki’, też ‘rodzaj choroby’.

    Kołtys - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtysek - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtysiński - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtysz - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołtyś - od kołatać ‘kiełtać’.

    Kołub - od kołubać ‘kołysać’.

    Kołuba - od kołubać ‘kołysać’.

    Kołubak - od kołubać ‘kołysać’.

    Kołubaka - od kołubać ‘kołysać’.

    Kołubako - od kołubać ‘kołysać’.

    Kołubakowski - od kołubać ‘kołysać’.

    Kołubiec - od kołubać ‘kołysać’.

    Kołubielski - od nazwy miejscowej Kołciel, dawniej Kołybiel (siedleckie, gmina Kołbiel).

    Kołubiuk - od kołubać ‘kołysać’.

    Kołubko - od kołubać ‘kołysać’.

    Kołubowicz - od kołubać ‘kołysać’.

    Kołubowski - od kołubać ‘kołysać’.

    Kołuch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołucki - od nazwy miejscowej Kołuda (bydgoskie, gmina Janikowo).

    Kołudowski - 1393 od nazwy miejscowej Kołdów (sieradzkie, gmina Błaszki).

    Kołudzki - 1428 od nazwy miejscowej Kołuda (bydgoskie, gmina Janikowo).

    Koługa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołutkiewicz-Kosmowski - złożenia brak; Kołutkiewicz brak; Kosmowski 1389 od nazw miejscowych Kosmowo, Kosmów (Wlkp).

    Kołwa - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kołwaj - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kołwajtys - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kołwak - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kołwarczyk - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kołwas - od łacińskiego calva ‘czaszka’, też od nazwy miejscowej Kalwa (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Kołyba - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kołybielski - 1417 od nazwy miejscowej Ko©iel, dawniej Kołybiel (siedleckie, gmina Kołbiel).

    Kołybina - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kołybko - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kołybski - 1391 od nazwy miejscowej Kołybki, dziś Kołybiec (pilskie, gmina Wągrowiec).

    Kołybski - od kolebać, kolibać ‘kołysać’, koleba ‘kołyska’.

    Kołycz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołyczka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołyga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kol-, por. koło,k ół, kolić ‘kołysać’, kolnąć ‘ukłuć’, imię Nicolaus, niemiecka nazwa osobowa Kohl.

    Kołys - od kołysać ‘huśtać, kiwać’.

    Kołysek - od kołysać ‘huśtać, kiwać’.

    Kołysiak - od kołysać ‘huśtać, kiwać’.

    Kołyska - od kołysać ‘huśtać, kiwać’; od kołyska.

    Kołysko - od kołysać ‘huśtać, kiwać’; od kołyska.

    Kołysz - od kołysać ‘huśtać, kiwać’.

    Kołyszak - od kołysać ‘huśtać, kiwać’.

    Kołyszejko - od kołysać ‘huśtać, kiwać’.

    Kołyszew - od kołysać ‘huśtać, kiwać’.

    Kołyszka - od kołysać ‘huśtać, kiwać’.

    Kołyszko - 1635 od kołysać ‘huśtać, kiwać’.

    Kołyszybaba - 1338 od kołysać ‘huśtać, kiwać’.

    Kołyś - od kołysać ‘huśtać, kiwać’.

    Koma - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komach - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komacha - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komacz - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komać - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komak - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komakowski - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komal - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komala - 1633 od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komalewski - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komalla - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komalski - 1633 od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komała - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komand - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komanda - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komandarski - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komander - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komandera - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komandor - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komandora - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komandorek - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komandorski - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komandowicz - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komandowski - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komanduk - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komandzierski - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komandzik - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komaniecki - od nazwy miejscowej Komańcza, dawniej też Kumańcza (krośnieńskie, gmina Komańcza).

    Komant - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komańda - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komański - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komar - 1439 od komar, ze staropolskiego komor.

    Komara - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komaracki - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komaradzki - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komaradzki - od nazwy miejscowej Komerady (KrW).

    Komarczuk - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarczyk - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarczyn - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarec - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarecki - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarek - 1454 od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarewicz - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarewski - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komar-Gacki - złożenia brak; Komar 1439 od komar, ze staropolskiego Komor; Gacki 1467 od nazwy miejscowej Gacki, Gać (kilka wsi).

    Komarkiewicz - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarkowicz - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarnicki - 1483 (KrW) od nazwy miejscowej Komorniki (częste).

    Komarow - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarowicz - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarowski - 1443 od nazw miejscowych Komorów, Komorowo (częste).

    Komarowski - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarów - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarski - od nazwy miejscowej Komorze (poznańskie, gmina Nowe Miasto nad Wartą), Komorza (bydgoskie, gmina Tuchola).

    Komaruk - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komaryca - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komaryczko - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarz - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarzaniec - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarzański - od nazwy miejscowej Komorzno (opolskie, gmina Wołczyn).

    Komarzec - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarzenec - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarzeniec - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarzyca - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarzyniec - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komarzyński - od nazwy miejscowej Komorzno (opolskie, gmina Wołczyn).

    Komas - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komasa - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komasiak - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komasiewicz - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komasik - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komasiński - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komasiuk - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komaski - 1388 od nazwy miejscowej Komaszyce (radomskie, gmina Gowarczuk; wieś zagrodowa, łęczyckie).

    Komassa - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komasz - 1425 od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komasz - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komaszczuk - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komaszka - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komaszko - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komaszuk - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komaszyło - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komaszyn - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komaszyński - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komaś - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komatycki - 1439 od nazwy miejscowej Kumatycze (KrW).

    Komela - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komenacki - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komenda - 1735 od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komendacki - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komendaczuk - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komendałowicz - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komendancki - od komendant ‘dowódca’.

    Komendanczyk - od komendant ‘dowódca’.

    Komendant - od komendant ‘dowódca’.

    Komendantiuk - od komendant ‘dowódca’.

    Komendańczyk - od komendant ‘dowódca’.

    Komendarczuk - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komendarczyk - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komendarek - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komendarski - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komendecki - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komender - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komendera - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komenderczyk - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komenderek - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komenderowski - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komenderski - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komendo - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komendo-Borowski - złożenia brak; Komendo od komenda ‘rozkaz, dowództwo’; Borowski od imion złożonych typu Borzysław, Borzymir lub od apelatywu bór.

    Komendołowicz - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komendowski - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komendra - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komendulski - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komenduła - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komendzierski - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komendziński - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komenza - od komenża ‘dawna nazwa bomby’.

    Komenża - od komenża ‘dawna nazwa bomby’.

    Komeradzki - 1666 od nazwy miejscowej Komerady (KrW).

    Komesa - od komenża ‘dawna nazwa bomby’.

    Komet - od kometa ‘ciało niebieskie’.

    Kometa - od kometa ‘ciało niebieskie’.

    Kometo - od kometa ‘ciało niebieskie’.

    Komeza - od komenża ‘dawna nazwa bomby’.

    Komeża - od komenża ‘dawna nazwa bomby’.

    Komeżna - od komenża ‘dawna nazwa bomby’.

    Komęda - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komędera - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komędra - od komandor ‘dowódca, dostojnik’.

    Komędziński - od komenda ‘rozkaz, dowództwo’.

    Komęza - od komenża ‘dawna nazwa bomby’.

    Komęża - od komenża ‘dawna nazwa bomby’.

    Komężna - od komenża ‘dawna nazwa bomby’.

    Komiak - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komiakiewicz - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komiakow - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komiaków - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komic - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komicz - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komiczek - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komiczka - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komiczko - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komierowski - 1522 od nazwy miejscowej Komierowo (bydgoskie, gmina Sępólno Krajeńskie).

    Komik - 1495 od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komin - 1452 od komin.

    Kominacki - od komin.

    Kominak - od komin.

    Kominarczuk - od komin, kominiarz.

    Kominczak - od komin.

    Kominczek - od komin.

    Kominczyk - od komin.

    Kominek - 1488 od komin, kominek.

    Kominiak - od komin.

    Kominiarczuk - od komin, kominiarz.

    Kominiarczyk - 1790 od komin, kominiarz.

    Kominiarek - od komin, kominiarz.

    Kominiarski - od komin, kominiarz.

    Kominiarz - od komin, kominiarz.

    Kominica - od komin.

    Kominiewicz - od komin.

    Kominik - od komin.

    Kominka - od komin.

    Kominkiewicz - od komin.

    Kominko - od komin.

    Kominow - od komin.

    Kominowski - od komin.

    Komińczak - od komin.

    Komińczuk - od komin.

    Komińczyk - od komin.

    Komiński - od nazw miejscowych typu Kamień, Kamienna, Kamieńsko (częste).

    Komionka - od kamień.

    Komirowski - od nazwy miejscowej Komierowo (bydgoskie, gmina Sępólno Krajeńskie).

    Komisar - od komisarz.

    Komisarczak - od komisarz.

    Komisarczuk - od komisarz.

    Komisarczyk - od komisarz.

    Komisarek - 1679 od komisarz.

    Komisarenko - od komisarz.

    Komisareńko - od komisarz.

    Komisariuk - od komisarz.

    Komisarow - od komisarz.

    Komisarski - od komisarz.

    Komisaruk - od komisarz.

    Komisarz - 1748 od komisarz.

    Komisarzak - od komisarz.

    Komisarzewski - od komisarz.

    Komiserek - od komisarz.

    Komissarow - od komisarz.

    Komissaruk - od komisarz.

    Komiszak - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komka - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komla - od gwarowego komel ‘grubszy koniec konaru’.

    Komlan - od gwarowego komel ‘grubszy koniec konaru’.

    Komlew - od gwarowego komel ‘grubszy koniec konaru’.

    Komlik - od gwarowego komel ‘grubszy koniec konaru’.

    Komła - od gwarowego komel ‘grubszy koniec konaru’.

    Komło - od gwarowego komel ‘grubszy koniec konaru’.

    Komłosz - od gwarowego komel ‘grubszy koniec konaru’.

    Kommisarczyk - od komisarz.

    Komnacki - 1445 od nazwy miejscowej Kownaty (KrW).

    Komnacki - od komnata, ze staropolskiego kownata ‘pokój mieszkalny w zamku’.

    Komnata - od komnata, ze staropolskiego kownata ‘pokój mieszkalny w zamku’.

    Komnatka - 1495 od komnata, ze staropolskiego kownata ‘pokój mieszkalny w zamku’.

    Komnatowski - od komnata, ze staropolskiego kownata ‘pokój mieszkalny w zamku’.

    Komoda - od komoda ‘niska szafka na bieliznę’.

    Komodełowicz - od komoda ‘niska szafka na bieliznę’.

    Komodołowicz - od komoda ‘niska szafka na bieliznę’.

    Komodulski - od komoda ‘niska szafka na bieliznę’.

    Komodziński - od komoda ‘niska szafka na bieliznę’.

    Komoj - 1397 od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komol - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy komol, por. staropolskie komolec ‘żerdź’, też gwarowe ‘miara długości, łokieć’.

    Komola - 1408 od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komolc - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy komol, por. staropolskie komolec ‘żerdź’, też gwarowe ‘miara długości, łokieć’.

    Komolczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy komol, por. staropolskie komolec ‘żerdź’, też gwarowe ‘miara długości, łokieć’.

    Komolec - 1536 od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komolec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy komol, por. staropolskie komolec ‘żerdź’, też gwarowe ‘miara długości, łokieć’.

    Komo-Libio - złożenia brak; Komo- brak; Libio od prasłowiańskiego lib ‘słaby, chudy’, niekiedy też od lub- z przejściem lu- w li-.

    Komolka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy komol, por. staropolskie komolec ‘żerdź’, też gwarowe ‘miara długości, łokieć’.

    Komolko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy komol, por. staropolskie komolec ‘żerdź’, też gwarowe ‘miara długości, łokieć’.

    Komolow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy komol, por. staropolskie komolec ‘żerdź’, też gwarowe ‘miara długości, łokieć’.

    Komoła - 1463 od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komoła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy komol, por. staropolskie komolec ‘żerdź’, też gwarowe ‘miara długości, łokieć’.

    Komoń - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komoński - 1438 od nazwy miejscowej Komonino, dziś Komunin (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Komor - 1136 od komar, ze staropolskiego komor.

    Komora - 1265 od komora ‘pomieszczenie, izba’, dawniej ‘skarbiec’.

    Komora - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komoradzki - od nazwy miejscowej Komerady (KrW).

    Komorczyk - 1745 od komar, ze staropolskiego komor.

    Komorek - 1476 od komar, ze staropolskiego komor.

    Komorkiewicz - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komorkowski - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komorniak - od komora ‘pomieszczenie, izba’, dawniej ‘skarbiec’, komornik.

    Komornicki - 1393 od nazwy miejscowej Komorniki (częste).

    Komorniczak - od komora ‘pomieszczenie, izba’, dawniej ‘skarbiec’, komornik.

    Komorniczek - od komora ‘pomieszczenie, izba’, dawniej ‘skarbiec’, komornik.

    Komorniecki - 1497 od nazwy miejscowej Komorna (tarnobrzeskie, gmina Obrazów).

    Komornik - 1348 od komora ‘pomieszczenie, izba’, dawniej ‘skarbiec’, komornik.

    Komornikowic - 1391 od komora ‘pomieszczenie, izba’, dawniej ‘skarbiec’, komornik.

    Komorniski - 1497 od nazwy miejscowej Komorniki (częste).

    Komorow - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komorowicz - 1688 od komar, ze staropolskiego komor.

    Komorowski - 1393 od nazw miejscowych Komorów, Komorowo (częste).

    Komorów - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komorski - 1391 od nazwy miejscowej Komorze (poznańskie, gmina Nowe Miasto nad Wartą), Komorza (bydgoskie, gmina Tuchola).

    Komorzański - od nazwy miejscowej Komorzno (opolskie, gmina Wołczyn).

    Komorzeński - 1413 od nazwy miejscowej Komorzno (opolskie, gmina Wołczyn).

    Komorzyński - od nazwy miejscowej Komorzno (opolskie, gmina Wołczyn).

    Komos - 1375 od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komosa - 1292 od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’; też od komosa ‘wół z czerwoną pręgą; lebioda’.

    Komosałka - 1661– od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komosiński - 1654 od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komoska - 1609 od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komoso - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komossa - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komosza - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komoszenko - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komoszeński - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komoszewski - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komoszka - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komoszko - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komoszyński - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komoś - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komoter - od staropolskiego gwarowego kmotr ‘chłop, rolnik’, też ‘ojciec chrzestny, kum’.

    Komoterski - od staropolskiego gwarowego kmotr ‘chłop, rolnik’, też ‘ojciec chrzestny, kum’.

    Komował - od konował ‘weterynarz’.

    Komowałek - od konował ‘weterynarz’.

    Komowicz - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komowski - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komólka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy komol, por. staropolskie komolec ‘żerdź’, też gwarowe ‘miara długości, łokieć’.

    Komółka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy komol, por. staropolskie komolec ‘żerdź’, też gwarowe ‘miara długości, łokieć’.

    Komór - 1566 od komar, ze staropolskiego komor.

    Komórek - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komórka - od komora ‘pomieszczenie, izba’, dawniej ‘skarbiec’; od komórka ‘mała komora’.

    Komórkiewicz - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komórkiewicz - od komora ‘pomieszczenie, izba’, dawniej ‘skarbiec’; od komórka ‘mała komora’.

    Komórski - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komós - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komów - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komp - od kapać (się).

    Kompa - od kapać (się).

    Kompacki - od kapać (się).

    Kompala - od kapać (się).

    Kompalik - od kapać (się).

    Kompalka - od kapać (się).

    Kompalla - od kapać (się).

    Kompalski - od kapać (się).

    Kompała - od kapać (się).

    Kompałka - od kapać (się).

    Kompało - od kapać (się).

    Kompan - 1458 od kompan ‘towarzysz’.

    Kompani - od kompan ‘towarzysz’.

    Kompanicki - od kompan ‘towarzysz’.

    Kompaniec - od kompan ‘towarzysz’.

    Kompaniecki - od kompan ‘towarzysz’.

    Kompaniejcow - od kompan ‘towarzysz’.

    Kompanijec - od kompan ‘towarzysz’.

    Kompanowski - od kompan ‘towarzysz’.

    Kompanów - od kompan ‘towarzysz’.

    Kompański - od kompan ‘towarzysz’.

    Komparda - 1662 od gwarowego komperda ‘koperta’.

    Kompardo - od gwarowego komperda ‘koperta’.

    Kompedra - od gwarowego komperda ‘koperta’.

    Komper - od komper ‘kartofel’.

    Komperda - 1658 od gwarowego komperda ‘koperta’.

    Komperdowicz - 1793 od gwarowego komperda ‘koperta’.

    Komperdzaik - 1799 od gwarowego komperda ‘koperta’.

    Komperowicz - od komper ‘kartofel’

    Kompert - od gwarowego komperda ‘koperta’.

    Kompertowicz - od gwarowego komperda ‘koperta’.

    Kompiel - od kapać (się).

    Kompielewski - od kapać (się).

    Kompielski - od kapać (się).

    Kompiński - od kapać (się).

    Kompista - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kompisty - od kępa ‘grupa drzew; wysepka’.

    Kompka - od kapać (się).

    Kompkiewicz - od kapać (się).

    Kompo - od kapać (się).

    Kompost - 1395 od staropolskiego kompost ‘kapusta kiszona’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Kompost.

    Komprowski - od komper ‘kartofel’.

    Kompryczowski - od komper ‘kartofel’.

    Kompta - od kapać (się).

    Kompys - od kapać (się).

    Komrat - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koms - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komsa - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komsek - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komsewicz - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komsiński - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komsza - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komszczyński - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komszewski - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komuda - od komudzić ‘zaciemniać, kalać’.

    Komude - od komudzić ‘zaciemniać, kalać’.

    Komudo - od komudzić ‘zaciemniać, kalać’.

    Komudziński - od komudzić ‘zaciemniać, kalać’.

    Komula - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy komol, por. staropolskie komolec ‘żerdź’, też gwarowe ‘miara długości, łokieć’.

    Komuński - od nazwy miejscowej Komonino, dziś Komunin (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Komur - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komurek - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komurka - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komurkiewicz - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komurnik - 1371 od komora ‘pomieszczenie, izba’, dawniej ‘skarbiec’; od komórka ‘mała komora’.

    Komurowski - od komar, ze staropolskiego komor.

    Komus - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komusiewicz - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komusin - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komusiński - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komuszek - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komuszewski - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komuszyna - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komuszyński - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komuś - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komycz - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komyć - od prasłowiańskiego komiti ‘ściskać, zbijać, wyciskać’.

    Komys - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komyszek - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komyszkajło - od komosić się ‘robić się butnym, wiercić się’.

    Komza - od komża ‘biała krótka szata liturgiczna’.

    Komzalek - od komża ‘biała krótka szata liturgiczna’.

    Komzelewski - od komża ‘biała krótka szata liturgiczna’.

    Komzik - od komża ‘biała krótka szata liturgiczna’.

    Komzol - od komża ‘biała krótka szata liturgiczna’.

    Komża - 1428 32 od komża ‘biała krótka szata liturgiczna’.

    Komżyński - od komża ‘biała krótka szata liturgiczna’.

    Kon - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Kona - 1414 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konacha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konachawicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konachewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konachiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konachlewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konachowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konad - 1339 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konadatiuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konadziewski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konakow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konakowicz - 1673 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konal - 1725 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konala - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konalczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konalczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konalec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konalewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konalewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konalski - 1705 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konał - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konałowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konałowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaniecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konanowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konanów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konar - 1592 od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konara - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarczak - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarczuk - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarczyk - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarek - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarewicz - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarewski - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konariuk - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarkiewicz - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarkowski - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konaronek - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarowski - 1299 od nazwy miejscowej Konarowo, dziś Konarzew (kaliskie, gmina Zduny).

    Konarów - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarski - 1336 od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’; od przymiotnika konarski ‘urzędnik sprawujący zarząd nad stajniami’.

    Konarszczuk - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarz - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarzec - 1500 od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarzeniec - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konarzewski - 1381 od nazwy miejscowej Konarzewo, Konarzew (kilka wsi).

    Konarz-Konarzewski - złożenia brak; Konarz od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’; Konarzewski 1381 od nazwy miejscowej Konarzewo, Konarzew (kilka wsi).

    Konarzowski - 1394 od nazwy miejscowej Konarzewo, Konarzew (kilka wsi).

    Konas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konasiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konasiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konasiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konast - od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Konastowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Konasz - od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Konasz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Konaszczyc - od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Konaszczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Konaszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszeńko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszewicz - 1627 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszewski - od nazwy miejscowej Konaszówka (kieleckie, gmina Książ Wielkopolski).

    Konaszewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszowski - 1727 od nazwy miejscowej Konaszówka (kieleckie, gmina Książ Wielkopolski).

    Konaszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszyc - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaszyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konaś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konat - 1422 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konatek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konatkiewicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konatkowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konatowicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konatowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konatów - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konc - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konca - 1447 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncala - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncarek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konce - 1376 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncerewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Koncerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Koncerski - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Koncerz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Koncerzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Koncewicz - 1413 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konciak - od kąt.

    Konciała - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncik - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncikowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncki - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncko - 1376 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konco - 1373 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncok - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncowicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncowik - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncula - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Koncur - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Koncyr - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Koncz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczak - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczakowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczal - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczala - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczalik - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczalla - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczalski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczała - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczanin - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczar - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Konczarek - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Konczarenko - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Konczarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Konczel - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczelski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczenin - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczenko - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczerenko - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Konczerewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Konczerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Konczerzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Konzer, ta od imion na Kun-.

    Konczewski - 1663 od nazw miejscowych Kończewice, Końcewo (kilka wsi).

    Konczol - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczow - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczyc - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczyk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczykowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konczyło - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konda - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondaj - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondajewski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondak - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondaków - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondal - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondalewicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondalski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondał - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondała - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondaraciuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondaratowicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondarciuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondarenek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondarenko - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondarewicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondaronek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondarszuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondart - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondas - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondaszczuk - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondaszewski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondaszuk - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondaś - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondej - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondeja - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondejewski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondej-Głowala - złożenia brak; Kondej od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’; Głowala 1552 od głowa.

    Kondek - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondel - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondela - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondelewicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondelka - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondella - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondeluk - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Konder - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondera - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konderak - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konderek - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondereszko - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konderewicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konderia - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konderka - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konderko - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konderla - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondero - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konderok - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konderowicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konderski - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konderza - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondewicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondiuch - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondla - 1753 od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondlas - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondlewski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondlow - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondlów - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondo - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondol - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondola - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondolak - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondolewicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondolewski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondoł - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondoła - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondor - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondora - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondorek - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondoronek - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondorowski - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondos - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondosze - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondoszek - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondół - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondr - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondra - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondracenko - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondrach - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondraciewicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondracik - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondracikowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondracionek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondraciuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondracjew - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondracjuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondracki - 1629 od nazwy miejscowej Kondradziec, później Konrajec (ciechanowskie).

    Kondracki - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondraczeńko - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondracziuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondraczonek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondraczuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondraczyk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondrad - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondradczyk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondradowicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondradowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondradt - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondradzki - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondradzki - od nazwy miejscowej Kondradziec, później Konrajec (ciechanowskie).

    Kondraj - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrajczak - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrak - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrakiewicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrakowicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrala - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrałowicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondras - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondraschuk - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrasiak - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrasiewicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrasik - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrasiuk - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrasz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondraszczuk - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondraszek - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondraszew - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondraszewicz - 1659 od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondraszewski - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondraszków - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondraszow - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondraszowy - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondraś - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrat - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondrata - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratczuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratczyk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratenko - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratief - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratienko - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratiew - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratinkow - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratinków - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratiok - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratiuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratiuk-Sacharewicz - złożenia brak; Kondratiuk od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’; Sacharewicz od sachar ‘cukier’ też od niemieckiej nazwy osobowej Sacher, ta od imienia Zacharias.

    Kondratjew - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratjuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratko - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratnik - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratow - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratowicz - 1487 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratowicz-Kucewicz - złożenia brak; Kondratowicz 1487 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’; Kucewicz 1666 od kucać ‘przysiadać na zgiętych nogach’, kuc ‘mały koń’, od staropolskiego kuca ‘buda, szałas’, też od niemieckiej nazwy osobowej Kutz.

    Kondratowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratów - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondratyk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondrej - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrek - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrewicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondro - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondroł - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondros - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrot - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrotek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondrotowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondrowicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrowski - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrów - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondruć - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrus - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrusiewicz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrusik - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrusz - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondruszek - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondruś - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrut - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondrutko - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondryc - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondryk - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondryków - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondryn - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondryna - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondrysiak - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondryszyn - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Konduchowicz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Konduk - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondula - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondulski - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Konduł - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Konduła - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Konduracki - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kondusz - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondusza - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Konduszek - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondyra - od niemieckich nazw osobowych Konder, Kunder, te od Günther.

    Kondys - 1788 od staropolskiego kondys, kundys ‘kundel’.

    Kondysar - od staropolskiego kondys, kundys ‘kundel’.

    Kondysiak - od staropolskiego kondys, kundys ‘kundel’.

    Kondysz - od staropolskiego kondys, kundys ‘kundel’.

    Kondyś - od staropolskiego kondys, kundys ‘kundel’.

    Kondzela - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondzelewski - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondzia - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kondziak - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kondziałka - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondziałkiewicz - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondziel - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondziela - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondzielawa - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondzielewski - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondzielik - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondzielka - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondziella - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondziera - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kondzierski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kondzik - od prasłowiańskiego kąd-, por. kądek ‘kęs, kęsek’.

    Kondzioł - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondzioła - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondziołka - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondziołko - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondziołła - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondzioło - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Kondzior - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kondziora - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kondziorko - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Kondziorski - od nazw miejscowych Kędzierz, Kędziory (kilka wsi).

    Kondziuch - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondziuk - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Kondziura - od podstawy kędr-, por. gwarowe kędry ‘włosy panny młodej po obcięciu’, kędzior ‘lok’, kędzierzawy.

    Konec - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konecki - 1532 od nazwy miasta Końskie (kieleckie).

    Konecki - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koneckiewicz - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konecko - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koneckowicz - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konecna - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konecz - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koneczek - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koneczka - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koneczkowicz - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koneczna - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koneczniak - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koneczny - 1540 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konef - od konował ‘weterynarz’.

    Konefa - od konował ‘weterynarz’.

    Konefak - od konował ‘weterynarz’.

    Konefal - od konował ‘weterynarz’.

    Konefał - od konował ‘weterynarz’.

    Konefar - od konował ‘weterynarz’.

    Konefka - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konefke - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konefoł - od konował ‘weterynarz’.

    Konej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Koneja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konek - 1385 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Koneszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konew - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konewczyński - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konewecki - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konewicz - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konewka - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konewko - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konewski - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konfal - od konował ‘weterynarz’.

    Konfalski - od konował ‘weterynarz’.

    Konfał - od konował ‘weterynarz’.

    Konfarek - od konował ‘weterynarz’.

    Konfederak - od konfederat ‘uczestnik konfederacji’.

    Konfederat - 1652 od konfederat ‘uczestnik konfederacji’.

    Konfederek - od konfederat ‘uczestnik konfederacji’.

    Konfer - od łacińskiego confer ‘zobacz’.

    Konfera - od łacińskiego confer ‘zobacz’.

    Konferowicz - od łacińskiego confer ‘zobacz’.

    Konia - od koń.

    Koniak - 1663 od koń.

    Koniakewicz - od koń.

    Koniakiewicz - od koń.

    Koniakowski - od koń.

    Koniar - od koń.

    Koniarczyk - od koń.

    Koniarek - od koń.

    Koniarowski - od koń.

    Koniarski - od koń.

    Koniarz - od koń.

    Konias - od koń.

    Koniasz - od koń.

    Koniaszewski - od koń.

    Konic - 1415 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konica - od koń.

    Konicek - od koń.

    Konicki - 1396 od nazwy miejscowej Kanice (piotrkowskie, gmina Rzeczyca) lub od nazwy osobowej Kania.

    Konickiewicz - od koń.

    Konicz - od koń.

    Koniczak - od koń.

    Koniczek - od koń.

    Koniczka - od koń.

    Koniczko - od koń.

    Koniczkowicz - 1471 od koń.

    Koniczuk - od koń.

    Koniec - 1409 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koniecek - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koniech - od koń.

    Koniechowic - 1456 od koń.

    Koniecka, m. - 1568 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koniecki - 1577 od nazwy miasta Końskie (kieleckie).

    Koniecki - 1470-80 od nazwy miejscowej Kończyce (krakowskie, gmina Michałowice), Koniecki (łomżyńskie, gmina Jedwabne).

    Konieckiewicz - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koniecko - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koniecpolski - 1394 od nazwy miasta Koniecpole, dziś Koniecpol (częstochowskie).

    Koniecz - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczak - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczek - 1494 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczka - 1465 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczke - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczki - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczkiewicz - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczko - 1474 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczko-Dziaduła - złożenia brak; Konieczko 1474 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć; Dziaduła od dziad ‘dziadek’ oraz od imion złożonych typu Dziadumił, Miłodziad.

    Konieczkowicz - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczkowski - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczna - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć; od przymiotnika konieczny ‘końcowy, ostateczny; przebywający na końcu’.

    Koniecznak - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć; od przymiotnika konieczny ‘końcowy, ostateczny; przebywający na końcu’.

    Konieczna-Nóżkiewicz - złożenia brak; Konieczna od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć; od przymiotnika konieczny ‘końcowy, ostateczny; przebywający na końcu’; Nóżkiewicz od nóż, nóżka.

    Koniecznek - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć; od przymiotnika konieczny ‘końcowy, ostateczny; przebywający na końcu’.

    Konieczniaczek - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć; od przymiotnika konieczny ‘końcowy, ostateczny; przebywający na końcu’.

    Konieczniak - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć; od przymiotnika konieczny ‘końcowy, ostateczny; przebywający na końcu’.

    Koniecznik - 1632 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć; od przymiotnika konieczny ‘końcowy, ostateczny; przebywający na końcu’.

    Konieczniuk - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć; od przymiotnika konieczny ‘końcowy, ostateczny; przebywający na końcu’.

    Konieczno - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć; od przymiotnika konieczny ‘końcowy, ostateczny; przebywający na końcu’.

    Konieczny - 1408 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć; od przymiotnika konieczny ‘końcowy, ostateczny; przebywający na końcu’.

    Konieczuk - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczy - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczyk - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Konieczyński - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Koniel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Koniela - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konielski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konieluk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Koniewicz - od koń.

    Konig - od niemieckiej nazwy osobowej König, ta os średnioniemieckiego konig, koning, średniowysoko niemieckiego künic, künec ‘król’.

    König - od niemieckiej nazwy osobowej König, ta os średnioniemieckiego konig, koning, średniowysoko niemieckiego künic, künec ‘król’.

    Konik - 1407 od koń, konik.

    Konik - od niemieckiej nazwy osobowej König, ta os średnioniemieckiego konig, koning, średniowysoko niemieckiego künic, künec ‘król’.

    Könik - od niemieckiej nazwy osobowej König, ta os średnioniemieckiego konig, koning, średniowysoko niemieckiego künic, künec ‘król’.

    Konikiewicz - od koń.

    Konikow - od koń.

    Konikowicz - 1267 od koń.

    Konikowski - 1670 od koń.

    Konin - od koń.

    Konina - 1393 od koń.

    Koninek - od koń.

    Koniniec - od koń.

    Koninka - od koń.

    Koniński - 1443 od nazwy miejscowej Konin, dziś Kunin (kieleckie, gmina Waśniów).

    Konior - 1600 od koń.

    Koniorczyk - od koń.

    Koniorek - od koń.

    Koniorowski - od koń.

    Koniów - od koń.

    Koniówka - od koń.

    Konis - od koń.

    Konisiewicz - od koń.

    Koniskóra - 1448 od koń.

    Konisz - od koń.

    Koniszczuk - od koń.

    Koniszek - od koń.

    Konita - 1743 od koń.

    Koniuch - 1443 od koń, koniuch ‘pastuch koni’.

    Koniuchow - od koń, koniuch ‘pastuch koni’.

    Koniuczak - od koń.

    Koniuk - od koń.

    Koniukiewicz - od koń.

    Koniukow - od koń.

    Koniuski - 1456 od nazwy miejscowej Koniuszki (przemyskie, gmina Fredropol).

    Koniusz - 1136 od koń.

    Koniusza - 1339 od koń.

    Koniuszaniec - od koń.

    Koniuszecki - 1443 od nazwy miejscowej Koniuszki (przemyskie, gmina Fredropol).

    Koniuszek - od koń.

    Koniuszenko - od koń.

    Koniuszenna - od koń.

    Koniuszenny - od koń.

    Koniuszewski - 1443 od nazwy miejscowej Koniuszki (przemyskie, gmina Fredropol).

    Koniuszewski - od koń.

    Koniuszkiewicz - od koń.

    Koniuszko - 1424 od koń.

    Koniuszuk - od koń.

    Koniuszy - od koń.

    Koniuszyk - od koń.

    Konk - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konka - 1498 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konka - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konkalec - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konkała - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konkało - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konke - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konkel - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konkel - od niemieckiej nazwy osobowej Konkel, ta od imion na Kun-.

    Konkie - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konkiel - od niemieckiej nazwy osobowej Konkel, ta od imion na Kun-.

    Konkiel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konkiewicz - 1676 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konkiewski - od niemieckiej nazwy osobowej Konkel, ta od imion na Kun-.

    Konkle - od niemieckiej nazwy osobowej Konkel, ta od imion na Kun-.

    Konko - 1302 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konkol - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Konkolec - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Konkolewski - od nazwy miejscowej Kąkolewo (Wlkp).

    Konkoll - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Konkolniak - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Konkolnicki - od nazwy miejscowej Kąkolewo (Wlkp).

    Konkolnik - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Konkolowicz - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Konkolowski - od nazwy miejscowej Kąkolewo (Wlkp).

    Konkolski - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Konkołowicz - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Konkow - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konkowski - 1751 od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Konkul - od kąkol ‘gatunek chwastu zbożowego’.

    Konnak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Kono - 1265 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konobracki - od nazwy miejscowej Konobrody (KrW).

    Konobradzki - od nazwy miejscowej Konobrody (KrW).

    Konobrecki - od nazwy miejscowej Konobrody (KrW).

    Konobrocki - od nazwy miejscowej Konobrody (KrW).

    Konobrodski - od nazwy miejscowej Konobrody (KrW).

    Konobrodzki - od nazwy miejscowej Konobrody (KrW).

    Konobrudzki - od nazwy miejscowej Konobrody (KrW).

    Konoch - 1425 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konochowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konoczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konodyba-Szymański - złożenia brak; Konodyba brak; Szymański 1759 od nazwy miejscowej Szymany (kilka wsi).

    Konofal - od konował ‘weterynarz’.

    Konofalski - od konował ‘weterynarz’.

    Konofał - od konował ‘weterynarz’.

    Konofliczek - od konował ‘weterynarz’.

    Konofol - od konował ‘weterynarz’.

    Konofolski - od konował ‘weterynarz’.

    Konofoł - od konował ‘weterynarz’.

    Konofulski - od konował ‘weterynarz’.

    Konojacki - od nazwy miejscowej Konojady (toruńskie, gmina Jabłonowo) i Konojad (poznańskie, gmina Kamieniec).

    Konojadzki - 1487 od nazwy miejscowej Konojady (toruńskie, gmina Jabłonowo) i Konojad (poznańskie, gmina Kamieniec).

    Konojecki - od nazwy miejscowej Konojady (toruńskie, gmina Jabłonowo) i Konojad (poznańskie, gmina Kamieniec).

    Konojedzki - 1439 od nazwy miejscowej Konojady (toruńskie, gmina Jabłonowo) i Konojad (poznańskie, gmina Kamieniec).

    Konol - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konola - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konolej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konolewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konolik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konoł - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konon - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konona - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kononczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kononenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kononiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kononiec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kononienko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kononik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kononiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kononko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kononow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kononowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kononowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Kononowicz-Krasuski - złożenia brak; Kononowicz w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać; Krasuski 1465 od nazwy miejscowej Krasusza (wieś zagrodowa, lubelskie).

    Kononów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Konoń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Konończuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Konończyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać lub od imienia Konon, używanego w Kościele prawosławnym.

    Konop - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopa - 1412 od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopacki - 1476 od nazwy miejscowej Konopat (bydgoskie, gmina Świecie).

    Konopacz - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopada - od koń.

    Konopak - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopalski - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopała - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopasek - od koń.

    Konopczak - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopczyc - 1396 od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopczyk - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopczyński - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopecki - od nazwy miejscowej Konopat (bydgoskie, gmina Świecie).

    Konopek - 1388 od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopelka - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopelko - Bielecki złożenia brak; Konopelko od konopie, ze staropolskiego też konop; Bielecki 1407 od nazw miejscowych typu Białka, Biełka, Biełcza, Biele.

    Konopelko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopelko-Bielecki - złożenia brak; Konopelko od konopie, ze staropolskiego też konop.Bielecki 1407 od nazw miejscowych typu Białka, Biełka, Biełcza, Biele.

    Konopelna - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopelnik - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopelny - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopelski - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopełko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopełko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopenko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopenko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopiak - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopiak - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopiałka - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopiałka - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopiaty - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopielko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopielski - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopiełko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopieniec - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopik - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopiłko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopiński - 1579 od nazwy miejscowej Konopnica (sieradzkie, gmina Wartkowice).

    Konopiołko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopiuk - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopka - 1393 od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopka - 1393 od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopki - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopkiewicz - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopkiewicz - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopkin - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopkow - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopkow - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopla - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konoplanik - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konoplanko - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konoplański - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konoplin - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konoplon - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopniak - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopnica - 1567 od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopnicki - 1510 od nazwy miejscowej Konopnica (sieradzkie, gmina Wartkowice).

    Konopniczak - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopowicz - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konopski - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konor - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konora - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konorak - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konorakiewicz - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konorek - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konorka - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konorski - od konar ‘duża gałąź’, też od staropolskiego konarz ‘człowiek zajmujący się hodowlą koni’.

    Konosa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konosiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konosow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konosza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konoszenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konoszew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konoszewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konoszka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konoszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konoszonek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konoszyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konotopczyk - od nazwy miejscowej Konotopa (warszawskie, gmina Ożarów Mazowiecki).

    Konotopski - 1418 od nazwy miejscowej Konotopa (warszawskie, gmina Ożarów Mazowiecki).

    Konow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konowal - od konował ‘weterynarz’.

    Konowalczuk - od konował ‘weterynarz’.

    Konowalczuk - od konował ‘weterynarz’.

    Konowalczyk - od konował ‘weterynarz’.

    Konowalczyk - od konował ‘weterynarz’.

    Konowalenko - od konował ‘weterynarz’.

    Konowalenko - od konował ‘weterynarz’.

    Konowalik - od konował ‘weterynarz’.

    Konowalik - od konował ‘weterynarz’.

    Konowall - od konował ‘weterynarz’.

    Konowall - od konował ‘weterynarz’.

    Konowalow - od konował ‘weterynarz’.

    Konowalski - od konował ‘weterynarz’.

    Konowaluk - od konował ‘weterynarz’.

    Konował - od konował ‘weterynarz’.

    Konowałczyk - od konował ‘weterynarz’.

    Konowałek - od konował ‘weterynarz’.

    Konowałow - od konował ‘weterynarz’.

    Konowałów - od konował ‘weterynarz’.

    Konowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konownik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konowol - (Śl) od konował ‘weterynarz’.

    Konowoł - (Śl) od konował ‘weterynarz’.

    Konowół - (Śl) od konował ‘weterynarz’.

    Konowski - 1468 od nazw miejscowych Kunów, Kunowo (kilka wsi).

    Konowski - 1656 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konópka - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konpa - od kapać (się).

    Konpalik - od kapać (się).

    Konpała - od kapać (się).

    Konpel - od kapać (się).

    Konpiel - od kapać (się).

    Konpka - od kapać (się).

    Konpkin - od konopie, ze staropolskiego też konop.

    Konpko - od kapać (się).

    Konracik - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konraciuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konracki - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konracki - od nazwy miejscowej Kondradziec, później Konrajec (ciechanowskie).

    Konrad - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konrada - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konrada - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konradciuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konradi - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konradi - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konradko - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konradko - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konradowicz - 1450 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konradowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konradt - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konradus - 1689 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konrady - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konradz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konradzki - od nazwy miejscowej Kondradziec, później Konrajec (ciechanowskie).

    Konrak - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konrakowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konrat - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konratiuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konratowicz - 1674 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konratowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konrot - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konrowicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Konrusik - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kons - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsa - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsala - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsalik - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsała - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsel - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsewicz - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsiel - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsigar - 1446 od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Konsiger - 1421 od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Konsik - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsil - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konso - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsol - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsor - zapewne od staropolskiego konsort ‘wspólnik, towarzysz’.

    Konsorski - zapewne od staropolskiego konsort ‘wspólnik, towarzysz’.

    Konsór - zapewne od staropolskiego konsort ‘wspólnik, towarzysz’.

    Konst - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konsta - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstanciak - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstancki - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstanczak - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstanczenko - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstanczuk - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstanczyk - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstaniczak - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstankiewicz - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstanowicz - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstanta - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstantewicz - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstantin - od imienia Konstantny, to od łacińskiego Constantius, to od constans + przyrostek inus. Forma Konstantyn znana jest w Polsce od XIII wieku.

    Konstantino - od imienia Konstantny, to od łacińskiego Constantius, to od constans + przyrostek inus. Forma Konstantyn znana jest w Polsce od XIII wieku.

    Konstantinos - od imienia Konstantny, to od łacińskiego Constantius, to od constans + przyrostek inus. Forma Konstantyn znana jest w Polsce od XIII wieku.

    Konstantinow - od imienia Konstantny, to od łacińskiego Constantius, to od constans + przyrostek inus. Forma Konstantyn znana jest w Polsce od XIII wieku.

    Konstantjew - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstantow - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstantowicz - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstantowski - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstanty - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstantyn - od imienia Konstantny, to od łacińskiego Constantius, to od constans + przyrostek inus. Forma Konstantyn znana jest w Polsce od XIII wieku.

    Konstantyniuk - od imienia Konstantny, to od łacińskiego Constantius, to od constans + przyrostek inus. Forma Konstantyn znana jest w Polsce od XIII wieku.

    Konstantynow - od imienia Konstantny, to od łacińskiego Constantius, to od constans + przyrostek inus. Forma Konstantyn znana jest w Polsce od XIII wieku.

    Konstantynowicz - 1722 od imienia Konstantny, to od łacińskiego Constantius, to od constans + przyrostek inus. Forma Konstantyn znana jest w Polsce od XIII wieku.

    Konstantynowski - od imienia Konstantny, to od łacińskiego Constantius, to od constans + przyrostek inus. Forma Konstantyn znana jest w Polsce od XIII wieku.

    Konstantynów - od imienia Konstantny, to od łacińskiego Constantius, to od constans + przyrostek inus. Forma Konstantyn znana jest w Polsce od XIII wieku.

    Konstańciak - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstańciuk - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstańczak - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstańczuk - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstańczyk - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konstański - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Konsur - zapewne od staropolskiego konsort ‘wspólnik, towarzysz’.

    Konsy - od kęs ‘kawałek’, kąsać ‘gryźć’.

    Konsztowicz - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Kont - od kąt.

    Konta - od kąt.

    Kontach - od kąt.

    Kontak - od kąt.

    Kontakiewicz - od kąt.

    Kontakt - od kontakt ‘łączność’.

    Kontaktowicz - od kontakt ‘łączność’.

    Kontakty - od kontakt ‘łączność’.

    Kontarczyk - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kontarek - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kontarewicz - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kontarka - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kontarowicz - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kontarowski - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kontarski - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kontaruk - od kantar ‘rodzaj uzdy bez wędzidła’, dawniej też ‘jednostka wagi’.

    Kontecki - od nazwy miejscowej Kąty, Kęty (kilka miejscowości).

    Konter - od niemieckiej nazwy osobowej Kanter, ta od starowysokoniemieckiego imienia Gantheri.

    Konterewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kanter, ta od starowysokoniemieckiego imienia Gantheri.

    Konterski - od niemieckiej nazwy osobowej Kanter, ta od starowysokoniemieckiego imienia Gantheri.

    Kontkiewicz - od kąt.

    Kontko - od kąt.

    Kontna - od kąt.

    Kontniak - od kąt.

    Kontnik - od kąt.

    Kontny - od kąt.

    Kontoch - od kąt.

    Kontor - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kontorczyk - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kontorek - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kontorosiński - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kontorowicz - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kontorowski - od nazwy miejscowej Kantorowice (część Krakowa, dzielnica Nowa Huta).

    Kontorski - od kantor ‘śpiewak kościelny’, też ‘biuro’.

    Kontosz - od kąt.

    Kontowicz - od kąt.

    Kontowski - od kąt.

    Kontra - od kontra ‘przeciw; termin karciany’.

    Kontrakiewicz - od kontrakt ‘umowa, układ’.

    Kontraktewicz - od kontrakt ‘umowa, układ’.

    Kontraktowicz - od kontrakt ‘umowa, układ’.

    Kontrat - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kontratiuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kontratowicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kontrolewicz - od kontra ‘przeciw; termin karciany’.

    Kontros - od kontra ‘przeciw; termin karciany’.

    Kontrosiewicz - od kontra ‘przeciw; termin karciany’.

    Kontroś - od kontra ‘przeciw; termin karciany’.

    Kontrowicz - od kontra ‘przeciw; termin karciany’.

    Kontrymowicz-Ogiński - złożenia brak; Kontrymowicz- brak; Ogiński 1757 od ogień.

    Kontski - od nazwy miejscowej Kąty, Kęty (kilka miejscowości).

    Kontur - od kontur ‘zarys kształtu postaci lub rysunku’, dawniej też ‘komandor’.

    Konturek - od kontur ‘zarys kształtu postaci lub rysunku’, dawniej też ‘komandor’.

    Konturski - od kontur ‘zarys kształtu postaci lub rysunku’, dawniej też ‘komandor’.

    Konty - od kąt.

    Konuch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konula - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konulak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konulski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konus - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konusiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konusz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konuszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konusznik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konwa - 1391 od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konwacki - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konwalczuk - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwalczyk - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwalenko - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwalijka - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwalik - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwalinka - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwalinko - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwaliński - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwalski - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwaluk - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwał - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwałek - od konował ‘weterynarz’ lub od konwalia ‘rodzaj rośliny i kwiatu’.

    Konwant - od konwent ‘zakon, klasztor’.

    Konwent - od konwent ‘zakon, klasztor’.

    Konwerski - od staropolskiego konwirsz, kunwirsz, konwers ‘braciszek zakonny’.

    Konwiarz - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konwicki - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konwiński - od konew, konewka ‘naczynie na wodę’, od gwarowego konwa.

    Konwirsz - 1404 od staropolskiego konwirsz, kunwirsz, konwers ‘braciszek zakonny’.

    Konwisar - 1481 od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Konwisarczyk - od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Konwisarz - 1544 od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Konwischer - od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Konwisiorz - od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Konwisorz - od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Konwissorz - od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Konwiszek - od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Konwiszer - od konwisarz ‘rzemieślnik odlewający z metalu naczynia’.

    Konys - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konysz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konyszew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Konyś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Kon-, por. imię Konrad, apelatyw typu koń, Kończyc, konać.

    Koń - 1335-42 od koń.

    Końc - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Końca - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Końcal - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Końcewicz - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Końciak - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Końcik - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Końciów - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Końciuk - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Końciukiewicz - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Końcok - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończ - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończa - 1562 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończak - 1666 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończakowski - od koniec granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończal - 1523 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończalik - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończalski - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć lub od nazwy miejscowej Koniec.

    Kończalski - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończał - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończała - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończałek - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończało - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończej - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończek - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończewicz - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończewski - 1663 od nazw miejscowych Kończewice, Końcewo (kilka wsi).

    Kończoł - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończonek - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończuła - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończuło - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończy - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończyc - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończyca - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończycki - 1600 od nazwy miejscowej Kuńczyce, dziś Kończyce (krakowskie, gmina Michałowice), Kończyce (radomskie, gmina Kowala).

    Kończycki - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończyk - 1618 od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończykowski - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończyła - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończyło - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Kończyna - od koniec ‘granica, kres, ostatek’, kończyć.

    Końdek - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Końdla - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Końduła - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Końdyś - od gwarowego kunda, konda ‘hultaj, kobieciarz’.

    Końdziela - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Końdziołka - od kądziel ‘przędziwo, len, konopie, przyrząd do przędzenia’.

    Końka - od koń.

    Końka - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Końkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Końko - od koń.

    Końko - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Końkow - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Końków - od niemieckiej nazwy osobowej Kohnke, ta od imion na Kun-.

    Koński - 1454 od nazwy miejscowej Konin, dziś Kunin (kieleckie, gmina Waśniów).

    Końskowolski - od nazwy miejscowej Końskowola (lubelskie, gmina Końskowola).

    Koństanczuk - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Koństańczak - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Koństańczuk - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Końsur - zapewne od staropolskiego konsort ‘wspólnik, towarzysz’.

    Kop - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’.

    Kopa - 1424 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’.

    Kopacewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’.

    Kopacha - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’.

    Kopaciewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’.

    Kopacki - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopackiewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopacyn - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopacz - 1293– od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczak - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczek - 1388 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczel - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczew - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczewski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczkiewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczko - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczuk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczun - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczyk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaczyński - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopać - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopadłowski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaj - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaja - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopajczyk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopajka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopak - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopakiewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopakowski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopal - 1564 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopala - 1789 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopalak - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopalczyk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaliński - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopalka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopalko - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopalski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopała - 1761 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopałczyński - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopałka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopałko - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopałło - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopało - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopałowicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopan - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopanek - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopania - 1467 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaniacz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaniak - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopanian - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaniarski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaniarz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaniasz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopanica - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopanicki - 1500 od nazwy miejscowej Kopanica (zielonogórskie, gmina Siedlec).

    Kopaniec - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaniecki - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaniewski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopanik - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaniszen - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaniszyn - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopanka - 1483 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopankiewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopanko - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopanowicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopanowski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopanski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopańczuk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopańczyk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopańka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopańko - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopański - 1452 od nazwy miejscowej Kopana (warszawskie, gmina Tarczyn).

    Kopar - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopara - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koparczyk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koparewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koparnik - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koparski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koparuk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koparz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koparzyński - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopas - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaski - 1394 od nazwy miejscowej Kopaszyce (poznańskie, gmina Dominowo).

    Kopasów - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopasz - XIV w. od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaszewski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaszewski - od nazwy miejscowej Kopaszewo (leszczyńskie, gmina Krzywin).

    Kopaszka - 1396 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaszowski - 1398 od nazwy miejscowej Kopaszewo (leszczyńskie, gmina Krzywin).

    Kopaszyc - 1297 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaszyc - 1297 (de Kopaszyce) od nazwy miejscowej Kopaszyce (poznańskie, gmina Dominowo).

    Kopaszycki - 1475 od nazwy miejscowej Kopaszyce (poznańskie, gmina Dominowo).

    Kopaszyn - 1287 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopaś - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopat - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopatka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopatnik - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopatowski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopatsch - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopatys - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopatysz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopatz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopawa - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopawiarz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopcewicz - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopcia - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciak - 1638 od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciał - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopcian - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciara - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciarski - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopcica - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopcich - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciej - 1603 od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopcieł - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciewicz - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciewski - 1790 od nazwy miejscowej Kopciowice (katowickie, gmina Mysłowice).

    Kopcik - 1581 od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopcikowski - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopcinek - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciński - 1678 od nazwy miejscowej Kopcie (kilka wsi).

    Kopcio - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopcioł - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciowicz - 1402 od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciowski - 1454 od nazwy miejscowej Kopciowice (katowickie, gmina Mysłowice).

    Kopciów - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopcisz - 1680 od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciszewski - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciuch - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciug - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciuk - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciuszek - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopciuszuk - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopcza - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopczacki - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopczak - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopczan - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopczanuk - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopczany - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopczeński - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopczewski - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopczok - (Śl) od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopczuch - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopczuk - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopczyk - 1572 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopczyna - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopczyński - 1636 od nazwy miejscowej Kopczyn (bydgoskie, gmina Mogilno).

    Kopć - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopec - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopecz - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopeczek - od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopeczka - 1455 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopeć - 1386 od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopejka - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopejkin - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopejko - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopek - 1721 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopel - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopel - od niemieckiej nazwy osobowej Koppel, ta od średnioniemieckiego kopel ‘pastwisko’.

    Kopela - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopelak - 1735 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopelec - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopelewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopelewski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopelow - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopeniak - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopenich - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopeniek - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopeny - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopeń - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopeńczak - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koper - 1690 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopera - 1381 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperczak - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperczuk - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperczyński - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperda - od koperta ‘powłoka, wieczko’ lub od koperta ‘przewracać, rzucać’.

    Koperdowski - od koperta ‘powłoka, wieczko’ lub od koperta ‘przewracać, rzucać’.

    Koperdzinski - od koperta ‘powłoka, wieczko’ lub od koperta ‘przewracać, rzucać’.

    Koperdziński - od koperta ‘powłoka, wieczko’ lub od koperta ‘przewracać, rzucać’.

    Koperek - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperk - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperka - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperkiewicz - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperkowicz - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperkowski - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperla - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperlik - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperna - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopernacki - 1588 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopernak - 1578 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopernas - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopernek - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopernia - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperniak - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopernicki - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopernik - 1367 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopernika - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperniok - (Śl) od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopernok - (Śl) od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperny - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperowicz - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperowski - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperski - 1740 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koperta - od koperta ‘powłoka, wieczko’ lub od koperta ‘przewracać, rzucać’.

    Kopertkowski - od koperta ‘powłoka, wieczko’ lub od koperta ‘przewracać, rzucać’.

    Kopertowicz - od koperta ‘powłoka, wieczko’ lub od koperta ‘przewracać, rzucać’.

    Kopertowski - od koperta ‘powłoka, wieczko’ lub od koperta ‘przewracać, rzucać’.

    Kopertyński - od koperta ‘powłoka, wieczko’ lub od koperta ‘przewracać, rzucać’.

    Koperwa - od koperwas ‘siarczan’.

    Koperwas - od koperwas ‘siarczan’.

    Kopf - od niemieckiej nazwy osobowej Kopf, ta od Kopf ‘głowa’.

    Kopf-Dąbrowski - złożenia brak; Kopf od niemieckiej nazwy osobowej Kopf, ta od Kopf ‘głowa’; Dąbrowski 1386 od nazwy miejscowej Dąbrowa lub Dąbrówka.

    Kopfer - od niemieckiej nazwy osobowej Kopf, ta od Kopf ‘głowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Kopfer.

    Kopff - od niemieckiej nazwy osobowej Kopf, ta od Kopf ‘głowa’.

    Kopia - 1799 od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopiacki - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopiacz - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopiak - 1743 od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopian - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopiarz - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopias - 1743 od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopias-Czekay - złożenia brak; Kopias 1743 od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać; Czekay od staropolskiego czakać, też czekać.

    Kopiasz - 1781 od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopiaś - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopic - 1430 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopica - 1486 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopicha - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopicki - 1458 od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kopicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiczak - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiczek - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiczenko - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiczka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiczke - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiczko - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiczuk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiczyński - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopić - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopidoł - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopidura - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopidurski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiec - 1446 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’; od kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopieczek - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopieczko - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopieczna - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopieczny - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopieć - 1748 od kopeć ‘dym z sadzą’; od kopcić ‘dymić’, kopiec ‘wzniesienie’.

    Kopiej - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopiejczuk - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopiejczyk - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopiejek - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopiejewski - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopiejka - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopiejkin - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopiejko - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopiel - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiela - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopielczak - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopielec - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopielski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopieluk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopieniak - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopieniok - (Śl) od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopienka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopieńka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopieńko - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopieński - 1717 od nazwy miejscowej Kopina (białostockie, gmina Milanów).

    Kopier - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopiera - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopierski - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopierz - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopiewski - od nazwy miejscowej Kopijew (KrW).

    Kopij - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopija - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopijak - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopijas - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopijasz - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopijczuk - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopijczuk - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopijek - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopijek - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopijer - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopijewski - 1587 od nazwy miejscowej Kopijew (KrW).

    Kopijewski - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopijka - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopijko - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopijkowski - od kopiejka, dawniej kopijka ‘moneta rosyjska’.

    Kopijnik - 1604 od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać; od kopijnik ‘jeździec uzbrojony we włócznię’.

    Kopijowski - od nazwy miejscowej Kopijew (KrW).

    Kopik - 1473 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopikowski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopilas - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopilewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopina - 1470 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiniak - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiniok - (Śl) od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiński - 1411 od nazwy miejscowej Kopina (białostockie, gmina Milanów).

    Kopiński - 1636 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopis - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopista - od kopista ‘przepisywacz’.

    Kopistecki - od kopista ‘przepisywacz’.

    Kopisto - od kopista ‘przepisywacz’.

    Kopisz - 1516 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiszka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiszke - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiszko - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiś - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiuch - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiuk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopiwoda - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopja - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopjas - od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać.

    Kopjewski - od nazwy miejscowej Kopijew (KrW).

    Kopka - 1307 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Köpke - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopkiewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopko - 1348 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopkowicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopkowski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopl - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koplacz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koplewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Koppel, ta od średnioniemieckiego kopel ‘pastwisko’.

    Koplik - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koplin - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopliński - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koplon - od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Koplonek - od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Koplowic - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koplowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Koppel, ta od średnioniemieckiego kopel ‘pastwisko’.

    Kopła - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopłon - od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Kopłonek - od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Kopłoń - od kapłon ‘kastrowany kogut’.

    Kopnia - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopniak - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopniarz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopniewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopniewski - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopnik - 1391 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopnik - 1555 od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać; od kopnik ‘jeździec uzbrojony we włócznię’.

    Kopnikowic - 1590 od kopia, dawniej kopija ‘rodzaj broni’, w pochodnych też od kopa, kopać; od kopnik ‘jeździec uzbrojony we włócznię’.

    Kopniok - (Śl) od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopno - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopny - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopol - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopolka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopoł - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopoła - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopołka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koponia - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koponka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopoń - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopończyk - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopońka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopoński - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopor - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopora - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koporczuk - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koporniak - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koporowicz - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koporowski - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koporski - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koposow - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koposów - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kop-Ostrowski - złożenia brak; Kop od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; Ostrowski 1389 od nazw miejscowych Ostrów, Ostrowo, Ostrowsko (częste).

    Kopoś - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopowicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopowski - 1748 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopówka - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopp - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Köpp - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koppa - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koppas - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koppe - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koppek - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koppel - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopper - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koppicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koppik - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koppin - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopp-Kowalski - złożenia brak; Kopp od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’; Kowalski 1357 od nazwy miejscowej Kowale (częste) lub od kowal.

    Kopp-Ostrowski - złożenia brak; Kopp od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’; Ostrowski 1389 od nazw miejscowych Ostrów, Ostrowo, Ostrowsko (częste)

    Kopr - 1483 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopra - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopraczuk - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprak - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopral - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprała - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopran - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kopraniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kopras - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprasz - 1789 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprianik - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Koprianiuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Koprjaniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kopron - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Koproń - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Koproński - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Koprosiński - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprosz - 1743 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koproszyński - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprowiak - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprowicz - 1797 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprowski - 1752 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprówka - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopruch - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprucha - 1785 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprucki - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprukowiak - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprukowniak - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprusiński - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopruszyński - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopryaniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kopryjaniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kopryn - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kopryna - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Koprynia - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Koprynia - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopryniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kopryń - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Koprys - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprysa - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprysz - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopryś - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprzak - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Koprzaniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Koprzywa - od pokrzywa, ze staropolskiego też koprzywa.

    Koprzywka - od pokrzywa, ze staropolskiego też koprzywa.

    Kops - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopsa - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopsel - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopsia - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopsianiuk - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopsiorowski - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopski - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopsz - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopszak - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopszewicz - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopsztajn - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopsztejn - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopszyna - od gwarowego kopsać ‘kopać’.

    Kopta - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koptas - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koptaś - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koptoń - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopuch - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopuliński - od kopuła ‘sklepienie budowli w kształcie czaszy’.

    Kopulski - od kopuła ‘sklepienie budowli w kształcie czaszy’.

    Kopuł - od kopuła ‘sklepienie budowli w kształcie czaszy’.

    Kopuła - od kopuła ‘sklepienie budowli w kształcie czaszy’.

    Kopuło - od kopuła ‘sklepienie budowli w kształcie czaszy’.

    Kopułowski - od kopuła ‘sklepienie budowli w kształcie czaszy’.

    Kopusiewicz - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopusta - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kopuściak - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kopuściński - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kopuść - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Kopuśnik - od kapusta ‘roślina warzywna’.

    Koput - od kaput ‘koniec’.

    Koput - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Koputko - od kaput ‘koniec’.

    Koputo - od kaput ‘koniec’.

    Koputowski - od kaput ‘koniec’.

    Kopy - 1781 od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopycha - od kopać, kopa ‘sterta, kupa’; od staropolskiego kopacki ‘człowiek związany z kopaniem’.

    Kopycia - od kopyto.

    Kopyciak - 1635 od kopyto.

    Kopyciara - od kopyto.

    Kopyciel - od kopyto lub od gwarowego kopyciel ‘wyrabiający kopyta’.

    Kopycieński - od nazwy miejscowej Kopczyńce (KrW).

    Kopyciński - 1419 od nazwy miejscowej Kopczyńce (KrW).

    Kopyciński - 1722 od kopyto.

    Kopyciok - (Śl) od kopyto.

    Kopyciuk - od kopyto.

    Kopycjuk - od kopyto.

    Kopycki - 1434 od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kopycki - od nazwy miejscowej Kopczyńce (KrW).

    Kopyczel - od kopyto.

    Kopyczeński - od nazwy miejscowej Kopczyńce (KrW).

    Kopycziok - od kopyto.

    Kopyczok - (Śl) od kopyto.

    Kopyczuk - od kopyto.

    Kopyczyj - od kopyto.

    Kopyczyn - od kopyto.

    Kopyczyński - od nazwy miejscowej Kopczyńce (KrW).

    Kopydłowski - 1398 od nazwy miejscowej Kopydłowo (konińskie, gmina Wilczyn).

    Kopyla - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopylak - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopylczak - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopylec - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopylek - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopylkiewicz - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopył - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopyła - 1687 od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopyłczak - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopyłec - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopyłeć - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopyłek - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopyło - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopyłow - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopyłowicz - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopyłowski - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopyłów - od gwarowego kopył ‘kopyto’, kopyła ‘noga’.

    Kopyr - 1376 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopyra - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopyras - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopyrda - od koperta ‘powłoka, wieczko’ lub od koperta ‘przewracać, rzucać’.

    Kopyrko - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopyrna - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopyrnik - 1396 od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopyrski - od koper, ze staropolskiego kopr ‘roślina warzywna’, też od staropolskiego, gwarowego kopr ‘miedź’.

    Kopys - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopysc - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopysciański - od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kopysiewicz - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopysta - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopystański - od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kopystecki - od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kopysteński - 1479 od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kopystiański - od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kopystka - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopystyński - 1619 od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kopysz - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopyszka - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopyszke - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopyszko - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopyściak - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopyściański - od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kopyścieński - 1465 od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kopyścik - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopyściński - od nazwy miejscowej Kopystno (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kopyść - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopyść - od kopyść ‘drewniana łyżka do mieszania potraw’.

    Kopyt - od kopyto.

    Kopyta - od kopyto.

    Kopytarz - 1789 od kopyto.

    Kopytas - od kopyto.

    Kopytczak - 1641 od kopyto.

    Kopytczański - od kopyto.

    Kopytek - 1652 od kopyto.

    Kopytel - od kopyto.

    Kopyth - od kopyto.

    Kopytiuk - od kopyto.

    Kopytka - od kopyto.

    Kopytkiewicz - od kopyto.

    Kopytko - 1394 od kopyto, kopytko.

    Kopytkowicz - 1692 od kopyto.

    Kopytkowski - 1497 od nazwy miejscowej Kopytkowo (łomżyńskie, gmina Grajewo).

    Kopytna - od kopyto.

    Kopytniak - od kopyto.

    Kopytnik - 1397 od kopyto; od kopytnik ‘gatunek rośliny’.

    Kopytniuk - od kopyto.

    Kopyto - 1243 od kopyto.

    Kopytow - 1238 od kopyto.

    Kopytowski - 1465 od nazwy miejscowej Kopytów (warszawskie, gmina Błonie).

    Kopytto - od kopyto.

    Kopytyński - od kopyto.

    Kopyziok - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kopzewski - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kopziara - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kopzyński - od kobza, ze staropolskiego kobos ‘instrument muzyczny’.

    Kor - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Kora - 1565 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korab - 1410 od korab ‘statek, łódź’.

    Koraba - od korab ‘statek, łódź’.

    Koraban - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabczewski - od nazwy miejscowej Karabczewo, też Korabczewo (KrW).

    Korabczuk - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabczyński - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabek - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabel - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabenko - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabiak - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabiec - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabielnik - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabielników - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabiewicz - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabiewski - od nazwy miejscowej Korabiewice (skierniewickie, gmina Puszcza Mariańska).

    Korabik - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabin - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabiński - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabionek - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabiowski - 1414 od nazwy miejscowej Korabiewice (skierniewickie, gmina Puszcza Mariańska).

    Korabius - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabiusz - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabka - od korab ‘statek, łódź’.

    Korab-Laskowski - złożenia brak; Korab 1410 od korab ‘statek, łódź’; Laskowski 1395 od nazw miejscowych Laskowa, Laski.

    Korablewski - 1459 od nazwy miejscowej Korablew (sieradzkie, gmina Rusiec).

    Korablin - od korab ‘statek, łódź’.

    Korablowski - od nazwy miejscowej Korablew (sieradzkie, gmina Rusiec).

    Korab-Nowakowski - złożenia brak; Korab 1410 od korab ‘statek, łódź’; Nowakowski 1642 od nowy.

    Korabonowicz - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabowiak - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabowicz - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabowski - od korab ‘statek, łódź’.

    Korabski - 1677 od nazwy miejscowej Korabiewice (skierniewickie, gmina Puszcza Mariańska).

    Korab-Sokołowski - złożenia brak; Korab 1410 od korab ‘statek, łódź’; Sokołowski 1392 od nazw miejscowych typu Sokołów, Sokołowice (częste).

    Korab-Żebryk - złożenia brak; Korab 1410 od korab ‘statek, łódź’; Żebryk od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Korac - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koracewicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korach - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korachowski - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraciński - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koracki - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korackiewicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koracs - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koracz - 1406 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraczak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraczek - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraczew - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraczewic - 1412 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraczun - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraczyn - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korać - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraj - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korajczyk - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koral - 1743 od koral.

    Koralak - od koral.

    Koralałowicz - od koral.

    Koralcewicz - od koral.

    Koralczak - od koral.

    Koralczuk - od koral.

    Koralczyk - od koral.

    Koralec - od koral.

    Koralecki - od koral.

    Koralenko - od koral.

    Koralewiak - od koral.

    Koralewicz - od koral.

    Koralewski - od koral.

    Koralik - 1732 od koral.

    Koralinczak - od koral.

    Koraliński - od koral.

    Koralis - od koral.

    Koralk - od koral.

    Koralka - od koral.

    Koralkiewicz - od koral.

    Koralkowski - od koral.

    Koralski - od koral.

    Koraluk - od koral.

    Koralun - od koral.

    Koralus - od koral.

    Koran - od Koran ‘święta księga mahometan’.

    Korana - od Koran ‘święta księga mahometan’.

    Koranek - od Koran ‘święta księga mahometan’.

    Koraniewicz - od Koran ‘święta księga mahometan’.

    Koranik - od Koran ‘święta księga mahometan’.

    Korankiewicz - od Koran ‘święta księga mahometan’.

    Koranowicz - od Koran ‘święta księga mahometan’.

    Koranus - od Koran ‘święta księga mahometan’.

    Korański - od Koran ‘święta księga mahometan’.

    Koras - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korasiak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korasiewicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korasik - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korasiński - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korasz - 1703 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraszczak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraszewski - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraszkiewicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraszko - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraszyk - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraszyński - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraś - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koraśkiewicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korawa - 1446 od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Korawicz - 1476 od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Korb - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korba - 1599 od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbac - od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korbacka - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbacki - od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korbacz - 1787 od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korbaczenko - od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korbaczewski - od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korbaczka - 1793 od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korbaczyński - od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korbak - 1789 od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbal - 1778 od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbala - 1789 od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbalewski - 1771 od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbalski - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbał - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korban - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korbanek - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korbań - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korbański - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korbas - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korbasiewicz - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korbasiński - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korbaszewicz - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korbaszewski - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korbaś - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korbecki - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbel - 1510 od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbela - 1789 od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbelak - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbelewski - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbelik - 1641 od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbella - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbelok - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbelski - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbeła - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korben - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korbeń - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korbeta - 1480 od staropolskiego korwety, korbety ‘przesadne ukłony; podrygi’.

    Korbiak - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbica - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbicz - 1609 od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbicz - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbiczka - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbiec - 1616 od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbiejko - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbiel - 1478 od staropolskiego korbel ‘kubek’; od korbiel ‘kufel’.

    Korbiela - od staropolskiego korbel ‘kubek’; od korbiel ‘kufel’.

    Korbielosz - od staropolskiego korbel ‘kubek’; od korbiel ‘kufel’.

    Korbien - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korbień - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korbik - 1751 od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbin - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korbiński - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbis - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korbiś - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korblik - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korblowski - 1494 od nazwy miejscowej Korblowa (bielskie, gmina Makow Podhalański).

    Korbnik - 1391 od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korboczenko - od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korboczyc - od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korbol - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbolewski - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbonek - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korboniak - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korbonis - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korboń - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korboński - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbos - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korboszka - 1397 od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korbow - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbowiak - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbowicz - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbowniczak - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbowniczek - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbownik - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbowski - od korba, dawniej też kurba ‘urządzenie z rączką do kręcenia np. wału’.

    Korbul - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbula - 1665 od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbulewicz - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbunek - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.


    Korbus
    - 1760 od staropolskiego korbas ‘dynia’.
    Piszę w związku z zamieszczoną w Pana serwsie etymologią mojego nazwiska która jest myląca i wprowadza zainteresowanych w błąd otóż posługujący się jedynie źródłami polskimi etymolodzy widocznie zapomnieli o tym że większość Korbusów w świecie żyje poza Polską od wieków... podawanie więc autorytatywnie jedynie polskiej etymologii nazwiska (od słowa dynia) jest mylące. Za najlepszy przykład takiego stanu rzeczy są moi przodkowie von Korbuss de Sas Halom et Baranya Lak, przy czym przed reformą języka niemieckiego nazwisko było zapisywane w formie Korbuß a później z końcówkami -ss lub -s moja rodzina dysponuje dokumentami potwierdzającymi ten stan rzeczy od pokoleń, a moi krewni w Niemczech piszący się Korbus a w XIX wieku Corbus nie wywodzili swojego nazwiska od polskiego -dynia... proszę o jakieś sprostowanie albo informację ogólną że spis nazwisk został opracowany jedynie na podstawie dorobku naukowego polskich naukowców co nie wyklucza błędów.
    Więcej na temat etymologii nazwiska Korbus na mojej stronie
    www.korbus.art.pl --- link http://www.korbus.art.pl/korbus/index.htm
    polecam także publikacją książkową dotyczącą nazwiska Korbus - Korbus name in history.
    Jacek Korbus


    Korbusiewicz - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korbuszewski - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korbuś - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korbut - 1591 od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korbut-Daszkiewicz - złożenia brak; Korbut 1591 od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’); Daszkiewicz 1405 od imion na Da-, typu Dalebor, Daniel, Dawid.

    Korbutowicz - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korbutowski - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korbutt - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korbycz - od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korbyl - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbyla - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbylewski - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbyło - od staropolskiego korbel ‘kubek’.

    Korbyn - od korban ‘rodzaj pudełka z kory’.

    Korbysa - od staropolskiego korbas ‘dynia’.

    Korc - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcala - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcała - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcarz - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcek - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcel - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcela - od korzec ‘miara objętości’.

    Korceli - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcelli - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcewicz - od korzec ‘miara objętości’.

    Korch - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Korchala - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Korchan - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Korchot - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Korchow - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Korchowiec - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Korchowski - od nazwy miejscowej Karchowo, dziś Charchów (sieradzkie, gmina Zadzim).

    Korchut - od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Korciak - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Korcian - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Korciba - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Korcik - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Korcikiewicz - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Korcin - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Korcina - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Korciński - od nazwy miejscowej Korczyn (KrW; kieleckie, gmina Strawczyn).

    Korcipa - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Korcol - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcoń - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcowicz - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcyk - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcyl - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcypa - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Korcz - od korzec ‘miara objętości’.

    Korcza - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczak - 1358 od staropolskiego Korczak, korczag ‘kubek lub kielich z drewna’.

    Korczak-Chodorowski - złożenia brak; Korczak 1358 od staropolskiego Korczak, korczag ‘kubek lub kielich z drewna’; Chodorowski 1424 od nazw miejscowych Chodorowo, Chodorów, Chodory (kilka wsi).

    Korczak-Daleszyński - złożenia brak; Korczak 1358 od staropolskiego Korczak, korczag ‘kubek lub kielich z drewna’; Daleszyński 1464 od nazwy miejscowej Daleszyn (leszczyńskie, gmina Gostyń).

    Korczak-Horodyski - złożenia brak; Korczak 1358 od staropolskiego Korczak, korczag ‘kubek lub kielich z drewna’; Horodyski od nazw miejscowych typu Horodno, Horodniany (KrW).

    Korczak-Idziński - złożenia brak; Korczak 1358 od staropolskiego Korczak, korczag ‘kubek lub kielich z drewna’; Idziński od imienia Idzi, to zaś stanowi polską wersję imienia łacińskiego Aegidius. Do języka łacińskiego przeszło z języka greckiego, Aigidios, od agis, agidos ‘tarcza dębowa’. W Polsce imię znane od XII wieku. Formy na Id- mogły być także tworzone od imienia Ida, genetycznie germańskiego.

    Korczak-Komorowski - złożenia brak; Korczak 1358 od staropolskiego Korczak, korczag ‘kubek lub kielich z drewna’; Komorowski 1393 od nazw miejscowych Komorów, Komorowo, Kormorów (częste).

    Korczak-Mleczko - złożenia brak; Korczak 1358 od staropolskiego Korczak, korczag ‘kubek lub kielich z drewna’; Mleczko 1263 od mleczko.

    Korczakowic - 1426 od staropolskiego Korczak, korczag ‘kubek lub kielich z drewna’.

    Korczakowski - 1423 od nazwy miejscowej Korczaki (ostrołęckie, gmina Rzekuń).

    Korczak-Siwicki - złożenia brak; Korczak 1358 od staropolskiego Korczak, korczag ‘kubek lub kielich z drewna’; Siwicki od nazw miejscowych typu Siwice, Siwica, Siwki.

    Korczak-Żydaczewski - złożenia brak; Korczak 1358 od staropolskiego Korczak, korczag ‘kubek lub kielich z drewna’; Żydaczewski od nazwy miasta Żydaczew (KrW).

    Korczal - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczala - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczała - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczało - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczan - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczek - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczel - 1499 od korzec ‘miara objętości’.

    Korczelowicz - 1496 od korzec ‘miara objętości’.

    Korczeniewski
    pochodzi od nazwiska korszeniewski, a to z kolei od słowa kursać, czyli od czasownika szturchać lub rzeczownika na oznaczenie krańcowych częsi płozów u sań z dodawaną często do nazwisk w Prusach w późniejszym czasie końcówką -niewski. Według przekazu ustnego rodzinnego nazwisko ma pochodzić od słowa korszeń, co znaczy jastrząb i ma rzekomo czechosłowackie korzenie (według słów pewnego profesora, który tak wyjaśniał etymologię tego nazwiska mojej krewnej).
    Wiedzę o tym posiadam na podstawie przekazu ustnego w kręgu mojej rodziny oraz na podstawie treści ze słownika nazwisk z terenów pruskich (nie pamietam dokładnie nazwy tej publikacji, lecz znalazłem ją w google books rok temu).
    inf Emil Korczeniewski.


    Korczeń - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczeński - 1450 od nazwy miejscowej Korczyn (KrW; kieleckie, gmina Strawczyn).

    Korczewicz - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczewski - 1469 (KrW) od nazwy miejscowej Korczew (sieradzkie, gmina Zduńska Wola).

    Korczmiński - 1531 od nazwy miejscowej Korczmin (zamojskie, gmina Ulhówek).

    Korczok - (Śl) od staropolskiego Korczak, korczag ‘kubek lub kielich z drewna’.

    Korczowicz - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczowski - 1474 (KrW) od nazwy miejscowej Korczew (sieradzkie, gmina Zduńska Wola).

    Korczowy - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczuk - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczunow - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczyk - 1418 od korzec ‘miara objętości’.

    Korczykiewicz - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczykowski - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczyn - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczyna - od korzec ‘miara objętości’.

    Korczyński - 1412 od nazwy miejscowej Korczyn (KrW; kieleckie, gmina Strawczyn).

    Korczypa - od kocierba, ze staropolskiego kocierpka ‘czeremcha’.

    Kord - 1434 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Korda - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordach - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordacha - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordacki - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordacz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordaczak - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordaczek - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordaczka - 1787 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordaczuk - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordaczyk - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordaczyński - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordaj - 1473 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordak - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordaków - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordal - 1697 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordala - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordalewski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordalik - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordaliński - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordalowic - 1683 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordalski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordał - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordan - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordana - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordanek - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordanewski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordanowski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordańczuk - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordański - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordas - 1360 odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordasiak - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordasiewicz - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordasiński - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordasiuk - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordasz - 1360 odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordaszak - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordaszewicz - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordaszewski - 1782 odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordaszo - 1421 odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordaszuk - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordaszyński - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordaś - odstaropolskiego kardasz ‘brat, pobratymiec’, też kurdesz ‘pieśń biesiadna’.

    Kordecki - 1762 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordeczka - 1786 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordeczko - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordej - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordejko - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordek - 1477 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordel - 1520 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordela - 1632 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordelak - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordelas - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’ lub od kordelas ‘nóż myśliwski’.

    Kordelasiński - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’ lub od kordelas ‘nóż myśliwski’.

    Kordelewicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordelewski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordelis - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordella - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordelski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordeluk - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordelus - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordes - 1670 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordesz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordewan - 1431 od kurdwan, kordyban, kurdyban ‘skóra koźla, wytłaczana i złocona uzywana do obijania mebli i ścian’.

    Kordian - od imienia Kordian (znane z dramatu J. Słowackiego), to od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordianowski - od imienia Kordian (znane z dramatu J. Słowackiego), to od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordias - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordiasz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordiczek - 1744 (Śl) od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordik - (Śl) od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordjan - od imienia Kordian (znane z dramatu J. Słowackiego), to od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordjasz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordol - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordola - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordolewski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordolski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordon - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’ lub od kordon ‘straż graniczna rozstawiona wzdłuż linii granicznej; wojsko lub policja otaczające szpalerem dawny obiekt’.

    Kordonek - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’ lub od kordon ‘straż graniczna rozstawiona wzdłuż linii granicznej; wojsko lub policja otaczające szpalerem dawny obiekt’.

    Kordonkiewicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’ lub od kordon ‘straż graniczna rozstawiona wzdłuż linii granicznej; wojsko lub policja otaczające szpalerem dawny obiekt’.

    Kordonowicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’ lub od kordon ‘straż graniczna rozstawiona wzdłuż linii granicznej; wojsko lub policja otaczające szpalerem dawny obiekt’.

    Kordonowski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’ lub od kordon ‘straż graniczna rozstawiona wzdłuż linii granicznej; wojsko lub policja otaczające szpalerem dawny obiekt’.

    Kordonulis - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’ lub od kordon ‘straż graniczna rozstawiona wzdłuż linii granicznej; wojsko lub policja otaczające szpalerem dawny obiekt’.

    Kordoń - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’ lub od kordon ‘straż graniczna rozstawiona wzdłuż linii granicznej; wojsko lub policja otaczające szpalerem dawny obiekt’.

    Kordończuk - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’ lub od kordon ‘straż graniczna rozstawiona wzdłuż linii granicznej; wojsko lub policja otaczające szpalerem dawny obiekt’.

    Kordoński - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’ lub od kordon ‘straż graniczna rozstawiona wzdłuż linii granicznej; wojsko lub policja otaczające szpalerem dawny obiekt’.

    Kordos - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordosiewicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordosz - 1438 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordoś - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordowiak - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordowicz - 1495 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordowina, m. - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordowski - 1582 od nazwy miejscowej Kordowo (ostrołęckie, gmina Olszewo-Borki).

    Korduba - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordubski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Korducz - 1471 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Korduk - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordukiewicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordul - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordula - 1521 od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordulak - 1636 od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordulasiński - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordulec - 1475 od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordulecki - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordulewicz - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordulewski - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordulik - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordulla - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordulski - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Korduła - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordun - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordunowski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordupel - od kurdupel ‘człowiek niski, niedorostek’.

    Kordupiel - od kurdupel ‘człowiek niski, niedorostek’.

    Korduplewski - od kurdupel ‘człowiek niski, niedorostek’.

    Kordupski - od kurdupel ‘człowiek niski, niedorostek’.

    Kordus - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordusiak - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Korduszewski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Korduś - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordwan - 1372 od kurdwan, kordyban, kurdyban ‘skóra koźla, wytłaczana i złocona uzywana do obijania mebli i ścian’.

    Kordyas - od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordyasz - od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordyjasz - od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordyl - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordyla - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordylak - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordylański - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordylas - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordylasiński - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordylecki - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordylewicz - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordylewski - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordylowski - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordyła - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordyłas - od imienia Kordula. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia łacińskiego, od cor, cordis ‘serce’.

    Kordyniewicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordynowicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordys - od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordysiak - od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordysiewicz - od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordysz - 1430 od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordyszewski - od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordyś - 1698 od łacińskiego cor, cordis ‘serce’.

    Kordz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordzak - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordzi - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordziak - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordział - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordziałek - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordziej - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordziejczak - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordziejonek - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordziel - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordzielewicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordzielewski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordziewicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordzik - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordzikowski - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordziński - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordziołek - 1394 od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordziuk - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordziukiewicz - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Kordzynia - od staropolskiego kord ‘krótki miecz’ lub od staropolskiego korda ‘sznur, którym przepasywali się zakonnicy’.

    Korebo - 1389 od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Koreboński - 1704 od nazwy miejscowej Korboniec (ciechanowskie, gmina Wiśniewo).

    Korec - od korzec ‘miara objętości’.

    Korecki - 1546 od nazwy miejscowej Korzec (KrW).

    Korejba - od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Korejbo - od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Korejda - od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Korejewo - od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Korejwa - 1451 od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Korejwo - od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Korek - 1737 od korek.

    Korel - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korelas - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korelec - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korelek - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korelin - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korelski - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Koreluk - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korelus - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Koren - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korenczuk - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korenczyk - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korenda - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Korendal - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Korendał - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Korendo - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korendo - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Korendowicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korendowicz - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Korendy - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Korendys - od kurenda ‘pismo okrężne, okólnik’.

    Koreniec - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korenik - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Koreniuk - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korenkiewicz - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korenko - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korenkow - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korenkowski - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Koreno - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Koreń - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Koreńczuk - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Koreńko - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korewa - 1448 od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Korewicki - od nazwy miejscowej Korowice, też Kurowice (kieleckie, gmina Sabnie).

    Korewicz - 1437 od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Korewo - od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Koreywo - od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Koręda - 1748 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koręga - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korfancik - 1606 od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korfant - od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korfanta - od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korfanty - 1613 od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korfenty - od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korg - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korga - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgal - 1443 od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgala - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korganow - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Korganow - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korganowski - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Korganowski - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgel - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgiel - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgol - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgól - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgół - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgul - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgulec - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgulewicz - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgull - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgulski - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korgus - od niemieckiego apelatywu karg, średnioniemieckiego karc ‘mądry, chytry, przebiegły, skąpy’ lub od niemieckich nazw osobowych Karge, Kargel.

    Korhan - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Korhon - od kurhan ‘mogiła, pagórek’.

    Koriak - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Koriakowski - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Koriat - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Koriata - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Koriath - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Korioth - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Korjat - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Korjatowicz - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Kork - 1405 od korek.

    Korka - od korek.

    Korkiewicz - od korek.

    Korko - od korek.

    Korkocha - od korek.

    Korkoć - od korek.

    Korkos - od korek.

    Korkosiński - od korek.

    Korkosz - 1659 od korek.

    Korkoszek - 1681 od korek.

    Korkoszka - od korek.

    Korkoszo - od korek.

    Korkoszyński - od korek.

    Korkowicz - od korek.

    Korkowski - 1701 od korek.

    Korkuc - od korek.

    Korkuć - od korek.

    Korkula - od korek.

    Korkuł - od korek.

    Korkus - 1637 od korek.

    Korkuszko - od korek.

    Korkuś - od korek.

    Korkut - 1424 od podstawy karch-, por. karchut ‘lewa ręka’.

    Korl - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korla - 1728 od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korlacki - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korlak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korlakowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korlas - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korlik - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korlikowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korliński - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korliński - od nazwy miejscowej Karlin (katowickie, gmina Zawiercie).

    Korlisiewicz - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korluchowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korluk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korła - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korłek - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korłowski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korłób - od staropolskiego karłub ‘kadłub; pień drzewa wewnątrz wydrążony’.

    Korłub - od staropolskiego karłub ‘kadłub; pień drzewa wewnątrz wydrążony’.

    Korłup - od staropolskiego karłub ‘kadłub; pień drzewa wewnątrz wydrążony’.

    Kormak - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormalita - od karmelita ‘członek zakonu karmelitów’.

    Kormalski - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Korman - 1434 od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormanek - 1496 od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormaniak - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormanicki - 1489 od nazwy miejscowej Kormanice (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kormaniecki - 1498 od nazwy miejscowej Kormanice (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kormann - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormanowski - 1628 od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormański - 1488 od nazwy miejscowej Kormanice (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kormas - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormasz - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormaszewski - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormaś - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormelita - od karmelita ‘członek zakonu karmelitów’.

    Kormelski - od karmel ‘cukier palony’.

    Kormeluk - od karmel ‘cukier palony’.

    Kormicki - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormielak - od karmel ‘cukier palony’.

    Kormieło - od karmel ‘cukier palony’.

    Kormiewicz - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormilak - od karmel ‘cukier palony’.

    Kormilec - od karmel ‘cukier palony’.

    Kormiluk - od karmel ‘cukier palony’.

    Kormon - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormoniak - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormonicki - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormos - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormosz - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormowicz - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormulski - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Kormus - od staropolskiego, gwarowego karmana, korman ‘odzież, sukmana’.

    Korn - 1778 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korna, m. - 1442 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornacewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornacki - 1553 od nazwy miejscowej Kornaty (konińskie, gmina Strzałkowo).

    Kornacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornaczewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornaczewicz-Pieczoro - złożenia brak; Kornaczewicz w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn’; Pieczoro od pieczara ‘jaskinia’.

    Kornaczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornać - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornafal - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Kornafel - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Kornafeł - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Kornaga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornage - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornago - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornal - 1748 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornalczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornalewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornalewski - od nazwy miejscowej Kornalowice (KrW).

    Kornalowski - 1464 od nazwy miejscowej Kornalowice (KrW).

    Kornalski - od nazwy miejscowej Kornalowice (KrW).

    Kornasik - 1789 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornasiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornasz - 1558 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornaszewicz - 1723 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornaszewski - 1781 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornaś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornat - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornata - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornatek - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornatka - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornatko - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornatowicz - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornatowski - 1710 od nazwy miejscowej Kornatowo (toruńskie, gmina Lisewo).

    Korneć - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornek - 1566 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornel - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornela - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornelak - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornelewski - 1422 od nazwy miejscowej Kornalowice (KrW).

    Korneli - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornelik - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornelius - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korneliusz - 1711 od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korneljusz - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornell - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornella - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornelli - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornelok - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornelowski - 1437 od nazwy miejscowej Kornalowice (KrW).

    Kornelski - 1679 od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korneluch - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korneluk - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korneł - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornełowicz - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korneńko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korner - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Körner - od niemieckich nazw osobowych Kern, Kärn, te od średniowysokoniemieckiego kërn, kërne ‘zboże; jądro; wszystko, co najlepsze’.

    Kornes - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornesz - 1708 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korneszczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korneszczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korneś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornet - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Korneta - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornetka - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornetkej - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornetko - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornetowski - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornetuk - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Korneusz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornia - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniat - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornic - 1672 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornicki - 1393 od nazwy miejscowej Kornica (KrW; białostockie, gmina stata Kornica).

    Kornicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniejasz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniejczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniejczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniejenka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniejenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniejew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniejewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniejewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniejuk - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornielewski - 1469 od nazwy miejscowej Kornalowice (KrW).

    Kornieliusz - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornielowski - 1456 od nazwy miejscowej Kornalowice (KrW).

    Korniew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniewicz - 1610 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniewo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornij - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornijasz - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornijaszek - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornijczuk - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornijczykow - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornijecki - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornijenko - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornijewski - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornijów - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornik - 1370-74 od nazwy miasta Kurnik, dziś Kórnik (poznańskie), też od kurnik.

    Kornikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornilak - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornilarz - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornilczuk - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornilczyk - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korniljew - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korniluch - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korniluk - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korniłłowicz - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korniło - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korniłow - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korniłowicz - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornio - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniol - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Korniowski - od nazw miejscowych Karniewo, Karniowice (liczne).

    Korniów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniszak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniszewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniszów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korniuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornoch - 1611 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornofal - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Kornofel - od niemieckiej nazwy osobowej Karnofel.

    Kornol - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornolewicz - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornoluk - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornos - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornosz - 1412 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornosza - 1494 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornoszek - 1488 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornoś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornot - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornota - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornotek - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornotowicz - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornotowski - od kornet ‘kobiece nakrycie głowy’, dawniej też ‘oddział wojskowy’.

    Kornowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornowski - od nazwy miejscowej Koronowo, dawniej Kuranow (leszczyńskie, gmina Lipno).

    Kornowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornuch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornus - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornylak - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornyluk - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornyło - od imion Kornel, Korneliusz, te od Cornelis, łacińskiej nazwy rodu Korneliuszów. W Polsce rzadkie i późno notowane, na Kresach Wschodnich Kornij, Kornilo.

    Kornysik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornysiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornyszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Kornyszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy korn-, por. kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, korny ‘pokorny’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Korob - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Koroba - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobacz - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobajko - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobajło - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobcowa - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobczak - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobczenko - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobczenkow - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobczewski - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobczuk - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobczyc - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobczyk - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobczyński - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobejko - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobiec - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobiej - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobiejko - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobiejnikow - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobij - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobka - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobkiewicz - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobkin - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobko - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobkow - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobow - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Korobowicz - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Koroch - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korodaj - od prasłowiańskiego korda, od polskiego, gwarowego króda ‘grupa snopów na polu’, od ukraińskiego koróda ‘zbutwiała kłoda’.

    Korodczuk - od prasłowiańskiego korda, od polskiego, gwarowego króda ‘grupa snopów na polu’, od ukraińskiego koróda ‘zbutwiała kłoda’.

    Korodkiewicz - od prasłowiańskiego korda, od polskiego, gwarowego króda ‘grupa snopów na polu’, od ukraińskiego koróda ‘zbutwiała kłoda’.

    Korodko - od prasłowiańskiego korda, od polskiego, gwarowego króda ‘grupa snopów na polu’, od ukraińskiego koróda ‘zbutwiała kłoda’.

    Korodowski - od prasłowiańskiego korda, od polskiego, gwarowego króda ‘grupa snopów na polu’, od ukraińskiego koróda ‘zbutwiała kłoda’.

    Korody - od prasłowiańskiego korda, od polskiego, gwarowego króda ‘grupa snopów na polu’, od ukraińskiego koróda ‘zbutwiała kłoda’.

    Korol - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolak - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolczak - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolczuk - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolczyk - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolec - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Koroleczka - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolek - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolenko - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolew - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolewa - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolewicz - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolewski - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolik - 1441 (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolinczak - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolińczak - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Koroliow - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Koroliszyn - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolkiewicz - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolko - (KrW) (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolkow - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolkowski - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolków - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolok - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolonek - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolos - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolow - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolski - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Koroluch - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Koroluk - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korolus - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korołyk - (z ruskim pełnogłosem) od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korombel - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koron - 1583 od korona.

    Korona - 1698 od korona.

    Koronacki - od korona.

    Koronc - od korona.

    Koroncewicz - od korona.

    Koronczak - od korona.

    Koronczewski - od korona.

    Koronczok - (Śl) od korona.

    Koronczuk - od korona.

    Koronek - od korona.

    Koroniak - od korona.

    Koroniasz - od korona.

    Koroniec - od korona.

    Koroniecki - od korona.

    Koroniek - od korona.

    Koroniewicz - od korona.

    Koroniewski - od nazwy miejscowej Koronowo, dawniej Kuranow (leszczyńskie, gmina Lipno).

    Koronik - od korona.

    Koroniorz - (Śl) od korona.

    Koroniuk - od korona.

    Koronka - 1399 od korona, koronka.

    Koronkiewicz - od korona.

    Koronko - od korona.

    Koronkowski - od korona.

    Koronna - od korona, koronna.

    Koronny - od korona, koronny.

    Koronoch - od korona.

    Koronowicz - od korona.

    Koronowski - 1562 od nazwy miejscowej Koronowo, dawniej Kuranow (leszczyńskie, gmina Lipno).

    Koroń - od korona.

    Korończak - od korona.

    Korończuk - od korona.

    Koroński - od korona.

    Korop - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropa - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropaciński - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropacki - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropacz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropaczyński - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropajka - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropajko - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropat - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Koropatnicki - od nazwy miejscowej Kuropatniki (kilka wsi).

    Koropatwa - od kuropatwa, też kuropatka, kropatwa.

    Koropczak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropczuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropczyc - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropis - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropisz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropiś - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropka - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koropow - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym; od ukraińskiego korop ‘karp’.

    Koros - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korosiak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korosiewicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korosik - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korostański - od nazwy miejscowej Korostno (KrW).

    Korostcel - od chrust, ze staropolskiego chrost ‘suche gałęzie, zarośla’.

    Korostel - (z fonetyką ukraińską) od krosta, dawniej też krasta ‘wyprysk na skórze’.

    Korostelew - (z fonetyką ukraińską) od krosta, dawniej też krasta ‘wyprysk na skórze’.

    Korosteński - od nazwy miejscowej Korostno (KrW).

    Korosteński - (z fonetyką ukraińską) od krosta, dawniej też krasta ‘wyprysk na skórze’.

    Korostyl - (z fonetyką ukraińską) od krosta, dawniej też krasta ‘wyprysk na skórze’.

    Korostyński - 1609 od nazwy miejscowej Korostno (KrW).

    Korostyński - (z fonetyką ukraińską) od krosta, dawniej też krasta ‘wyprysk na skórze’.

    Korosz - 1497 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koroszec - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koroszek - 1471 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koroszewic - 1388 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koroś - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korościak - (z fonetyką ukraińską) od krosta, dawniej też krasta ‘wyprysk na skórze’.

    Korościel - ( z fonetyką ukraińską) od chrust, ze staropolskiego chrost ‘suche gałęzie, zarośla’.

    Korościk - (z fonetyką ukraińską) od krosta, dawniej też krasta ‘wyprysk na skórze’.

    Korościl - od chrust, ze staropolskiego chrost ‘suche gałęzie, zarośla’.

    Korościł - od chrust, ze staropolskiego chrost ‘suche gałęzie, zarośla’.

    Korościuk - (z fonetyką ukraińską) od krosta, dawniej też krasta ‘wyprysk na skórze’.

    Korot - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korota - 1407 (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotaj - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotajew - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotarz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotasz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotczenko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotczuk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotczyk - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotecki - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotesz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotka, m. - 1569 (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotke - 1510 (KrW) (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotki - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotkich - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotkiewicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotkij - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotkin - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotko - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotkow - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotkowicz - 1544 (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotkowski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotowicz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotun - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotusz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotycz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotyniec - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotyński - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotysz - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korotyszewski - (z fonetyką ukraińską) od podstawy krot-, por. krótki.

    Korowa - 1412 od litewskiego Koreiva, Kareiva, to od apelatywu kareiva ‘wojak, żołnierz’.

    Korowaj - 1447 od korowaj dawniej ‘obrzędowe pieczywo na Rusi i Ukrainie’.

    Korowajczuk - od korowaj dawniej ‘obrzędowe pieczywo na Rusi i Ukrainie’.

    Korowajczyk - od korowaj dawniej ‘obrzędowe pieczywo na Rusi i Ukrainie’.

    Korowajko - od korowaj dawniej ‘obrzędowe pieczywo na Rusi i Ukrainie’.

    Korowajski - od korowaj dawniej ‘obrzędowe pieczywo na Rusi i Ukrainie’.

    Korowczyk - ( z fonetyką ukraińską) od krowa.

    Korowec - ( z fonetyką ukraińską) od krowa.

    Korowicki - 1428 od nazwy miejscowej Korowice, też Kurowice (kieleckie, gmina Sabnie).

    Korowicki - 1528 od nazwy miejscowej Korowice, też Kurowice (siedleckie, gmina Sabnie).

    Korowicz - ( z fonetyką ukraińską) od krowa.

    Korowiec - ( z fonetyką ukraińską) od krowa.

    Korowiecki - od nazwy miejscowej Korowice, też Kurowice (kieleckie, gmina Sabnie).

    Korowiecki - od nazwy miejscowej Korowice, też Kurowice (siedleckie, gmina Sabnie).

    Korowijczyk - od korowaj dawniej ‘obrzędowe pieczywo na Rusi i Ukrainie’.

    Korowin - ( z fonetyką ukraińską) od krowa.

    Korowina - ( z fonetyką ukraińską) od krowa.

    Korowko - ( z fonetyką ukraińską) od krowa.

    Korowoj - od korowaj dawniej ‘obrzędowe pieczywo na Rusi i Ukrainie’.

    Korowojski - od korowaj dawniej ‘obrzędowe pieczywo na Rusi i Ukrainie’.

    Korowój - od korowaj dawniej ‘obrzędowe pieczywo na Rusi i Ukrainie’.

    Korowski - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korób - (pod wpływem ukraińskim) od staropolskiego kroba ‘plecione naczynie, koszyk’.

    Koról - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korólczak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korólczuk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korólczyk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korólski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korp - 1346 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpa - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpacki - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpacz - od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korpacz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpaczewski - od korbacz, dawniej też korpacz ‘bicz rzemienny’.

    Korpaczewski - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpaczowski - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpak - 1690 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpal - 1564 od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpal - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpala - 1748 od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpalak - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpalak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpaliński - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpaliński - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpall - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpall - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpalski - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpalski - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpał - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpała - 1748 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpała - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpało - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpan - od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korpanik - od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korpanta - od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korpanty - od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korpań - od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korpaś - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpek - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpel - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpelski - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpencik - od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korpeniuk - od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korpet - od gwarowego karpaty ‘chropowaty, szorstki’, korpetny ‘wyboisty’.

    Korpeta - 1476 od gwarowego karpaty ‘chropowaty, szorstki’, korpetny ‘wyboisty’.

    Korpeto - od gwarowego karpaty ‘chropowaty, szorstki’, korpetny ‘wyboisty’.

    Korpetta - od gwarowego karpaty ‘chropowaty, szorstki’, korpetny ‘wyboisty’.

    Korpęcik - od gwarowego korfanty ‘diabeł’.

    Korpiak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpiczak - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpiczenko - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpiel - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpiela - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpielańczyk - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpietko - 1481 od gwarowego karpaty ‘chropowaty, szorstki’, korpetny ‘wyboisty’.

    Korpik - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpikiewicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpiński - od nazwy miejscowej Karpin (ostrołęckie, gmina Dąbrówka).

    Korpis - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpisz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpiś - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpiuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpkiewicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpok - (Śl) od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpol - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpolak - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpolewski - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpoliński - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpolski - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korposz - 1446 od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpowicz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpów - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpul - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpul - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpula - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpula - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpulak - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpuliński - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpuliński - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpulski - od karpiel, od gwarowego korpiel, korpał ‘brukiew’.

    Korpulski - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpus - od korpus ‘tułów człowieka’.

    Korpusiak - od korpus ‘tułów człowieka’.

    Korpusiewicz - od korpus ‘tułów człowieka’.

    Korpusik - od korpus ‘tułów człowieka’.

    Korpusiński - od korpus ‘tułów człowieka’.

    Korpusiuk - od korpus ‘tułów człowieka’.

    Korpuszewski - od korpus ‘tułów człowieka’.

    Korpuś - od korpus ‘tułów człowieka’.

    Korpuścik - od korpus ‘tułów człowieka’.

    Korput - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korputa - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpyć - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpysa - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpysiuk - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpysz - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpyś - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Korpyta - od podstawy karp-, por. karp ‘gatunek ryby’, karpa ‘pień z korzeniami pozostały po ścięciu drzewa’, karpać ‘naprawiać’, od imienia Karp, z greckiego Karpos, używanego w Kościele prawosławnym.

    Kors - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsa - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsaczuk - od korsak ‘gatunek lisa’.

    Korsaj - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsak - 1414 od korsak ‘gatunek lisa’.

    Korsakow - od korsak ‘gatunek lisa’.

    Korsakowski - od korsak ‘gatunek lisa’.

    Korsalik - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsan - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsaniuk - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsek - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsiak - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsiuk - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korson - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsow - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korstein - od nazwy miejscowej Korsztyn (olsztyńskie, gmina Grunwald).

    Korstyński - od nazwy miejscowej Korsztyn (olsztyńskie, gmina Grunwald).

    Korsun - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsuń - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsz - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszaczuk - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszak - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszak - od korsak ‘gatunek lisa’.

    Korszan - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszek - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszen - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszeń - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszewicz - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszewski - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszla - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszlak - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsznia - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszniak - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszniewicz - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszon - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszowski - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korsztajn - od nazwy miejscowej Korsztyn (olsztyńskie, gmina Grunwald).

    Korsztun - od nazwy miejscowej Korsztyn (olsztyńskie, gmina Grunwald).

    Korsztyn - od nazwy miejscowej Korsztyn (olsztyńskie, gmina Grunwald).

    Korsztyniak - 1707 od nazwy miejscowej Korsztyn (olsztyńskie, gmina Grunwald).

    Korszuk - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszul - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszun - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszunow - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszunów - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszuń - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszyk - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszyl - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Korszyn - od gwarowego korsać ‘szturchać’,od gwarowego korsa, kors ‘zakrzywiony koniec płozy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Korsch.

    Kort - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Korta - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortal - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortalas - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortalla - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortals - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortała - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortan - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortarz - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortas - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortasiński - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortass - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortaszow - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortaś - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Korteczko - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortek - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortel - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortiuk - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortkiewicz - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortko - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortkowicz - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortkowski - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Korto - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Korton - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortoniuk - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortoński - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortos - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortosiewicz - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortowicz - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortowski - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortuch - 1384 od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortul - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortulski - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortuła - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortun - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortuniak - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortus - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortusiak - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortusz - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortuś - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortych - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortyczko - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortyka - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortykowski - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortyla - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortylak - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortylek - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortylewicz - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortylewski - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortyła - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortyna - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortyniak - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortyniec - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortyniuk - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortyński - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortys - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortysiak - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortyszyn - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Kortyś - od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Koruch - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koruga - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korul - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korula - 1567 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korulak - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korulczuk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korulczyk - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korulczyk - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korulski - od imienia Karol. Imię pochodzenia germańskiego, od karl ‘mąż, małżonek’. Imię notowane w Polsce od XIII wieku w formach Karol, Karl, Karul, Karzeł.

    Korulski - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koruna - 1470-80 od korona.

    Koruniak - od korona.

    Korunka - 1418 od korona.

    Korunowicz - od korona.

    Korunowski - 1571 od nazwy miejscowej Koronowo, dawniej Kuranow (leszczyńskie, gmina Lipno).

    Koruński - 1782 od korona.

    Korupa - od skorupa ‘osłona owocu, jaja; rozbite naczynie’.

    Korupczuk - od skorupa ‘osłona owocu, jaja; rozbite naczynie’.

    Korupka - od skorupa ‘osłona owocu, jaja; rozbite naczynie’.

    Korupski - od skorupa ‘osłona owocu, jaja; rozbite naczynie’.

    Korus - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korusewicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koruszewicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koruszowicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koruszun - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koruś - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korut - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koruta - 1502 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korutowski - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korwa - od krowa.

    Korwacz - od krowa.

    Korwaj - 1446 od korowaj dawniej ‘obrzędowe pieczywo na Rusi i Ukrainie’.

    Korwal - od krowa.

    Korwala - od krowa.

    Korwalik - od krowa.

    Korwalski - od krowa.

    Korwas - od krowa.

    Korwasz - od krowa.

    Korwat - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Korwata - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Korwath - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Korwatko - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Korwatowicz - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Korwatowski - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Korwek - od krowa.

    Korwia - od krowa.

    Korwicz - od krowa.

    Korwin - 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’.

    Korwin-Gronkowski - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Gronkowski od podstawy gron-, por. winogrono, od staropolskiego, gwarowego groń ‘zbocze’; od grono.

    Korwin-Kiernożycki - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Kiernożycki brak.

    Korwin-Kijuć - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Kijuć od kij.

    Korwin-Kochanowski - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Kochanowski 1470 od nazwy miejscowej Kochanów (radomskie, gmina Wieniawa).

    Korwin-Kossakowski - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Kossakowski 1570 od nazwy miejscowej Kossaki (łomżyńskie, gmina Nur).

    Korwin-Kowalewski - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Kowalewski 1388 od nazwy miejscowej Kowalewo, Kowalów, Kowalowice.

    Korwin-Krukowski - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Krukowski 1443 od nazwy miejscowej Kroków (KrW).

    Korwin-Kuczyński - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Kuczyński 1397– od nazwy miejscowej Kuczyn, Kuczyna (kilka wsi).

    Korwin-Kulesza - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Kulesza 1405 od staropolskiego kulesza ‘potrawa mączna’.

    Korwin-Mikke - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Mikke od imienia Mikołaj.

    Korwinowski - od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’.

    Korwin-Pawłowski - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Pawłowski 1393 od nazw miejscowych Pawłowice, Pawłów (kilka wsi).

    Korwin-Piotrowski - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Piotrowski 1339 od nazw miejscowych typu Piotrowice, Piotrów, też od imienia Piotr.

    Korwin-Szymanowski - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Szymanowski 1396 od nazw miejscowych typu Szymanowo, Szymanów.

    Korwin-Wierzbicki - złożenia brak; Korwin 1555 od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’; Wierzbicki 1488 od nazw miejscowych Wierzbica, Wierzbice (częste).

    Korwiń - od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’.

    Korwiński - od nazwy herbu Korwin. Nazwa herbu notowana od XV wieku, od łacińskiego corvinus ‘kruczy’.

    Korwosz - od krowa.

    Korwot - (Śl) od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Korwotczak - od chorwat, w staropolszczyźnie też charwat ‘pachołek służby miejskiej’ lub od nazwy narodowości Chorwat.

    Koryba - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybalski - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybała - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybczak - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybko - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybkowski - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybo - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybolski - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybowski - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybski - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybus - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybut - 1440 od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybut-Daszkiewicz - złożenia brak; Korybut 1440 od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’); Daszkiewicz 1405 od imion na Da-, typu Dalebor, Daniel, Dawid.

    Korybutiak - od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’);

    Korybut-Orłowski - złożenia brak; Korybut 1440 od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’); Orłowski 1636 od nazw miejscowych Orłów, Orłowo (kilka wsi).

    Korybutowicz - 1431 od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’).

    Korybut-Woroniecki - złożenia brak; Korybut 1440 od litewskiej nazwy osobowej Kaributas, por. litewskie karias ‘wojsko’, karas, karys ‘wojak’ i butas (od buti ‘być’); Woroniecki 1529 od nazwy miejscowej Woroniec (kilka wsi na KrW).

    Korych - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korycha - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koryciak - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korycian - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryciarz - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’; od koryciarz ‘ten, co robi koryta’.

    Korycieński - 1449 od nazwy miejscowej Korytniki (przemyskie, gmina Krasiczyn) i Korytno (piotrkowskie, gmina Masłowice).

    Korycik - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryciński - 1442 od nazwy miejscowej Korytniki (przemyskie, gmina Krasiczyn) i Korytno (piotrkowskie, gmina Masłowice).

    Koryciok - (Śl) od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryciorz - (Śl) od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’; od koryciarz ‘ten, co robi koryta’.

    Korycki - 1384 od nazwy miejscowej Korytnica (siedleckie, gmina Korytnica), Koryta (kaliskie, gmina Raszków).

    Korycz - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryczak - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryczan - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryczek - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryczko - 1537 od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryczoń - 1739 od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryczyński - od nazwy miejscowej Korytniki (przemyskie, gmina Krasiczyn) i Korytno (piotrkowskie, gmina Masłowice).

    Koryćko - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryl - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Koryla - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korylak - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korylas - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korylciów - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korylczak - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korylczuk - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korylec - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Korylowski - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Koryluk - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Koryła - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Koryłek - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Koryłko - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Koryło - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Koryłowski - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Koryłyk - od niemieckiego Korel, to z czeskiego Koril.

    Koryn - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Koryna - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Koryncki - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Korynek - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Koryniec - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Koryniewicz - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Koryniowski - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Korynkiewicz - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Korynko - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Korynt - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Korynta - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Koryntek - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Korynth - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Koryntka - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian); por. koryntka ‘córa Koryntu, nierządnica’, też ‘gatunek rodzynek’.

    Koryntowski - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Koryń - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Koryńczuk - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Koryński - od nazwy miejscowej Korynt (miasto na Peloponezie, znane między innymi z listów św. Pawła do Koryntian).

    Korys - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korysa - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korysak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korysało - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korysiewicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koryski - 1402 od nazwy miejscowej Korytnica (siedleckie, gmina Korytnica), Koryta (kaliskie, gmina Raszków).

    Koryszczuk - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koryszewski - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koryszko - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koryś - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koryśko - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Koryt - 1388 od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryta - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytaj - 1444 od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytan - 1705 od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytasz - 1402 od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytek - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytka - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytkiewicz - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytko - 1246 od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’; od korytko.

    Korytkowski - 1454 od nazwy miejscowej Korytki (łomżyńskie, gmina Jedwabne), Korytków (konińskie, gmina Turek).

    Korytna - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytnicki - 1435 od nazwy miejscowej Korytniki (przemyskie, gmina Krasiczyn) i Korytno (piotrkowskie, gmina Masłowice).

    Korytnik - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytny - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Koryto - 1404 od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytorz - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytowicz - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korytowski - 1468 od nazwy miejscowej Korytowo (ciechanowskie, gmina Dzierzążnia).

    Korytyński - od koryto ‘podłużne naczynie np. do pojenia bydła’.

    Korz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korza - 1441 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzała - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzało - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzan - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzana - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzanek - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzaniak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzaniec - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzaniewski - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzanowski - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzań - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzański - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzar - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzat - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Korzatkowski - od biblijnego Judasz z Kariotu lub od niemieckiej nazwy osobowej Karioth.

    Korzątkowski - od nazwy miejscowej Kurzątkowo (wieś zagrodowa pod Płońskiem), Kurzętki (wieś zagrodowa, Maz).

    Korzbog-Łącki - złożenia brak; Korzbog- brak; Łącki 1387 od nazw miejscowych typu Łęki, Łącko.

    Korzchwa - od staropolskiego Korzkiew ‘czerpak do nabierania wody’.

    Korzec - 1783 od korzec ‘miara objętości’.

    Korzecek - od korzec ‘miara objętości’.

    Korzecki - 1752 od korzec ‘miara objętości’.

    Korzeczek - od korzec ‘miara objętości’.

    Korzecznicki - 1423 od nazwy miejscowej Korzecznik (konińskie, gmina Kłodawa, Babiak).

    Korzeczniski - 1480 od nazwy miejscowej Korzecznik (konińskie, gmina Kłodawa, Babiak).

    Korzeczny - 1450 od korzec ‘miara objętości’.

    Korzeja - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzek - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzekwa - 1399 od staropolskiego Korzkiew ‘czerpak do nabierania wody’.

    Korzekwica - 1398 od staropolskiego Korzkiew ‘czerpak do nabierania wody’ lub od staropolskiego korzekwica ‘gatunek rośliny’.

    Korzekwicki - 1470-80 od nazwy miejscowej Korzkiew (krakowskie, gmina Zielonki).

    Korzekwiński - od nazwy miejscowej Korzekwin (kaliskie, gmina Szczytniki).

    Korzel - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzela - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzelak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzelik - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzeluch - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzeluk - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzen - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzenek - 1567 od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzeniak - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzeniakow - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzenicki - 1579 od nazwy miejscowej Korzenica (sieradzkie, gmina Błaszki).

    Korzeniec - 1440 od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzeniecki - 1598 od nazwy miejscowej Korzenica (sieradzkie, gmina Błaszki).

    Korzeniecki - 1762 od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzeniewicz - 1438 od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzeniewicz-Wysocki - złożenia brak; Korzeniewicz 1438 od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’; Wysocki 1399 od nazwy miejscowej Wysoka (częste).

    Korzeniewska - 1484 od nazw miejscowych Korzeniew, Korzeniów (kilka wsi).

    Korzeniewski - 1484 od nazw miejscowych Korzeniew, Korzeniów (kilka wsi).

    Korzenik - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzeniowicz - 1441 od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzeniowski - 1470-80 od nazw miejscowych Korzeniew, Korzeniów (kilka wsi).

    Korzenkiewicz - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzenko - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzenkow - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzenna - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzennik - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzenny - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzeń - 1393 od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzeńko - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzeński - 1417 od nazw miejscowych Korzenna, Korzeń (kilka wsi).

    Korześ - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzęda - 1479 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzętkowski - od nazwy miejscowej Kurzątkowo (wieś zagrodowa pod Płońskiem), Kurzętki (wieś zagrodowa, Maz).

    Korziński - od nazw miejscowych Korzenna, Korzeń (kilka wsi).

    Korzistka - od korzyść, dawniej też korzystka ‘zdobycz’.

    Korzkiewka - 1393 od staropolskiego Korzkiew ‘czerpak do nabierania wody’.

    Korzkiewski - 1429 od nazwy miejscowej Korzkwy (kaliskie, gmina Pleszew).

    Korzkuł - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzkun - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzkwa - 1403 od staropolskiego Korzkiew ‘czerpak do nabierania wody’.

    Korzniak - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzniakow - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzon - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzonek - 1445 od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’; od korzonek.

    Korzonienko - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’; od korzonek.

    Korzonkiewicz - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’; od korzonek.

    Korzonko - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’; od korzonek.

    Korzonkowski - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’; od korzonek.

    Korzonowicz - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’; od korzonek.

    Korzóch - od kożuch.

    Korzuch - od kożuch.

    Korzuchin - od kożuch.

    Korzuchowicz - od kożuch.

    Korzuchowski - od nazwy miejscowej Kożuchów (kilka wsi).

    Korzuchów - od kożuch.

    Korzun - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzun - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzunowicz - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzunowicz - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’.

    Korzuń - od korzeń ‘część rośliny wrośnięta w ziemię’; od korzonek.

    Korzus - 1621 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzus - od kożuch.

    Korzuschek - od kożuch.

    Korzusnik - od kożuch.

    Korzuszek - od kożuch.

    Korzuszko - od kożuch.

    Korzusznik - od kożuch.

    Korzuszyn - od kożuch.

    Korzuś - od kożuch.

    Korzuśnik - od kożuch.

    Korzyb - 1405 od nazwy miejscowej Korzybie (ciechanowskie, gmina Baboszewo, Szydłowo).

    Korzybek - 1671 od nazwy miejscowej Korzybie (ciechanowskie, gmina Baboszewo, Szydłowo).

    Korzybski - 1530 od nazwy miejscowej Korzybie (ciechanowskie, gmina Baboszewo, Szydłowo).

    Korzyc - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyca - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyczak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyk - 1405 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyła - 1520 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyło - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzym - 1559 od chory, chorować, chorzeć.

    Korzymski - od chory, chorować, chorzeć.

    Korzyn - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyna - 1787 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzynek - 1428 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyniak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyniec - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyń - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyński - 1421– od nazw miejscowych Korzenna, Korzeń (kilka wsi).

    Korzys - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzysiak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzysta - od korzyść, dawniej też korzystka ‘zdobycz’.

    Korzystański - od korzyść, dawniej też korzystka ‘zdobycz’.

    Korzystka - od korzyść, dawniej też korzystka ‘zdobycz’.

    Korzystko - od korzyść, dawniej też korzystka ‘zdobycz’.

    Korzysz - 1464 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzysz - 1789 od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyszczak - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korzyszek - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korżyk - od kora ‘powloka drzewa’, korzyć się ‘okazywać uległość’.

    Korżyński - od nazw miejscowych Korzenna, Korzeń (kilka wsi).

    Kos - 1277 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosa - 1595 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosac - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosack - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosacki - 1442 od nazwy miejscowej Kosaciec, dziś Koszajec (skierniewickie, gmina Rybno).

    Kosacz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosaczenko - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosaczew - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosaczki - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosaczowicz - 1335 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosaczuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosaczyc - 1389 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosajda - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosak - 1438 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa; od gwarowego kosak ‘sierp, pogrzebacz’.

    Kosak-Główczewski - złożenia brak; Kosak 1438 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa; od gwarowego kosak ‘sierp, pogrzebacz’; Główczewski od nazw miejscowych Głowaczew, Glowaczowa, Głowaczów (kilka wsi).

    Kosakiewicz - 1762 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa; od gwarowego kosak ‘sierp, pogrzebacz’.

    Kosakiewitz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa; od gwarowego kosak ‘sierp, pogrzebacz’.

    Kosakowicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa; od gwarowego kosak ‘sierp, pogrzebacz’.

    Kosakowski - 1711 od nazwy miejscowej Kossaki (łomżyńskie, gmina Nur).

    Kosal - 1249 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosala - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosalarz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosalewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosalik - 1641 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosalka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosalla - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosalski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosała - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosałka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosałkiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosałko - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosan - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosana - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosanek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosani - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosaniak - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosaniuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosanka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosanke - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosanowicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosań - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosańczuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosar - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosarcz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosarczuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosarczyk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosarczyn - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosarek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosarenko - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosarew - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosarewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosarowicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosarski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosarz - 1488 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa; od staropolskiego kosarz ‘kosiarz’.

    Kosarzewski - od nazwy miejscowej Kozarzew (konińskie, gmina Kazimierz Biskupi; lubelskie, gmina Krzczonów).

    Kosarzyk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa; od staropolskiego kosarz ‘kosiarz’.

    Kosat - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosata - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosatka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosatkiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosatkin - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosatko - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosaty - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koschmidder - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Koschmider - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Koschmidra - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Koschmieder - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Koscielak - od kościół.

    Koscielniak - od kościół.

    Koscielnik - od kościół.

    Koscielny - od kościół.

    Koscielski - od kościół.

    Koscielski - od nazw miejscowych Kościół, Kościelna Wieś (kilka wsi).

    Kosciełko - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty; od kościel ‘kościec’.

    Koscien - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koscienko - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koscień - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koscieński - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciesza - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciewska - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koscijanczuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koscijańczuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koscik - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koscikiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciłowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koscinski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciński - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciołowski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koscioszka - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciow - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciów - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koscisz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciszak - 1612 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciuch - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciuczuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciuczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciug - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciukiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciusko - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciuszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciuszko - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosciuszuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kose Oczy - 1411 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kose Oka - 1393 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kose Oko - 1390 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosecki - 1588 od nazwy miejscowej Koski (kilka wsi).

    Koseda - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosedka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosedko - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosedowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosek - 1204 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosel - od kosz.

    Kosel - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosela - od kosz.

    Kosela - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koselak - od kosz.

    Koselan - od kosz.

    Koselarz - od kosz.

    Koselczuk - od kosz.

    Koselecki - od kosz.

    Koselek - od kosz.

    Koselerz - od kosz.

    Koselik - od kosz.

    Koselnik - od kosz.

    Koseła - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosełka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosenda - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosendka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosendko - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosendowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosenek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koseń - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koseńczuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koseok - 1396 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koser - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosera - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koserczyk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koserka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koserkiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koserski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosewski - od nazwy miejscowej Koszewo (kilka wsi).

    Kosęcica - 1434 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosęda - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosędek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosędka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosętka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiacki - od nazwy miejscowej Koski (kilka wsi).

    Kosiacz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiaczuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiada - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiadło - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiadowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiak - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiakiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiakowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosial - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiała - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiały - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosian - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosianik - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosianiuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosianka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosianko - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosianowicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosianowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiany - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiańczuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiański - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiar - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiara - 1748 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiarczyk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiarek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiarka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiarkiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiarski - 1782 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiarz - 1687 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiat - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiata - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiaty - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiba - 1701– od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosibak - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosibor - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiborski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosibowicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosibór - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosibroda - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosibrzuch - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosibucki - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosibuła - 1600 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosic - 1382 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosica - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiciarz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiciuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosicki - 1398 od nazwy miejscowej Kosiczyn, dziś Kosieczyn (zielonogórskie, gmina Zbąszynek).

    Kosicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiczkowa - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiczkowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiczuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosider - od koza + drzeć.

    Kosidlak - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosidło - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosidłowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosidor - od koza + drzeć.

    Kosidra - od koza + drzeć.

    Kosidracki - od koza + drzeć.

    Kosidrowski - od koza + drzeć.

    Kosieba - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiec - 1385 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiecki - 1394 od nazwy miejscowej Koski (kilka wsi).

    Kosiecz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosieczek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosieczka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosieczko - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiej - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiejka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiel - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiela - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosielak - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosieliński - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosielski - 1581 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosien - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosienek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosieniak - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosieniec - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosieniewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosieniuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosienkowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosień - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosieński - 1490 od nazw miejscowych Kosin, Kosina (kilka wsi).

    Kosieński - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosier - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiera - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosierek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosierkiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosierocki - od nazwy miejscowej Kozierady, dziś Kosierady (siedleckie, gmina sokołów Podlaski).

    Kosierodzki - od nazwy miejscowej Kozierady, dziś Kosierady (siedleckie, gmina sokołów Podlaski).

    Kosierski - 1763 od nazw miejscowych Kosin, Kosina (kilka wsi).

    Kosiewicz - 1772 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiewski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosik - 1394 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosika - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosikiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosikowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosil - 1369 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosila - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosilacz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiła - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiłko - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiło - 1471 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiłow - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiłowicz - 1532– od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiłowski - 1595 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosim - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosimowicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosin - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosina - 1670 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiniak - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiniar - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiniarek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosinicki - 1464 od nazwy miejscowej Kusienice, dziś Kosienice (przemyskie, gmina Żurawica).

    Kosiniec - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiniewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiniuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosinka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosinkiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosinog - 1478 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosinoga - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosinóg - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiński - 1447 od nazw miejscowych Kosin, Kosina (kilka wsi).

    Kosioczy - 1402 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiodło - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiok - 1391 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosioko - 1392 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiol - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiolek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosioł - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiołek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiołowicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiołowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosion - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosionek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosior - 1204 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiora - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosioracki - od nazwy miejscowej Kozierady, dziś Kosierady (siedleckie, gmina sokołów Podlaski).

    Kosioradzki - od nazwy miejscowej Kozierady, dziś Kosierady (siedleckie, gmina sokołów Podlaski).

    Kosiorek - 1414 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiorkiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiorowski - 1647 od nazw miejscowych Kosin, Kosina (kilka wsi).

    Kosiorowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiorów - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiorski - od nazw miejscowych Kosin, Kosina (kilka wsi).

    Kosioryński - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiór - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosisko - 1391 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiuba - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiulewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiur - 1712 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiura - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosiut - od prasłowiańskiego košuta ‘łania’, też od košut ‘nierozważny człowiek’.

    Kosiutko - od prasłowiańskiego košuta ‘łania’, też od košut ‘nierozważny człowiek’.

    Kosjan - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kosjanik - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kosjaniuk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kosjanów - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kosjańczuk - od imienia Kasjan, znanego w Polsce od XV wieku. Imię pochodzi od łacińskiego Cassianus, to od nazwy rodu Cassius.

    Kosk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koskala - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koske - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koskiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koskin - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosko - 1394 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koskol - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koskowski - 1437 od nazwy miejscowej Koskowo, dziś Kuskowo (siedleckie, gmina Czernice-Borowe).

    Kosków - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosla - 1589– od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koslacz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koslaga - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Koslak - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Koslicki - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Koslik - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Koslowski - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kosłka - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kosło - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kosłoń - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kosłowicz - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kosłowski - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kosłuch - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kosły - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kosłycz - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kosłyk - od gwarowego kośla, koślak ‘czlowiek koślawy; mający krzywe nogi’.

    Kosma - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmaciński - od kosmaty ‘kudłaty’.

    Kosmacki - od kosmaty ‘kudłaty’.

    Kosmacz - od kosmaty ‘kudłaty’.

    Kosmaczewski - 1448 od nazwy miejscowej Kosmaczewo (płockie, gmina Zawidz).

    Kosmaczowski - 1498 od nazwy miejscowej Kosmaczewo (płockie, gmina Zawidz).

    Kosmaczuk - od kosmaty ‘kudłaty’.

    Kosmak - 1400 od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmal - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmala - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmalak - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmalewicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmalewski - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmalla - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmał - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmała - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosman - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmana - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmanda - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmanek - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmania - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmann - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmań - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmański - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmas - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmata - od kosmaty ‘kudłaty’.

    Kosmatka - 1342 od kosmaty ‘kudłaty’.

    Kosmatko - od kosmaty ‘kudłaty’.

    Kosmatowicz - od kosmaty ‘kudłaty’.

    Kosmaty - 1400 od kosmaty ‘kudłaty’.

    Kosmąd - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmecha - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmecki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmeda - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmeja - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmek - 1494 od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmel - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmela - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmella - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmenda - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmendowski - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmęda - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmędowski - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmicki - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmider - od gwarowego kośmider ‘czlowiek roztargniony’, to od niemieckiego Koschmieder.

    Kosmiej - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmieja - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmięga - 1436 od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmij - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmik - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmo - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmoch - 1404 od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmol - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmola - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmolski - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmoła - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmon - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmoński - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmos - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmoski - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmotka - 1591 od kosmaty ‘kudłaty’.

    Kosmowicz - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmowski - 1389 od nazw miejscowych Kosmowo, Kosmów (Wlkp).

    Kosmólski - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmulski - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmus - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmyk - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmyna - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmynina - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmynka - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmynko - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmyra - od imienia Kosma. Imię pochodzenia greckiego, od Kosmas, to od wyrazu kósmos ‘porządek, świat’. W Polsce znane od XIII wieku, także w obocznych formach Koźma, Kuźma; może też od kosmaty, kosmyk.

    Kosmyrzowski - od nazwy miejscowej Kośmierzów, dziś Kocmyrzów (krakowskie, gmina Kocmyrzów-Luborzyca).

    Kosna - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosna Babka - 1420 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosnacz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosnaczewski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosnakowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosnala - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosnała - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosniala - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosnik - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosno - 1483 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosnowicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosny - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosobucki - od nazwy miejscowej Kosobudy (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kosobud - od nazwy miejscowej Kosobudy (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kosobudzki - 1478 od nazwy miejscowej Kosobudy (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kosobut - od nazwy miejscowej Kosobudy (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kosocki - 1422 od nazwy miejscowej Kosocice (część Krakowa, dziś Podgórze).

    Kosok - (Śl) od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosola - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosolik - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosolik - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosoł - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosoła - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosołka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosołowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Koson - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosoniak - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosonkiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosonog - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosonoga - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosonogi - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosonowicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosonowski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosonóg - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosonug - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosonuk - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosoń - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosotka - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosotko - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosow - 1689 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosowiak - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosowicz - 1683 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosowiec - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kosowski - 1387 od nazw miejscowych Kosów, Kosowa (kilka wsi).

    Kosów - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kospał-Pawłowski - złożenia brak; Kospał brak; Pawłowski 1393 od nazw miejscowych Pawłowice, Pawłów (kilka wsi).

    Kosper - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kosperczyk - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kosperek - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kosperski - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Kospian - od imienia Kasper. Imię znane w Polsce od XIV wieku, notowane jako Kasper, Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie nie jest pewne, być może wywodzi się z języka perskiego, od kansbar ‘stróż skarbca’.

    Koss - 1553 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossa - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossabucki - od nazwy miejscowej Kosobudy (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kossabudzki - od nazwy miejscowej Kosobudy (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kossacki - od nazwy miejscowej Kosaciec, dziś Koszajec (skierniewickie, gmina Rybno).

    Kossacz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossak - 1535 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossak-Główczewski - złożenia brak; Kossak 1535 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa; Główczewski od nazw miejscowych Głowaczew, Glowaczowa, Głowaczów (kilka wsi).

    Kossakiewicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossakowicz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossakowski - 1570 od nazwy miejscowej Kossaki (łomżyńskie, gmina Nur).

    Kossalla - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossar - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossarek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossarski - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossarz - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossata - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossaty - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossecki - 1472 od nazwy miejscowej Kosocice (część Krakowa, dziś Podgórze).

    Kossecki - od nazwy miejscowej Koski (kilka wsi).

    Kosseda - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossek - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossel - od kosz.

    Kossela - od kosz.

    Kossewski - od nazw miejscowych Kosów, Kosowa (kilka wsi).

    Kossinoga - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossiński - od nazw miejscowych Kosin, Kosina (kilka wsi).

    Kossobucki - od nazwy miejscowej Kosobudy (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kossobudzki - od nazwy miejscowej Kosobudy (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kosson - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossoń - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossowicz - 1689 od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossowski - od nazw miejscowych Kosów, Kosowa (kilka wsi).

    Kossuń - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossyn - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kossyra - od podstawy kos-, por. kos ‘ptak z rodziny drozdów’, kosić, kosa.

    Kost - 1369 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosta - XV w. w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostacewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostach - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostaciński - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostack - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostacki - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostacz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostak - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostaka - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostakis - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostal - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostalecki - 1707 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostalewski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostalski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostała - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostałkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostałkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostałkowski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostało - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostałowski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostan - 1430 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostana - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostanas - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostanciak - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Kostanciuk - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Kostanczuk - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Kostanczyk - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Kostanecki - 1793 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostanek - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Kostanek - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostaniak - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostaniec - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostaniecki - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostanik - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostaniuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostanowczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostanowicz - 1445 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostanowicz - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Kostanowski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostant - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Kostanta - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Kostanty - od imienia Konstanty, to od łacińskiego Constantius, to od constans, ntis ‘stały, sławny’. Imię znane w Polsce od średniowiecza.

    Kostantynowski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostanuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostany - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostań - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostańciak - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostańciuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostańczak - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostańczuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostańczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostański - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostar - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostarczyk - 1748 od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostarek - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostarela - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostarkiewicz - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostarski - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostaruk - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostarz - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostarzewski - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostas - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostasek - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostaski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostasz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostaszczuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostaszewski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostaszuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostaś - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostawa - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostawski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostchy - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostczewa - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostecha - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostecki - 1558 od nazwy miejscowej Kostki (kilka wsi).

    Kostecko - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosteczka - 1791 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosteczko - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostej - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostek - 1438 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostekiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostela - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostelecki - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosteleski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostelic - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostelicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostelik - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostelna - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostelnicki - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostelnik - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosten - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostencki - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostenczuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostenczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostenecki - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostenicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosteniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostenko - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostenowczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostenski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosteń - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosteńczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosteńko - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosteński - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koster - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostera - 1567 od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostera-Kosterzewski - złożenai brak; Kostera 1567 od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’; Kosterzewski 1420 od nazwy miejscowej Kostrzewice (sieradzkie, gmina Błaszki).

    Kosterka - 1682 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kosterka - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kosterkiewicz - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kosterko - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostero - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kosterow - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kosterski - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kosterz - 1629 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostewicz - 1464 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostia - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostian - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostianiuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiań - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiańczuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiar - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostic - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostić - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostienko - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiew - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostik - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostikow - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostilek - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostin - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostinczuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostinkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostio - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiok - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiów - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostisz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiuchow - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiuczak - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiuczek - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiuczuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiuczyk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiukiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiukow - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiuszko - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostiw - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostjan - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostjanczuk - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostjukiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostka - 1381 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty; od kostka.

    Kostkan - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty; od kostka.

    Kostka-Szymański - złożenia brak; Kostka 1381 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty; od kostka; Szymański 1759 od nazwy miejscowej Szymany (kilka wsi).

    Kostkiewicz - 1668 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty; od kostka.

    Kostko - 1404 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty; od kostka.

    Kostkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty; od kostka.

    Kostkowski - 1565 od nazwy miejscowej Kostkowice (bielskie, gmina Dębowiec).

    Kostna - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostner - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostniak - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostnik - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostnowski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostoch - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostocha - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostochryz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostoczko - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostoczyński - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostogłodow - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostogłód - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostogrys - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostogryz - 1655 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostohryz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostoj - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostol - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostołowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostołowski - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Koston - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostona - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostonek - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostoniak - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostonos - 1328 w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostoń - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostor - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostorek - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostorkiewicz - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostorz - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostos - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostosiak - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostosz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostoszyn - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostoś - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostow - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostowal - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostowicki - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostowicz - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostowiecki - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostowiński - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostowniak - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostowski - od nazwy miejscowej Kostów (opolskie, gmina Byczyna).

    Kostój - w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Kostór - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostórkiewicz - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostórz - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostra - 1494 od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostrach - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostrakiewicz - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostran - 1425 od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostras - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostrąg - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostreba - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostrew - od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostro - 1426 od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, staropolskie kostera, kostyra ‘gracz w kości, szuler’, gwarowe kościerz ‘zarośla’.

    Kostrobała - od staropolskiego kostrubaty ‘kosmaty’.

    Kostrobałło - od staropolskiego kostrubaty ‘kosmaty’.

    Kostrobało - od staropolskiego kostrubaty ‘kosmaty’.

    Kostroj - 1418 od podstawy kostr-, kostyr-, por. gwarowe kostra ‘sążeń drzewa’, kostrzewa ‘roślina trawiasta’, staropolskie kostry ‘paździerze lnu’, starop